ตอนที่ 100 เดือดพล่านเดือดพล่าน

"อ่า อันนี้... ก็ใช้ได้ ก็พอไหวนะ"

จ้าวอู่ถึงกับอึ้งไปเล็กน้อย

ของพรรค์นี้มองปราดเดียวก็หมดความอยากอาหารแล้ว

ยิ่งอยู่ในช่วงกลางฤดูร้อนแบบนี้ด้วย

ทั้งร้อนอบอ้าว

เดิมทีความอยากอาหารก็ไม่ค่อยจะมีอยู่แล้ว

ยิ่งบวกกับที่อาหารร้านเถ้าแก่อวี๋เลี้ยงจนปากเธอคุ้นชินกับของดีเลิศไปเสียแล้ว

ของธรรมดาทั่วไปจึงไม่อาจผ่านเข้าปากเธอได้เลย

ไอ้ขนมเปี๊ยะรากบัวดอกบัวนี่

หากเป็นเมื่อก่อนย่อมจัดว่ายอดเยี่ยมไร้ที่ติ

ทว่าตอนนี้นัยน์ตาและรสนิยมของเธอกลับสูงลิบลิ่วเกินไปแล้ว

เธอจึงเผลอประเมินออกมาตามสัญชาตญาณว่าแค่พอใช้ได้

นี่นับว่าไว้หน้าและยกย่องให้เกียรติมากแล้วนะ

หากจะให้วิจารณ์จริง ๆ ละก็

เธออยากจะพูดออกไปเหลือเกินว่าห่วยแตกสิ้นดี!

ของพรรค์นี้จืดชืดไร้รสชาติก็ช่างเถอะ

แต่ที่สำคัญคือมันหวานเลี่ยนแสบคอ

ตัวแป้งก็ร่วนซุยแตกกระจาย

พอเข้าปากก็เหนียวหนืดติดคอหอยไปหมด

มีความคิดสร้างสรรค์น่ะใช่

แต่รสชาตินั้นเทียบกับของที่เธอกินมาตลอดหลายวันนี้ไม่ได้เลยสักนิด

"พอใช้ได้อย่างนั้นหรือ"

"พูดเช่นนี้ แสดงว่าเจ้ายังมีของที่ดีกว่านี้อีกล่ะสิ"

"ก็จริงสินะ"

"ตระกูลของอู่อู่เป็นถึงพ่อค้าหลวงผู้ยิ่งใหญ่"

"ของอร่อยแบบไหนบ้างเล่าที่ไม่เคยพบเคยเห็น"

"ย่อมมองไม่เห็นค่าขนมพื้นบ้านบ้านนอกของข้าอยู่แล้ว"

"แต่เจ้าจะคิดถึงแต่ตัวเองคนเดียวไม่ได้นะ"

"ต้องดูแลเอาใจใส่พวกเราบรรดาพี่น้องบ้างสิ"

ชาชาจับคำสำคัญได้ทันควัน

คำว่าพอใช้ได้ มันก็แปลว่าใช้ไม่ได้นั่นแหละ!

"เอ่อ เรื่องนี้..."

จ้าวอู่ยังไม่ทันตั้งตัว

ก็ถูกชาชาเล่นงานจนตั้งรับไม่ทันเสียแล้ว

"ไม่ต้องพูดแล้ว"

"งานชุมนุมชิมชาร้อยกรองครั้งหน้า ให้เจ้าเป็นคนรับผิดชอบก็แล้วกัน"

-------

ภัตตาคารอวี๋จื้อ

"เจ้าก็เลยรับปากมาอย่างนั้นหรือ"

เซวียซินเยวี่ยตั้งใจฟังเรื่องราวทั้งหมดจนจบ ถึงค่อยเอ่ยถาม

"จะไม่รับปากก็ไม่ได้นี่นา"

"ก็ข้าโดนบีบให้จนมุมจนหลังชนฝาแล้วไม่ใช่หรือไร"

จ้าวอู่เองก็จนปัญญาเช่นกัน

เธอแค่อยากออกไปอวดเล็บสวย ๆ แท้ ๆ

ใครจะไปคิดว่าจะก่อเรื่องวุ่นวายใหญ่โตขนาดนี้ขึ้นมาได้

"เฮ้อ เจ้านี่นะ!"

"แล้วตอนนี้เจ้าคิดจะทำอย่างไรต่อไป"

เซวียซินเยวี่ยทอดถอนใจด้วยความหงุดหงิดระคนเอ็นดู

เรื่องพรรค์นี้มันรับปากกันง่าย ๆ ได้เสียที่ไหน

หากสุดท้ายเอาขนมน้ำชาที่น่าพึงพอใจออกมาไม่ได้

มีหวังได้ถูกผู้คนหัวเราะเยาะเย้ยไปชั่วชีวิตแน่

ยิ่งชาชานั่นจะต้องจงใจมาจับผิดหาเรื่องแน่นอน

ต่อให้มีจุดบกพร่องเพียงนิดเดียว ก็คงถูกขยายความจนใหญ่โตไม่มีที่สิ้นสุด

ที่สำคัญที่สุดคือ ในเวลาสั้นเพียงเท่านี้ พวกเธอจะไปหาขนมน้ำชาเลิศรสมาจากที่ไหนกัน

ต้องรู้นะว่าทางชาชาให้เวลามาแค่หนึ่งสัปดาห์เท่านั้น

"นี่ข้าก็เลยคิดจะมาลองถามเถ้าแก่อวี๋ดูไม่ใช่หรือไร"

"เขาทำอาหารได้อร่อยล้ำเลิศขนาดนั้น ขนมก็น่าจะไม่เลวร้ายหรอก"

จ้าวอู่เอ่ยด้วยสีหน้าหน้าด้านหน้าทน

"การทำอาหารคาวกับการทำขนมมันคนละเรื่องกันเลยนะ รู้บ้างไหม"

"ฝ่ายหนึ่งคืองานครัวคาว อีกฝ่ายคืองานครัวขนม..."

"ช่างเถอะ พูดกับเจ้าไปก็ไม่เข้าใจอยู่ดี"

"มาถึงขั้นนี้แล้วก็ไม่มีหนทางอื่น"

"เสี่ยวชุน ไปเชิญเถ้าแก่อวี๋ขึ้นมาที"

เซวียซินเยวี่ยกุมขมับ รู้สึกปวดหัวตุบ ๆ

เสี่ยวชุนเดินลงบันไดเสียงดังตึก ๆ ๆ

ไม่นานก็เรียกอวี๋จื้อที่อยู่ชั้นล่างขึ้นมา

"ตามข้ามีธุระอะไรหรือ"

อวี๋จื้อรู้สึกแปลก

ใจอยู่บ้าง

เขากำลังสั่งทำอาวุธแบบพิเศษทางอินเทอร์เน็ตอยู่แท้ ๆ

อีกเดี๋ยวบ้านเมืองก็จะวุ่นวายโกลาหลแล้ว

โรงเตี๊ยมแห่งนี้เขายังอยากจะปกป้องรักษาเอาไว้อยู่

ดังนั้นหลายวันนี้เขาจึงมัวแต่วิจัยลู่ทางพิสดารพิลึกพิลั่น

เพื่อดูว่าจะพอมีหนทาง

ทำให้รักษาโรงเตี๊ยมแห่งนี้ไว้ได้หรือไม่

ส่วนเรื่องที่ว่าทำไมเขาถึงรู้ว่าบ้านเมืองจะวุ่นวาย

นี่มันไม่ใช่เรื่องไร้สาระหรอกหรือ

ราคาข้าวสารอาหารแห้งกำลังจะพุ่งขึ้นขนาดนั้น

ชาวบ้านไม่มีข้าวกิน

จะไม่เกิดกลียุคได้ยังไงกัน

แถวนี้ไม่ใช่เมืองหลวงเสียหน่อย

ผิวเผินอยู่ในเขตอำเภอทงอี้

แต่ในความเป็นจริงเป็นพื้นที่ชายขอบที่ไม่มีเจ้าหน้าที่หน้าไหนสนใจดูแลเลยสักคน

ไม่อย่างนั้นคงไม่ปล่อยให้เขาเปิดร้านมาตั้งนานนมโดยไม่มีใครโผล่มาเก็บภาษีหรอก

กระทั่งหวังเจิ้นจัดการเคลียร์เส้นสายทุกอย่างให้เรียบร้อยเสร็จสรรพ

ทางการถึงเพิ่งรู้ว่ามีโรงเตี๊ยมแห่งนี้ตั้งอยู่

หวังพึ่งทางการไม่ได้แน่นอน

ต้องพึ่งตัวเองเท่านั้น

ไม่ว่าจะเป็นรั้วไฟฟ้า

หรือพวกหน้าไม้

เขาก็เริ่มลงมือตระเตรียมไว้หมดแล้ว

เดี๋ยวค่อยดูสถานการณ์ต่อไป

ถ้าไม่ไหวจริง ๆ เขาก็แค่แวบไปเที่ยวพักผ่อนสักระยะ

รอให้คลื่นลมมรสุมครั้งนี้พัดผ่านไปแล้วค่อยกลับมา

"เถ้าแก่ ที่ร้านท่านมีชาชั้นดีอะไรบ้างหรือไม่"

งานชุมนุมชิมชาร้อยกรอง สิ่งที่สำคัญที่สุดย่อมต้องเป็นใบชาชั้นยอดอยู่แล้ว

ที่บ้านของจ้าวอู่ย่อมมีใบชาชั้นเลิศอยู่แล้วแน่นอน

แต่ว่านะ ของพวกนั้นความจริงไม่ได้แปลกใหม่อะไรเลย

ทุกคนต่างก็เป็นตระกูลขุนนางชนชั้นสูงเหมือนกัน

บ้านใครบ้างจะไม่มีปัญญาลิ้มลองใบชาชั้นยอดสักสองสามคำ

แต่ที่เถ้าแก่อวี๋ไม่เหมือนกัน

โบราณว่าไว้ ชากับสุราไม่แยกจากกัน

ขนาดสุราเลิศรสบ่มร้อยปีเขายังหามาได้

แล้วนับประสาอะไรกับใบชาเล่า

เมื่อเทียบกับขนมชั้นยอดแล้ว

จ้าวอู่รู้สึกว่าโอกาสที่อวี๋จื้อจะเอาใบชาชั้นยอดออกมาได้นั้นมีมากกว่า

หากมีใบชาชั้นเลิศอยู่จริง

งานชุมนุมกวีจิบชาครั้งนี้ก็คงพอจะเอาตัวรอดผ่านไปได้จริงๆ

"ชาดีๆ ไม่มีหรอก"

"ชานมเอาไหมล่ะ"

อวี๋จื้อเป็นแค่เจ้าของร้านอาหารสำเร็จรูป

จะไปมีชาดีอะไรกับเขาได้

ไอ้พวกหลงจิ่งก่อนเช็งเม้ง ต้าหงเผา อะไรเทือกนั้น

เขาไม่เคยแม้แต่จะเห็นหน้าตามันด้วยซ้ำ

ชาอย่างเดียวที่เคยดื่ม

ก็น่าจะมีแต่ชานมนี่แหละ

ของสิ่งนี้ราคาแอบแรงอยู่นิดหน่อย

แต่ยังไงส่วนใหญ่ทุกคนก็พอมีปัญญาซื้อดื่มกันได้...ละมั้ง

"ชานมหรือ"

"นั่นมันคืออะไรกัน"

"อร่อยหรือไม่"

เซวียซินเยวี่ยทำสีหน้าอยากรู้อยากเห็นเต็มเปี่ยม

ชานม ชานม ชื่อนี้ฟังดูน่าอร่อยชะมัด

"มันไม่ใช่ปัญหาเรื่องอร่อยหรือไม่อร่อยหรอก"

"มันคือ..."

"ช่างเถอะ เดี๋ยวข้าชงให้พวกท่านลองชิมดูสักหน่อยแล้วกัน"

อวี๋จื้อครุ่นคิดแล้วเอ่ย

ที่ร้านเขายังมีชานมผงชงดื่มแบบซองที่ใกล้หมดอายุอยู่อีกสองสามซอง

เขาค้นดูครู่เดียวก็หาเจอ

แน่นอนว่าถ้าแค่เสิร์ฟชานมแก้วเดียว คงจะขายไม่ได้ราคาเท่าไร

มีวิธีแล้ว!

อวี๋จื้อเกิดประกายความคิดแวบขึ้นมา

พลันคิดแผนการออกในพริบตา

ชานมระดับไฮเอนด์ มักต้องการเพียงวิธีชงชาที่เรียบง่ายที่สุด

"เถ้าแก่ ท่านกำลังทำอะไรน่ะ"

เซวียซินเยวี่ยกับจ้าวอู่ถูกพามายังห้องพิเศษห้องหนึ่ง

ภายในห้องมีเครื่องหอมกำลังจุดควันกรุ่น

อืม...

ของราคาถูกที่สั่งซื้อออนไลน์มา

อวี๋จื้อนั่งขัดสมาธิอยู่หน้าโต๊ะน้ำชาตัวหนึ่ง

บนโต๊ะมีสัตว์เลี้ยงโต๊ะชาเรียกทรัพย์สามตัววางอยู่อย่างสงบ

ได้แก่ โฮ่งกวักทรัพย์ เหมียวกวักทรัพย์ และปลาเรียกทรัพย์หนึ่งตัว

"เชิญนั่ง"

อวี๋จื้อ

มีสีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง

ทำเอาเซวียซินเยวี่ยกับจ้าวอู่พลอยติดเชื้อความขึงขังไปด้วย

จึงนั่งลงบนเบาะรองนั่งอย่างลืมตัว

บนโต๊ะน้ำชาตรงหน้าอวี๋จื้อมีของวางอยู่ไม่น้อย

สิ่งที่สำคัญที่สุดย่อมเป็นถ้วยชาอย่างไม่ต้องสงสัย

นี่คือสิ่งจำเป็นสำหรับการแสดงศาสตร์ชงชาในอีกสักครู่

ใช่แล้ว

เขารู้สึกว่าถ้าแค่ชงชานมคงขายไม่ได้ราคา

แต่ถ้ามีการแสดงศาสตร์ชงชาขึ้นมามันจะต่างออกไปทันที

อัปเกรดความหรูหรามีระดับขึ้นมาทันตาเห็นเลยใช่ไหมล่ะ

อุ่นถ้วยชาเบาๆ ก่อนเป็นอันดับแรก

น้ำเดือดๆ ราดลงบนฝาถ้วยชาโดยตรง

ใส่น้ำเดือดๆ ลงไปเยอะๆ

ต้องเยอะเข้าไว้!

แปะ แปะ แปะ

แปะ แปะ แปะ แปะ แปะ แปะ

น้ำร้อนที่ราดลงบนฝาถ้วยชาส่งเสียงกระทบดังเปาะแปะๆๆๆ

"เถ้าแก่อวี๋พิถีพิถันไม่เบาเลยนะ"

"นี่กำลังจะแสดงศาสตร์ชงชาให้พวกเราดูสินะ!"

จ้าวอู่ก็มาจากตระกูลใหญ่โตเช่นกัน

ย่อมรู้จักศาสตร์การชงชาเป็นธรรมดา

"อืม"

"ดูท่าว่าชานมนี้จะต้องเป็นสุดยอดใบชาหาใดเปรียบเป็นแน่"

เซวียซินเยวี่ยพยักหน้าเห็นพ้องด้วย

ใบชาธรรมดาทั่วไปคงไม่จำเป็นต้องใช้ศาสตร์ชงชาที่เปลืองเวลาและเปลืองแรงถึงเพียงนี้

"โอ๊ย... ร้อนๆๆๆ..."

อุ่นถ้วยเสร็จแล้ว

ย่อมต้องเทน้ำร้อนในถ้วยทิ้งเป็นธรรมดา

ทว่ามือของอวี๋จื้อเพิ่งจะแตะโดนถ้วยชา ก็โดนลวกจนทนไม่ไหวต้องร้องลั่นออกมา

นี่มันร้อนเกินไปแล้ว

"โอ๊ยยย ร้อนๆๆ... ร้อน..."

อวี๋จื้อทั้งร้องโอดโอยเพราะโดนลวก ทั้งแบ่งเทน้ำออกจากถ้วยชาอยู่หลายรอบกว่าจะเททิ้งจนหมดได้

ขั้นตอนแรกอุ่นถ้วยลวกจอก

ในที่สุดก็เสร็จสิ้นลงได้อย่างทุลักทุเล

ทำเอาสองสาวดูจนตาค้าง

พวกนางเพิ่งเคยเห็นคนแสดงศาสตร์ชงชาได้สภาพแบบนี้เป็นครั้งแรกในชีวิต