บทที่ 63 คาแรกเตอร์ (ตอนพิเศษ)

ตอนที่เส้าหว่านอินตื่น เส้าเล่อก็ไปถึงเขตเซอซานแล้ว สองตายายพอเห็นหลานชายหัวแก้วหัวแหวนกลับมาเยี่ยมก็ยิ้มหน้าบานจนหุบไม่ลง คุณยายหลิ่วหงอวี้ทั้งจับมือทั้งสวมกอดเส้าเล่อด้วยความคิดถึง พลางบ่นกระปอดกระแปดถึงลูกเขยอย่างเส้าหยางว่าลำเอียง หาเงินมาได้เท่าไหร่ก็ประเคนให้ลูกสาวหมด ไม่รู้จักรักลูกชายสองคนให้มันเท่าเทียมกันบ้างเลย

เส้าเล่อถูกรั้งตัวให้อยู่กินข้าวเที่ยงด้วย อาหารเต็มโต๊ะจนแทบจะไม่มีที่วาง เผลอแป๊บเดียวกับข้าวในชามก็พูนเป็นภูเขาขนาดย่อม ยังดีที่คุณตายังพอจะเข้าใจหัวอกหลาน อาศัยจังหวะที่คุณยายหลิ่วหงอวี้เดินเข้าไปยกน้ำซุปในครัว แอบแบ่งกับข้าวจากชามเส้าเล่อมาใส่ชามตัวเองไปครึ่งหนึ่ง

เส้าเล่ออยู่คุยกับคุณตาคุณยายจนถึงช่วงเย็นถึงได้ขอตัวกลับ เขาเล่าเรื่องราวชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยให้ท่านทั้งสองฟังเยอะแยะมากมาย พอได้ยินว่าหลานชายสุดที่รักได้เป็นถึงหัวหน้าห้อง คุณยายก็ยิ้มหน้าบานด้วยความภูมิใจ แถมยังเชียร์ให้เส้าเล่อรีบหาแฟนตั้งแต่ตอนเรียนมหาลัยเลย ไม่ต้องสนหรอกว่าฐานะทางบ้านของผู้หญิงจะเป็นยังไง ขอแค่เป็นคนดีมีการศึกษาก็พอ ท่านบอกว่าก่อนตายอยากจะเห็นหน้าเหลนสักครั้ง

เส้าเล่อรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ แถมยังอวยพรให้คุณตาคุณยายอายุยืนเป็นร้อยปี เส้าเล่อต่างกับเซวียฮวานตรงที่เขาเป็นคนปากหวานมาตั้งแต่เด็กๆ ไม่เหมือนเซวียฮวานที่ไม่เคยพูดจาเอาใจใครแบบนี้เลย เพราะฉะนั้นถึงแม้หลานชายสองคนจะใช้คนละแซ่ คนหนึ่งแซ่เซวีย คนหนึ่งแซ่เส้า แต่สำหรับสองตายายแล้ว พวกท่านก็รักและเอ็นดูหลานทั้งสองคนเท่าเทียมกันเสมอมา