ตอนที่ 92 หากเจ้ามาในสามเหมันต์

"แค่เดือนเดียวเองเนี่ยนะ!"

อวี๋จื้อแทบไม่อยากเชื่อหู

นี่ตัวเขาต้องกินสารเคมีเข้าไปเยอะขนาดนั้นทุกวันเลยเหรอเนี่ย

"แล้วจะอะไรอีกล่ะ"

หลี่ถงเหรินกลอกตาใส่

"แล้วฉันกินสารเคมีทุกวันขนาดนี้กลับยังไม่ตายเนี่ยนะ"

"ดวงแข็งชะมัด"

อวี๋จื้อพูดพลางรู้สึกเสียวสันหลังวาบ

"อืม... มันก็พูดแบบนั้นไม่ได้ซะทีเดียวหรอก"

"อาหารทุกอย่างมันก็มีพวกแร่ธาตุปริมาณน้อยอยู่แล้ว"

"ซึ่งก็จำเป็นต่อร่างกายคนเราเหมือนกัน"

"แต่บางอย่างมันก็จะสะสมเป็นสารพิษในร่างกาย"

"ถ้าได้รับในปริมาณน้อย ในระยะสั้นก็แทบไม่ส่งผลอะไร"

"แต่ถ้าแกเล่นซัดเข้าไปทีเดียวรวดเดียวแบบเข้มข้น ปัญหาใหญ่เกิดแน่"

หลี่ถงเหรินอธิบาย

"อย่างนี้นี่เอง"

"แล้วยาเม็ดพวกนี้ผลิตแบบจำนวนมากได้ไหม"

อวี๋จื้อสนใจเรื่องนี้มากกว่า

"เรื่องผลิตจำนวนมากน่ะไม่ใช่ปัญหาหรอก"

"ทางห้องแล็บมีข้อมูลละเอียดยิบอยู่แล้ว"

"แถมมันก็ไม่ใช่ของชั้นสูงอะไร..."

"เดี๋ยวนะ!"

"แกจะผลิตไอ้ห่านี่เยอะๆ ไปทำไมวะ!"

"นี่แกอยากตายจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย!"

หลี่ถงเหรินพูดๆ อยู่ก็เพิ่งนึกขึ้นได้

"ไม่ใช่แบบนั้น"

"ไอ้นี่ฉันมีเอาไว้ใช้อย่างอื่น"

"เอ่อ... ยาเบื่อหนูน่ะ"

"ไอ้นี่เอาไปเบื่อหนูตายก็น่าจะไม่มีปัญหาใช่ป่ะ"

อวี๋จื้อหัวไวคิดข้ออ้างขึ้นมาได้ทันควัน

ขืนบอกว่าเขากินยานี่ในอีกโลกหนึ่งแล้วเพิ่มกำลังภายในได้...

คงโดนจับส่งโรงพยาบาลบ้าแหง

"ยาเบื่อหนูเนี่ยนะ"

"เอาไปเบื่อหนูให้ตายน่ะไม่ใช่ปัญหาหรอก"

"แต่ประเด็นคือหนูโง่ตัวไหนมันจะยอมกินไอ้นี่เข้าไปวะ!"

หลี่ถงเหรินขมวดคิ้วครุ่นคิด

"เรื่องนั้นมันหน้าที่ฉันต้องคิดเอง"

"รบกวนช่วยก๊อบปี้ทำออกมาให้ฉันก่อนสักสิบเม็ดเถอะ"

"ส่วนเรื่องเงินก็หักจากค่ายาสมุนไพรรอบนี้ไปเลย"

"ถ้าไม่พอก็ค่อยมาเก็บเพิ่ม"

อวี๋จื้อขี้เกียจอธิบายความยาวสาวความยืด

เลยยัดตะกร้าใส่สมุนไพรส่งไปให้ตรงๆ

"โอ๊ะ"

"รอบนี้สมุนไพรไม่น้อยเลยนี่"

"เสียดาย ไม่มีของที่มีราคาค่างวดเป็นพิเศษ"

"โสมอายุหลายปีแบบคราวก่อนยังหาได้อีกไหม"

"ของพรรค์นั้นน่ะ ของดีสุดยอดเลยนะเว้ย!"

"ฉันอุตส่าห์เอาไปแลกบุญคุณกับผู้หลักผู้ใหญ่คนหนึ่งมาเชียว"

หลี่ถงเหรินพลิกดูสมุนไพรพลางเอ่ย

ตระกูลของเขาเป็นหมอสืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคน

เส้นสายคอนเนกชันที่สั่งสมไว้จึงไม่ธรรมดา

ไม่อย่างนั้น เขาคงไม่กล้ารับซื้อสมุนไพรจากอวี๋จื้อสุ่มสี่สุ่มห้าหรอก

ทุกอย่างต้องมีคนคอยหนุนหลังให้ทั้งนั้น

"ของแบบนั้นมันจะมีให้ได้ทุกวี่ทุกวันซะที่ไหนเล่า"

"แต่ว่าช่วงนี้ฉันเพิ่งได้ตำราแพทย์โบราณมาเล่มหนึ่ง"

"คิดว่าแกน่าจะสนใจ"

"เอาไปเปิดดูสิ"

อวี๋จื้อโยน "ตำรับร้อยสมุนไพร" ไปให้

"'ตำรับร้อยสมุนไพร' เหรอ"

"ไม่เคยได้ยินชื่อหนังสือเล่มนี้มาก่อนเลยแฮะ"

"ใครเป็นคนเขียนน่ะ"

"แต่เนื้อหาก็ดูเป็นเรื่องเป็นราวดี"

"หืม... ตัวยามันใช้แบบนี้ได้ด้วยเหรอเนี่ย"

"เอาเถอะ เดี๋ยวฉันขอกลับไปศึกษาวิจัยดูก่อน"

หลี่ถงเหรินเปิดดูตำราแพทย์คร่าวๆ

ก็ไม่ได้สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติอะไร

จึงสะพายตะกร้าสมุนไพรเดินจากไป

หลี่ถงเหรินทำงานได้รวดเร็วมาก

สามวันต่อมา

อวี๋จื้อก็ได้รับยาเม็ดต้าหัวสีม่วงจำนวนสิบเอ็ดเม็ด

-----

ภัตตาคาร

อวี๋จื้อกำลังหมุนขวดกระเบื้องเคลือบสีขาวสองสามขวดในมือเล่น

ข้างในขวดเหล่านี้ล้วนบรรจุยาเม็ดต้าหัว

เป็นงานจำลองแบบอัตราส่วนหนึ่งต่อหนึ่งตามต้นฉบับเป๊ะๆ

ปัญหามันติดตรงที่ พอดูตารางส่วนประกอบแล้วเขาก็ไม่กล้ากินลงคอจริงๆ

ยัดเข้าปากไปคำเดียวเนี่ย

ชักไม่แน่ใจแล้วว่าจะรอดชีวิตอยู่ได้หรือเปล่า

"เถ้าแก่ กำลังทำอะไรอยู่หรือ"

ช่วงสองสามวันมานี้อวี๋จื้อเปิดร้านค่อนข้างตรงเวลา

เสี่ยวฉินก็เลยมาตรงเวลาตามไปด้วย

"เสี่ยวฉินเอ๊ย"

"มีเรื่องหนึ่ง หากเจ้าทำแล้วอาจจะถึงตายได้นะ"

"ไม่รู้ว่าเจ้าจะยินดีช่วยข้าทำสักหน่อยหรือไม่"

อวี๋จื้อลูบคางพลางเอ่ยอย่างลังเล

ยาเม็ดต้าหัวนี้ถ้าไม่ลองดูก็คงไม่ได้

แต่จะให้ตัวเองลอง เขาก็กลืนไม่ลงจริงๆ

มีแต่ต้องหาคนมาช่วยแล้ว

เสี่ยวฉินนี่แหละเหมาะเลย

อีกอย่าง ถ้าเกิดอาการไม่ดีขึ้นมาจริงๆ

เขายังพาลากไปล้างท้องในโลกปัจจุบันได้ทัน

พยายามลดความเสี่ยงถึงชีวิตให้เหลือน้อยที่สุด

แต่ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม

มันก็ยังมีความเสี่ยงถึงตายอยู่ดี

จะกินหรือไม่กินคงต้องให้เสี่ยวฉินตัดสินใจเอง

"เถ้าแก่ ข้าน้อยเคยบอกไปแล้วนี่"

"ชีวิตนี้ของข้าน้อยเป็นของท่านไปแล้ว"

"ที่ผ่านมา ท่านเปรียบเสมือนแสงสุริยันอันเจิดจ้าที่ส่องสว่างนำทางข้าน้อย"

"บุญคุณของท่าน ชาตินี้ข้าน้อยชดใช้เท่าไรก็ไม่หมด!"

"ต่อให้ท่านสั่งให้ข้าน้อยไปตายเดี๋ยวนี้"

"ข้าน้อยก็จะไม่ปริปากบ่นแม้แต่คำเดียว"

"เป็นพวกหลี่ไต้ที่ทำให้เถ้าแก่โมโหใช่หรือไม่"

"วางใจเถอะ คืนนี้ข้าน้อยจะไปเก็บพวกมันเอง!"

เสี่ยวฉินวางผ้าขี้ริ้วลงแล้วเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง

"เฮ้ย!"

"ไม่ได้ร้ายแรงขนาดนั้น ไม่ได้ร้ายแรงขนาดนั้น"

"แค่จะให้เจ้าช่วยลองยาหน่อยเท่านั้นเอง"

อวี๋จื้อรีบกดตัวเสี่ยวฉินที่ทำท่าพร้อมจะพุ่งตัวออกไปไว้

ยามนี้ข้างหูของเขาคล้ายมีเสียงเพลงอันฮึกเหิมดังขึ้นมา

หากเจ้ามาในฤดูหนาวสามครา

แลกกับหิมะขาวโพลนทั่วทั้งเมืองของฉัน

อยากกินอาหารกวางตุ้งจังโว้ยยยย~~~~

พวกหลี่ไต้ไม่กี่คนนั้นก็แค่ตัวกระจอก

เขาไม่ได้เห็นอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย

"ไม่มีปัญหาขอรับ"

"ไม่ว่าจะให้ทำอะไรข้าน้อยก็ยินดีทั้งนั้น"

เสี่ยวฉินลุกขึ้นยืนพูดด้วยความตื่นเต้นอีกครั้ง

"นั่งลง นั่งลง"

"เหล่าเสิ่น ท่านมาได้จังหวะพอดีเลย"

"ช่วยดูให้หน่อย"

"ข้าจะให้เขาลองยา"

อวี๋จื้อเหลือบมองไปนอกร้าน

หัตถ์เทวะแวะมาเนียนกินฟรีดื่มฟรีอีกแล้ว

พอดีมีหมอเทวดาคนนี้อยู่

เขาก็วางใจไปได้เยอะ

"เอ๊ะ นี่มันยาเม็ดต้าหัวไม่ใช่รึ"

"ปกติเจ้าให้เสี่ยวเอ้อร์บ้านเจ้ากินของพรรค์นี้เรอะ"

สมกับเป็นหัตถ์เทวะหมอเทวดา

ยังคงมีฝีมืออยู่บ้าง

ปราดตามองแวบเดียวก็จำได้ว่าคือยาเม็ดต้าหัว

"ธรรมดาๆ ไม่ได้กินบ่อยหรอก"

"เหล่าเสิ่น ท่านรู้จักของสิ่งนี้ก็ยิ่งดีเลย"

"เดี๋ยวถ้าเขามีอาการผิดปกติตรงไหน"

"ท่านช่วยตรวจดูให้หน่อยนะ"

ปัญหาที่แก้ได้ในยุคโบราณ

อวี๋จื้อก็ไม่อยากหอบกลับไปยุคปัจจุบัน

"ยาเม็ดต้าหัวมันจะมีปัญหาอะไรได้"

"อย่างมากก็แค่ทำให้ทรมานหน่อยก็แค่นั้น"

"ได้กำลังภายในเพิ่มขึ้นมาเปล่าๆ ตั้งหนึ่งปีเชียวนะ!"

"เจ็บปวดแค่นี้มันจะนับเป็นอะไรได้"

หัตถ์เทวะกลอกตาใส่

เสี่ยวเอ้อร์ธรรมดาจะมีวาสนาแบบนี้เรอะ

ไม่สิ ต้องบอกว่าแม้แต่คนทั่วไปก็ยังไม่มีวาสนาได้กินยาเม็ดต้าหัวเลยต่างหาก

ขนาดเจ้าหวังเจิ้นนั่นยังมีแค่เม็ดเดียวเลย

พอที่จะเห็นได้ถึงความล้ำค่าของมันแล้ว

"ยะ...ยาเม็ดต้าหัวหรือขอรับ"

"เพิ่มพูนกำลังภายในหรือ"

"นี่...นี่มันล้ำค่าเกินไปแล้ว"

"ข้าน้อยกินไม่ได้หรอกขอรับ"

"เถ้าแก่ ท่านเก็บไว้เองเถอะ!"

เสี่ยวฉินเดิมทีนึกว่าเป็นยาพิษอะไรเสียอีก

ถึงได้กล้าลอง

แต่พอได้ยินว่าเป็นของดี

ไหนเลยจะยอมกิน

"เอ่อออ..."

"ยาเม็ดต้าหัวพวกนี้มันมีปัญหานิดหน่อย"

"ข้าต้องลองก่อนถึงจะกล้ากินได้อย่างวางใจ"

"เจ้าดูสิ ข้ายังมีอยู่อีกตั้งเยอะ"

อวี๋จื้อรู้นิสัยของเสี่ยวฉินดี

ถ้าไม่พูดให้กระจ่าง เจ้าตัวไม่มีทางยอมกินแน่

"ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้"

"เถ้าแก่ ท่านใช้ข้าน้อยลองยาได้อย่างสบายใจเลยขอรับ"

เสี่ยวฉินหยิบยาเม็ดต้าหัวสีม่วงขึ้นมาหนึ่งเม็ดด้วยท่าทางพร้อมพลีชีพ

อึก

กลืนลงคอไปในคำเดียว

ฟึ่บ

ชั่วพริบตา

ใบหน้าของเขาก็ซีดเผือดลงทันใด

เห็นได้ชัดว่ากำลังเผชิญกับความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส

ไม่นานนัก เสี่ยวฉินก็ทนไม่ไหวจนลงไปนอนเกลือกกลิ้งอยู่กับพื้น

"หมอเทวดาเสิ่น...นี่ นี่ นี่..."

"ช่วยคนเร็วเข้าสิ!"

อวี๋จื้อเอ่ยอย่างร้อนรน

ดูทรงแล้วเหมือนจะมีคนตายเอานะเนี่ย!

"ช่วยคนอะไรกัน"

"นี่เป็นผลลัพธ์ปกติหลังจากกินยาเม็ดต้าหัวเข้าไป"

"รอไปเถอะ อย่างน้อยต้องทรมานต่อไปอีกหนึ่งชั่วยาม"

"คิดจะใช้เวลาแค่วันเดียวเพื่อให้ได้พลังที่คนอื่นต้องบำเพ็ญเพียรอย่างยากลำบากถึงหนึ่งปี"

"จ่ายค่าตอบแทนแค่นี้จะนับเป็นอะไรได้"

"ขนาดนี้แล้ว มีคนอีกตั้งเท่าไรที่อยากกินแต่ไม่มีโอกาสได้กิน"

หัตถ์เทวะปรายตามองอวี๋จื้ออย่างประหลาดใจ

เห็นได้ชัดว่าแปลกใจกับท่าทางตื่นตูมเกินเหตุของอีกฝ่าย