ตอนที่ 93 อยากกินอาหารกวางตุ้ง

"ท่านแน่ใจนะว่าไม่เป็นไรจริง ๆ?"

อวี๋จื้อมองเสี่ยวฉินที่นอนกลิ้งเกลือกอยู่บนพื้นด้วยความไม่ค่อยสบายใจนัก

ดูท่าทางจะทรมานเกินไปหน่อย

แต่ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมากทีเดียว

อย่างน้อยที่สุดช่วงเวลาสั้น ๆ นี้คงไม่เป็นอะไรหรอก

"วางใจเถอะ"

"ผู้เฒ่าอย่างข้าไม่เคยพูดจาไร้ความมั่นใจ"

หัตถ์เทวะเอ่ยอย่างมั่นใจ

"นั่นก็จริง"

อวี๋จื้อคิดดู

ขนาดอาการป่วยของฮ่องเต้ หัตถ์เทวะยังไม่ไปตรวจรักษาเลย

ช่างยึดหลักการที่ว่า 'รักษาไม่หายก็ไม่รักษา' ได้อย่างเหนียวแน่นจริง ๆ

แค่ทัศนคติที่รอบคอบรัดกุมระดับนี้

ก็น่าจะพอเชื่อถือได้อยู่

เป็นไปตามคาด ผ่านไปหนึ่งชั่วยาม

เสี่ยวฉินหยุดกลิ้งไปมา

แม้จะเหงื่อท่วมศีรษะ

แต่เห็นได้ชัดว่าสีหน้าแววตาเปล่งประกายสดใส

ชัดเจนว่าได้รับวาสนาครั้งใหญ่หลวง

"เถ้าแก่ ขะ...ข้าน้อยเหมือนจะสัมผัสได้ถึงพลังภายในแล้วขอรับ"

ความจริงเสี่ยวฉินสัมผัสได้ตั้งนานแล้วว่าเหมือนมีพลังสายหนึ่งอยู่ในร่าง

ทว่าพลังสายนั้นช่างเบาบางเหลือเกิน

เขาจึงไม่รู้ว่าใช่พลังภายในหรือไม่

จนกระทั่งวันนี้ ถึงกล้ายืนยัน

ว่าตอนนี้ตนกลายเป็นจอมยุทธ์จริง ๆ แล้ว

"บ้าไปแล้ว!"

"ไอ้ของพรรค์นี้เพิ่มพลังภายในได้จริงเหรอเนี่ย!"

อวี๋จื้อมองยาเม็ดต้าหัวสีม่วงในมือพลางยืนอึ้ง

ตอนนี้มีเรื่องหนึ่งที่ชัดเจนแล้ว

ของในสองโลกนี้มันมีสารพัดสิ่งไม่เหมือนกันจริง ๆ

อาหารขยะฝั่งโน้นพอเอามาไว้ที่นี่

ไม่แน่อาจมีสรรพคุณพิสดารเกินคาดอะไรโผล่มาอีกก็ได้

"งั้น...เอาอีกสักเม็ดไหม"

ไอ้ของอย่างยาเม็ดต้าหัวเนี่ยเขาผลิตทีละเป็นเข่งได้สบาย

ที่สำคัญคืออร่อยแถมไม่แพง

ทำเป็นสินค้าสายพานการผลิตได้เหมือนอาหารสำเร็จรูปเลย

สาเหตุที่ยังไม่ได้ทำ

ก็เพราะมันถูกเกินไปนี่แหละ

ผลผลิตจากสายพานการผลิตมันเยอะเกินไป

เวลาแค่วันเดียว

กะดูแล้วคงพอแจกให้คนทั้งอำเภอทงอี้กินกันคนละเม็ดได้เลย

มันไม่มีความจำเป็นสักนิด

ยิ่งไปกว่านั้น เสี่ยวฉินยังจงรักภักดีต่อเขามาก

ให้กินสักหน่อยก็ไม่ได้เสียดายอะไร

"ไม่ ไม่ ไม่ขอรับ ข้าน้อยจะกินของล้ำค่าขนาดนั้นได้อย่างไรกัน"

"เถ้าแก่เก็บไว้เองเถอะขอรับ"

"เมื่อครู่ข้าน้อยได้ลองยาแล้ว"

"นอกจากจะเจ็บปวดไปทั้งตัวนิดหน่อย"

"อย่างอื่นก็ไม่มีอะไรแล้วขอรับ"

แน่นอนว่าเสี่ยวฉินย่อมปฏิเสธ

"เขาพูดถูกแล้ว"

"อีกทั้งยาเม็ดต้าหัวนี้ก็ไม่อาจกินติดต่อกันได้"

"ปีหนึ่งกินได้อย่างมากที่สุดแค่สามเม็ดเท่านั้น"

หัตถ์เทวะช่วยกล่าวเสริม

"อย่างนี้นี่เอง"

อวี๋จื้อพยักหน้าอย่างลังเล

เมื่อกี้พอเห็นสภาพความเจ็บปวดอันน่าอนาถของเสี่ยวฉิน

เขาก็หมดความคิดที่จะกินยาเม็ดต้าหัวไปเลย

ไอ้ของพรรค์นี้มันเจ็บเกินไป

สู้เอาเวลานี้ไปกินของสังเคราะห์กับวิทยาศาสตร์และสารเคมีดีกว่า

ยังไงผลลัพธ์ก็ออกมาเหมือนกันอยู่ดี

แถมยังได้กินของอร่อยแซ่บ ๆ นัว ๆ

ฟินจะตาย!

"เถ้าแก่ หากไม่มีอะไรแล้ว ข้าน้อยขอตัวไปทำงานต่อนะขอรับ"

ยาถูกลองเสร็จแล้ว

งานของเสี่ยวฉินยังทำไม่เสร็จ

ตอนนี้อวี๋จื้อไม่ได้มีแค่ร้านเดียวแล้ว

ทั้งถนนทั้งสายเป็นของเขาหมดแล้ว

ด้านนอกก็ต้องกวาดถูทำความสะอาดด้วย

"ไม่ต้องรีบ"

"เจ้าคงไม่เคยฝึกวรยุทธ์มาก่อนสินะ"

"เอาเล่มนี้ไปฝึกซะ"

อวี๋จื้อโยนคัมภีร์ "กายทองคำอมตะ" สภาพขาดรุ่งริ่งไปให้

ไอ้ของพรรค์นี้เขาเคยลองฝึกแล้ว

รู้สึกแปลก ๆ ชอบกล

ไม่มีสัมผัสแบบกายทองคำไม่ดับสูญอะไรตามที่เขียนบรรยายไว้เลยสักนิด

กลับรู้สึกนุ่มนิ่มยวบยาบ

ทั่วทั้งตัวรู้สึกเหมือนปุยฝ้ายไม่มีผิด

แต่ขั้นตอนการฝึกกลับสบายตัวดีเหลือเกิน

โดยพื้นฐานแล้วก็จังหวะเดียวกับการนอนหลับนั่นแหละ

นอนแผ่ไปฝึกไปได้สบาย ๆ

อวี๋จื้อเดาว่าคงได้หนังสือฉบับละเมิดลิขสิทธิ์มาแน่ ๆ

ไอ้ของนี่ไม่มีทางเป็นกายทองคำอมตะแน่นอน

ไม่รู้ว่าเฉากงกงหยิบมาผิด หรือจงใจกันแน่

"นี่...นี่...นี่มัน..."

"เถ้าแก่ บุญคุณของท่าน...บุญคุณของท่าน..."

"ข้าน้อยชดใช้ชั่วชีวิตนี้ก็ไม่มีวันหมดขอรับ!"

เสี่ยวฉินประคองคัมภีร์ลับไว้ในมือพลางสาบานในใจ

ตนต้องตอบแทนบุญคุณของเถ้าแก่อย่างงามให้ได้

เถ้าแก่อวี๋ชอบสมุนไพร

บริเวณที่มีเสือเพ่นพ่านคราวก่อนดูเหมือนจะมีสมุนไพรอยู่อีกไม่น้อย

แต่ก่อนตนไร้ความสามารถ

บัดนี้ได้ฝึกวิชาแล้ว

บางสถานที่ก็ใช่ว่าจะไปไม่ได้อีกต่อไป

"โธ่เอ๊ย"

"พูดจาอะไรแบบนั้น"

"ตั้งใจทำงาน หาทางหาสมุนไพรกลับมาให้ข้าเยอะ ๆ ยังจะดีกว่าอะไรทั้งหมด"

อวี๋จื้อถูกพูดยกยอปอปั้นเสียจนชักเขิน

พนักงานที่ทำเงินให้เขาไปห้าล้านภายในเวลาไม่ถึงสองเดือน

ยังจะมาพูดขอบคุณเขาอีก

มันชวนให้เกรงใจจนทำตัวไม่ถูกจริง ๆ

หรือว่า คราวหน้าจะจัดอาหารกวางตุ้งให้สักสองถุงดีไหมนะ?

"วางใจได้เลยขอรับ ข้าน้อยต้องหามาให้ท่านให้ได้!"

เสี่ยวฉินกัดฟันพูดด้วยความมุ่งมั่น

"ไปเถอะไป ไปเที่ยวเล่นเถอะ"

"เหล่าเสิ่น สองอย่างเดิมใช่ไหม"

อวี๋จื้อโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ

"เหล้าขาวกับหัวสิงโตเหมือนเดิม"

ใช่ว่าหัตถ์เทวะไม่อยากกินอย่างอื่น

แต่มันหมดปัญญาจะเคี้ยวจริง ๆ

แต่จะว่าไปก็แปลก

ตั้งแต่ได้กินหัวสิงโตของร้านอวี๋จื้อ

ฟันที่เคยปวดแทบขาดใจกลับไม่ปวดอีกเลย

เล่นเอาวันไหนไม่ได้กินเป็นต้องรู้สึกไม่สบายเนื้อสบายตัว

"ได้ รอแป๊บ"

อวี๋จื้อที่พิสูจน์ข้อสันนิษฐานของตัวเองได้แล้วอารมณ์ดีเป็นพิเศษ

จึงรีบไปเตรียมอาหารมาเสิร์ฟให้หัตถ์เทวะอย่างกระปรี้กระเปร่า

"เถ้าแก่ ข้ารู้สึกว่ามากินฟรีอยู่ทุกวี่ทุกวันแบบนี้ มันชักจะกระดากใจไปหน่อย"

"เอาอย่างนี้ไหม เจ้าแบ่งร้านให้ข้าสักห้อง"

"ข้าจะเปิดโรงหมอที่นี่เสียเลย"

เดิมทีหัตถ์เทวะกะว่าจะมาเนียนดื่มสุราฟรีสักสองวัน

ผลปรากฏว่าพอกินเข้าไปแล้วกลับหยุดไม่ได้

หุบเขาราชาโอสถอะไรนั่นน่ะหรือ

หมามันยังไม่อยากกลับไปเลย!

จะไปสู้การอยู่ที่นี่ได้กินอิ่มหนำสำราญอย่างสำเริงสำราญได้อย่างไร

แต่จะให้กินฟรีดื่มฟรีไปเรื่อย ๆ เขาก็ยังแอบกระดากใจอยู่นิด ๆ

จึงได้เอ่ยปากเรื่องเปิดโรงหมอขึ้นมา

ด้วยวิชาแพทย์ระดับเขา

ขอแค่ยอมลงมือทำงาน

ค่าอาหารแค่นี้ย่อมหามาจ่ายได้อย่างสบาย ๆ

"โรงหมอหรือ"

"เอาสิ"

"ถนนทั้งสายนี้เป็นของข้าอยู่แล้ว"

"ท่านเลือกดูตามสบายสักห้องเลย"

"แล้วให้เสี่ยวฉินช่วยเก็บกวาดให้"

"เสี่ยวฉิน เจ้าเองก็ไม่ต้องวุ่นวายแล้ว"

"เลือกมาสักห้องแล้วเปิดร้านขายยาเสีย"

"ต่อไปไม่ต้องขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพรเองแล้วนะ"

"ไปหาคนที่เดือดร้อนเรื่องเงินมาช่วยเจ้าไปกว้านซื้อสมุนไพรมา"

"มีอะไรก็รับซื้อหมด"

"ร้านเรารับได้ไม่อั้นอยู่แล้ว"

พักหลังมานี้ เสี่ยวฉิน

เก็บสมุนไพรกลับมาได้น้อยลงเรื่อย ๆ

ซึ่งก็เป็นเรื่องปกติ

ลำพังชาวไร่ชาวนาไม่กี่คนใต้สังกัดของเขา

อาศัยแค่โชคช่วยถึงยื้อมาได้สองเดือนกว่า

หลังจากนี้ถ้าอยากได้สมุนไพรปริมาณมหาศาล

ย่อมไม่ใช่สิ่งที่คนเพียงคนเดียวหรือพื้นที่แค่แห่งเดียวจะทำได้อีกต่อไป

หากอยากโกยเงินให้มากกว่าเดิม ก็ต้องเปิดร้านรับซื้อสมุนไพรด้วยตัวเอง

"เถ้าแก่..."

เสี่ยวฉินซาบซึ้งจนเตรียมจะคุกเข่าปล่อยโฮอีกรอบ

"หยุดเลย!"

"ไปกว้านซื้อสมุนไพรดี ๆ กลับมาให้ข้าเยอะ ๆ"

"ดีกว่าทำเรื่องพวกนี้เป็นไหน ๆ"

อวี๋จื้อยกมือขึ้นเบรกพิธีกรรมทันควัน

"สหายตัวน้อยช่างเป็นคนมีน้ำใจประเสริฐแท้!"

หมอเทวดาหัตถ์เทวะจิบสุราไปพลาง

เคี้ยวหัวสิงโตน้ำแดงไปพลาง

ยิ่งกินก็ยิ่งรู้สึกว่าสิ่งที่ตนสัมผัสได้นั้นไม่ผิดแน่

ตลอดหลายวันที่กินหัวสิงโตน้ำแดงมานี้

อาการปวดฟันของเขาไม่กำเริบขึ้นมาอีกเลยจริง ๆ

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังไปสืบมาแล้วด้วย

ว่าอาหารร้านอวี๋จื้อล้วนมีสรรพคุณพิสดารบางอย่างแฝงอยู่

หรือว่าหัวสิงโตน้ำแดงนี่จะรักษาอาการปวดฟันได้จริง ๆ?

แต่คำถามนี้ ในยามนี้ย่อมไม่มีทางหาคำตอบได้

-----

วันเวลาล่วงเลยผ่านไปวันแล้ววันเล่า

ร้านขายยาของเสี่ยวฉินและโรงหมอของหัตถ์เทวะต่างเปิดทำการในเวลาอันรวดเร็ว

สภาพอากาศก็ยิ่งทวีความร้อนระอุขึ้นทุกที

ภายในโรงเตี๊ยม

อวี๋จื้อติดตั้งเครื่องปรับอากาศเสร็จเรียบร้อยตั้งนานแล้ว

เนื่องจากเป็นแอร์ฝังฝ้าแบบส่วนกลาง

จึงซ่อนอยู่หลังแผ่นไม้จนมองไม่ออกเลยแม้แต่น้อย

เวลานี้ได้นอนตากแอร์ฉ่ำ ๆ

จิบน้ำหวานเย็นเจี๊ยบชื่นใจ

ช่างสุขสำราญบานใจอย่าบอกใครเชียว

"ร้อน... ร้อ... ร้อน... ร้อน... ร้อนจะตายอยู่แล้ว คุณหนูอย่างข้า!"