ตอนที่ 91 เม็ดยารวมธาตุเข้มข้น

"ฟันยังไม่ค่อยดีสินะ"

"ไม่เป็นไร ข้าเปลี่ยนจานใหม่ให้"

"เสี่ยวฉิน ที่เหลือนี้ยกให้เจ้ากินเป็นมื้อเช้าแล้วกัน"

อวี๋จื้อส่ายหน้า

ถ้าเป็นยุคปัจจุบัน

ก็พอจะไปปลูกรากฟันเทียมได้อยู่หรอก

แค่มันแพงไปหน่อย

หรือคราวหน้าจะหาฟันปลอมมาใส่ให้แกดีนะ

ช่างเถอะๆ ไว้ค่อยว่ากัน

อวี๋จื้อเดินส่ายหัวเข้าไปในครัว

คนแก่วัยฟันฟางไม่ดี

จานนี้คงต้องเลือกให้ดีๆ หน่อยแล้ว

เขายืนรื้อตู้เย็นอยู่นานสองนาน

ในที่สุดอวี๋จื้อก็หาถุงอาหารสำเร็จรูปที่ถูกใจเจอจนได้

จานนี้แหละ ได้เรื่องแน่!!!!

เขาหยิบซองอาหารสำเร็จรูปออกมา

ฉับๆ

กรรไกรตัดลงไปไม่กี่ที

ปากถุงบรรจุภัณฑ์ก็เปิดออก

ก่อนจะเทลงไปในจาน

กลิ้งหลุนๆ

ลูกชิ้นเนื้อลูกมหึมากลิ้งออกมาจากปากถุง

กลิ้งไปกลิ้งมาอยู่ในจาน

มันก็คือเมนูอันโด่งดังในหมู่อาหารสำเร็จรูป... หัวสิงโตน้ำแดง!

หัวสิงโตน้ำแดงมีต้นกำเนิดมาจาก "เที่ยวหวันจื้อ" ในยุคราชวงศ์เหนือใต้

ต่อมาในยุคราชวงศ์สุยก็ได้รับการดัดแปลง

กลายมาเป็น "ขุยฮวาจ่านโร่ว"

จนกระทั่งในยุคราชวงศ์ถัง ด้วยรูปลักษณ์ที่ดูคล้ายกับหัวราชสีห์ จึงได้ชื่ออย่างเป็นทางการว่า "หัวสิงโต"

แน่นอนว่าหัวสิงโตก็แบ่งออกเป็นหลายประเภท

มีทั้งหัวสิงโตมันปู หัวสิงโตตุ๋นน้ำใส หัวสิงโตแห้ว และอื่นๆ อีกมากมาย

หัวสิงโตมันปูก็แพงเกินไป

หัวสิงโตตุ๋นน้ำใสก็จืดชืดเกินกว่าจะกินกับข้าว

มีเพียงหัวสิงโตน้ำแดงนี้เท่านั้นที่มีรสชาติเข้มข้น

เหมาะแก่การกินกับข้าวสวย

จึงติดอันดับท็อปห้าของชาร์ตอาหารสำเร็จรูปตลอดกาล

แม้จะไม่ได้ครองอันดับหนึ่งตลอดกาล

แต่ผลงานระดับนี้ก็เพียงพอให้ภาคภูมิใจได้แล้ว

และที่สำคัญที่สุดก็คือ

เจ้าสิ่งนี้นุ่มเปื่อยเข้าเนื้อ

ตัวมันเองก็ทำมาจากเนื้อสับปั้นเป็นก้อนอยู่แล้ว

เวลากินแทบจะละลายในปาก

เหมาะกับคนแก่ที่ฟันฟางไม่ดีเป็นอย่างยิ่ง

เล่าลือกันว่าแม้แต่หมอเทวดาซีไหลเล่อยังชอบกินเจ้านี่เลย

ติ๊ง~~~

ผ่านไปสามนาทีครึ่ง

พออวี๋จื้อยกจานเดินออกมา

เสี่ยวฉินก็กำลังแทะเนื้อวัวต้มซีอิ๊วอย่างมีความสุข

ส่วนหัตถ์เทวะที่อยู่ข้างๆ ได้แต่อิจฉาจนน้ำลายสอ

ทว่าแรงเคี้ยวฟันสู้ไม่ไหว

ได้แต่มองตาปริบๆ

"เถ้าแก่ นี่คือสิ่งใดรึ"

หัตถ์เทวะที่น้ำลายสอ

พลันได้กลิ่นหอมของลูกชิ้นเนื้อ

จึงเดินมากลางห้องโถง

ในจานเต็มไปด้วยซอสเข้มข้น

มีก้อนเนื้อตุ๋นลูกโตวางเด่นอยู่ตรงกลาง

"หัวสิงโตน้ำแดง"

"ลองชิมดูสิ!"

หัวสิงโตก้อนละห้าหยวน

ก็น่าจะพอไหวอยู่นะ

วิทยาศาสตร์กับสารเคมีคงไม่ได้ใส่มาเยอะเท่าไหร่

แต่เนื้อสับที่ใช้ทำนี่มาจากส่วนไหนของตัวหมู ก็ชักจะไม่แน่ใจเหมือนกัน

อวี๋จื้อยกมือปาดเหงื่อทิพย์บนหน้าผาก

"หอมเหลือเกิน!!!"

หัตถ์เทวะขยับจมูกสูดกลิ่นอย่างบ้าคลั่ง

กลิ่นหอมเข้มข้นของซอสผสมผสานกับกลิ่นไขมันของหมูสามชั้น

เข้าจู่โจมประสาทรับกลิ่นของผู้คนอย่างรวดเร็ว

ปลุกเร้าจนน้ำลายสอท่วมปาก

ผิวด้านนอกของหัวสิงโตทรงกลมเคลือบด้วยซอสสีแดงประกายมันวาว

ซอสค่อยๆ ไหลเยิ้มตามรอยริ้วของลูกชิ้นหัวสิงโต

เอ่อล้นเป็นชั้นน้ำซอสบางๆ สีอำพันอยู่ที่ก้นจาน

ริมขอบยังโรยต้นหอมซอยสีเขียวสดแซมไว้ประปราย

สีแดงตัดกับสีเขียว

ดูแล้วชวนให้น่าลิ้มลองยิ่งนัก

หัตถ์เทวะแทบจะทนรอไม่ไหว เขารีบยกจานหัวสิงโตกลับไปที่โต๊ะของตัวเอง

ใช้ตะเกียบค่อยๆ จิ้มลงไปเบาๆ

เนื้อสัมผัสนุ่มแต่ไม่เละ

พอใช้ปลายตะเกียบสะกิดเปิด

ด้านข้างของหัวสิงโตก็แยกออกเป็นรอยแยก

เผยให้เห็นไส้ในที่มีเนื้อสัมผัสชัดเจน

เป็นหมูสามชั้นที่แทรกมันกับเนื้อแดงสลับกัน

ละเอียดเนียนแต่ไม่ยุ่ยแหลก

คีบขึ้นมาคำหนึ่ง

ส่งเข้าปาก

รสชาติเค็มกลมกล่อมของซอสก็ระเบิดกระจายทั่วปลายลิ้น

เข้มข้นแต่ไม่เค็มเลี่ยน

จากนั้นกลิ่นหอมของไขมันหมูสามชั้นก็ค่อยๆ แผ่ซ่าน

ความแน่นของเนื้อแดง

ผสมผสานกับความนุ่มละมุนของไขมันหมู

สัมผัสเนียนนุ่มดั่งเต้าฮวย

ทั้งยังแฝงความหนึบของเนื้อให้เคี้ยวได้เพลินๆ

เพียงใช้ลิ้นดุนเบาๆ

ก็ลื่นไหลลงคอไปอย่างง่ายดาย

เรียกได้ว่าแทบจะละลายในปาก

น้ำเนื้อไหลผ่านลำคอลงไป

ความอร่อยกลมกล่อมพวยพุ่งขึ้นสู่โพรงจมูก

ริมฝีปากและฟันยังคงอบอวลไปด้วยความหอมของซอสและความหวานของเนื้อ

ตามด้วยการจิบสุราตามไปอีกหนึ่งอึก

กลิ่นหอมของสุราผสมผสานกับกลิ่นหอมของเนื้อ

ความรู้สึกนั้น!

ต่อให้เอาตำแหน่งเซียนมาแลกก็ไม่ยอม

หัตถ์เทวะหรี่ตาลง

ค่อยๆ ละเลียดกินเนื้อคำสุราคำอย่างเพลิดเพลิน

สุราหนึ่งมื้อ กินไปตั้งครึ่งชั่วยามเต็มๆ

หัตถ์เทวะถึงได้วางจานลงอย่างแสนเสียดาย

"เป็นอย่างไรบ้าง"

อวี๋จื้อเพิ่งจะเคยเห็นคนกินข้าวช้าขนาดนี้เป็นครั้งแรก

หัวสิงโตลูกเดียว ล่อซะละเมียดละไมเป็นศิลปะเชียว

"รสเลิศดั่งอาหารทิพย์"

"รู้สึกว่าพอกินเสร็จแล้ว อาการปวดฟันของข้าก็ทุเลาลงไปเยอะเลย"

หัตถ์เทวะลูบคลำฟันของตัวเอง

"เอิ่ม..."

"คงเป็นเพราะฤทธิ์สุรามันช่วยชาประสาทละมั้ง"

อวี๋จื้อไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ

คงไม่ใช่ว่าหัวสิงโตน้ำแดงจะมีสรรพคุณแก้อาการปวดฟันได้หรอกนะ

"คงจะอย่างนั้นมั้ง"

"ขอบคุณสำหรับสุราดีๆ ของเถ้าแก่นะ"

"พรุ่งนี้ข้าจะมาใหม่"

"แน่นอนว่า หากเจอโรคภัยไข้เจ็บอะไร อันไหนที่ข้ารักษาได้ย่อมช่วยรักษาให้อย่างแน่นอน"

ดูท่าแล้วหัตถ์เทวะคงตั้งใจจะยึดคติ 'เอาวิชาชีพมาแลกข้าวกิน' ไปจนสุดทางจริงๆ

แต่ก็นั่นแหละ บุคคลระดับที่ถ้าอยู่ในยุคปัจจุบัน ต่อให้ไปแย่งกดคิวหาหมอผู้เชี่ยวชาญก็ยังกดไม่ทันแบบนี้

อวี๋จื้อก็ไม่ได้รังเกียจอะไร

ไว้ค่อยขูดรีดเอาคืนหนักๆ ทีหลังก็สิ้นเรื่อง

ยังไงซะอาหารสำเร็จรูปของเขามันก็ไม่ได้มีราคาค่างวดอะไรอยู่แล้ว

ไม่ขาดทุนก็เป็นพอ

เขาหยิบตำราแพทย์

อวี๋จื้อหิ้วตะกร้าสมุนไพรข้ามกลับไปยังยุคปัจจุบัน

ของพรรค์นี้เขาอ่านไม่เข้าใจหรอก

สู้เอาไปให้คนที่รู้เรื่องดูให้ดีกว่า

ตอนที่หัตถ์เทวะกำลังนั่งกินข้าวอยู่นั้น เขาก็ส่งข้อความหาหลี่ถงเหรินไว้แล้ว

พอดีกับที่ฝั่งเสี่ยวฉินนำสมุนไพรมาส่ง

เลยไม่ต้องเสียเวลาวิ่งรอกหลายรอบ

"โอ้โห"

"สองสามวันมานี้ไปอดหลับอดนอนจนกลายร่างเป็นหมีแพนด้ามาหรือไงเนี่ย"

พอเปิดประตู อวี๋จื้อก็หลุดขำก๊ากออกมาทันที

หลี่ถงเหรินที่ยืนอยู่นอกประตู

ตาบวมเป่งจนแดงก่ำอย่างกับโดนผึ้งต่อย

ขอบตาดำคล้ำเป็นปื้น

มองปราดเดียวก็รู้ว่าโต้รุ่งข้ามวันข้ามคืนมาหลายคืนติด

"มึงยังมีหน้ามาหัวเราะอีกนะ"

"ไม่ใช่เพราะเม็ดยาที่มึงให้มาคราวที่แล้วหรือไงเล่า!"

หลี่ถงเหรินทำหน้าเคียดแค้นสุดขีด

"เม็ดยาน่ะเหรอ"

"อย่าบอกนะว่ามึงแดกเข้าไปแล้ว?"

อวี๋จื้อถามอย่างประหลาดใจ

"กูดูเหมือนคนเบื่อโลกอยากตายนักเหรอ"

"กูจะไปกล้ากินมันได้ยังไง!"

หลี่ถงเหรินมีสีหน้าหวาดผวา

"ทำไมวะ"

"ยานั่นมีปัญหาเหรอ"

"กำลังอยากจะถามพอดีเลย"

"ไอ้เม็ดยาที่ให้ไปคราวก่อน ตรวจหาส่วนประกอบไปถึงไหนแล้วล่ะ"

คราวก่อนที่อวี๋จื้อให้ไปน่ะมันคือยาต้าหวา

ตันเชียวนะ!

กินเม็ดเดียวเพิ่มพลังยุทธ์ได้ตั้งหนึ่งปีเต็มเชียวนะเว้ย!

"มึงยังมีหน้ามาพูดอีก"

"ไปเก็บขยะเปื่อยๆ แบบนั้นมาจากไหนวะ"

"แม่มคือเม็ดยารวมตารางธาตุชัดๆ"

"ข้างในมีสารกัมมันตรังสีด้วยซ้ำ"

"กูส่งไปตรวจที่แล็บของอาจารย์ที่ปรึกษาปริญญาเอก"

"ผลตรวจส่วนประกอบออกมาปุ๊บ กูเกือบโดนแกตีตายคาแล็บ!"

"เนี่ย เลยต้องไปเป็นกรรมกรใช้แรงงานชดใช้กรรมให้แกตั้งครึ่งเดือน"

"เพิ่งจะโดนปล่อยตัวกลับมาวันนี้เอง"

"มึงนี่ทำกูซวยแท้ๆ เลย!"

หลี่ถงเหรินทำหน้าเศร้าโศกอาดูรเหลือแสน

บ่งบอกได้ชัดเจนเลยว่าช่วงหลายวันมานี้ชีวิตเขาคงบัดซบไม่เบา

"แล้วมันก๊อปปี้ทำซ้ำขึ้นมาได้ปะ"

จะรังสีหรือตารางธาตุอะไรนั่น

อวี๋จื้อไม่ได้สนใจเท่าไหร่

เขารับรู้ได้อย่างชัดเจนว่าโลกสองใบนี้มันไม่เหมือนกัน

ถ้าหากพิสูจน์ได้ว่าของสิ่งนี้ใช้ได้ผลจริง

ไม่แน่ว่าเขาอาจจะกลายเป็นยอดฝีมือแห่งยุคขึ้นมาเลยก็ได้!

"ทำซ้ำเนี่ยนะ"

"มึงจะก๊อปปี้ทำของพรรค์นี้ขึ้นมาทำไมวะ"

"มึงอย่าบอกนะว่าคิดจะกินมันจริงๆ น่ะ"

หลี่ถงเหรินมีสีหน้าตื่นตระหนกตกใจ

ส่วนประกอบของยานั่น แค่เขาเห็นก็ขนลุกซู่แล้ว

กินเข้าไปแล้วจะตายไม่ตายยังไม่รู้

แต่อย่างน้อยๆ ก็ต้องนอนหยอดน้ำข้าวต้มในโรงพยาบาลหลายเดือนแน่

"ทำไมล่ะวะ"

"กินไม่ได้เหรอ"

อวี๋จื้อถามด้วยความสงสัย

"ก็แหงสิวะ กินไม่ได้แน่นอนอยู่แล้ว"

"ยกเว้นแต่มึงอยากหามส่งโรงพยาบาล"

"ให้กินของพรรค์นี้นะ สู้ไปกินอาหารสำเร็จรูปที่ร้านมึงยังดีซะกว่าอีก"

"อย่างน้อยๆ ก็ยังเฉลี่ยรับสารเคมีทีละนิดในแต่ละวันได้"

"จะเปรียบเทียบไอ้ของพรรค์นี้ยังไงดีล่ะ"

"มันก็คล้ายกับเอานวัตกรรมวิทยาศาสตร์กับสารเคมีทั้งเดือนที่มึงกินเข้าไป มารวมอัดเม็ดเข้มข้นไว้ในยาเม็ดเดียวนี่แหละ"

"ถ้ากินทีละนิดวันละหน่อย ร่างกายมนุษย์มันยังพอพัฒนาภูมิคุ้มกันขึ้นมาต้านทัน"

"แต่ถ้าซัดรวดเดียวเข้าไปทั้งเม็ด ต่อให้ไม่ตายก็ต้องลอกคราบแทบเอาชีวิตไม่รอด"

หลี่ถงเหรินเปรียบเทียบได้อย่างเห็นภาพชัดเจนแจ่มแจ้ง