ตอนที่ 94 เจ้าถึงกับใส่น้ำแข็งเลยรึ

"เอ๊ะ ที่นี่ทำไมถึงได้เย็นสบายขนาดนี้นะ"

"เถ้าแก่อวี๋ ภัตตาคารของเจ้านี่เป็นทำเลฮวงจุ้ยชั้นเลิศหรืออย่างไร"

เสียงอันคุ้นเคยดังขึ้น

อวี๋จื้อเหลือบตาขึ้นมอง

ที่แท้ก็คือเซวียซินเยวี่ยที่ไม่ได้เจอกันเสียนาน

ยามนี้นางมิได้ดูงามสง่าภูมิฐานเหมือนวันวาน

กลับดูมอมแมมกระเซอะกระเซิงอยู่บ้าง

ก็แหงล่ะ กลางหน้าร้อนแบบนี้ยังต้องใส่เสื้อแขนยาว

จะไม่ให้สภาพดูแย่ก็คงยาก

"คุณหนูใหญ่เซวีย ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ"

"ช่วงนี้ไปขุดทองรวยมาจากไหนล่ะ"

อวี๋จื้อไม่ได้ตอบตรงๆ

เรื่องแอร์เนี่ยมันอธิบายยากนี่หว่า

"เฮ้อ อย่าพูดถึงเลย"

"ข้าเพิ่งไปเจรจาการค้าทางเหนือมาน่ะ"

"หน้าร้อนตับแลบแบบนี้ออกเดินทางทำเอาร้อนแทบตายเลย"

เซวียซินเยวี่ยไม่ใช่คุณหนูเหยาะแหยะบอบบาง

นางมีทั้งเรี่ยวแรงและลูกไม้ในการหาเงินหาทองเหลือเฟือ

หากไม่เป็นเช่นนั้น ก็คงไม่ออกไปวิ่งรอกข้างนอกทั้งวี่ทั้งวันหรอก

"ทางเหนือรึ"

"สถานการณ์ทางเหนือยังเรียบร้อยดีอยู่ไหม"

เรื่องทางใต้ อวี๋จื้อเคยได้ยินจากหวังเจิ้นมาแล้ว

วุ่นวายเละเทะสุดๆ

ไม่รู้ว่าทางเหนือยามนี้จะเป็นสภาพไหน

"ไม่ค่อยดีเท่าไหร่"

"ทางเหนือก็แล้งเหมือนกัน"

"สวรรค์บัดซบแท้ๆ"

"เถ้าแก่อวี๋ ช่วงนี้ตุนเสบียงไว้เยอะๆ เถอะ"

"อีกไม่นาน ราคาข้าวน่าจะพุ่งขึ้นแน่"

เซวียซินเยวี่ยเตือนด้วยความหวังดี

การเดินทางครั้งนี้นางออกไปเจรจาค้าขายเสบียงมา

กะว่าจะรอฟันกำไรมหาศาลตอนที่ข้าวยากหมากแพง

จะโทษว่านางหากินกับความเดือดร้อนก็ไม่ได้

เพราะถ้านางไม่ทำ คนอื่นก็แย่งกันทำอยู่ดี

มันเป็นไปตามกระแสของยุคสมัย

ตอนนี้เอ่ยเตือนอวี๋จื้อสักคำ ก็นับว่ามีน้ำใจต่อกันมากพอแล้ว

"ได้เลยๆ ข้ามีโกดังอยู่สองสามหลัง"

"รบกวนคุณหนูเซวียช่วยจัดแจงเติมให้เต็มด้วยนะ"

อวี๋จื้อไม่มีทางขาดแคลนเสบียงอยู่แล้ว

อาหารพวกนั้นของเขากดสั่งออนไลน์มาจากโลกปัจจุบันทั้งนั้น

ไม่กล้าพูดหรอกว่าอยากได้เท่าไหร่ก็มีเท่านั้น

แต่เอาเป็นว่าเลี้ยงดูคนทั้งเมืองก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร

แต่ถึงอย่างไรก็ต้องเออออตามน้ำไปก่อน

"เหอะ"

"เจ้าไหว้วานคุณหนูอย่างข้าได้ไม่อิดออดเลยนะ"

"แล้วของประทินผิวที่คุยกันคราวก่อน เตรียมไว้ให้ข้าหรือยัง"

"ถ้ายังไม่ได้เตรียมล่ะก็"

"ถึงเวลาเกิดทุพภิกขภัยขึ้นมา ข้าไม่ช่วยเจ้าหรอกนะ!"

เซวียซินเยวี่ยพูดพลางเชิดหน้าอย่างถือดี

"วางใจเถอะ"

"เรียบร้อยหายห่วง"

ถ้าเป็นเมื่อสองสามวันก่อน

อวี๋จื้อคงยังไม่กล้ารับปาก

แต่ในเมื่อคนแถวนี้มองเม็ดยาตารางธาตุเป็นยาวิเศษเพิ่มพูนกำลังภายในได้

วิทยาศาสตร์กับสารเคมีในขาหมูตุ๋นถั่วเหลืองก็กลายเป็นเรื่องขี้ผงไปเลย

กินเข้าไปเถอะ กินเข้าไป

สิ่งใดที่กินแล้วไม่ตาย ย่อมทำให้เราแข็งแกร่งขึ้น

ช่วงนี้อวี๋จื้อรู้สึกว่าพลังของตัวเองแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ

เขามีเหตุผลให้ปักใจเชื่อ

ว่าเป็นเพราะตั้งแต่เด็กจนโต เขากินพวกของสังเคราะห์เข้าไปเยอะเกิน

จึงมีสารพิษสะสมอยู่ในร่างกายเพียบ

เมื่อก่อนสารพวกนี้แอบบ่อนทำลายร่างกายทีละนิด

จนเขาอ่อนเปลี้ยเพลียแรงทั้งวี่ทั้งวัน

ต้องคอยพึ่งชานมไข่มุกต่อชีวิตไปวันๆ

พอมาตอนนี้ มันดันกลายเป็นสารอาหารบำรุงชั้นยอด

คอยหล่อเลี้ยงร่างกาย

ความรู้สึกมันยอดเยี่ยมกระเทียมดองจริงๆ

"ดีๆๆ"

"เช่นนั้นข้าก็วางใจ"

"ติดตรงที่อากาศร้อนไปหน่อย ความอยากอาหารเลยไม่ค่อย

ดีเท่าไหร่"

"ได้ยินว่าที่นี่มีกระทั่งสุราขายแล้ว"

"ไม่ทราบว่ามีเครื่องดื่มจำพวกชาบ้างหรือไม่"

เซวียซินเยวี่ยไม่ค่อยชอบดื่มสุรา

อย่างไรก็เป็นหญิงสาว

เมามายแล้วจะดูไม่งาม

ปกตินางออกจากบ้านก็จะนัดสหายสตรีไปจิบชาทานขนม

แต่ในหน้าร้อนตับแตกแบบนี้

การนั่งล้อมเตาต้มชากลับดูไม่เข้าท่าอย่างแรง

ยังคงเป็นคำเดิมคำเดียว

ร้อน!

"เจ้าหมายถึงเครื่องดื่มน่ะรึ"

"ก็พอมีอยู่บ้าง"

อวี๋จื้อลูบคาง

คนเปิดร้านเดลิเวอรีอย่างเขา

จะไม่มีน้ำหวานติดร้านได้ยังไงกัน

ปกติแถมคู่ไปกับออเดอร์ต้นทุนแค่แก้วละไม่กี่สตางค์

รีวิวห้าดาวก็ไหลมาเทมาแล้วไม่ใช่เรอะ

ลูกค้าก็แฮปปี้ พ่อค้าก็แฮปปี้ วินวินทั้งสองฝ่าย

ส่วนเรื่องราคา...

อย่าถาม

ถามไปก็ตอบได้แค่ว่าไม่ได้ถูกกว่าน้ำประปาสักเท่าไหร่

ถามต่ออีกก็คือแพงไม่เท่าน้ำแร่บรรจุขวด

ถ้ายังจะถามอีก...

ถามไม่ได้แล้วนะ

นั่นมันความลับทางการค้า

แต่ปกติแล้ว อวี๋จื้อมักจะเรียกพวกมันว่าน้ำผสมสี

พอดื่มเข้าไปแล้ว

เรื่องอร่อยไม่อร่อยพักไว้ก่อน

แต่อย่างน้อยสีลิ้นก็ต้องเปลี่ยนสีไปตามน้ำแน่นอน

"เครื่องดื่มรึ"

"อร่อยหรือไม่"

"ช่างเถอะ ไม่ต้องสนใจแล้ว"

"ยกมาให้ข้าสักแก้วก่อน"

"ข้ากระหายน้ำจนคอจะแห้งตายอยู่แล้ว"

เซวียซินเยวี่ยอยู่ในรถม้าทั้งอบทั้งร้อนแทบคลั่ง

ตอนนี้กว่าจะเข้ามาในห้องแอร์ได้

ในที่สุดก็เย็นสบายขึ้นมาก

ติดอยู่แค่ว่ายังรู้สึกคอแห้งไปหน่อย

"ได้เลย"

"กาละหนึ่งตำลึงเงิน"

"เชิญท่านรอสักครู่"

อวี๋จื้อหมุนตัวเดินเข้าครัวหลังร้าน

หยิบกาน้ำชามาใบหนึ่งตามสะดวก

จัดการเทน้ำผสมสีแก้วหนึ่งใส่ลงไป

น้ำผสมสีแก้วเดียวย่อมเทไม่เต็มกาน้ำชาอยู่แล้ว

แต่ไม่เป็นไร

อวี๋จื้อจัดแจงหย่อนก้อนน้ำแข็งลงไปหลายก้อน

แป๊บเดียวกาน้ำชาก็เต็มปริ่ม

คำพูดนั้นเขาว่ายังไงนะ

น้ำแข็งมีก้อนใหญ่แค่ไหนก็ใส่ไปให้หมด

หลอดดูดยิ่งใหญ่เท่าไหร่ก็ยิ่งดี

แบบนี้น้ำอัดลมจะได้หมดในอึกเดียว แล้วค่อยซื้อใหม่อีกแก้ว

"เครื่องดื่มมาแล้ว"

"กาละหนึ่งตำลึงเงินนะ"

เซวียซินเยวี่ยขึ้นไปนั่งที่ห้องส่วนตัวบนชั้นสองแล้ว

อวี๋จื้อยกกาน้ำชาเดินตามขึ้นไป

ห้องส่วนตัวบนชั้นสองมีระบบช่องลมแอร์แยกเฉพาะ

พอปิดประตูแล้วยิ่งเย็นฉ่ำกว่าข้างล่างเสียอีก

นี่ก็คือสิทธิพิเศษที่เตรียมไว้ให้ลูกค้าระดับสูง

"เถ้าแก่ เจ้าขายกับข้าวจานละหนึ่งตำลึงเงินก็แล้วไปเถอะ"

"แต่น้ำชาก็ยังจะคิดข้าหนึ่งตำลึงเงินด้วย มันไม่เกินไปหน่อยหรือ"

เซวียซินเยวี่ยเอ่ยอย่างไม่ค่อยพอใจ

"เอ่อ......"

"งั้นหรือ"

"ของข้าเป็นเครื่องดื่มชั้นเลิศนะ ใส่ทั้ง..."

อวี๋จื้อลองคำนวณต้นทุนดู

ดูเหมือนจะขายแพงเกินไปจริง ๆ

นี่มันแค่น้ำผสมสีนะ

ไม่ใช่ชานมหรือโค้กสักหน่อย

ถ้าคิดตามราคาอาหารสำเร็จรูปจริง ๆ

เอาหนึ่งตำลึงเงินมาหารสักสามสิบสี่สิบห้าสิบส่วนน่าจะพอได้

ตกแค่ไม่กี่สิบอีแปะเท่านั้นเอง

เรื่องนี้ทำเอาอวี๋จู้รู้สึกกระดากใจขึ้นมาบ้างแล้ว

ถึงขั้นหาข้ออ้างแถต่อไปไม่ค่อยออก

เขากำลังคิดจะบอกว่างั้นลดราคาให้หน่อยแล้วกัน

จู่ ๆ ก็เห็นเซวีย

ซินเยวี่ยที่รับเครื่องดื่มไปเปลี่ยนสีหน้าอย่างกะทันหัน

"เดี๋ยวก่อน เจ้า..."

"เจ้าถึงกับใส่น้ำแข็งลงไปด้วย!"

"ที่นี่เจ้ามีน้ำแข็งด้วยงั้นหรือ!!!"

สีหน้าตกตะลึงของเซวียซินเยวี่ยในยามนี้ไม่มีอะไรจะเทียบได้

น้ำแข็ง!

นั่นมันน้ำแข็งเชียวนะ!

"เรื่องน้ำแข็งนี่... แค่ก ๆ ๆ... ข้าใส่เยอะไปหน่อยจริง ๆ นั่นแหละ"

"งั้นเรื่องราคา เอาเป็นว่าข้าจะ..."

อวี๋จื้อเกาหัวอย่างกระอักกระอ่วน

น้ำผสมสีแก้วเดียวใส่น้ำแข็งฟรีไม่เสียเงินไปไม่กี่ก้อน

ขายตั้งหนึ่งตำลึงเงินมันก็เกินไปจริง ๆ

แม้แต่คนหน้าหนาอย่างอวี๋จื้อยังแอบหน้าแดงขึ้นมานิด ๆ

"อย่าเชียวนะ อย่าเพิ่งขึ้นราคาสิเถ้าแก่อวี๋"

"ตกลงกันไว้หนึ่งตำลึงก็ต้องหนึ่งตำลึง"

"เอาเป็นว่าตอนข้าช่วยเจ้าตุนเสบียงจะคิดราคาถูกลงให้ก็แล้วกัน"

เซวียซินเยวี่ยกลัวอวี๋จื้อจะเปลี่ยนใจ รีบควักเงินตำลึงออกมาพลางกล่าว

"หา???"

อวี๋จื้อเหวอไปเลย

บทมันไม่ได้เป็นแบบที่เขาคิดไว้นี่หว่า!

มันไม่ควรจะตะโกนด่าว่าพ่อค้าหน้าเลือดหรอกเหรอ!

แล้วก็ขอคืนของไม่ใช่เรอะ

เดี๋ยวนะ

น้ำแข็ง!

ดูเหมือนว่าในยุคโบราณ เทคโนโลยีการทำน้ำแข็งยังไม่พัฒนา

มันน่าจะเป็นของหายากสุด ๆ จริง ๆ นั่นแหละ

สำหรับตัวเขา

มันก็แค่น้ำแข็งที่หยิบออกมาจากตู้เย็นตามสะดวก

แต่ในยุคโบราณ

นั่นคือสิ่งล้ำค่าที่มีมูลค่าเทียบเท่าทองคำเงินตราเลยทีเดียว

ยิ่งในฤดูร้อนที่แดดแผดเผาเช่นนี้

ต่อให้เป็นในวังหลวง

ก็มีเพียงพระสนมคนโปรดเท่านั้นที่จะได้รับพระราชทานน้ำแข็งมาสักหน่อย

ตำหนักที่ไม่เป็นที่โปรดปราน ตลอดฤดูร้อนยังไม่เคยเห็นด้วยซ้ำว่าน้ำแข็งหน้าตาเป็นอย่างไร

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนธรรมดาทั่วไปเลย

นั่นคือต่อให้มีเงินอยากจะซื้อก็ยังหาซื้อไม่ได้