ตอนที่ 97 เถ้าแก่อวี๋ ข้าปวดฟัน

"ยัยเด็กโง่"

"เงินก้อนนี้ใช่ว่าพวกเราต้องจ่ายเองเสียหน่อย"

"ไปหยิบกระดาษกับพู่กันมาให้ข้า"

เซวียซินเยวี่ยคิดแผนการไว้ล่วงหน้าตั้งนานแล้ว

บอกว่าต้องใช้จ่ายหนึ่งร้อยตำลึง

แต่ก็ไม่ได้บอกนี่ว่าต้องให้นางจ่ายคนเดียว!

ชวนสหายสาวๆ สักสองสามคนมาช่วยแชร์กัน ก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่หรือไง

อย่าเห็นว่าหนึ่งร้อยตำลึงมันเยอะเชียว

กับข้าวร้านเถ้าแก่อวี๋ก็ไม่ได้ถูกเสียเมื่อไร

ทุกคนสั่งกินกันคนละสองสามจาน

วันเดียวใช้จ่ายร้อยกว่าตำลึงก็ถือเป็นเรื่องธรรมดามาก

นางไม่เชื่อหรอกว่า

จะมีใครมาที่นี่แล้วตัดใจจากไปได้ลงคอ?

ต่อให้ต้องเสียเงิน

ดีไม่ดี สุดท้ายยังต้องมาขอบคุณนางด้วยซ้ำ!

"คุณหนูปราดเปรื่องยิ่งนักเจ้าค่ะ!"

เสี่ยวชุนยกนิ้วโป้งให้อย่างชื่นชม

"สวบ สวบ สวบ สวบ"

เซวียซินเยวี่ยจรดพู่กันตวัดหมึกอย่างคล่องแคล่ว

ไม่นานจดหมายฉบับหนึ่งก็ถูกม้าเร็วส่งจากอำเภอทงอี้ตรงดิ่งไปยังเมืองหลวง

-------

จวนตระกูลจ้าวในเมืองหลวง

"โอ๊ยยย~~~"

"โอ๊ยโยโย่~~~~"

เสียงครวญครางของจ้าวฉี่ดังระงมอยู่ในห้องไม่หยุด

"ตื่นได้แล้ว"

"ไปกินข้าวที่ร้านเถ้าแก่อวี๋กัน"

จ้าวอู่ผลุนผลันพรวดพราดเข้ามาทางประตูด้วยความตื่นเต้น

"โอ๊ยยย~~~"

"กินข้าวหรือ?"

"ไม่ไป!"

"พี่ไปคนเดียวเถอะ"

จ้าวฉี่กุมแก้มตัวเองพลางส่ายหน้าดิก

"อะไรกันเนี่ย"

"เมื่อก่อนเจ้าชอบกินอาหารที่ภัตตาคารของเถ้าแก่อวี๋ที่สุดไม่ใช่หรือ"

จ้าวอู่รู้สึกแปลกใจเหลือเกิน

นางอุตส่าห์เกลี้ยกล่อมท่านพ่อตั้งนานกว่าจะยอมอนุญาตให้พวกเขาออกจากจวนได้แท้ๆ

"พี่ ท่านไม่เห็นหรือไงว่าข้าปวดฟันอยู่น่ะ"

"อีกอย่าง อากาศร้อนตับแลบขนาดนี้"

"ข้างนอกร้อนจะตายอยู่แล้ว"

"ข้าไม่มีกะจิตกะใจจะกินอะไรทั้งนั้นแหละ"

จ้าวฉี่กุมฟันไว้ พลางเอ่ยด้วยสีหน้าขมขื่นรันทด

"สมน้ำหน้า ใครใช้ให้เจ้าแอบกินของหวานตอนกลางคืนเล่า"

"ไปๆๆ พี่ซินเยวี่ยของเจ้าบอกว่ามีของดีจะแบ่งปันให้พวกเราด้วยนะ"

จ้าวอู่ไม่สนหรอกว่าน้องชายคนนี้จะเต็มใจหรือไม่

ยังไงซะ ขอแค่ยอมตามนางไปก็พอ

"ไม่เอา~~~~"

เสียงโอดครวญอย่างน่าเวทนาของจ้าวฉี่ดังก้องไปทั่วจวนตระกูลจ้าว

รถม้าวิ่งกุกกักมุ่งหน้าไปยังเมืองเค่อฮั่ว

ทิ้งไว้เพียงเสียงครางครวญของจ้าวฉี่ไปตลอดทาง

-----

ภัตตาคาร

อวี๋จื้อหาวหวอดๆ ด้วยความอ่อนเพลีย

เมื่อคืนต้องทำงานล่วงเวลาอีกแล้ว

แต่ก็ไม่เป็นไร

เพราะอย่างไรเสียเขาก็ไม่ต้องลงแรงทำอะไรอยู่ดี

ก็แค่ตื่นเช้ามาเปิดประตูร้าน

แล้วค่อยย้ายที่ไปนอนหลับต่อก็แค่นั้น

เขาเตรียมเก้าอี้เอนตัวหนึ่งไว้ข้างโต๊ะคิดเงิน

ตอนนี้กำลังนอนเอนหลังชดเชยการนอนหลับอย่างสบายอารมณ์

กุกกัก กุกกัก

กุกกัก กุกกัก กุกกัก

เสียงรถม้าหยุดลงที่หน้าประตูร้าน

"โอ๊ยยย~~~"

"โอ๊ยยย~~~"

เสียงครางอย่างเจ็บปวดทรมานดังขึ้นนอกประตูประจวบเหมาะพอดี

"เย็นสบายจังเลย!"

"พี่ซินเยวี่ย ที่แท้นี่ก็คือเรื่องประหลาดใจที่พี่บอกสินะ!"

จ้าวอู่สัมผัสได้ถึงอุณหภูมิอันแสนสบายภายในร้าน ความยินดีปรีดาฉายชัดออกมาทางน้ำเสียง

ที่นี่มันจะเย็นสบายเกินไปแล้ว

"ไม่ใช่แค่นี้หรอกนะ"

"ยังมีอีก!"

"ใจเย็นๆ ก่อน"

เซวียซินเยวี่ยก้าวเดินเข้ามาด้วยท่าทีลึกลับน่าค้นหาเหมือนเช่นเคย

"โอ๊ยยย~~~~"

"โอ๊ยยย~~~~~"

คนที่เดินรั้งท้ายย่อมหนีไม่พ้นจ้าวฉี่

แม้จะเดินเข้ามาเป็นคนสุดท้าย

แต่เสียงโวยวายที่ทำเอะอะกลับดังที่สุด

"ฮ้าว..."

"พวกเจ้ามากันได้ยังไงเนี่ย"

"เสี่ยวจ้าว เจ้าเอามือกุมแก้มทำไมกัน?"

"โดนใครต่อยมาหรือเปล่า?"

อวี๋จื้อหาวฟอดใหญ่ พลางเอ่ยถามด้วยดวงตาสะลึมสะลือ

"เถ้าแก่อวี๋ ข้าปวดฟัน"

จ้าวฉี่กุมแก้มตัวเองเอาไว้

น้ำตาคลอเบ้าจวนเจียนจะหยดแหล่มิหยดแหล่

ท่าทางดูน่าเวทนายิ่งนัก

ต่อให้ความเย็นสบายของแอร์ก็ไม่อาจเยียวยาความเจ็บปวดทางกายของเขาได้เลย

"ปวดฟันงั้นเหรอ"

"ถ้างั้นก็กินไอบูโพรเฟนสักเม็ดสิ"

อวี๋จื้อล้วงหยิบยาเม็ดหนึ่งออกมาอย่างส่งเดช

"ไอ... ไอบูอะไรนะ?"

จ้าวฉี่ไม่ค่อยเข้าใจ

"ก็ยาชานั่นแหละ"

อวี๋จื้อตอบส่งๆ

"เหลวไหล!"

"ยาชาจะเอามาใช้ซี้ซั้วได้อย่างไร!"

"ยิ่งไปกว่านั้น ยาชาเป็นของที่รักษาได้แค่ปลายเหตุ ไม่ได้แก้ที่ต้นเหตุ!"

"เจ้าคงไม่คิดจะให้เขากินยาชาทุกวันหรอกนะ"

สุ้มเสียงชราดังขึ้นมาจากข้างนอก

ที่แท้ก็เป็นท่านหมอเทวดาเสิ่นมาถึงนั่นเอง

หลายวันมานี้ แอร์ในภัตตาคารของอวี๋จื้อเปิดอยู่ทุกวี่วัน

ขนาดตัวเขายังอดใจไม่ไหว ต้องแวะมารับความเย็นทุกวันเลย

"เหล่าเสิ่น ท่านมาได้จังหวะพอดีเลย"

"งั้นท่านว่าควรทำยังไงล่ะ?"

พออวี๋จื้อเห็นว่าหมอเทวดามา

ก็รีบเก็บยาไอบูโพรเฟนกลับไปอย่างไว

ป่วยไข้ก็ต้องหาหมอ

ให้หมอมารักษา ก็ถูกต้องตามหลักการทุกประการ

"ก็ต้องกินหัวสิงโตน้ำแดงน่ะสิ!"

หัตถ์เทวะเอ่ยตอบอย่างเป็นเรื่องปกติธรรมดาที่สุด

พลั่ก!

"เมื่อกี้ท่านว่าอะไรนะ ข้าฟังไม่ค่อยถนัด"

อวี๋จื้อถึงกับสะดุดขาตัวเองล้มกลิ้งลงไปกองกับพื้น

มันใช่เรอะ!

เป็นหมอแท้ ๆ ไม่ยอมสั่งยาให้คนไข้ดี ๆ

ดันบอกให้คนเขากินของกินเนี่ยนะ

"หัวสิงโตน้ำแดงไงเล่า!"

"เถ้าแก่อวี๋ ไม่ต้องแกล้งทำเป็นไขสือไปหรอก"

"ก็หัวสิงโตน้ำแดงร้านเจ้านั่นแหละ!"

หลังจากกินมาหลายวัน

ผู้เฒ่าเสิ่นก็มั่นใจในข้อสันนิษฐานของตัวเองอย่างสมบูรณ์แล้ว

หัวสิงโตน้ำแดงรักษาอาการปวดฟันได้จริง ๆ

ส่วนว่าเพราะอะไรน่ะหรือ

เขายังคิดไม่ตกว่าเป็นเพราะเหตุใด

"กินกับข้าวจะรักษาอาการปวดฟันได้ด้วยหรือ"

"เป็นไปไม่ได้กระมัง"

จ้าวอู่ไม่อยากจะเชื่อเท่าไรนัก

"มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้กันเล่า"

"อย่าลืมหน้าอกของเจ้าสิ"

เซวียซินเยวี่ยแอบเอานิ้วจิ้มตรงจุดที่เมื่อก่อนจ้าวอู่ไม่เคยมี

"อา... นี่มัน..."

"บ้าจริง~"

จ้าวอู่เอ่ยอย่างเอียงอาย

ต้องยอมรับเลยว่า รูปร่างของนางในตอนนี้เรียกได้ว่าเป็นพิมพ์นิยมของสาวงามแล้วจริง ๆ

ถึงแม้จะยังก้มมองเห็นปลายเท้าตัวเองอยู่

แต่ก็ยังมีพื้นที่ให้พัฒนาต่อได้อีกเยอะ

ทว่าตอนนี้นางเองก็เริ่มเชื่อแล้ว

ว่ากับข้าวร้านของอวี๋จื้อมีสรรพคุณรักษาโรคได้จริง ๆ

"ไม่สิ กับข้าวร้านข้าจะไปรักษาอาการปวดฟันได้ยังไงกัน"

"ท่านอย่ามาใส่ร้ายข้านะ!"

"ถ้าไม่เชื่อก็ลองดูสิ"

อวี๋จื้อเดินปึงปังกลับเข้าไปในครัวด้วยความหงุดหงิด

สามนาทีครึ่งต่อมา เขาก็ยกหัวสิงโตน้ำแดงลูกหนึ่งออกมาเสิร์ฟ

อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลย กลิ่นของหัวสิงโตน้ำแดงจานนี้นี่หอมเตะจมูกชะมัด

รูปร่างหน้าตาของหัวสิงโตลูกโตยิ่งชวนให้น้ำลายสอ

ขนาดจ้าวฉี่ที่ปวดฟันตุบ ๆ ยังอดใจไม่ไหวจนอยากจะงับเข้าไปสักคำ

"ลองชิมดูสิ"

ผู้เฒ่าเสิ่นเอ่ยอย่างมั่นใจ

"งั่ม~"

จ้าวฉี่ทนไม่ไหวตั้งนานแล้ว

รีบสวาปามอย่างหิวกระหายทันที

เนื้อติดมันสามส่วน

เนื้อแดงเจ็ดส่วนผสมผสานกันได้ลงตัวพอดิบพอดี

นุ่มละมุนแทบละลายในปาก

พอกัดลงไปคำแรก

ความหอมหวานของน้ำฉ่ำเนื้อก็ทะลักอบอวลเต็มปาก

เพียงแค่ชั่วพริบตา

หัวสิงโตขนาดเท่ากำปั้นก็อันตรธานหายไปไร้ร่องรอย

เหลือไว้เพียงเด็กน้อยที่กำลังก้มหน้าก้มตาเลียจานเปล่าอยู่อย่างเอาเป็นเอาตาย

"เป็นยังไงบ้าง"

"ยังปวดฟันอยู่ไหม"

อวี๋จื้อรีบถามขึ้นมาทันที

"ยังปวดอยู่ขอรับ..."

จ้าวฉี่พยักหน้า

"ข้าว่าแล้วเชียว..."

อวี๋จื้อรู้สึกตื่นเต้นดีใจขึ้นมา

ถึงจะไม่มีคุณค่าทางการแพทย์

แต่นี่ก็หมายความว่ามันเป็นหัวสิงโตน้ำแดงแบบปกติธรรมดาสามัญ

ข้างในไม่มีวิทยาศาสตร์กับสารเคมีอะไรแอบแฝง

"แต่ทุเลาลงเยอะมากแล้วขอรับ"

จ้าวฉี่เลียริมฝีปากพลางเอ่ยต่อ

"เถ้าแก่อวี๋ มันจะไปหายปุบปับขนาดนั้นได้ยังไงกัน"

"ต่อให้กินยาก็ยังไม่ออกฤทธิ์เร็วขนาดนี้เลย"

"เห็นผลได้บ้างขนาดนี้ก็นับว่ายอดเยี่ยมแล้ว"

"ไม่มีปัญหาหรอก กินอีกสักสองสามจานเดี๋ยวก็หายดีเอง"

ผู้เฒ่าเสิ่นเต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ

เขาเชื่อมั่นอย่างยิ่ง

ว่าต่อไปในภายภาคหน้า อาการปวดฟันจะต้องมีสุดยอดตำรับยารักษาเสียที

โครม!

อวี๋จื้อล้มกลิ้งลงไปกองกับพื้นอีกรอบ

"เป็นไปไม่ได้ จะเป็นไปได้ยังไงกัน"

อวี๋จื้อเริ่มค้นหาข้อมูลอย่างบ้าคลั่ง

ทว่าน่าเสียดายที่คว้าน้ำเหลว

นอกจากยาแก้ปวดแล้ว

เขาก็นึกไม่ออกจริง ๆ ว่าจะมีอะไรที่ระงับอาการปวดฟันได้อีก

ที่สำคัญคือ ต่อให้จะเล่นแร่แปรธาตุด้วยของสังเคราะห์แค่ไหน ก็ไม่มีทางใส่ยาแก้ปวดลงไปในอาหารสำเร็จรูปหรอกโว้ย!

ของพรรค์นั้นมันแพงจะตายไป!

"เถ้าแก่อวี๋ อย่าลืมยกกับข้าวขึ้นไปส่งให้พวกเราด้วยล่ะ"

"ไปกันเถอะ พวกเราขึ้นชั้นบนกัน"