ตอนที่ 99 เปิดร้านก็แค่งานอดิเรกของผม

"เหมือนเดิม"

"ขาหมูตุ๋นถั่วเหลือง"

"เครื่องดื่มแช่เย็น"

เซวียซินเยวี่ยก้าวเท้าเข้ามาในร้านแล้วเอ่ยสั่งทันที

"ได้เลย!"

มีลูกค้ามาอุดหนุน

อวี๋จื้อย่อมไม่มีทางปฏิเสธ

เป็นเช่นนี้เรื่อยมา

เวลาผ่านไปหลายวันติดต่อกัน

พวกเซวียซินเยวี่ยทั้งสามคนเรียกได้ว่าไม่เคยขาดสักมื้อ

นั่งแช่ตั้งแต่เช้าจรดดึกดื่นถึงค่อยยอมกลับ

อวี๋จื้อก็ฟันกำไรไปเละเทะ

ตอนนี้เขามีเงินตำลึงสะสมอยู่สูงถึงสามพันแปดร้อยตำลึงแล้ว

หากแปลงเป็นเงินหยวน

ก็นับเป็นเงินกว่าสิบห้าล้าน

กลายเป็นเศรษฐีย่อมๆ คนหนึ่งอย่างไม่ต้องสงสัย

"ดัชนีดุจวายุผัน"

"เพลงกระบวนดั่งสายฟ้าฟาด"

"ดัชนีดุจวายุผัน"

"เพลงกระบวนดั่งสายฟ้าฟาด!"

วันนี้แปลกนักที่จ้าวอู่ไม่ได้มาด้วย

เหลือเพียงจ้าวฉี่กับเซวียซินเยวี่ยสองคนอยู่ในโรงเตี๊ยม

จ้าวฉี่ขอเทียนไขจากอวี๋จื้อไปหนึ่งเล่มแล้วเริ่มฝึกวิชาทันที

"เจ้ากำลังทำอะไรของเจ้าน่ะ"

อวี๋จื้อมองจ้าวฉี่ที่จิ้มนิ้วจนแทบจะโดนไส้เทียนอยู่แล้ว แต่เปลวไฟก็ยังไม่ดับลงสักทีด้วยความงุนงง

"ฝึกวิชา!"

จ้าวฉี่ตอบโดยไม่หันกลับมามองด้วยซ้ำ

"ฝึกวิชามันจำเป็นต้องลำบากขนาดนั้นเชียวหรือ"

อวี๋จื้อยิ่งไม่เข้าใจเข้าไปใหญ่

กำลังภายในของเขาล้วนวิ่งเข้ามาในร่างเองแท้ๆ

ต่อให้ภายหลังจะฝึกยอดวิชาไร้นามเล่มนั้น ก็แค่นอนหลับไปวันๆ ก็พอแล้ว

เขาจึงไม่เคยสัมผัสกับเคล็ดวิชาฝึกพลังแบบคนปกติทั่วไปเลยแม้แต่น้อย

"ท่านพูดอะไรไร้สาระแบบนั้น"

"การฝึกวิชาต้องอาศัยการเคี่ยวกรำ ร้อนสุดขั้วในฤดูร้อน หนาวสุดขีดในฤดูหนาว"

"หากไร้ซึ่งความพยายาม จะประสบความสำเร็จได้อย่างไร"

"เฮ้อ... พ่อค้าอย่างท่านไม่มีทางเข้าใจหรอก"

จ้าวฉี่ถอนหายใจอย่างหดหู่

"หา?"

'ลำบากขนาดนั้นเลยเหรอ'

อวี๋จื้อยกนิ้วขึ้นชี้ไปส่งๆ จากระยะสิบเมตร

เปลวเทียนพลันดับวูบลงทันที

หลายวันมานี้กำลังภายในของเขากล้าแกร่งขึ้นเรื่อยๆ

ทั้งที่ดูเหมือนเขาจะไม่ได้ทำอะไรเลยสักอย่าง

"ทะ... ท่าน ท่าน ท่าน..."

จ้าวฉี่ตกตะลึงกับภาพตรงหน้าจนพูดไม่ออก

"เจ้าหนู ได้ยินว่าที่บ้านเจ้ารวยมากใช่ไหม"

ใบหน้าของอวี๋จื้อเผยรอยยิ้มแบบตาลุงโรคจิตออกมาทันที

ดูเหมือนว่าเขาจะค้นพบช่องทางหาเงินทางใหม่เข้าให้แล้ว

"กะ... ก็พอมีบ้างนิดหน่อย"

"ท่าน... ท่านคิดจะทำอะไร"

จ้าวฉี่ถูกรอยยิ้มพิลึกพิลั่นของอวี๋จื้อขู่ขวัญจนต้องดึงเสื้อตัวน้อยของตัวเองมาห่อตัวแน่น

"พ่อหนุ่มเอย วิถีแห่งธรรมะมันลำบากยากเข็ญเกินไป"

"ข้าเห็นเจ้ามีพรสวรรค์ไม่ธรรมดา ข้ามีเคล็ดวิชาฝึกตนสายนอกรีตอยู่ชุดหนึ่ง"

"ไม่ทราบว่าเจ้าอยากจะเรียนหรือไม่"

อวี๋จื้อยังคงส่งยิ้มประหลาดไม่หยุด

"สาย... สายนอกรีตหรือ"

ก้นบึ้งในใจของจ้าวฉี่รู้สึกได้ทันทีว่าของสิ่งนี้ต้องมีอะไรชั่วร้ายแน่ๆ

"ใช่แล้ว!"

"ฝึกสบายมากเลยนะ!"

"แถมยังรับประกันว่าสอนจนเป็นแน่นอน"

"ถ้าไม่เป็นยินดีคืนเงินให้ครบเลยด้วย"

"เอาอย่างนี้แล้วกัน ข้าเห็นว่าเรามีวาสนาต่อกัน หากจ่ายเงินวันนี้ข้าจะลดให้เหลือแปดส่วนเลยนะ"

อวี๋จื้อทำตัวราวกับคนพิลึกที่กำลังถืออมยิ้มล่อลวงเด็กไม่มีผิด

"แต่ท่านเป็นเถ้าแก่ภัตตาคารที่ขายอาหารมิใช่หรือ"

จ้าวฉี่ไม่เข้าใจ

"บอกตามตรงเลยนะ"

"การเปิดภัตตาคารเป็นแค่งานอดิเรกของข้าเท่านั้น"

"การสั่งสอนวิทยายุทธ์ต่างหากที่เป็นอาชีพหลักของข้า"

"เป็นอย่างไรเล่า

อยากเรียนหรือไม่"

อวี๋จื้อเอ่ยด้วยท่าทีปล่อยวางในลาภยศสรรเสริญ

"แล้วข้าจะเรียนอะไรได้บ้าง"

จ้าวฉี่ถามออกมาอย่างทื่อๆ

แววตาใสซื่อบริสุทธิ์ราวกับนักศึกษาจบใหม่

"สุดยอดวิชาอิฐบล็อก"

"วิทยายุทธ์สูงส่งเพียงใด อิฐก้อนเดียวก็ฟาดร่วง"

"สามวันสำเร็จวิชา คิดค่าเล่าเรียนสองร้อยตำลึง"

อวี๋จื้อหยิบก้อนอิฐบล็อกก้อนหนึ่งออกมาอย่างหน้าตาเฉย

ทำเอาจ้าวฉี่ตกใจจนต้องถอยกรูดไปข้างหลังหลายก้าว

"ไม่ชอบหรือ"

"ไม่เป็นไร ยังมีอย่างอื่นอีก"

"ยาเม็ดต้าหัวสูตรเร่งรัด!"

"เม็ดละหนึ่งหมื่นตำลึง สามปีสำเร็จวิชา!"

"แถมยังมีบริการไร้ความเจ็บปวดแบบครบวงจรแถมให้ด้วยนะ!"

อวี๋จื้อหยิบยาเม็ดต้าหัวออกมากองหนึ่ง

พร้อมด้วยยาไอบูโพรเฟนอีกหนึ่งแผง

เขาศึกษาวิจัยจนเข้าใจปรุโปร่งแล้ว

ก็แค่ความเจ็บปวดธรรมดาๆ ไม่ใช่หรือไง!

เรื่องพรรค์นี้ไอบูโพรเฟนเม็ดเดียวก็จัดการได้อยู่หมัดแล้ว

ไม่เห็นจำเป็นต้องทนเจ็บทรมานตั้งหนึ่งชั่วยามเลย

"อึ้งกิมกี่... อะ... อา... อะลิบาบา..."

จ้าวฉี่อ้าปากค้างจนกรามแทบหลุด

เขาคิดไม่ถึงเลยจริงๆ

ว่ายาเม็ดต้าหัวจะใช้หน่วยนับเป็น 'กอง' ได้ด้วย

"แน่นอนว่า กำลังภายในที่ดีก็ต้องมีเพลงยุทธ์ชั้นยอดมาจับคู่กันด้วย"

"ทวนเงินประกายมังกร!"

"เดิมทีเป็นเพียงทวนยาวธรรมดาเล่มหนึ่ง"

"แต่หลังจากผ่านการดัดแปลงของข้า มันก็กลายเป็นสุดยอดเพลงทวนปลิดชีพไปแล้ว"

"ฝึกแค่วันเดียวก็สำเร็จ คิดค่าเล่าเรียนห้าหมื่นตำลึง"

อวี๋จื้อหยิบทวนยาวเล่มหนึ่งออกมา

แล้วแทงออกไปส่งๆ สองสามครั้ง

ทั้งที่เป็นเวลากลางวันแสกๆ แต่แสงมันวาววับสะท้อนจนจ้าวฉี่แทบลืมตาไม่ขึ้น

นี่คือทวนเงินประกายมังกรฉบับสายนอกรีตที่อวี๋จื้อตั้งใจท่องอินเทอร์เน็ตไปสั่งทำพิเศษจากเน็ตไอดอลมาเลยทีเดียว

ส่วนตรงหลังหัวทวนฝังไฟฉายแสงแรงสูงเอาไว้ข้างใน

ระดับความสว่างแทบจะเทียบเท่าดวงอาทิตย์

"ท่านอาจารย์ ข้าอยากเรียนทั้งหมดเลย!!!"

จ้าวฉี่ดันคางที่อ้าค้างกลับเข้าที่ แล้วพูดอย่างตื่นเต้น

"ได้สิ!"

"มีเงินไหมล่ะ!"

อวี๋จื้อตื่นเต้นไม่แพ้กัน

"ไม่มี"

จ้าวฉี่ผายมือสองข้าง

บ้านเขามีเงินก็จริง

แต่นี่เขายังเด็ก ยังไม่มีเงินในกระเป๋าให้ใช้ตามใจชอบสักเท่าไร

"อ้อ"

"งั้นรอเจ้ามีเงินค่อยว่ากัน"

อวี๋จื้อเก็บของกลับไปอย่างเซ็งๆ

"ข้าจะรีบไปหาทางเดี๋ยวนี้เลย!!!!"

ตอนนี้จ้าวฉี่ถูกวิชานอกรีตพรรค์นี้ดึงดูดใจเข้าเต็มเปาแล้ว

ฝึกฝนกลางแดดเปรี้ยงหน้าแล้งอะไรกัน

หมายังไม่ทำเลย!

มีทางลัดไม่เดิน

มันจะต่างอะไรกับคนโง่?

ขณะที่จ้าวฉี่กำลังหาทางอยู่นั้น

ทางด้านจ้าวอู่ที่เพิ่งจากไป กลับเกิดเรื่องที่ไม่เล็กขึ้นเสียแล้ว

----

เมืองหลวง

บรรยากาศในสวนวั่งชุนชื่นมื่นครึกครื้น

คุณหนูจากตระกูลต่างๆ มารวมตัวกันที่นี่เพื่อจิบชาสนทนากลอน

ตามธรรมเนียม

ผู้จัดงานในแต่ละปีจะต้องนำของกินแปลกใหม่มาแบ่งปันให้ทุกคนได้ลิ้มลอง

เพื่ออวดฝีมือและบารมีของตระกูลตน

ปีนี้ก็เช่นกัน

ขนมเปี๊ยะดอกบัวรากบัวกรอบเสิร์ฟคู่กับน้ำองุ่นแช่เย็นเจี๊ยบ คือของว่างแกล้มชารุ่นใหม่ล่าสุดของปีนี้

"แหม สมกับเป็นฉาฉาจริงๆ"

"หน้าร้อนตับแลบขนาดนี้ ยังหาเอาน้ำแข็งออกมาได้อีก"

"แล้วก็ขนมเปี๊ยะดอกบัวรากบัวกรอบนี่ด้วย"

"ก่อนหน้านี้ไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อนเลย"

มีคนกินไปพลางเอ่ยปากชมไปพลาง

"อุ๊ย ก็งั้นๆ แหละ"

"พอดีช่วงหน้าหนาวปีกลาย ที่บ้านเก็บตุนไว้บ้างนิดหน่อย"

"ส่วนขนมเปี๊ยะดอกบัวรากบัวกรอบนี่"

"นั่นเป็นของกินที่ร้านเซี่ยเถียนจวีเพิ่งจะ"

"คิดค้นทำออกมาได้เชียวนะ"

"หมดเงินข้าไปไม่ใช่น้อยๆ เลยนะ"

ฉาฉายกมือปิดปากถ่อมตัว

แต่แววตากลับซ่อนความภาคภูมิใจไว้ไม่อยู่

ขนมเปี๊ยะดอกบัวรากบัวกรอบจานนี้ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ

นั่นคือสิ่งที่นางยอมทุ่มเงินถึงห้าพันตำลึงตั้งแต่เมื่อหนึ่งปีก่อน

จ้างพ่อครัวขนมระดับห้องเครื่องหลวงหลายคนมาร่วมกันคิดค้นวิจัย

เพื่อที่จะสร้างความฮือฮาในงานชุมนุมน้ำชาประชันกลอนครั้งนี้

"ถ่อมตัวเกินไปแล้ว ถ่อมตัวเกินไปแล้ว"

"นี่นับเป็นของว่างแกล้มชาที่ยอดเยี่ยมที่สุดที่ข้าเคยกินมาในรอบหลายปีนี้เลย"

"ต้องยกให้ฉาฉาเจ้าคนเดียวจริงๆ"

มีคนเอ่ยชม ย่อมมีคนที่ไม่ได้สนใจเรื่องนี้เช่นกัน

"เอ๊ะ อู่อู่ เล็บของเจ้าทำมายังไงน่ะ"

"ดูดีจังเลย!"

"นี่มันสวยเกินไปแล้ว!"

"หรือว่านี่จะเป็นชาดทาเล็บแบบใหม่ที่กำลังฮิต?"

คนกลุ่มหนึ่งพากันรุมล้อมจ้าวอู่ มองดูเล็บของนางพร้อมกับเอ่ยปากชมไม่ขาดสาย

"นี่ไม่ใช่ชาดทาเล็บหรอกนะ"

"พวกเจ้าดูให้ดีๆ สิ"

"เล็บของข้าเป็นสีนี้เองตามธรรมชาติ ล้างไม่ออกด้วยนะ"

จ้าวอู่อวดเล็บของตนเองอย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง

ถ้าไม่ใช่เพราะอยากจะมาอวดสักหน่อย

หน้าร้อนขนาดนี้ นางขี้เกียจถ่อมาถึงนี่จะตาย

นอนตากแอร์เย็นฉ่ำอยู่ที่ภัตตาคารของอวี๋จื้อไม่ดีกว่าเหรอ?

"ว้าว ทำยังไงน่ะ สอนพวกเราหน่อยสิ"

"ใช่ๆ ข้าก็อยากเรียน มันสวยเกินไปแล้ว!"

"สวยจังเลย!"

"เมื่อก่อนข้าทาชาดทาเล็บนี่เปลืองแรงตั้งเยอะ"

"นี่ยังทำให้เล็บเปลี่ยนสีได้ด้วยเหรอเนี่ย?"

........

บรรดาคุณหนูพากันรุมล้อมพลิกดูเล็บของจ้าวอู่ซ้ำไปซ้ำมาไม่หยุด

แย่งความโดดเด่นของขนมเปี๊ยะดอกบัวรากบัวกรอบไปจนมิดชิด

คราวนี้สีหน้าของฉาฉาถึงกับดำคล้ำลงทันที

"อ้าว อู่อู่ ขนมเปี๊ยะดอกบัวรากบัวกรอบนี่ไม่ถูกปากเจ้าหรือ"

"ทำไมไม่เห็นเจ้ากินเลยล่ะ"

ฉาฉาเดินเข้ามาทางจ้าวอู่ พลางแสร้งทำเป็นถามด้วยความเป็นห่วง