บทที่ 28 ขึ้นไปดื่มน้ำสักแก้วก่อนสิ (ตอนพิเศษ)

ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงทำให้หลี่ปิ่งถึงกับพูดไม่ออกในทันที

หลังจากเส้าเล่อปล่อยมือ เขาก็ตวัดสายตามองเส้าเล่ออย่างอาฆาตมาดร้าย ทิ้งท้ายประโยคหนึ่งว่า ‘ไอ้เด็กเมื่อวานซืน ฝากไว้ก่อนเถอะ’ จากนั้นก็รีบวิ่งกลับไปขึ้นรถแล้วขับหนีไปอย่างรวดเร็ว

เส้าเล่อมองส่งรถเบนซ์คันนั้นขับออกไปไกลจนสุดสายตา แล้วจึงถอนสายตากลับมา เขาหันไปยิ้มถามว่า "อาจารย์อู๋ครับ ฝีมือการแสดงของผมเป็นไงบ้าง?"

"เต็มสิบเลยล่ะ แต่ว่า..."

อู๋เมิ่งเหยาก้มมองมือของตัวเองแล้วพูดขึ้นว่า "คุณปล่อยมือครูก่อนได้ไหม"