ตอนที่ 96 ติดงอมแงมของจริง

"เถ้าแก่ อาหารจานนี้มีสรรพคุณอะไรหรือ"

เซวียซินเยวี่ยที่กินเสร็จแล้วเอ่ยถามขึ้นอย่างอาลัยอาวรณ์

"เอ่อ..."

"ความลับ"

ตามหลักการแล้ว ขาหมูตุ๋นถั่วเหลืองช่วยเพิ่มขนาดหน้าอกได้

แต่นี่มันผลผลิตจากวิทยาศาสตร์กับสารเคมีชัด ๆ

ก็เลยพูดยากว่าจะเกิดผลอะไร

เพราะมันไม่เคยเล่นตามกฎปกติอยู่แล้ว

"แหม มีการทำเป็นความลับกับข้าด้วย"

"ช่างเถอะ คิดเงิน"

เซวียซินเยวี่ยไม่ได้ใส่ใจ

นางชอบค้นหาด้วยตัวเองมากกว่าอยู่แล้ว

"คิดเงินทั้งหมดสิบตำลึง"

อวี๋จื้อเอ่ยอย่างคล่องแคล่ว

"ถูกขนาดนี้เลยหรือ"

เซวียซินเยวี่ยยังนึกว่าราคาจะพอ ๆ กับอาหารจานก่อนหน้า

เตรียมใจจะจ่ายหนักเอาไว้แล้ว

ใครจะไปคิดว่างวดนี้จะไม่แพงแฮะ

อืมมม...

อวี๋จื้อเลือกที่จะเงียบไว้

ถึงได้บอกไงว่าเงินคุณหนูใหญ่นี่หาได้ง่ายที่สุดแล้ว

อย่างคนหยาบกระด้างแบบหวังเจิ้น

ถึงที่บ้านจะรวยพอตัว

แต่เรื่องการกินจะว่าขี้เหนียวก็ไม่ใช่

ทว่าเน้นแค่ปริมาณเยอะให้อิ่มท้องเข้าว่า

ไม่ได้มีความประณีตอะไรเลย

ไหนเลยจะเหมือนคุณหนูใหญ่เซวีย

จานต้องใหญ่ ปริมาณอาหารต้องน้อย จัดจานนิดหน่อยก็อัปราคาขายเพิ่มได้ตั้งหลายเท่า

เน้นกินหรูดูประณีตอย่างแท้จริง

"ข้าไปละ"

เซวียซินเยวี่ยเอ่ยลา แล้วก้าวข้ามธรณีประตูออกไปด้วยความพึงพอใจ

ครึ่งนาทีต่อมา...

"ทำไมท่านถึงกลับมาอีกล่ะ"

อวี๋จื้อมองเซวียซินเยวี่ยที่เดินกลับเข้ามาด้วยความสงสัย

"เอ่อ คือ..."

"ยกชามาให้ข้าอีกกาหนึ่ง"

"ข้าขอนั่งต่ออีกสักพัก"

เซวียซินเยวี่ยเอ่ยอย่างกระดากอายเล็กน้อย

ตอนนั่งกินข้าวในห้องส่วนตัวเมื่อครู่ยังไม่รู้สึกอะไร

แต่พอก้าวขาพ้นประตูร้านเท่านั้นแหละ

คลื่นไอร้อนระอุแผดเผาก็ซัดเข้าใส่ร่างนางในพริบตา

ความรู้สึกนั้นจะพูดยังไงดีล่ะ

รูขุมขนทั่วทั้งร่างเปิดพรึ่บขึ้นมาทันที

รู้สึกเหมือนมีพลาสติกแรปหุ้มตัวไว้ชั้นหนึ่ง

มันช่างอึดอัดทรมานสุดจะทน

หากไม่เคยได้สัมผัสความเย็นสบายของห้องแอร์มาก่อน

นางคงยังพอทนความร้อนอบอ้าวช่วงกลางฤดูร้อนนี้ไหว

คิดเสียว่าแค่เหงื่อไหลไคลย้อย

เหนียวเหนอะหนะไปทั้งตัว

แต่ตอนนี้ เดินออกไปไม่ถึงครึ่งนาที นางก็ขอยอมแพ้คาที่ทันที

ฟ้าดินบ้าบอนี่

ข้างนอกมันทรมานเกินไปแล้ว

นางไม่อยากก้าวออกไปข้างนอกแม้แต่ก้าวเดียว

ต่อให้ต้องตาย

นางก็อยากจะตายอยู่ในภัตตาคารแห่งนี้

"ก็ได้"

"ดื่มให้น้อยหน่อยนะ"

"มันไม่ดีต่อสุขภาพ"

อวี๋จื้อยังตามไม่ทัน

นึกว่าเซวียซินเยวี่ยอยากดื่มเครื่องดื่มจริง ๆ

ของพรรค์นี้มันอร่อยขนาดนั้นเลยเหรอ

น้ำหวานผสมสีแบบนี้

เอาจริง ๆ รสสัมผัสมันไม่ได้เรื่องเลย

วัตถุเจือปนก็เยอะ

เทียบกับของระดับพรีเมียมอย่างน้ำอัดลมหรือชานมไข่มุกไม่ได้เลยสักนิด

ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนี้ร้านเดลิเวอรีปิดอยู่ ขืนเก็บไว้ก็ขายไม่ออก

เขาก็คงไม่เอาออกมาขายหรอก

"จะดีต่อสุขภาพหรือไม่ไว้ค่อยว่ากัน"

"เสี่ยวชุน พวกเราขึ้นข้างบน"

เซวียซินเยวี่ยที่ได้กลับเข้าห้องแอร์เปรียบเสมือนปลาได้น้ำ

ทั้งร่างพลันสดชื่นเบิกบานขึ้นมาทันตา

ที่นี่แหละถึงจะเย็นสบายจริง

อยากจะอยู่ที่นี่ไปตลอดชีวิตโดยไม่ต้องออกไปไหนจริง ๆ

แต่น่าเสียดาย เรื่องราวในโลกมักไม่เป็นไปดั่งใจหวัง

"คุณหนูใหญ่เซวีย"

"ร้านปิดแล้ว"

อวี๋จื้อมองเซวียซินเยวี่ยที่กินมื้อเย็นเสร็จแล้วยังนั่งแช่อยู่ต่อ

อีกตั้งหลายชั่วยามด้วยความพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว

ไม่คิดจะกลับบ้านไปนอนหรือไง

"เถ้าแก่อวี๋ เคยคิดจะเปลี่ยนภัตตาคารเป็นโรงเตี๊ยมบ้างไหม"

เซวียซินเยวี่ยไม่อยากกลับเลยแม้แต่น้อย

พอนึกถึงความเหนียวเหนอะหนะตอนก้าวออกไปนอกร้านเมื่อครู่

มันชวนให้อึดอัดทรมานเหลือเกิน

"มีสิ แถวข้าง ๆ นั่นก็ที่พักของพวกบัณฑิตไม่ใช่เหรอ"

อวี๋จื้อชี้ไปทางถนนนอกร้าน

บัณฑิตยากจนจำนวนมากต่างก็พักอยู่ที่นี่

พวกเขาส่วนใหญ่ฐานะทางบ้านตกต่ำลง

เลยอยากช่วยที่บ้านประหยัดเงิน

ไม่ใช่ว่าไม่มีเงินเลยสักแดงเดียว

เพียงแต่มีเงินไม่มาก

ไม่กล้าใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่าย

จึงพากันมาพักอยู่ที่นี่

ก็ใครใช้ให้ที่นี่มีชุดเซ็ตยาจกขายล่ะ

ที่สำคัญคือค่าเช่าห้องพักก็ยังถูกอีกด้วย

"ไม่ใช่ ไม่ใช่ ข้าหมายถึงที่ร้านของเจ้านี่ต่างหาก"

ที่อื่นจะไปเย็นสบายเหมือนภัตตาคารนี้ได้อย่างไร

"ไม่เคยคิด"

"ลาก่อน!"

อวี๋จื้อผลักเซวียซินเยวี่ยรวมถึงสาวใช้อย่างเสี่ยวชุนออกไปนอกประตูร้านในคราวเดียว

ทันทีที่ก้าวพ้นประตู

ความร้อนระอุพลันแล่นลามไปทั่วทั้งร่าง

เซวียซินเยวี่ยคิดจะหันหลังกลับไป

"ปัง!"

ประตูใหญ่ของภัตตาคารถูกปิดลงเสียแล้ว

"นี่ เถ้าแก่อวี๋"

"อย่าลืมพรุ่งนี้เปิดร้านให้เช้าหน่อยล่ะ!"

เซวียซินเยวี่ยทุบประตูภัตตาคาร

พลางเอ่ยด้วยความอาลัยอาวรณ์

------

เที่ยงวันถัดมา

"หาาาว..."

อวี๋จื้ออ้าปากหาวหวอดใหญ่พลางเปิดประตูบานโต

แล้วก็ต้องเผชิญหน้ากับดวงตาขุ่นเคืองคู่หนึ่งตรง ๆ

แถมยังมีรอยคล้ำใต้ตาดำปื้นขนาดใหญ่อีกด้วย

"คุณหนูใหญ่เซวีย อรุณสวัสดิ์"

อวี๋จื้อผงะถอยหลังไปด้วยความกลัวเล็กน้อย

สายตาเหมือนอยากจะเชือดคนทิ้งแบบนี้มันเรื่องอะไรกันเนี่ย?

เมื่อคืนเขาก็ไม่ได้ทำอะไรสักหน่อยไม่ใช่เหรอ?

ก็แค่ปิดประตูไล่ออกไปไม่ใช่หรือไง?

มันไม่ผิดกฎหมายสักหน่อยใช่ไหม?

"เช้ากับผีน่ะสิ!"

"นี่มันกี่โมงกี่ยามเข้าไปแล้ว!"

จะโทษเซวียซินเยวี่ยที่โมโหก็ไม่ได้

คนที่เคยตากแอร์ย่อมรู้ดี

ว่าของพรรค์นั้นมันติดงอมแงมได้จริง ๆ

ขอแค่ได้แตะ ก็แทบจะเลิกไม่ได้แล้ว

หลังจากก้าวออกจากร้านของอวี๋จื้อเมื่อคืนนี้

นางก็รู้สึกไม่สบายเนื้อสบายตัวไปทั้งร่าง

อุตส่าห์แช่อยู่ในน้ำตั้งหนึ่งชั่วยามเต็ม ๆ

พอลุกออกมา ข้างนอกก็ยังร้อนระอุผิดปกติอยู่ดี

พลิกตัวไปมาจนนอนไม่หลับเลยสักนิด

กว่าจะทนทรมานจนถึงเช้าได้

คิดว่าจะได้รีบมาพักผ่อนให้สบายใจ

ผลคือเซวียซินเยวี่ยที่รีบดั้นด้นมาตั้งแต่เช้าตรู่

กลับต้องยืนรออยู่หน้าภัตตาคารจนถึงเที่ยงวันแสก ๆ กว่าอวี๋จื้อจะยอมเปิดประตู

แทบจะทำเอานางสติแตก

แบบนี้จะไม่ให้โมโหได้ยังไง?

บัดนี้ ทันทีที่ประตูภัตตาคารเปิดออก

เซวียซินเยวี่ยก็ไม่อาจรอช้าได้แม้อึดใจเดียว

พุ่งพรวดพราดพาเสี่ยวชุนเข้ามาข้างในทันที

"ซี้ด~~~~"

"ความรู้สึกนี้แหละ!!"

"สบายตัวชะมัด!"

เพียงก้าวเข้ามาในภัตตาคาร

อานุภาพของแอร์ก็สำแดงออกมาโดยอัตโนมัติ

มันเป็นความรู้สึกราวกับหลุดจากเตาหลอมทะลุเข้าสู่ห้องเย็น

ได้สัมผัสแบบนี้ในฤดูร้อน

มันช่างสบายไปทั้งเนื้อทั้งตัวจริงเชียว

รู้สึกราวกับว่าร่างกายทุกส่วนผ่อนคลายลงไปมาก

เซวียซินเยวี่ยตักตวงความเย็นสดชื่นที่หาได้ยากยิ่งในวันกลางฤดูร้อนอันร้อนระอุอย่างตะกละตะกลาม

"เอิ่มมมมมมม"

"ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่?"

อวี๋จื้อมองดูเซวียซินเยวี่ย

ที่มีสีหน้าเคลิบเคลิ้มพริ้มเพรา

พลางเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง

สีหน้าแบบนี้ ดูชักจะไม่ค่อยเข้าท่าแล้วสิ!

ถึงร้านเขาจะมีน้ำแข็ง

แต่นี่มันคือน้ำแข็งธรรมดาแบบถูกกฎหมายนะ

ไม่มีทางทำให้คนติดงอมแงมได้แน่ ๆ

"เจ้าคิดว่าอย่างไรล่ะ!"

"ลองไปยืนตากแดดข้างนอกทั้งช่วงเช้าดูบ้างไหมล่ะ?"

เซวียซินเยวี่ยเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์

"เรื่องนี้..."

"คงต้องขอผ่านดีกว่า"

อวี๋จื้อมองออกไปด้านนอก

แสงแดดแผดเผาร้อนแรงจนไออากาศบิดเบี้ยว

ปฏิเสธอย่างเด็ดขาดทันที

"ไม่ยอมให้ข้าพักที่นี่ก็ช่างเถอะ"

"แต่คราวหน้าช่วยเปิดประตูให้เช้ากว่านี้หน่อยได้หรือไม่?"

อานุภาพของแอร์ยอดเยี่ยมยิ่งนัก

หลังจากเซวียซินเยวี่ยรู้สึกสบายตัวขึ้นครู่หนึ่ง

ในที่สุดก็นึกถึงธุระสำคัญขึ้นมาได้

"เรื่องนี้...ค่อนข้างลำบากอยู่สักหน่อย"

ตอนเช้าเขาตื่นไม่ไหวจริง ๆ นี่หว่า!

"ลำบากรึ?"

"ขอเพียงเจ้ารับปากว่าจะเปิดประตูแต่เช้า"

"ข้า...ข้าจะจ่ายวันละหนึ่งร้อยตำลึงเงินเลยเอ้า!!!"

เซวียซินเยวี่ยกัดฟันกรอด

เสนอราคาสูงลิ่วออกมาตรง ๆ

หนึ่งร้อยตำลึงเงิน?

ดวงตาของอวี๋จื้อเป็นประกายระยิบระยับขึ้นมาทันที

นั่นมันวันละสี่แสนเลยนะเว้ย!

แถมได้ยินว่าช่วงนี้ราคาทองคำพุ่งขึ้นอีกแล้ว

เริ่มวิ่งแตะหลักห้าแล้วด้วย

นี่วันละสี่แสน

สิบวันก็สี่ล้าน

ถ้าสักหนึ่งร้อยวัน

นั่นมันสี่สิบล้านเลยนะนั่น!

"ตกลง"

"คำไหนคำนั้น!"

ก็แค่ตื่นเช้าไม่ใช่หรือไง!

ถ้ามีเงินให้กอบโกย โต้รุ่งเขาก็ยังกล้าทำ

"คุณหนู ท่านจะยอมจ่ายวันละหนึ่งร้อยตำลึงจริงหรือเจ้าคะ?"

เสี่ยวชุนกระซิบถามข้างหูเซวียซินเยวี่ยเบา ๆ

แม้นางเองก็ชอบความรู้สึกในห้องติดแอร์นี้เช่นกัน

แต่หนึ่งร้อยตำลึงเนี่ย ซื้อตัวนางได้ทั้งตัวเลยนะ

ถ้าจะต้องจ่ายวันละหนึ่งร้อยตำลึงเงินจริง ๆ

นางยอมนอนร้อนตายอยู่ข้างนอกยังดีเสียกว่า