ตอนที่ 95 ผสมน้ำแบบเปิดเผยโจ่งแจ้ง

"เอ๊ะ อะไรกัน"

"นี่เป็นของข้าแล้ว"

"เจ้าอย่าคิดจะเอาคืนไปเชียว"

เซวียซินเยวี่ยกอดกาชาไว้แน่น

แค่ถือไว้ในมือ

นางก็สัมผัสได้ถึงความเย็นฉ่ำที่หาได้ยากยิ่งในฤดูร้อน

"(⊙o⊙)…เอ่อ ไม่ต้องถึงขนาดนั้นก็ได้"

อวี๋จื้อพูดไม่ออกบอกไม่ถูกไปชั่วขณะ

น้ำแข็งในยุคปัจจุบันไม่มีราคาค่างวดอะไรเลย

โดยพื้นฐานก็เอาไว้ใช้ผสมเจือจางน้ำทั้งนั้น

เพียงแต่ว่า อย่างอื่นอาจจะแอบลอบผสมน้ำ

แต่น้ำแข็งนี่คือการผสมน้ำกันซึ่งหน้าแบบโจ่งแจ้ง

แถมคุณยังไปว่าอะไรเขาไม่ได้ด้วย

น้ำอัดลมหนึ่งแก้วขนาดหกร้อยมิลลิลิตร

ถ้าไม่ใส่น้ำแข็งก็ได้น้ำเพียวๆ หกร้อยมิลลิลิตร

แต่พอใส่น้ำแข็งเข้าไป

อันนี้ก็ต้องว่ากันยาวแล้ว

มันอาจจะเหลือน้ำแค่สี่ร้อยมิลลิลิตร หรืออาจจะเหลือสามร้อยมิลลิลิตร

แน่นอนว่าเหลือสองร้อยมิลลิลิตรก็ยังได้

จะเอาหนึ่งแก้วมาซอยขายเป็นสามแก้วก็ย่อมทำได้

แค่อัดน้ำแข็งเพิ่มเข้าไปก็พอ

แบบนี้ยังเหนือกว่าที่อวี๋จื้อเอาน้ำไปผสมสุราเสียอีก

ที่สำคัญคือ คนอื่นเขาทำกันแบบเปิดเผยโจ่งแจ้ง

ผสมน้ำให้เห็นกันจะๆ ต่อหน้า

คุณก็ยังพูดอะไรไม่ออก

ไม่แน่ว่ายังต้องขอบคุณเขาด้วยซ้ำ

"เจ้าไม่เอาคืนไปก็ดีแล้ว"

เซวียซินเยวี่ยรินเครื่องดื่มผสมสีใส่ถ้วยให้ตัวเองอย่างเบิกบานใจ

ดื่มเข้าไปหนึ่งอึก

ของเหลวเย็นเฉียบไหลผ่านลำคอลงไป

ตรงดิ่งสู่ช่องท้อง

ชวนให้สะท้านเยือกไปทั้งตัวแม้จะอยู่ในช่วงกลางฤดูร้อน

รสผลไม้หวานฉ่ำอบอวลไปทั่วริมฝีปากและฟัน

ความหวานละมุนชวนให้รู้สึกสดชื่นสบายตัวไปหมด

"รสชาติพอใช้ได้หรือไม่"

อวี๋จื้อปาดเหงื่อที่ไม่มีอยู่จริงบนหน้าผาก

แค่อึกเมื่อกี้นี้

เขาก็เห็นว่าลิ้นของเซวียซินเยวี่ยกลายเป็นสีเหลืองไปแล้ว

สมกับเป็นเครื่องดื่มผสมสีสังเคราะห์จริงๆ

ประสิทธิภาพในการย้อมสีนี่ไม่ต้องพูดถึงเลย

ไม่เพียงแต่ย้อมสีน้ำ

อย่างอื่นก็ย้อมติดไปด้วย

"รสเลิศ!"

เซวียซินเยวี่ยวางถ้วยชาลง

แล้วรินเติมให้ตัวเองอีกหนึ่งถ้วย

ความรู้สึกเย็นเจี๊ยบชื่นใจแบบนี้มันช่างยอดเยี่ยมจริงๆ!

"ดื่มแล้วถูกปากก็ดีแล้ว"

"ถูกปากก็ดีแล้ว"

อวี๋จื้อแอบเหงื่อตกอีกรอบ

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นคนมานั่งดื่มน้ำหวานผสมสีต่อหน้าต่อตา

ความรู้สึกนี้มันพิลึกพิลั่นชะมัด

เจ้าเครื่องดื่มผสมสีนี่ไม่ใช่ของธรรมดาเลยนะ

ตารางส่วนผสมยาวเหยียดอุดมสมบูรณ์สุดๆ

ทั้งน้ำผลไม้เข้มข้นเอย

กรดซิตริกเอย

ซูคราโลสเอย

แอสปาแตม (มีฟีนิลอะลานีน) เอย

สรุปคือมีครบทุกสิ่งอย่าง

ก็ช่างกล้าผลิตออกมาให้คนดื่มได้นะ

เมื่อก่อนอวี๋จื้อก็ไม่กล้าเอามาขายเหมือนกัน

แต่ลูกค้าไม่ยอมน่ะสิ

ร้านอื่นเขามีน้ำหวานแจกฟรีกันทั้งนั้น

ทำไมร้านนี้ถึงไม่มี

เดี๋ยวก็แจกคะแนนรีวิวแย่ๆ ให้ซะเลย!

อวี๋จื้อไม่มีทางเลือก จึงจำใจต้องสั่งมาสต็อกไว้ชุดหนึ่ง

แต่ก็นั่นแหละ พอแถมน้ำหวานผสมสีเข้าไป ยอดรีวิวดีๆ กับยอดกดบันทึกร้านก็พุ่งพรวดๆ เลย

น้ำหวานฟรี ใครบ้างจะไม่ชอบล่ะ

"อร่อยน่ะอร่อยอยู่หรอก"

"แต่มันไม่อยู่ท้องนี่นา"

"เถ้าแก่ อาหารบำรุงความงามที่ข้าต้องการล่ะ"

"ท่านรับปากข้าไว้แล้วนะ"

เซวียซินเยวี่ยจิบลิ้มรสน้ำหวานพลางเอ่ยขึ้น

ยุคสมัยนี้น้ำตาลก็เป็นของมีค่าราคาสูง

แถมยังมีน้ำแข็งที่ล้ำค่ายิ่งกว่าทองคำอีก

นี่มันจะใช่แค่เครื่องดื่มผสมสีธรรมดาที่ไหนกัน

นี่มันคือที่สุดแห่งความเพลิดเพลินชัดๆ

"มี มีสิ"

"ประเดี๋ยวจัดให้ เดี๋ยวนี้เลย"

อวี๋จื้อรีบพยักหน้ารับรัวๆ

เขาทนดูต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ

ตอนนี้ไม่เพียงแต่ลิ้นของเซวียซินเยวี่ยจะเป็นสีเหลือง

แม้แต่ฟันก็เริ่มจะกลายเป็นสีเหลืองตามไปด้วย

มันจะหลอนเกินไปแล้วไหมเนี่ย

แต่ยังดีที่โลกฝั่งนี้ดูเหมือนจะไม่เหมือนกัน

ขยะพวกนี้ยังกลายเป็นของบำรุงร่างกายได้

ช่างมันเถอะ ปล่อยเลยตามเลยไปแล้วกัน

เมื่อเดินเข้ามาในครัวหลังร้าน

อวี๋จื้อก็หาอาหารสำเร็จรูปแช่แข็งเมนูขาหมูตุ๋นถั่วเหลืองเจอในตู้เย็นอย่างรวดเร็ว

ขาหมูตุ๋นถั่วเหลืองเป็นอาหารพื้นบ้านประจำครัวเรือน

ว่ากันตามตรงก็ไม่อาจสืบหาได้แล้วว่าใครเป็นผู้คิดค้นขึ้นมา

รู้เพียงว่าเริ่มเป็นรูปเป็นร่างในยุคถังและซ่ง และมีบันทึกไว้อย่างชัดเจนในยุคหมิงและชิง

ด้วยขั้นตอนการทำที่เรียบง่าย

มันจึงแพร่หลายเข้าสู่ครัวเรือนของผู้คนนับพันนับหมื่น

ขาหมูตุ๋นถั่วเหลือง ก็ตามชื่อของมัน คือการเอาขาหมูมาตุ๋นกับถั่วเหลือง

อาหารประเภทตุ๋นพวกนี้มีมาตรฐานขั้นต่ำที่ต่ำเตี้ยเรี่ยดินมาก

ขอแค่ต้มน้ำเป็นก็แทบจะตุ๋นได้หมด

แต่ถ้าจะตุ๋นให้อร่อยนั้นคนละเรื่องกันเลย

มันต้องใช้ฝีมืออยู่บ้าง

อย่างน้อยขั้นตอนดับกลิ่นคาวขาหมูก็ต้องทำให้ดี

และที่ขาดไม่ได้คือจังหวะเวลาในการใส่ถั่วเหลือง

ใส่ช้าไปก็ต้มไม่สุก

ต้มนานเกินไปก็เละจนเกินไป

แต่พอมองดูถุงอาหารสำเร็จรูปขาหมูตุ๋นถั่วเหลืองตรงหน้า

ขาหมูไม่คาว ถั่วเหลืองไม่เละเปื่อย

เรียกได้ว่าลงตัวพอดิบพอดี

แต่ปัญหาก็คือ ถั่วเหลืองที่แช่อยู่ในน้ำมานานขนาดนี้กลับไม่เละเปื่อยจนเสียรูปทรงเลยสักนิด

เห็นได้ชัดว่ามีวิทยาศาสตร์และสารเคมีซ่อนอยู่ข้างในไม่น้อยเลยทีเดียว

แต่ช่างเถอะ เรื่องพวกนั้นมันไม่สำคัญหรอก

ถ้าไม่มีวิทยาศาสตร์พวกนี้ ก็คงไม่ได้กินกับข้าวที่ทั้งถูกทั้งอร่อยขนาดนี้หรอก

หึ่ง~~~~

นี่มันอาหารจานละหนึ่งตำลึงเงินเชียวนะ

เพื่อให้ลูกค้ารู้สึกว่ากินแล้วคุ้มค่าที่สุด

อวี๋จื้อจึงให้เชฟไมโครเวฟบรรจงปรุงอย่างพิถีพิถันนานถึงห้านาทีเต็ม

มั่นใจว่าความร้อนจะแทรกซึมไปถึงทุกอณูแห่งความอร่อย

ให้ลูกค้าได้กินอย่างสบายใจ

กินอย่างพึงพอใจ

และกินแล้วไม่เป็นหวัด

เขาเลือกโถกระเบื้องเคลือบสีน้ำเงินครามใบใหญ่มาใบหนึ่ง

อวี๋จื้อคัดขาหมูชิ้นหนึ่งมาแต่งทรงเล็กน้อยแล้ววางไว้ตรงกลาง

จากนั้นก็หยิบถั่วเหลืองมาจัดแต่งทรงอย่างประณีต

ปิดท้ายด้วยการราดน้ำซุปหนึ่งกระบวย เป็นอันเสร็จงานอย่างสมบูรณ์แบบ

ปิดฝา แล้วยกอาหารขึ้นไปชั้นบน

ภายในห้องส่วนตัว

เซวียซินเยวี่ยกำลังอมก้อนน้ำแข็งเลียกินอย่างเพลิดเพลิน

ก็ได้กลิ่นหอมกรุ่นของเนื้อปนกลิ่นหวานละมุนของถั่วเหลืองลอยนำมาก่อน

ไม่ใช่กลิ่นฉุนรุนแรงเตะจมูก

แต่เป็นกลิ่นบางเบา

ที่หอมเย้ายวนใจ

ยิ่งอยู่ในห้องแอร์แบบนี้ ยิ่งรู้สึกหอมหวานเป็นพิเศษ

ลอยมุดเข้าสู่โพรงจมูก

เซวียซินเยวี่ยเผลอนั่งตัวตรงขึ้นมาทันที

"ขาหมูมาแล้วขอรับ~~~~"

อวี๋จื้อถือถาดอาหาร

วางโถอาหารลงตรงหน้าเซวียซินเยวี่ยอย่างแผ่วเบา

โถซุปกระเบื้องเคลือบสีน้ำเงินครามสูงประมาณหนึ่งฝ่ามือ

ผิวเคลือบกระเบื้องสะท้อนความเงางามนุ่มนวล

ปากโถยังมีเส้นสีทองเรียวบางล้อมรอบ

แม้แต่คุณหนูตระกูลใหญ่อย่างเซวียซินเยวี่ยยังต้องยอมรับ

ว่าถ้าอวี๋จื้อจะประณีตขึ้นมา

ก็ประณีตจริง ๆ

อาหารแต่ละจานเขาสามารถสรรหาภาชนะไม่ซ้ำแบบมาเสิร์ฟให้เธอได้ตลอด

ซึ่งในภัตตาคารอื่นไม่มีทางทำแบบนี้ได้เลย

ลำพังแค่ชุดภาชนะ

เหล่านี้ก็ไม่รู้ว่ามีมูลค่าเท่าใดแล้ว

หากอวี๋จื้อรู้ความคิดในใจของเธอตอนนี้

คงได้กลอกตามองบนอีกแน่

จานชามพวกนี้ไม่ได้เสียเงินสักบาท

ล้วนเป็นของแถมเวลาไปซื้อของโปรโมชันที่ซูเปอร์มาร์เก็ตทั้งนั้น

แน่นอนว่ามีบางส่วนที่สั่งซื้อทางเน็ตมาด้วย

แต่ก็เป็นของราคาถูกทั้งสิ้น

เซวียซินเยวี่ยเปิดฝาโถออกเบา ๆ

กลิ่นหอมหวานละมุนพลันเข้มข้นขึ้นอีกหลายส่วน

กลิ่นหอมคอลลาเจนที่เคี่ยวจากขาหมูผสานกับความหวานนุ่มของถั่วเหลืองฟุ้งกระจายในอากาศ

สะกิดเข้าถึงส่วนลึกของต่อมรับรสพอดี

ในโถซุปมีขาหมูเลาะกระดูกชิ้นเล็กนอนสงบนิ่งอยู่อย่างประณีต

ด้านข้างรายล้อมด้วยถั่วเหลืองที่ตุ๋นจนเป็นสีเหลืองทองราวสิบกว่าเม็ด

น้ำซุปสีน้ำตาลอ่อนท่วมปริ่มตัววัตถุดิบพอดี

บนผิวน้ำซุปมีหยดน้ำมันบาง ๆ ลอยอยู่

ชวนให้น้ำลายสอเป็นพิเศษ

เธอหยิบช้อนขึ้นมา

ตักน้ำซุปขึ้นมาจิบเบา ๆ ช้อนหนึ่ง

น้ำซุปข้นหนืดผสมผสานกลิ่นเนื้อขาหมูและความหวานละมุนของถั่วเหลือง

กลมกล่อมอูมามิแต่ไม่เลี่ยน

ไหลลื่นลงคอไป

อุ่นวาบสบายท้อง

ในปากยังคงหลงเหลือกลิ่นหอมของคอลลาเจนจาง ๆ

พอคีบขาหมูขึ้นมา

หนังหมูก็นุ่มเหนียวละมุน

เพียงแค่ออกแรงดุนเบา ๆ เอ็นและเนื้อก็หลุดออกจากกัน

เนื้อนุ่มเปื่อยร่วนแต่ไม่แห้งกระด้าง

รวมทั้งส่วนที่เป็นวุ้นคอลลาเจนด้านบน

สัมผัสนุ่มเนียนลื่นในปาก

กลิ่นหอมของเนื้อค่อย ๆ แผ่กระจายทั่วปาก

สอดรับกับกลิ่นหอมที่อบอวลอยู่ในจมูก

ถั่วเหลืองไม่กี่เม็ดยิ่งตุ๋นได้ที่อย่างพอดิบพอดี

เนื้อสัมผัสนุ่มเนียนแต่ยังมีความหนึบให้เคี้ยว

พอกัดลงไป น้ำซุปที่ชุ่มฉ่ำอยู่ข้างในก็ทะลักออกมาเต็มปาก

กลิ่นหอมของถั่วและกลิ่นเนื้อส่งเสริมซึ่งกันและกัน

ลงตัวไร้ที่ติ

ชวนให้ติดตรึงใจไม่รู้ลืม

ช่วยไม่ได้ ในเมื่อทำได้แค่ตรึงใจนึกถึง

เพราะกินไปแค่ไม่กี่คำ ในชามก็ไม่เหลืออะไรแล้ว

อาหารร้านอวี๋จื้อยังคงความประณีตเหมือนเช่นเคย