ตอนที่ 89 สายไฟต่อลงดิน

"ช้าก่อน"

"เรื่องนี้เห็นชัดอยู่แล้ว"

"เฉียนน่าไล่บุกรุกเคหสถานยามวิกาล"

"มีเจตนาร้าย"

"เลยโดนฟ้าผ่า"

"รูปการณ์ชัดเจนจะตายไป"

"เถ้าแก่อวี๋ไม่เห็นจำเป็นต้องไปศาลาว่าการเลยนี่?"

หวังเจิ้นย่อมรู้อยู่แก่ใจว่าศาลาว่าการอำเภอมันมืดมนโสมมแค่ไหน

คนดีๆ เดินเข้าไปยังโดนลอกหนังออกเป็นชั้นๆ

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเฉียนน่าไล่ยังมีความสัมพันธ์กับท่านนายอำเภออยู่อีก

เรื่องนี้ไม่ใช่ความลับอะไรเลย

ขืนอวี๋จื้อไป มีหวังไม่ได้ตายดีแน่

"มีปัญหาหรือไม่"

"ไปถึงศาลาว่าการเดี๋ยวก็รู้เอง"

"พวกข้าทำตามหน้าที่"

"อีกอย่าง ก็แค่เชิญเถ้าแก่อวี๋ไปสอบถามข้อมูลเท่านั้น"

"หวังว่าคุณชายหวังจะไม่ขัดขวาง"

หัวหน้ามือปราบย่อมไม่ยอมปล่อยมือง่ายๆ

ถ้าไม่คุมตัวอวี๋จื้อกลับไป

ตนเองก็ต้องโดนข้อหาทำงานบกพร่อง

"แล้วถ้าข้าไม่ยอมให้คุมตัวไปล่ะ?"

"เถ้าแก่อวี๋เป็นผู้บริสุทธิ์นะ"

"จริงไหม เถ้าแก่..."

"เถ้าแก่อวี๋ เจ้าถอยไปยืนไกลขนาดนั้นทำไมเนี่ย?"

หวังเจิ้นเพิ่งจะหันไปถามความเห็นของอวี๋จื้อ

พอหันขวับไป กลับไม่เห็นคน

พอกวาดสายตาอีกที ถึงได้พบว่าไอ้หมอนี่แอบย่องไปยืนเกาะขอบประตูห้องครัวตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

ท่าทางลับๆ ล่อๆ

มองยังไงก็มีพิรุธสุดๆ

คนไม่รู้คงนึกว่าไปก่อคดีอะไรมาจริงๆ

ถึงได้ทำหน้าตาเหมือนคนกำลังกินปูนร้อนท้องขนาดนี้

"ไม่มีอะไร"

"คือแบบนี้นะ"

"เหล่าหวัง เอาเป็นว่าเจ้าออกไปข้างนอกก่อนได้ไหม?"

"ข้ามีเรื่องส่วนตัวต้องจัดการนิดหน่อย"

"อย่าลืมปิดประตูให้ด้วยล่ะ"

อวี๋จื้อก้าวขาข้างหนึ่งเข้าไปในครัวเรียบร้อยแล้ว

ศาลาว่าการเรอะ ไม่มีทางไปเด็ดขาด

แค่ก้าวขาพ้นประตูก็ยังไม่กล้าเลย

ตอนนี้วรยุทธ์ยังไม่แก่กล้า

ขืนออกไปจริงๆ

คงไม่มีโอกาสได้กลับมาอีกแหง

เขาไม่ได้พกเครื่องสร้างความเท่าเทียมแห่งมวลมนุษย์ติดตัวมาด้วยนะ

ตราบใดที่ยังอยู่ในโรงเตี๊ยม เขาย่อมปลอดภัยไร้กังวล

ขืนบีบให้เขาจนตรอกจริงๆ

อย่าว่าแต่พวกมือปราบกระจอกไม่กี่คนนี้เลย

ต่อให้ยกคนมาทั้งต้าเฉียน เขาจะไปกลัวอะไร!

อย่างแย่สุดก็แค่คราวหลังไม่ข้ามมาอีก

ยังไงช่วงนี้เขาก็กอบโกยเงินไปเยอะแล้ว

แวบไปเที่ยวพักร้อนสักรอบ

สบายใจจะตายชัก

ส่วนเหตุผลที่ให้ปิดประตูน่ะเหรอ

ถ้ามือปราบพวกนี้รู้ความยอมล่าถอยไปเองก็แล้วไป

แต่ถ้าคิดจะลงไม้ลงมือจริงๆ ล่ะก็

เขาก็ไม่รังเกียจที่จะสั่งสอนให้รู้ซึ้ง

ว่าสายไฟต่อลงดินมันเป็นยังไง

ช็อตพาน้องบินไปยมโลกซะเลย!

"แซ่อวี๋ เจ้าคิดจะขัดขืนการจับกุมหรืออย่างไร!"

หัวหน้ามือปราบสัมผัสได้ถึงไอสังหารขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

"บังอาจ!"

"ที่ว่าการอำเภอพวกเจ้าทำงานกันแบบนี้รึ?"

"ถอยไปให้หมด"

"คดีนี้ ตงฉ่างรับช่วงต่อเอง"

ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียด

ในจังหวะที่การต่อสู้พร้อมจะปะทุขึ้นทุกเมื่อ

เสียงก้องกังวานสายหนึ่งก็ดังขึ้นจากนอกประตู

ทุกคนหันไปมองนอกประตูเป็นตาเดียว

ปรากฏว่าเป็นจ้าวอี้ที่พาคนบุกเข้ามา

ทว่าหนนี้ไม่ได้พาเฉากงกงมาด้วย

เพราะอย่างไรเสีย อีกฝ่ายก็เป็นองครักษ์พิทักษ์ข้างพระวรกายฮ่องเต้

ตามมาด้วยรอบเดียวนับว่าให้เกียรติมากแล้ว

ขืนโผล่มาบ่อยๆ

ฮ่องเต้คงตกอยู่ในอันตรายกันพอดี

แน่นอนว่าแม้เฉากงกงจะไม่ได้มา

แต่ข้างหลังจ้าวอี้กลับมีกลุ่มคนหน้าขาวไร้หนวดเครา

ที่แผ่กลิ่นอายเย็นเยียบและไอสังหารคละคลุ้งตามหลังมาเป็นพรวน

หากอวี๋จื้อเดาไม่ผิด

ก็น่าจะเป็นพวกสายสืบตงฉ่างตามที่จ้าวอี้ว่านั่นแหละ

"ขอรับๆๆ"

"ใต้เท้า เชิญท่านตามสบายขอรับ"

หัวหน้ามือปราบไม่กล้าแม้แต่จะผายลมออกมาสักแอะ

รีบพาพวกลูกน้องมุดหัวเผ่นแน่บไปอย่างหมดรูป

พวกคนของตงฉ่างที่จ้าวอี้พามาก็รู้ความยิ่งนัก

ลงมือเคลียร์พื้นที่อย่างรวดเร็ว

เพียงพริบตาเดียว ศพก็อันตรธานหายไป

ไม่รู้เลยว่าถูกขนย้ายไปไว้ที่ไหน

"ไอ้หยา เถ้าแก่อวี๋ ในที่สุดเจ้าก็ยอมเปิดประตูร้านเสียที"

"ทำเอาพวกเราต้องรอตั้งนานสองนาน"

"คนไม่รู้คงนึกว่าเจ้าหนีเตลิดไปแล้วด้วยซ้ำ"

หลายวันมานี้จ้าวอี้เฝ้ารอแล้วรอเล่าจริงๆ

แทบจะทนรอต่อไปไม่ไหว

เนี่ยนะ เมื่อคืนพอมีคนควบม้าเร็วไปแจ้งข่าวที่เมืองหลวง

พอเช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เขาก็รีบพาคนยกโขยงมาทันที

"ท่านจอหงวนกล่าวเกินไปแล้ว"

"สุราปลอมร้อยปี ย่อมต้องใช้เวลาตระเตรียมกันบ้าง"

เมื่อเห็นว่าจ้าวอี้มาถึง

อวี๋จื้อก็โล่งใจไปเปลาะใหญ่

เงินก้อนนี้ ในที่สุดก็ยังหาต่อไปได้

"โอ้?"

"ถ้าอย่างนั้น"

"เถ้าแก่อวี๋หามาได้จริงๆ หรือ?"

ที่จริงจ้าวอี้เองก็ยังไม่อยากจะเชื่อเท่าไร

สุราเก่าแก่ร้อยปีล้ำค่าเพียงใด

ขนาดในบรรดาเครื่องบรรณาการยังจัดเป็นของชั้นยอดอันดับหนึ่ง

จะไปหามาง่ายๆ ได้อย่างไร

ตามปกติแล้ว

บ่มไว้สักไม่กี่สิบปี

ก็นับเป็นสุราเก่าแก่ร้อยปีได้แล้ว

หลักการเดียวกับคำว่าร้านเก่าแก่ร้อยปีนั่นแหละ

"อืม หามาได้แล้ว"

"สุราปลอมร้อยปี!"

อวี๋จื้อย้ำอีกรอบ

"ดี ดีมาก!"

"สมกับเป็นเถ้าแก่อวี๋จริงๆ"

จ้าวอี้ตบมือหัวเราะร่า

ส่วนคำว่าสุราปลอมน่ะหรือ

เขาตัดทิ้งไม่สนใจไปเลย

อวี๋จื้ออาการกำเริบน่ะเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว

หรือว่าควรหาหมอหลวงมาตรวจสมองให้เขาสักหน่อยดีนะ

"น่าเสียดายจริงๆ"

"ดูเหมือนท่านหมอเทวดาจะไม่ได้ปรากฏตัว"

"เอาอย่างนี้ไหม ท่านเอาสุรานี้ไปเถอะ"

"ส่งคนไปปิดประกาศสักหน่อย"

"ท่านหมอเทวดาเห็นเข้าก็น่าจะไปหาเอง"

สุราปลอมร้อยปีอวี๋จื้อมีเพียบ

ไม่ได้เสียดายอะไรนักหนา

แต่เขาไม่อยากให้มีคนมาคอยจ้องร้านเขาตลอดเวลา

สู้ส่งไอ้ไหสุราปลอมร้อยปีนั่นออกไปให้พ้นๆ ยังดีกว่า

"นี่... เอาตามนั้นก็ได้"

หมอเทวดาไม่ยอมปรากฏตัว

จ้าวอี้จึงรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง

ทว่าข้อเสนอของอวี๋จื้อก็นับว่าไม่เลว

เขาเชื่อว่าสาเหตุที่หมอเทวดาไม่มา ต้องไม่ใช่เพราะสุราเก่าแก่ร้อยปีดึงดูดไม่พอแน่ๆ

น่าจะยังไม่ได้รับข่าวสารมากกว่า

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ไม่จำเป็นต้องรบกวนอวี๋จื้ออีกต่อไป

เรื่องงานป่าวประกาศน่ะ

ราชสำนักถนัดที่สุดอยู่แล้ว

เอาพากลับไปด้วยก็ดี

ทิ้งไว้ที่นี่ เขาก็ไม่ค่อยวางใจเท่าไร

นั่นมันสุราหมักร้อยปีเชียวนะ!

มีคนตั้งกี่คนที่จ้องตาเป็นมัน!

อย่างเช่นวันนี้

หากเขาไม่มา

อวี๋จื้อก็อาจจะโดนคุมตัวไปแล้ว

สุราดีร้อยปีก็คงกลายเป็นของกลางถูกยึดไปด้วยโดยปริยาย

ถึงตอนนั้นจะเกิดอะไรขึ้นบ้างก็ยากจะบอกได้

หากทำหายขึ้นมา ก็คงหมดกันจริงๆ

"เอาเถอะ เอาไปเลยๆ"

อวี๋จื้อยัดไหสุราปลอมร้อยปีที่เพิ่งเปิดตัวได้แค่วันเดียวส่งให้อย่างใจป้ำสุดๆ

"อุ๊ย ระวังหน่อยสิ"

"พวกเจ้า ระวังมือกันหน่อย เก็บใส่หีบห่อให้ดี"

"กลับวัง!"

จ้าวอี้รับสุราเก่าแก่ร้อยปีมาอย่างทะนุถนอมประคับประคอง

นั่นมันแก้วตาดวงใจของฮ่องเต้เชียวนะ

เมื่อได้สุรามาแล้ว เขาจึงไม่กล้าชักช้าแม้แต่ชั่วขณะเดียว

เร่งรีบเดินทางกลับทางเดิมโดยเร็ว

"โอยแม่เจ้า อยู่โต้รุ่งมาทั้งคืน ง่วงจะตายอยู่แล้ว"

"กลับบ้านนอนดีกว่า!"

หวังเจิ้นง่วงจนทนไม่ไหวจริงๆ

ข้าวปลาไม่ทันกินก็ขอตัวกลับไปก่อน

ภายในร้านเล็กๆ เงียบสงบลงในพริบตา

"เถ้าแก่ วันนี้ทำไมเปิดเช้าจังขอรับ"

เสี่ยวฉินที่ไม่ได้เจอกันนานไม่รู้โผล่มาจากไหน

จะโทษว่าเขาหายหน้าไปตลอดก็ไม่ได้

หลักๆ เป็นเพราะอวี๋จื้อปิดร้านทีนับเวลากันเป็นสัปดาห์

อุตส่าห์ได้ยินข่าวแล้วรีบมา

อวี๋จื้อก็ปิดร้านไปอีกแล้ว

ผลัดไปผลัดมาก็เลยไม่ได้เจอกันเสียนาน

"มาได้จังหวะพอดี"

"ในร้านรกไปหน่อย ช่วยเก็บกวาดที"

อวี๋จื้อรับตะกร้าสมุนไพรบนหลังเสี่ยวฉินมาตามความเคยชิน

ไม่ต้องพูดถึง เงินเข้ากระเป๋าอีกหลายหมื่นหยวนแน่นอน

ตอนนี้เสี่ยวฉินมีความรู้เรื่องสมุนไพรแตกฉานขึ้นเรื่อยๆ

สมุนไพรหลายชนิดเขาก็รู้วิธีจัดการแปรรูปเบื้องต้นเองแล้ว

ช่วยประหยัดแรงไปได้ไม่น้อย

"ได้เลยขอรับ"

เสี่ยวฉินหยิบผ้าขี้ริ้วมาเริ่มเช็ดถูทำความสะอาดอย่างกระฉับกระเฉง

"โอ้ เถ้าแก่อวี๋ อรุณสวัสดิ์"

"เมื่อคืนกะว่าจะมาดื่มสักสองจอก"

"นึกไม่ถึงว่าภัตตาคารจะปิดประตูเสียได้"

"เร็วเข้าๆ จัดสุรามาให้ข้าสักสองจอกที"

"ตาแก่อย่างข้าอยากจนแทบลงแดงแล้ว"

คนที่มาพูดพลางก้าวเข้ามาในร้าน

ซึ่งก็คือผู้ชมที่กลับลำเมื่อวานนี้นั่นเอง

"เอ๊ะ ท่านคือเหล่าเสิ่นเมื่อวานใช่ไหม"

อวี๋จื้อค่อนข้างจำคนผู้นี้ได้แม่น

หลักๆ เพราะตาคนนี้ดันเห็นเงินเป็นเหมือนเศษดิน

นึกจะกลับลำก็กลับลำดื้อๆ

เข้าขั้นคลั่งไคล้สุรายิ่งกว่าชีวิตอย่างแท้จริง