ตอนที่ 90 ว่าด้วยเรื่องหมอเทวดาสร้างขึ้นมาได้อย่างไร

"ใช่ๆๆ ข้าเอง ข้าเอง!"

ผู้เฒ่าเสิ่นพยักหน้ารัวๆ

"สุราจอกละสิบตำลึงเงินท่านยังกล้าดื่มอีกรึ"

"รวยขนาดนั้นเลย?"

อวี๋จื้อรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง

แม้เมื่อวานจะตั้งใจยั่วโมโหเฉียนน่าไล่

แต่ราคานั้นก็พูดออกไปจริงๆ

ในสถานการณ์แบบนี้ ยังมีคนกล้ามากินเหล้าอีก

รวยพิลึกแฮะ!

"แค่กๆ สุราจอกละสิบตำลึงข้าดื่มไม่ไหวหรอก"

"แต่ข้าได้ยินมาว่า เถ้าแก่อวี๋มีกฎอยู่อย่างหนึ่ง"

"สามารถใช้คุณค่าของตัวเองแลกของกินได้"

"ไม่ทราบว่าจริงหรือไม่"

ผู้เฒ่าเสิ่นกระแอมไอแก้เขินสองทีแล้วเอ่ยขึ้น

"ก็มีเรื่องแบบนี้อยู่จริง"

สรุปคือจะมาขอกินฟรีสินะ

แต่อวี๋จื้อก็ไม่ได้รังเกียจอะไร

ถ้ามีความสามารถจริง ก็ถือว่าเลี้ยงคนมีความรู้ไว้คนหนึ่ง

เลี้ยงทหารพันวัน

ใช้เพียงคราเดียว

ขอแค่อย่าถึงเวลาใช้การแล้วดันพึ่งไม่ได้ก็พอ

"ดี!"

"ตัวข้าไม่มีความสามารถอื่นใด"

"มีเพียงวิชาแพทย์ตกทอดประจำตระกูลอยู่นิดหน่อย"

"หากเถ้าแก่ไม่รังเกียจ"

"ข้าอยากใช้วิชาแพทย์นี้แลกข้าวกินสักมื้อ"

ผู้เฒ่าเสิ่นยิ้มพลางกล่าว

"วิชาแพทย์เรอะ..."

"ก็พอได้อยู่นะ"

"วิชาแพทย์ของท่านคงไม่ได้เอาไว้หลอกคนหรอกนะ"

"หรือท่านลองเล่ามาหน่อยว่าเก่งแค่ไหน"

"ข้าจะได้ดูว่าจะให้ท่านกินชุดเซ็ตยาจกหรืออย่างอื่น"

เรื่องวิชาแพทย์อะไรนี่ อวี๋จื้อไม่ได้สนใจสักเท่าไหร่

หลักๆ คือเขามีเพื่อนสนิทที่เรียนทั้งแพทย์แผนจีนและแพทย์แผนปัจจุบัน

ความต้องการในด้านนี้จึงค่อนข้างน้อย

อีกอย่างวิชาแพทย์มันมีระดับชั้นห่างกันลิบลับ

ถ้าจะพูดกันจริงๆ ใครๆ ต่างก็มีสูตรยาสมุนไพรพื้นบ้านติดตัวกันทั้งนั้น

"ฮ่าๆๆ"

"ดูท่าเถ้าแก่อวี๋จะไม่วางใจข้าสินะ!"

"เอาอย่างนี้ ข้ามีตำราแพทย์ประจำตระกูลอยู่เล่มหนึ่ง"

"ท่านลองเอาไปดูก่อน"

"หากใช้ได้ ก็ค่อยแลกกัน"

"หากไม่ได้ ก็ช่างมันเถอะ"

"ข้าแซ่เสิ่นค่อยไปหาเงินตำลึงจากที่อื่นแล้วค่อยกลับมาดื่มสุรา"

ผู้เฒ่าเสิ่นหัวเราะร่วน ไม่ได้ถือสาอะไร

ล้วงตำราแพทย์เล่มหนึ่งออกมาวางบนโต๊ะ

"ก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก"

"สุราร้านข้าจริงๆ ก็ไม่ได้แพงขนาดนั้น"

"นี่มันอะไรกันเนี่ย"

""ตำรับร้อยสมุนไพร" งั้นรึ"

อวี๋จื้อพูดไปพูดมา สายตาก็ถูกหนังสือบนโต๊ะดึงดูดเข้า

ไม่ใช่ว่าเขาเคยได้ยินชื่อหนังสือเล่มนี้หรอกนะ

แต่หน้าตามันดูเก่าแก่โบราณมากๆ

ดูแวบเดียวก็ให้ความรู้สึกเหมือนคัมภีร์ลับสะท้านภพอะไรทำนองนั้น

ช่วยไม่ได้

เขามันเป็นคนตื้นเขินแบบนี้แหละ

ถ้าเอาเล่มใหม่เอี่ยมมาวางตรงหน้า

คงโดนตราหน้าว่าเป็นสิบแปดมงกุฎไปแล้วแน่นอน

แต่ถ้าเป็นคัมภีร์เก่าๆ โบราณๆ

อันนี้ต้องมาว่ากันอีกที

"ทำไมรึ"

"เถ้าแก่อวี๋เคยได้ยินชื่อตำรับร้อยสมุนไพรด้วยหรือ"

ผู้เฒ่าเสิ่นแปลกใจเล็กน้อย

ตำราเล่มนี้เขาไม่เคยให้คนนอกดูเลยนะ

"ไม่เคย"

"แต่หนังสือเล่มนี้ดูเก่าแก่โบราณยิ่งนัก"

"มองปราดเดียวก็รู้ว่ามีที่มาไม่ธรรมดา"

"เดี๋ยวนะ ท่านแซ่เสิ่น"

"อย่าบอกนะว่าท่านคือหัตถ์เทวะแห่งหุบเขาราชาโอสถน่ะ"

อวี๋จื้อคิดไปคิดมา จู่ๆ ก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้จึงเอ่ยถาม

"เจ้า...เจ้ารู้ได้อย่างไร"

ผู้เฒ่าเสิ่นตกใจ

จนถึงกับลุกพรวดขึ้นยืน

ฐานะของเขานั้นเป็นความลับ

แต่ไหนแต่ไรไม่เคยเปิดเผยให้คนนอกรู้

ไม่อย่างนั้น เขาคงไม่กล้าเพ่นพ่านไปทั่วถนนแบบนี้หรอก

คงโดนคนจับตัวไปตั้งนานแล้ว

"เอ่อ..."

"เรื่องนี้ท่านอย่าเพิ่งสนใจเลย"

"ท่านไม่รู้หรือว่าราชสำนักกำลังตามหาตัวท่านอยู่"

"อาศัยจังหวะที่พวกเขายังไปได้ไม่ไกล"

"รีบตามไปเร็วเข้า"

"ตามทันแล้วเขาก็จะประเคนของกินของดื่มอย่างดีปรนนิบัติท่านเอง"

อวี๋จื้อมองไปทางประตู

หวังว่าจะได้เห็นจ้าวอี้ที่ยังเดินไปไม่ไกล

มีเรื่องหนึ่งที่เขาไม่กล้าพูดออกไป

หมอในแถบนี้เขารู้จักอยู่คนเดียวคือหัตถ์เทวะ

คนอื่นไม่เคยได้ยินชื่อแม้แต่น้อย

ที่เชื่อมโยงได้ไม่ใช่เพราะเขาฉลาดล้ำเลิศอะไร

แต่เป็นเพราะความไม่รู้อะไรเลยล้วนๆ

"ข้ารู้อยู่แล้ว"

หัตถ์เทวะพยักหน้าอย่างสุขุมพลางกล่าว

"แล้วท่านยังไม่รีบไปอีกรึ"

"เสี่ยวฉิน เตรียมรถม้าคันหนึ่ง ส่งผู้เฒ่าเสิ่นไปที"

อวี๋จื้อตะโกนบอกเสี่ยวฉินที่กำลังทำความสะอาดอยู่

"เฮ้ย!"

"อย่าๆๆ"

"เถ้าแก่อวี๋ ข้าไม่ใช่คนโง่นะ"

"มีผลประโยชน์ข้าจะไม่คว้าไว้รึไง"

"แต่มันคว้าไม่ได้จริงๆ น่ะสิ!"

หัตถ์เทวะรีบห้ามปรามทันควัน

"คว้าไม่ได้?"

อวี๋จื้อไม่เข้าใจ

"พูดง่ายๆ ก็คือ โรคของฮ่องเต้น่ะ ข้ารักษาไม่หาย"

หัตถ์เทวะสารภาพตามตรง

"ท่านไม่ใช่หมอเทวดาหรอกเรอะ"

อวี๋จื้อตกใจยกใหญ่

ตานี่คงไม่ใช่ตัวปลอมหรอกนะ?

"ดูเจ้าพูดเข้าสิ"

"เจ้าลองทายดูซิว่าฉายาหมอเทวดาของข้ามันได้มายังไง"

หัตถ์เทวะกลอกตามองบน

"ก็แค่ยาถึงโรคหาย"

"มือวิเศษชุบชีวิตไม่ใช่รึไง"

อวี๋จื้อพูดอย่างเป็นเรื่องธรรมดา

"ก็ใช่น่ะสิ!"

"เจ้าก็พูดเองว่ายาถึงโรคหาย!"

"ตอนนี้โรคของฮ่องเต้ข้าทำให้ยาถึงโรคหายไม่ได้ ก็ต้องแอบสิ?"

หัตถ์เทวะพยักหน้าพูด

"อ๋อ~~~~"

"ที่แท้ท่านก็เลือกรับแต่โรคที่รักษาหายสินะ!"

อวี๋จื้อถึงบางอ้อทันที

"แหงสิ!"

"ถ้าข้าเอาแต่วิ่งหาโรคที่รักษาไม่หายทุกวี่วัน"

"รักษาหนึ่งคนตายหนึ่งคน"

"เจ้าว่าคนเขาจะเรียกข้าว่าหมอเทวดา"

"หรือเรียกว่าฆาตกรล่ะ?"

หัตถ์เทวะพยักหน้าอย่างมีเหตุมีผล

"ท่านพูดมามันก็ฟังดูเข้าท่า"

อวี๋จื้อพยักหน้าเห็นด้วย

อย่างน้อยโรคที่ตานี่รักษาได้ก็รักษาหายจริง

ดีกว่าพวกหมอกำมะลอเยอะ

ส่วนโรคที่รักษาไม่ได้น่ะเหรอ...

อื้มมมม

ก็คงได้แต่บอกว่าเขาขาดจิตวิญญาณแห่งความท้าทายล่ะมั้ง!

ห่วงรักษาชื่อเสียงตัวเองมากไปหน่อย

"เพราะงั้นไงเล่า!"

"สุราหมักร้อยปีใครบ้างไม่อยากดื่ม"

"แต่มันต้องมีความสามารถด้วย!"

"ข้ายอมรับว่าตัวเองไม่มีปัญญาขนาดนั้น"

"ปล่อยให้พวกเขาไปหาคนที่มีความสามารถเถอะ"

"ว่าไงล่ะ"

"ตอนนี้ข้าดื่มได้หรือยัง"

หัตถ์เทวะใจลอยไปอยู่กับเหล้าหมดแล้ว

"ได้น่ะมันได้"

"แต่ข้ายังมีอีกคำถาม"

"สรุปแล้วฮ่องเต้เป็นโรคอะไรกันแน่"

"แม้แต่ท่านยังรักษาไม่หาย?"

อวี๋จื้อสงสัยไม่น้อย

หัตถ์เทวะชื่อเสียงโด่งดังปานนั้น

ยังไงก็ต้องมีฝีมือติดตัวอยู่บ้าง

โรคที่แม้แต่เขา

ยังไม่มั่นใจว่าจะรักษาได้

มันชวนให้อยากรู้อยากเห็นจริงๆ!

"รักษาไม่หายหรอก!"

"โรคของฮ่องเต้น่ะข้าพอจะรู้มาบ้าง"

"เขาโดนหนอนกู่"

"ถ้าเป็นกู่ทั่วไปข้าก็ไม่กลัวหรอกนะ"

"แต่กู่ตัวนี้มันเกาะดูดอยู่ใกล้หัวใจ"

"ข้าลงยาไม่ถูก"

"ถ้าคิดจะหาทางแก้จริงๆ"

"คงต้องให้พวกเขาไปหาผู้เชี่ยวชาญเรื่องกู่แถบเหมียวเจียงนู่น"

หัตถ์เทวะส่ายหน้าพูด

"เอาเถอะ"

"เสี่ยวฉิน ยกเหล้ามาให้เขา"

เรื่องกู่อะไรนี่ อวี๋จื้อไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไร

แต่ก็ช่างเถอะ

เรื่องของฮ่องเต้ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของเขา

แต่หัตถ์เทวะคนนี้ วิชาแพทย์ติดตัวก็พอจะมีประโยชน์อยู่บ้าง

เลี้ยงข้าวฟรีสักหน่อยจะเป็นไรไป

เผื่อวันหน้ามีเรื่องฉุกเฉินอะไรขึ้นมา ตานี่จะได้ปฏิเสธไม่ลง

ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีตำราแพทย์เล่มนี้อีก เอาติดมือกลับไปเปิดอ่านศึกษาดูสักหน่อยก็ดี

"กับข้าวมาแล้วจ้า"

เสี่ยวฉินยกเหล้ามาเสิร์ฟ

ส่วนอวี๋จื้อก็เดินไปหลังร้าน หยิบกับแกล้มสองอย่างมาให้หัตถ์เทวะ

ถั่วลิสงทอด กับเนื้อวัวต้มซีอิ๊ว

"หอมจริง!"

หัตถ์เทวะจิบเหล้าอย่างฟินสุดๆ

ก่อนจะคีบถั่วลิสงเข้าปากเม็ดหนึ่ง

"กร๊อบ!"

ทว่า พอเคี้ยวลงไป

ก็ได้ยินเสียงดังเป๊าะ

หัตถ์เทวะทำหน้าเหยเก คายฟันออกมาซี่หนึ่ง

"แก่แล้วจริงๆ ฟันจะร่วงหมดปากอยู่แล้ว"

"เถ้าแก่ กับแกล้มพวกนี้ข้าคงไม่มีวาสนาได้กินแล้วล่ะ"

หัตถ์เทวะมองถั่วลิสงกับเนื้อวัวต้มซีอิ๊วอย่างลำบากใจ

ถั่วลิสงนี่ไม่ต้องพูดถึงเลย

ทำเอาฟันแก่ๆ ของเขาหักไปซี่หนึ่งแล้ว

ส่วนเนื้อวัวต้มซีอิ๊ว เขาก็ไม่กล้าแตะต้องอีกเช่นกัน