ตอนที่ 98 สรรพคุณของขาหมูตุ๋นถั่วเหลือง

เซวียซินเยวี่ยเอ่ยทักคำหนึ่ง ก่อนจะพาทั้งสองคนเดินขึ้นชั้นบน

ส่วนอวี๋จื้อน่ะหรือ

เถ้าแก่อวี๋ก็สติไม่ค่อยจะสมประกอบมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว

นางชินชาไปเสียแล้ว

เพี้ยนก็เพี้ยนไปเถอะ

ขอแค่ไม่กระทบกับการยกอาหารมาเสิร์ฟก็พอ

"พี่ซินเยวี่ย ท่านไม่ได้บอกหรือว่ายังมีเรื่องน่าประหลาดใจอยู่อีก"

"คงไม่ใช่แค่เพราะที่นี่เย็นสบายหรอกนะ"

พอจ้าวอู่ก้าวเข้าห้องส่วนตัวก็ถามขึ้นอย่างอดใจไม่ไหว

"ย่อมไม่ใช่แน่นอน"

"แต่นแต๊น~"

"เจ้าดูสิว่านี่คืออะไร!"

เซวียซินเยวี่ยกางนิ้วมือทั้งสิบออกมา

บนเล็บของทุกนิ้วถูกย้อมด้วยสีสันแปลกตา

จะว่าไปแล้ว มันกลับดูสวยงามไม่น้อยเลยทีเดียว

"ว้าว~~~~"

"งดงามเหลือเกิน!"

"นี่ท่าน...ทำอย่างไรถึงได้เป็นแบบนี้หรือ"

สตรีมักมีความสนใจในสิ่งสวยงามอย่างการแต่งแต้มเล็บมาแต่กำเนิดอยู่แล้ว

จ้าวอู่เองก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น

พอเห็นเล็บอันงดงามบนมือของเซวียซินเยวี่ย นางก็อดอิจฉาจนแทบน้ำลายหกไม่ได้

"ไอ้หยา ธรรมดาๆ เท่านั้นแหละ"

"ก็แค่ร้านเถ้าแก่อวี๋มีเมนูใหม่ออกมาอีกแล้วน่ะสิ"

"ไม่สิ พูดให้ถูกคือมีสองอย่าง"

"อย่างหนึ่งคือขาหมูตุ๋นถั่วเหลือง"

"ส่วนอีกอย่างเห็นว่าเรียกว่าเครื่องดื่มผลไม้"

"ข้าจะบอกให้เจ้านะ"

"ดื่มเครื่องดื่มผลไม้นั่นคู่กับกินขาหมูตุ๋นถั่วเหลือง จะทำให้เล็บเปลี่ยนสีได้"

"แถมเครื่องดื่มต่างชนิดกัน สีที่เปลี่ยนได้ก็ไม่เหมือนกันด้วยนะ!"

"เราผสมสีเองได้ด้วย สนุกมากเลยล่ะ"

เซวียซินเยวี่ยเอ่ยอย่างตื่นเต้น

อันที่จริงเดิมทีนางก็ไม่ได้ค้นพบง่ายดายขนาดนั้น

สาเหตุหลักเป็นเพราะพักอยู่ในโรงเตี๊ยมหลายวันมานี้ และต้องใช้จ่ายให้ครบหนึ่งร้อยตำลึง

ถึงได้ล่วงรู้ความลับนี้เข้า

"ว้าว!!!"

"ข้าจะเล่น ข้าจะเล่นด้วย!"

"เสี่ยวฉี่ ไปเรียกเถ้าแก่อวี๋มาเสิร์ฟอาหารเร็วเข้า"

จ้าวอู่ปรบมือด้วยความตื่นเต้น

นี่มันช่างน่าสนุกเกินไปแล้ว

นางจะต้องทำให้สหายหญิงในเมืองหลวงพวกนั้นอิจฉาตาร้อนให้ได้

อวี๋จื้อยังคงอยู่ในอาการมึนงง

แต่ยังดีที่การทำอาหารของเขาไม่ต้องใช้สมอง

พูดให้ถูกคือ เขาไม่ใช่พ่อครัว

ไม่นานนัก ขาหมูตุ๋นถั่วเหลืองกับเครื่องดื่มแต่งสีแช่เย็นก็ถูกยกขึ้นมาเสิร์ฟ

แน่นอนว่า ย่อมขาดหัวสิงโตน้ำแดงแสนอร่อยไปไม่ได้เช่นกัน

"เป็นไปได้ยังไงกันนะ"

เมื่ออวี๋จื้อเสิร์ฟอาหารเสร็จ

ก็เดินบ่นพึมพำกับตัวเองจากไป

"ว้าว!"

"น้ำแข็งนี่!"

"ที่นี่มีน้ำแข็งด้วยหรือเนี่ย"

เช่นเดียวกัน

จ้าวอู่ที่เพิ่งเคยมาเป็นครั้งแรกก็ส่งเสียงอุทานด้วยความตกตะลึง

แม้บ้านของนางจะเป็นพ่อค้าหลวง ทั้งบิดายังรับราชการในกรมพระคลัง

ที่บ้านย่อมมีน้ำแข็งให้ใช้อยู่แล้ว

แต่การที่ร้านเล็กๆ ในชนบทอย่างของอวี๋จื้อสามารถเอาน้ำแข็งมาต้อนรับลูกค้าได้นั้น ช่างน่าตกใจจริงๆ

"เป็นอย่างไรบ้าง"

"ไม่เสียเที่ยวใช่ไหมล่ะ"

เซวียซินเยวี่ยจิบเครื่องดื่มอย่างกระหยิ่มใจ

"เถ้าแก่อวี๋เป็นเทพเซียนมาโปรดชัดๆ!"

"เร็วเข้าๆ รีบสอนข้าเรื่องเล็บนั่นที ว่าสีพวกนั้นทำอย่างไร!"

จ้าวอู่เอ่ยชมส่งเดชไปประโยคหนึ่งแล้วก็ไม่ได้ใส่ใจอีก

เถ้าแก่อวี๋น่ะหรือ

ก็ลึกลับเช่นนี้มาตลอดอยู่แล้ว

ขนาดสุราชั้นเลิศร้อยปียังหามาได้

เบื้องหลังจะต้องเป็น

ขั้วอำนาจอันยิ่งใหญ่ไพศาลแน่ๆ

การหาน้ำแข็งมาได้จึงไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาดอะไรนัก

กล่าวได้ว่าสมเหตุสมผลอย่างยิ่ง

นางยังคงสนใจเรื่องทำอย่างไรให้ตนเองงดงามขึ้นมากกว่า

"มาๆๆ กินขาหมูนี่ก่อน"

"แล้วค่อยดื่มเครื่องดื่มนี้ตาม"

"จำไว้นะ ดื่มสีเหลืองกับแบบไร้สีคู่กันจะกลายเป็นสีฟ้า"

"สีเขียวบวกสีเหลืองจะกลายเป็นสีม่วง"

"สีแดง..."

เซวียซินเยวี่ยค่อยๆ สอนสั่งอย่างอดทน

ช่างละม้ายคล้ายพี่สาวคนโตผู้อ่อนโยนเอาใจใส่เสียจริง

ทว่าหากอวี๋จื้อมาอยู่ตรงนี้ในเวลานี้

คงได้เป็นลมล้มพับไปอีกรอบเป็นแน่

คนดีๆ ที่ไหนเขาดื่มน้ำแล้วเล็บเปลี่ยนสีกันวะ

ยังดีที่อวี๋จื้อยังคงมัวแต่วิจัยความลี้ลับเรื่องหัวสิงโตน้ำแดงระงับปวดอยู่

จึงไม่มีเวลามาสนใจสองสาวคู่นี้เลยแม้แต่น้อย

รัตติกาลมาเยือน เวลาหนึ่งวันผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว

แม้จะอาลัยอาวรณ์ไม่อยากจากไปสักเพียงใด

เซวียซินเยวี่ยก็จำต้องพาพี่น้องสกุลจ้าวเดินลงมาชั้นล่าง

"ฮ่าๆๆๆๆ!!!!"

"เข้าใจแล้ว!"

"เข้าใจแล้ว!"

"ในที่สุดก็คิดออกแล้ว!"

"ไอ้พวกพ่อค้าหน้าเลือดเวรตะไลเอ๊ย"

เสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งของอวี๋จื้อดังก้องไปทั่วโถงร้าน

เมื่อครู่นี้เอง สมองของเขาพลันเกิดประกายความคิดวาบขึ้นมา

ในที่สุดก็เข้าใจกระจ่างแจ้งจนได้

ว่าทำไมการกินหัวสิงโตน้ำแดงถึงรักษาอาการปวดฟันได้

ต้องพูดว่า อาหารสำเร็จรูปในร้านของเขาจำนวนไม่น้อยต่างก็มีสรรพคุณพรรค์นี้ทั้งนั้น

จุดสำคัญอยู่ที่สารกันบูดที่ใส่ลงไปในกับข้าวนั่นแหละ... โพแทสเซียมซอร์เบต

โพแทสเซียมซอร์เบตสามารถยับยั้งการเจริญเติบโตและแพร่พันธุ์ของจุลินทรีย์ (แบคทีเรีย เชื้อรา ฯลฯ) ได้อย่างมีประสิทธิภาพ

จุดประสงค์ย่อมเป็นไปเพื่อยืดอายุการเก็บรักษา

แต่บังเอิญว่าอาการปวดฟันก็เป็นผลพวงมาจากการย่อยสลายของแบคทีเรียเช่นกัน

ตามหลักการแล้ว การยับยั้งการเจริญเติบโตและแพร่พันธุ์ของแบคทีเรีย

ย่อมช่วยบรรเทาอาการปวดฟันได้อย่างเห็นผลจริง ๆ

เพียงแต่วงจรอ้อมค้อมซับซ้อนในเรื่องนี้มันมีมากเกินไป

เล่นเอาอวี๋จื้อต้องค้นหาข้อมูลตั้งนานกว่าจะกระจ่าง

"เถ้าแก่อวี๋เขา... เป็นแบบนี้ตลอดเลยหรือ"

จ้าวอู่ไม่ได้คลุกคลีกับอวี๋จื้อนานนัก

พอมองอวี๋จื้อที่ทำหน้าตาคุ้มคลั่ง จึงรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

"ใช่แล้วล่ะ"

"เป็นเช่นนี้มาตลอด"

"ข้ากำลังมองหาหมอเทวดาที่เหมาะสมจากทั่วทุกสารทิศมารักษาเขาอยู่เนี่ย"

เซวียซินเยวี่ยพยักหน้า

"ลำบากเจ้าแย่เลยนะ"

จ้าวอู่มองสหายรักด้วยความเวทนาสงสาร

"สมควรทำอยู่แล้ว สมควรทำอยู่แล้ว"

เซวียซินเยวี่ยโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ

แล้วพาทั้งสองคนเดินออกจากร้านไป

ทันทีที่ก้าวพ้นประตู คลื่นความร้อนก็ปะทะเข้าเต็มหน้า

แม้จะเป็นค่ำคืนในฤดูร้อน

แต่อากาศก็ยังคงร้อนอบอ้าวเสียจนยากจะทนทาน

"พวกเรา... อยู่ต่ออีกสักพักดีไหม"

จ้าวอู่ดึงคอเสื้อตัวเองด้วยความอึดอัดทรมาน

นี่มันร้อนเกินไปแล้ว

รู้สึกเหมือนมีพลาสติกแรปห่อคลุมร่างเอาไว้ชั้นหนึ่งอย่างไรอย่างนั้น

แทบจะร้อนตายให้ได้

ก่อนหน้านี้ทำไมไม่ยักรู้สึกแบบนี้นะ

ทรมานเหลือเกินจริง ๆ

ตอนนี้นางไม่อยากก้าวเดินไปไหนแม้แต่ก้าวเดียว

"กลับเข้าไปไม่ได้หรอก"

"ภัตตาคารของเถ้าแก่อวี๋ไม่เปิดตอนกลางคืน"

"พวกเรารีบกลับบ้านกันเถอะ"

"แช่น้ำสักหน่อยคงดีขึ้นมาก"

"ข้ายังมีน้ำแข็งเหลืออยู่อีกนิดหน่อย เป็นของที่เถ้าแก่

อวี๋ขายให้ข้า"

"พอกลับไปถึงก็ใช้ประทังไปก่อน"

"พรุ่งนี้ค่อยรีบมาแต่เช้า"

เซวียซินเยวี่ยมีประสบการณ์เรื่องนี้มานานแล้ว

ก่อนหน้านี้ตอนที่สองพี่น้องยังไม่มา

เงินหนึ่งร้อยตำลึงใช้ไม่หมดด้วยซ้ำ

เพราะร้านของอวี๋จื้อมีแค่เมนูขาหมูตุ๋นถั่วเหลืองจานเดียวที่ขายได้ถึงเจ็ดสิบตำลึง

ส่วนเมนูอื่น ๆ เซวียซินเยวี่ยก็กินได้น้อย

กินไม่ไหวมากมายขนาดนั้น

อวี๋จื้อเลยขายน้ำแข็งกองหนึ่งให้นางแทน

แม้ราคาจะแพง แต่ก็ไม่ถือว่าขูดเลือดขูดเนื้อเกินไป

ยังจัดว่าอยู่ในเกณฑ์ที่รับได้

เซวียซินเยวี่ยไม่มีวิธีเก็บรักษาน้ำแข็งที่ดีพอ

จึงทำได้แค่เอากลับไปทีละนิดในแต่ละวัน

ส่วนที่เหลือก็ฝากเก็บไว้ที่ภัตตาคาร

"เฮ้อ ก็คงต้องเป็นอย่างนั้นแหละ"

ภัตตาคารด้านหลังปิดประตูลงตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่อาจทราบ

ต่อให้จ้าวอู่จะไม่อยากไปเพียงใด ก็จำต้องจากมาอยู่ดี

--------

ข่มตานอนไม่หลับตลอดทั้งคืน

ทั้งจ้าวอู่และจ้าวฉี่ต่างแบกขอบตาดำคล้ำมาปรากฏตัวที่ภัตตาคาร

เสน่ห์ของแอร์นั้นช่างร้ายกาจเกินไป

พอกลับถึงบ้าน ทั้งคู่จึงตกอยู่ในภาวะนอนไม่หลับอย่างสมบูรณ์แบบ

"เชี่ย พวกเจ้ากำลังคอสเพลย์เป็นหมีแพนด้ากันอยู่เรอะ"

อวี๋จื้อเองก็ตกใจกับสภาพของทั้งสองคนไม่น้อย

ทั้งสองคนไม่สนใจอวี๋จื้อเลยสักนิด

พอประตูใหญ่เปิดออก

แววตาของพวกเขาก็เปล่งประกายเจิดจ้า

พลางผลักอวี๋จื้อที่ยืนเกะกะออกไปให้พ้นทาง

ทั้งคู่พุ่งตัวแวบเข้าไปในภัตตาคารทันที

ไอเย็นปะทะเข้าใบหน้า

แฝงความเย็นฉ่ำชื่นใจ

รูขุมขนทั่วทั้งร่างพลันเปิดรับความเย็นสบาย

ความเย็นแทรกซึมผ่านรูขุมขนเข้าสู่กระแสเลือด

ไหลเวียนไปทั่วสรรพางค์กาย

ทั้งสองคนหลับตาพริ้ม

สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ หนึ่งเฮือก

ราวกับความเหนื่อยล้า ความหงุดหงิด และความหมดอาลัยตายอยากทั้งหมดถูกไอเย็นเฮือกนี้พัดเป่าจนมลายสิ้น

หลงเหลือเพียงความซาบซ่านและสบายตัวที่ซึมลึกไปถึงทุกข้อกระดูก

"สบายจริง ๆ!"

ทั้งสองหรี่ตาลงจนเป็นเส้นเดียว

แสดงท่าทางเคลิบเคลิ้มอย่างถึงที่สุด

ท่าทางราวกับคนติดยาเสพติดไม่มีผิดเพี้ยน

หากคนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวผ่านมาเห็น

คงคิดว่าร้านของอวี๋จื้อไม่ใช่ภัตตาคาร

แต่เป็นโรงฝิ่นเสียมากกว่า