ตอนที่ 88 ซ้ายสายนิวทรัลขวาสายไฟ เทพสายฟ้าจงช่วยข้า!

ทว่าภายใต้แสงส่องของไฟฉายแรงสูง

เขาแทบมองอะไรไม่เห็นเลย

ได้แต่เงื้อดาบฟันไปทิศทางหนึ่งตามสัญชาตญาณ

"ซ้ายสายนิวทรัล ขวาสายไฟ!"

"เทพสายฟ้าช่วยข้าด้วย!"

อวี๋จื้อตะโกนลั่น

แสงจ้าในมือส่ายไหวราวกับดวงอาทิตย์ดวงน้อย

สายไฟสองเส้นที่ต่อไว้สะบัดพริ้วดั่งอสรพิษ

พุ่งตรงเข้าใส่ชายชุดดำทันที

*เปรี๊ยะ ปัง!*

ชายชุดดำยกดาบขึ้นหวังจะปัดป้อง

ใครจะไปนึกว่า ทันทีที่ดาบเหล็กสัมผัสโดนสายไฟ

กระแสไฟฟ้าสายหนึ่งก็แล่นพล่านไปตามตัวดาบเข้าจู่โจมเขาทันที

เดิมทีมันไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้น

เพราะอย่างไรก็ยังมีด้ามดาบอยู่

แต่ใครใช้ให้ข้างนอกฝนตกกันล่ะ

น้ำเป็นตัวนำไฟฟ้า

คนที่เปียกโชกขนาดนั้นเดินเข้ามา

อย่าว่าแต่ดาบแตะโดนสายไฟเลย

ต่อให้ไม่แตะโดน

ขอแค่กล้ายืนบนพื้นที่มีน้ำเจิ่งนอง

ก็โดนไฟดูดเหมือนกันอยู่ดี

"อ๊ากกกกกก!"

สิ้นเสียงกรีดร้องโหยหวน

ชายชุดดำก็นอนชักกระตุกอยู่บนพื้นทันที

"แย่แล้ว ลูกพี่มีภัย!"

ดูเหมือนคนนอกประตูจะได้ยินเสียงกรีดร้องนี้เช่นกัน

ไม่นาน ชายชุดดำอีกกลุ่มก็กระโจนเข้ามาในลานเรือน

มุ่งตรงมายังห้องโถงใหญ่

"เฮ้อ..."

"ไม่สนุกเลย ชิ่งดีกว่า"

อวี๋จื้อหมุนตัวมุดหนีเข้าครัวไปทันที

เดิมทีเขาก็ยืนอยู่ข้างประตูอยู่แล้ว

เข้าประตู ลงกลอน

ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งวินาทีด้วยซ้ำ

พอฝูงคนชุดดำบุกเข้ามาในโถงใหญ่

จะไปเหลือเงาของอวี๋จื้อที่ไหนกัน

เหลือเพียงร่างที่นอนชักกระตุกอยู่บนพื้นเท่านั้น

ส่วนไฟฉาย อวี๋จื้อปิดไปเรียบร้อยแล้ว

"เสือไม่คำราม"

"นึกว่ากูเป็นแมวฮาโลวีนเหรอวะ!"

"ถึงเวลาให้พวกมันได้เบิ่งตาดูแล้วว่า อะไรคือวิทยาศาสตร์กับสารเคมี!"

ขณะนี้อวี๋จื้อนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์

จ้องดูกล้องวงจรปิดระบบอินฟราเรดจับภาพกลางคืนในห้องโถง

โรงเตี๊ยมแห่งนี้ถูกเขาวางระบบป้องกันไว้ตั้งนานแล้ว

รับมือได้สารพัดปัญหา

สถานที่ในยุคโบราณแบบนี้ มันปลอดภัยเสียที่ไหน

พ่อค้าใจดำอย่างเขา เจออันตรายเข้าสักวันมันเป็นเรื่องช้าหรือเร็วเท่านั้น

แค่คิดไม่ถึงว่าวันนี้จะมาถึงเร็วขนาดนี้

ถ้าไม่ใช่เพราะไม่มีเครื่องมือสร้างความเท่าเทียมให้สรรพสัตว์ละก็

หึ!

เขาต้องสั่งสอนให้พวกมันได้รู้ซึ้งแน่

ว่าอะไรคือการฝึกคู่ทั้งวิถีและเวทมนตร์!

วิชาปืนก็คือธรรม

วิถีกระสุนก็คือมรรค!

จะรังแกพวกจอมยุทธ์กลุ่มนี้ยังไม่ใช่เรื่องง่ายเหมือนพลิกฝ่ามือเรอะ?

ในโถงใหญ่ ชายชุดดำพบตัวเพื่อนร่วมพวกคนแรกที่นอนกองอยู่บนพื้นแล้ว

"หัวหน้า... อ๊าก!"

อย่างที่รู้กันดี ไฟฟ้าสามารถนำผ่านร่างกายมนุษย์ได้

ดังนั้น ใครก็ตามที่แตะโดนชายชุดดำคนแรกจึงถูกไฟดูดพ่วงกันเป็นทอด ๆ

"ทุกคนระวัง!"

"อย่าแตะตัวพวกมัน!"

แม้จะไม่เข้าใจหลักการนำไฟฟ้า

แต่พอแตะแล้วเกิดเรื่องประหลาดนั้นเป็นของจริงแท้แน่นอน

ทุกคนไม่ใช่คนโง่

หลังจากติดกับไปคนสองคน

คนอื่น ๆ ย่อมไม่กล้าแตะต้องอีก

"คิดว่าไม่แตะแล้วจะรอดเหรอ"

"ไร้เดียงสาชะมัด"

มุมปากข้างหนึ่งของอวี๋จื้อยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

แฝงความเย้ยหยันสามส่วน

หยอกเย้าสามส่วน

และความไม่แยแสอีกสี่ส่วน

นิ้วของเขาคลิกเบา ๆ

ด้านบนของโรงเตี๊ยมก็เริ่มมีฝนเทกระหน่ำลงมา

นั่นคือหัวสปริงเกลอร์ดับเพลิงที่เดิมทีมีไว้ดับไฟ

ถูกต้องแล้ว

อวี๋จื้อต่อท่อประปาข้ามมิติไปด้วยเสียเลย

ตอนนี้โรงเตี๊ยมแห่งนี้เป็นสถานที่ระดับไฮเอนด์ที่มีทั้งน้ำประปาและไฟฟ้าครบครัน

หัวสปริงเกลอร์ดับเพลิงเขาก็ติดตั้งให้เป็นโหมดสั่งการควบคุมได้เอง

ยามนี้ทั่วทั้งโรงเตี๊ยมจึงราวกับถ้ำม่านน้ำตก

สายฝนยังคงโปรยปราย

บรรยากาศดูไม่ค่อยจะรื่นรมย์

ภายใต้ชายคาเดียวกัน

เริ่มรู้สึกว่าหัวใจเต้นผิดจังหวะ

ตัวเขาเบียดชิดตัวมัน

คงมีกระแสไฟแล่นผ่านกระมัง!

ร่างกายชักกระตุกขึ้นมาในชั่วพริบตา

เหตุใดตอนนั้นถึงได้โง่เง่า

ยังมุ่งมั่นจะเข้าไปแนบชิดมัน

พอแตะโดนผืนน้ำถึงได้ดูดมัน

จะเต็มใจหรือไม่ก็จงล้มลงไปเสียเถิด

นั่นคือหน้าผาที่ไม่มีวันหวนกลับ

สปริงเกลอร์ดับเพลิงกับกระแสไฟฟ้ายังคงเปิดทิ้งไว้อย่างต่อเนื่อง

อวี๋จื้อเล่นเกมไปจนจบถึงสองตา

ถึงได้ยอมปิดระบบน้ำไฟอย่างยังไม่ค่อยหนำใจ

แล้วขึ้นเตียงนอน

เพียงแต่

พอกลางดึกอวี๋จื้อนอนอยู่บนเตียง ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห

คนพวกนี้บังอาจจะมาฆ่าเขา

ช็อตไฟไปแค่ชั่วโมงกว่า ๆ

มันถูกเกินไปสำหรับพวกมันชัด ๆ!

บัดซบเอ๊ย!

เปลืองก็ช่างหัวมัน!

เขาเปิดแถมเพิ่มไปอีกยี่สิบนาทีเต็ม ๆ!

ถ้าค่าน้ำค่าไฟฟรีนะ

เขากล้าเปิดทิ้งไว้ทั้งคืนด้วยซ้ำ

---------

ท้องฟ้าแจ่มใสอากาศปลอดโปร่ง

คงเพราะสายฝนเมื่อคืนชะล้างเมฆดำจนหมดสิ้น

ตื่นมาแต่เช้าตรู่ แสงแดดจึงสว่างสดใสเป็นพิเศษ

*เอี๊ยด...*

อวี๋จื้อที่กระปรี้กระเปร่าแจ่มใสเปิดประตูออกมาแต่เช้าตรู่

หลังจากแถมไฟไปอีกยี่สิบนาทีเมื่อคืน

เขาก็หลับสบายอย่างที่คิดไว้จริง ๆ

ถึงขั้นตื่นนอนแต่เช้าตรู่ได้เลย

*ตุ้บ*

เป็นเสียงของหนักล้มลงกับพื้น

"เอ๊ะ"

"นายน้อยหวัง ท่านมาทำอะไรตรงนี้"

อวี๋จื้อทำหน้าประหลาดใจมองหวังเจิ้นที่ล้มพับอยู่บนพื้น

ขอบตาดำคล้ำของอีกฝ่ายในตอนนี้ดำปิ๊ดปี๋จนแทบกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

"ก็เพราะเจ้าไม่ใช่รึไง!"

"เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม"

เมื่อคืนตอนพวกชุดดำเพิ่งมา หวังเจิ้นก็สังเกตเห็นแล้ว

แต่พอนึกถึงคำเตือนของอวี๋จื้อขึ้นมาได้ ก็ไม่กล้าบุ่มบ่ามบุกเข้าไป

แถมพอฟังเสียงดู

ก็ไม่ได้ยินเสียงร้องโหยหวนของอวี๋จื้อ

เขาจึงเฝ้าอยู่หน้าประตูเฉย ๆ

นึกว่าอีกเดี๋ยวประตูก็คงเปิดออก

รอให้อวี๋จื้อหนีเตลิดออกมา

แล้วตนค่อยสวมบทวีรบุรุษช่วยคนงาม

ผลปรากฏว่า..........

ดันนั่งรอทนโท่อยู่หน้าประตูทั้งคืน

"ไม่เป็นไร"

"ว้ากกก!"

อวี๋จื้อแกล้งชี้กองซากศพไหม้เกรียมบนพื้นแล้วกรีดร้องเสียงหลงอย่างโอเวอร์

"ตัวบ้า...อะไรเนี่ย"

หวังเจิ้นยังนึกว่าอวี๋จื้อเจออันตรายอะไรเข้า

พอคิดจะพุ่งเข้าไปช่วย

ผลคือสายตาดันปะทะเข้ากับกองซากศพไหม้เกรียมที่สุมกันอยู่เป็นพะเนิน

ถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย

"แจ้งทางการหน่อยดีไหม"

ศพพวกนี้ปล่อยทิ้งไว้แบบนี้ไม่ได้อยู่แล้ว

ต้องหาคนมาจัดการ

ทางการย่อมเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด

ยังไงคนพวกนี้ก็ไม่ได้ถูกดาบหรือกระบี่ฟันตายสักหน่อย

ขนาดบาดแผลยังไม่มีเลยแม้แต่นิดเดียว

ต่อให้เอาไปตัดสินในยุคปัจจุบัน

อย่างมากก็ตัดสินได้แค่คดีบุกรุกเคหสถานยามวิกาลแล้วโดนไฟ

ดูดตายเอง

ยิ่งไปกว่านั้น ยุคนี้ยังไม่มีใครเข้าใจไอ้ของพรรค์นี้เลยด้วยซ้ำ

อวี๋จื้อจึงไม่ตื่นตระหนกเลยสักนิด

ส่วนกับดักสัตว์นั่น แน่นอนว่าเอาไว้กันขโมย

ใครจะไปรู้ว่าจะมีโจรบุกเข้ามาล่ะ

"แจ้งทางการเถอะ"

หวังเจิ้นสำรวจสภาพศพไหม้เกรียมดูคร่าว ๆ แล้วพยักหน้าเห็นด้วย

บาดแผลแบบนี้ถ้าเขาเดาไม่ผิดน่าจะโดนฟ้าผ่า

อย่างไรก็ไม่มีทางเป็นฝีมือมนุษย์แน่

ในเมื่อไม่ใช่ฝีมือมนุษย์

งั้นก็ไม่เกี่ยวกับอวี๋จื้อแล้ว

แจ้งทางการมาจัดการคือปลอดภัยที่สุด

หวังเจิ้นสั่งให้ลูกน้องคนหนึ่งออกไป

ไม่นานนัก

เจ้าหน้าที่ทางการก็รุดมาถึง

"นี่...คนคนนี้เหมือนจะเป็นเถ้าแก่เฉียนเลย"

คนที่นำทีมมาเป็นหัวหน้ามือปราบท่าทางทะมัดทะแมงคนหนึ่ง

อาจเพราะที่ว่าการอำเภอตั้งอยู่ในชีหลี่พู่

และทุกคนก็มักจะไปไถเงินไถของกินที่บ้านของเฉียนน่าไล่อยู่บ่อย ๆ

เขาจึงจำตัวตนของคนตายได้ในพริบตาเดียว

ร่างกายอ้วนใหญ่เทอะทะขนาดนั้น

บนตัวยังมีลูกเหล็กคู่ประจำตัวอีกสองลูก

ทั่วทั้งอำเภอทงอี้นี้คงไม่มีใครอื่นแล้ว

"อ๊า..."

"เถ้าแก่เฉียนหรือ"

"เถ้าแก่เฉียนแอบย่องเข้ามาในบ้านข้าทำไมกัน"

"แถมยังใส่ชุดดำคลุมหน้า ถืออาวุธคมกริบมาด้วย!"

"เขา...เขาคงไม่ได้คิดจะ..."

อวี๋จื้อแกล้งทำท่าทางตื่นตระหนกตกใจสุดขีด

ดูเผิน ๆ เหมือนไม่ได้พูดอะไร

แต่ความจริงแล้ว พูดสื่อความหมายไปหมดทุกอย่าง

"เรื่องนี้ก็ยังไม่แน่ชัด"

"แต่ในเมื่อคนตายในร้านของเจ้า"

"รบกวนเถ้าแก่อวี๋ช่วยไปกับพวกเราสักเที่ยวเถอะ"

"มีบางเรื่องที่พวกเราต้องไต่ถามเสียหน่อย"

แม้หัวหน้ามือปราบจะดูไม่ออกว่ามีเงื่อนงำอะไร

แต่เรื่องนี้จะปล่อยให้จบไปเฉย ๆ ไม่ได้เด็ดขาด

เฉียนน่าไล่ไม่เพียงมอบผลประโยชน์ให้พวกตนมากมาย

ที่สำคัญคือยังมีความสัมพันธ์ลับ ๆ กับนายอำเภอของพวกเขาด้วย

หากเรื่องนี้ไม่มีคำอธิบายที่ชัดเจน

ย่อมไม่มีทางยอมความได้แน่

ไม่ว่าจะอย่างไร

ต้องมีคนมารับเคราะห์เป็นแพะรับบาปในเรื่องนี้

ชายชุดดำจะบุกรุกเคหสถานบ้านเรือนชาวบ้านหรือไม่

พวกเขาไม่สน

แต่พวกเขารู้ดีว่า

ขอเพียงก้าวเท้าเข้าที่ว่าการอำเภอไปแล้ว

อยากได้อะไร

แค่ทรมานสอบปากคำเดี๋ยวก็เค้นออกมาได้หมดเอง