ตอนที่ 87 สายฟ้าฟาดทลายความมืดมิด

"นั่นน่ะสิ!"

ในฝูงชนมีผู้รู้ทุกเรื่องอยู่คนหนึ่ง

อธิบายที่มาที่ไปของสุรานวี่เอ๋อร์หงเสียกระจ่างแจ้ง

สุราบ่มเก่า ยิ่งเก่ายิ่งหอม

หากเป็นนวี่เอ๋อร์หงหกสิบปีก็พอมีลุ้น

แต่นี่แปดสิบปี

บ่มเพิ่มไปอีกตั้งสามสิบปีเต็ม

ใครๆ ต่างก็รู้สึกว่าไม่มีหวังแล้ว

"เป็นอย่างไร ยอมแพ้แล้วใช่หรือไม่"

แม้แต่เถ้าแก่เฉียนเองก็ยังกระหยิ่มยิ้มย่องด้วยความลำพองใจ

ไม่เสียแรงที่เขาแทบจะรื้อค้นจนหมดเนื้อหมดตัวเพื่อเอาไม้ตายก้นหีบเช่นนี้ออกมา

"แปดสิบปีแล้วมันอย่างไร พวกเรามีร้อยปะ... เดี๋ยวก่อน"

"เอ่อคือว่า ข้างในนี้ของเจ้าดูเหมือนจะไม่ใช่เหล้านะ"

หวังเจิ้นฟุดฟิดจมูกแล้วเอ่ยขัดขึ้นมาเสียงเบา

"เจ้าเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม อย่ามาพูดจาเพ้อเจ้อ!"

"นี่ของข้าคือนวี่เอ๋อร์หงที่ปิดผนึกไว้นานถึงแปดสิบปี จะไม่ใช่สุราได้อย่างไร!"

เฉียนน่าไล่ย่อมไม่มีทางเชื่ออยู่แล้ว

นั่นน่ะเป็นของที่เขาแทบจะทุ่มเงินเก็บทั้งชีวิตซื้อมาเชียวนะ

"เอ่อ... ข้าเชื่อจมูกตัวเองนะ"

"ในไหใบนี้ไม่ได้กลิ่นเหล้าเลยแม้แต่น้อยจริงๆ"

หวังเจิ้นดมฟุดฟิดอีกรอบแล้วพูดขึ้น

"พูดจาไร้สาระสิ้นดี!"

"หากไม่ได้เก็บรักษาไว้อย่างมิดชิด สุรานี้จะเก็บมาได้ถึงแปดสิบปีได้อย่างไร"

เฉียนน่าไล่กล่าวอย่างโอ้อวด

"เจ้ายังไม่ได้เปิดดูใช่หรือไม่"

"หรือว่าจะลองเปิดดูหน่อยดีไหม"

"จริงๆ นะ จมูกข้าไวมาก"

"ถ้ามันไม่ได้กลิ่นเหล้าเลย ต้องมีปัญหาแน่ๆ"

หวังเจิ้นกล่าวยืนยันเป็นมั่นเป็นเหมาะ

"ฮึ!"

"จะให้เจ้าเด็กนี่ได้เปิดหูเปิดตาเสียหน่อย!"

อย่างไรสุราก็ต้องเปิดอยู่แล้ว

เฉียนน่าไล่จึงไม่ได้ปฏิเสธ

เขาค่อยๆ แกะรอยผนึกออกทีละนิดอย่างระมัดระวัง

จากนั้น... เขาก็ชะงักงันไป

สุรานี้ ทำไมไม่มีกลิ่นเลย!

เขาไม่มัวมาระมัดระวังอะไรอีกแล้ว

รีบเปิดฝาปิดผนึกออกพรวดเดียวทันที

ทันใดนั้น เขาก็ยืนอึ้งค้างไป

ภายในไหสุราไหนเลยจะมีสุราเก่าแก่แปดสิบปี

มีเพียงน้ำขุ่นคลั่กแอ่งหนึ่งนอนนิ่งสนิทอยู่ก้นไห

ราวกับกำลังหัวเราะเยาะความโง่เขลาไร้ความสามารถของเขา

"ข้าว่าแล้วเชียว พอเห็นไหสุรานี้เมื่อครู่ก็รู้สึกแปลกๆ แล้ว"

"รอยผนึกนั่นดูเหมือนจะไม่ใช่ของเดิม แต่เอาโคลนมาพอกปะทับเข้าไปใหม่"

"สงสัยน้ำซึมเข้าไปนานแล้วแน่ๆ"

"น่าเสียดายจริงๆ นะ"

หวังเจิ้นส่ายหัวพลางทอดถอนใจ

"พรวด!"

สายโลหิตพุ่งเป็นเส้นยาวสาดกระจายกลางอากาศ

เฉียนน่าไล่ทรงตัวไม่อยู่อีกต่อไป หัวทิ่มล้มตึงลงกับพื้นทันที

"เร็วเข้าๆ หามออกไป"

"เสี่ยวฉิน เข้ามาล้างพื้นได้แล้ว"

"ส่วนคนอื่นแยกย้ายได้แล้ว แยกย้ายกันไปให้หมด"

อวี๋จื้อตะโกนเรียกเสี่ยวฉินที่ชะเง้อคอดูอยู่ตรงประตูตั้งนานแล้ว

ไม่ได้เปิดร้านมาครึ่งเดือน

ภัตตาคารสกปรกอีกแล้ว

คราวหน้าคงให้คนพวกนี้ก้าวเข้ามาไม่ได้อีกเด็ดขาด

ขยันมาพ่นเลือดใส่ภัตตาคารเขาอยู่ได้ทุกเมื่อเชื่อวัน

ที่นี่ไม่ใช่รถรับบริจาคเลือดนะโว้ย

จะเอาเลือดเยอะแยะไปทำซากอะไรกัน?

เมื่อเฉียนน่าไล่ถูกหามออกไป ละครปาหี่ฉากนี้ก็ปิดฉากลงในที่สุด

ฝูงชนเริ่มสลายตัวแยกย้าย

ภัตตาคารกลับคืนสู่ความสงบเงียบตามเดิมอีกครั้ง

"เถ้าแก่ ท่านคงไม่ได้จะขายสุราจอกละสิบตำลึงเงินจริงๆ หรอกนะขอรับ!"

หวังเจิ้นเดินหน้าเศร้าเข้ามาถาม

"จะเป็นไปได้อย่างไรกัน"

"หนึ่งเฉียน

เงินตำลึงต่อหนึ่งชาม สองเฉียนเงินตำลึงต่อหนึ่งกา"

อย่างไรเสียก็เป็นเหล้าปลอม อวี๋จื้อจึงไม่กล้าขายแพงเกินไป

ขายถูกเกินไปก็ไม่ดี

เหล้าปลอมดื่มมากๆ เสียสุขภาพ

"ค่อยยังชั่วหน่อย"

"จริงสิ เถ้าแก่อวี๋ มีเรื่องหนึ่งข้าต้องเตือนท่านไว้ก่อน"

"เฉียนน่าไล่ผู้นั้นไม่ใช่คนที่จะไปหาเรื่องด้วยง่ายๆ"

"เขาเคยเป็นหัวหน้าโจรป่ามาก่อน"

"ใจแคบเป็นที่หนึ่ง"

"วันนี้ท่านทำให้เขาเสียหน้าจนหมดรูป แถมยังเสียเงินให้ท่านไปตั้งมากมาย"

"เขาต้องหาคนมาแก้แค้นท่านอย่างแน่นอน"

"ช่วงนี้ท่านอย่าเพิ่งก้าวออกจากร้านเด็ดขาด"

"ต้องระวังตัวตลอดเวลา"

"มีเรื่องอะไรก็ตะโกนเรียกข้า"

"ข้าอยู่แถวๆ นี้แหละ"

"ขอแค่ท่านถ่วงเวลาไว้สักนิด"

"ข้ารับรองว่าจะรีบพุ่งมาทันที"

หวังเจิ้นตบหน้าอกตัวเองพลางถอนหายใจโล่งอก

จากนั้นก็กำชับด้วยสีหน้าจริงจังเคร่งเครียด

"แก้แค้นงั้นหรือ"

"เรื่องที่คนผู้นี้ใจแคบข้าก็พอดูออกอยู่หรอก"

"ถ้าอย่างนั้นข้าก็จะบอกอะไรเจ้าสักเรื่องเหมือนกัน"

"ถ้าข้าไม่ได้ร้องเรียก อย่าได้ริอาจก้าวเข้ามาในเรือนของข้าเด็ดขาด"

"ข้ามีวิธีรับมือกับเขาเอง"

"จำใส่ใจไว้ให้ดี มิเช่นนั้นหากเกิดเรื่องขึ้นมาข้าไม่รับผิดชอบนะ"

ถ้าเฉียนน่าไล่ไม่ใจแคบพรรค์นั้น มีหรือจะโมโหจนกระอักเลือดออกมาได้

อวี๋จื้อย่อมเดาออกอยู่แล้วว่าอีกฝ่ายจะต้องมาล้างแค้น

แต่ก็ไม่เป็นไร

ระบบรักษาความปลอดภัยของภัตตาคาร เขาเตรียมการไว้นานแล้ว

ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่เอาแต่อุดอู้อยู่แต่ในภัตตาคารไม่ออกไปไหนหรอก

ก็ไม่ใช่เพราะว่าอยู่ข้างในนี้มันปลอดภัยหรืออย่างไรกัน

เกิดปัญหาอะไรขึ้นมาเขาก็จัดการได้ทั้งนั้น

"เจ้าแน่ใจนะ"

หวังเจิ้นยังคงไม่ค่อยวางใจเท่าไร

แม้อวี๋จื้อจะพอเป็นวรยุทธ์อยู่บ้าง

แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าพวกคนถ่อยที่เอาชีวิตเข้าแลก เลียเลือดบนคมดาบเป็นอาจิณแล้ว มันแทบไม่พอยาไส้เลย

"แน่ใจ มั่นใจ และชัวร์ร้อยเปอร์เซ็นต์"

"วางใจเถอะน่า"

"ถึงตอนนั้นเจ้าจำไว้แค่ว่า ช่วยไปทวงเงินที่เขาติดหนี้ข้าคืนมาให้ได้ก็พอ"

"นี่คือค่าจ้างของเจ้า"

"ไปได้แล้วไป ไปดื่มให้สำราญใจเถอะ"

อวี๋จื้อยัดสุราปลอมไหหนึ่งใส่มือหวังเจิ้นอย่างส่งเดช แล้วผลักเขาออกไปนอกประตู

ในเมื่อรู้ว่าจะมีคนมาล้างแค้น

ของบางอย่างก็ต้องเตรียมการไว้ล่วงหน้าสักหน่อย

------

คืนเดือนมืดลมแรง ฤกษ์ดีแห่งการฆ่าคน

พยากรณ์อากาศแจ้งว่า คืนนี้มีฝนตก

เมฆดำบดบังจันทรา

มืดมิดจนมองไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือตัวเอง

สายฝนที่โปรยปรายลงมาจากฟากฟ้า ยิ่งช่วยชะล้างหลักฐานแห่งความชั่วร้ายทั้งหมดให้หมดจด

ช่างเป็นเวลาที่เหมาะเจาะแก่การฆ่าคนวางเพลิงเสียจริง

ตุ้บ

เงาดำสายหนึ่งพลิ้วข้ามกำแพงเข้ามาด้านใน

แคล๊ก!

"อ๊าวย์——อื้ม~"

เสียงแหบแห้งราวกับฆ้องแตกเกือบจะดังทะลุฟ้า

ยังดีที่เขาข่มกลั้นมันเอาไว้ได้ทัน

ท่ามกลางสภาพอากาศที่มีพายุฝนฟ้าคะนอง จึงไม่ได้สร้างความแตกตื่นอะไรนัก

บัดซบ ใครมันบ้าเอาที่ดักสัตว์มาวางเกลื่อนลานบ้านตัวเองเยอะขนาดนี้วะ

ไร้ยางอายสิ้นดี!

เงาดำกัดฟันสะกดความเจ็บปวด ง้างที่ดักสัตว์ออกจากเท้า

เพียงครู่เดียว ที่ดักสัตว์ก็ฝากรอยแผลเป็นรูเลือดลึกไว้บนขาของเขาเสียแล้ว

แควก!

คนชุดดำก็นับเป็นคนโหดคนหนึ่ง

เขาฉีกชายเสื้อออกทันที แล้วพันแผลเอาไว้ลวก ๆ

ก่อนจะกัดฟันฝืนลุกขึ้นยืน

ถึงอย่างไรก็เป็นผู้ฝึกยุทธ์

บาดแผลเล็กน้อยแค่นี้ยังพอทนไหว

ใช้ดาบเขี่ย

ที่ดักสัตว์นับร้อยรอบตัวให้พ้นทาง

คนชุดดำถึงค่อยกล้าย่องไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง

ที่น่าแปลกใจคือ ตลอดทางในลานบ้านหลังจากนั้นกลับไม่มีค่ายกลหรืออาวุธลับอื่นใดอีกเลย

ย่องก่องกอย

ย่องก่องกอย

จนกระทั่งเขาคลำทางเข้ามาถึงโถงร้านได้อย่างน่าอัศจรรย์

ทว่า พอก้าวเข้ามาในโถงร้าน เดินไปได้เพียงสองก้าว เขาก็รู้สึกถึงความผิดปกติ

ยกขา

ยกไม่ขึ้น

ยกขาอีกข้าง

ก็ยังยกไม่ขึ้นอยู่ดี

จากนั้น เขาก็รู้สึกว่าเบื้องหน้าสว่างวาบขึ้นมา

แล้วสายตาก็มืดบอด มองอะไรไม่เห็นอีกเลย

"ความมืดมิดครอบคลุมสรรพสิ่ง!"

"ข้าจะเป็นแสงรุ่งอรุณสายสุดท้ายในความมืดมน!!"

"ขออัสนีบาต จงฟาดฟันทำลายความมืดมิด!!!"

อวี๋จื้อถือไฟฉายแรงสูงไว้สองกระบอก

เชื่อมต่อเข้ากับสายไฟหุ้มฉนวนที่ดัดแปลงมาเป็นพิเศษ

ฝั่งที่มือจับนั้นมีฉนวนกันไฟ

แต่อีกฝั่งหนึ่งกลับไม่ใช่อย่างนั้น

นั่นมันสายไฟเปลือยชัด ๆ

ส่วนปลายสายด้านหลังก็เชื่อมต่อกับวงจรไฟฟ้าที่อวี๋จื้อสั่งดัดแปลงไว้เป็นพิเศษ

ช่วยไม่ได้

เพื่อจ่ายไฟให้ตู้แช่แข็งกำลังวัตต์สูงพวกนั้น

วงจรไฟฟ้าตามบ้านทั่วไปมันเอาไม่อยู่

ดังนั้นก่อนหน้านี้อวี๋จื้อจึงจ้างช่างไฟมาติดตั้งวงจรไฟฟ้ากระแสสูงโดยเฉพาะ

กระแสไฟฟ้าในบ้านของเขาตอนนี้เลยไม่ธรรมดา

เรียกว่าแรงสะใจสุด ๆ!

ส่วนสิ่งที่ทำให้คนชุดดำยกขาไม่ขึ้นน่ะเหรอ

อันนั้นยิ่งร้ายกาจกว่าเดิมอีก

มันคือกาวดักหนูสูตรเหนียวพิเศษ อุปกรณ์แกล้งคนเกรดพรีเมียมที่อวี๋จื้อซื้อมา

ขอแค่ได้เหยียบลงไปสักนิด ก็อย่าหวังว่าจะขยับได้แม้แต่คืบเดียว

"เชี่ยเอ๊ย!"

"แซ่อวี๋ ข้าจะสับเจ้าเป็นชิ้น ๆ!"

คนชุดดำรู้ตัวถึงเรื่องนี้ได้ในทันที

เขาจึงตัดสินใจ

บิดเท้าอย่างเด็ดขาด

รองเท้าพลันปริแตกออกในพริบตา