ตอนที่ 86 นวี่เอ๋อร์หงแปดสิบปี

ยุคโบราณนี่มันอันตรายเกินไปแล้ว

คราวก่อนแค่ลับฝีปากกับพวกบัณฑิต

ยังไม่ต้องกังวลเท่าไหร่

แต่ลูกเหล็กสองลูกในมือเฉียนน่าไล่นั่นดูท่าทางน้ำหนักไม่เบาเลย

ต้องเป็นคนฝึกยุทธ์แน่นอน

คนพรรค์นี้นี่มันอันตรายสุดๆ!

"ดี!"

"เอาตามเดิม"

"สุรายี่สิบชาม เลือกคนฝั่งละห้าคน"

"ใครได้คะแนนเสียงมากกว่า คนนั้นชนะ"

เฉียนน่าไล่ตัดสินใจแล้ว

รอบนี้ต้องโกงสักหน่อย

จะยอมแพ้ยกภัตตาคารให้จริง ๆ ไม่ได้เด็ดขาด

ครั้งนี้ต้องเลือกคนของตัวเอง

นักชิมหลายคนที่มาจากเมืองหลวงพวกนั้น

ตนเตี๊ยมกับพวกเขาไว้ล่วงหน้าเรียบร้อยแล้ว

ทั้งยังเคยให้พวกเขาลองชิมรสชาติสุราของตัวเองมาแล้วด้วย

ไม่มีทางเลือกผิดแน่

ถึงตอนนั้นขอแค่คนพวกนี้ขึ้นมา

อย่างน้อยที่สุดก็ไม่มีทางแพ้

"ได้"

"เอาพวกเจ้าไม่กี่คนนี้แล้วกัน"

อวี๋จื้อชี้สุ่ม ๆ ไปหลายคน

พอเฉียนน่าไล่เห็นก็ดีใจจนเนื้อเต้น

คนที่อวี๋จื้อชี้ดันมีคนที่เขาจัดฉากเตี๊ยมไว้อยู่คนหนึ่งด้วย

แบบนี้ตานี้ก็นอนมาแล้วสิ!

"ดี ๆๆ เช่นนั้นข้าเลือกท่านเหล่านี้"

เฉียนน่าไล่เลือกคนของตัวเองห้าคนที่เตรียมการไว้นานแล้วอย่างกระหยิ่มใจ

โต๊ะสุราถูกยกขึ้นมา

สุรายี่สิบจอกถูกวางเรียงไว้บนโต๊ะ

เนื่องจากเหลือสุราแค่สองเจ้า

เฉียนน่าไล่จึงเสนอแนะอย่างแสนดีเป็นพิเศษให้ปิดตาชิมสุรา

จะได้ไม่ต้องสังเกตเห็นความต่างจากสีของน้ำสุรา

อวี๋จื้อย่อมไม่มีปัญหาอยู่แล้ว

"เชี่ย เถ้าแก่เฉียนทุ่มสุดตัวเลยนี่หว่า สุราหมักห้าสิบปีนั่นต้องราคาเท่าไหร่กันเนี่ย!"

"ข้าเคยได้ยินลูกชายของหลานสาวของหลานชายคนโตของคุณย่าของคุณปู่ของหลานสาวคนโตของท่านลุงเจ็ดบอกว่า ไหหนึ่งอย่างน้อยก็ต้องหลายพันตำลึงเงินเชียวนะ"

"เงินตำลึงจะนับเป็นอะไรได้ น้ำใจไมตรีต่างหากที่มีค่าที่สุด ห้าสิบปีเชียวนะ เอาไปทำเป็นเครื่องบรรณาการได้สบาย ๆ เลย"

"งัดไม้ตายก้นหีบขนาดนี้ออกมา เถ้าแก่อวี๋หมดหวังสนิทแล้วล่ะ"

"ไม่มั้ง ของเขาก็เป็นสุราหมักห้าสิบปีไม่ใช่เหรอ"

"สุราหมักที่ไหนกัน เจ้าตัวก็บอกเองว่าผสมน้ำเป็นสุราปลอม"

"แพ้ชัวร์ ไม่หนุกเลย ไม่หนุก"

ฝูงชนพากันวิพากษ์วิจารณ์ขึ้นมาอีกครั้ง

แต่ทว่าคราวนี้แทบไม่มีอะไรให้ต้องลุ้นแล้ว

ของเถ้าแก่เฉียนนั่นมันสุราหมักห้าสิบปีของแท้แน่นอน

ฝั่งอวี๋จื้อเดี๋ยวก็สุราปลอม เดี๋ยวก็ผสมน้ำ

ชนะได้ก็ผีหลอกแล้ว

สุรายี่สิบจอก ความเร็วในการชิมย่อมรวดเร็วอย่างยิ่ง

"จอกที่หนึ่ง สกุลเฉียน"

คนตัดสินเดินไปตรงหน้าคนแรกแล้วก้มดูจอกที่เขาเลือก

"ท่านที่สอง สกุลเฉียน"

......

"ท่านที่ห้า สกุลเฉียน"

ห้าคนรวดล้วนเป็นคนของเถ้าแก่เฉียน ย่อมเลือกเขาอยู่แล้ว

"ห้าคนเลือกเถ้าแก่เฉียนหมดเลย แบบนี้เถ้าแก่อวี๋มิใช่แพ้แน่แล้วหรือ"

"ผลลัพธ์ที่ดีที่สุดก็แค่เสมอกันเท่านั้นแหละ"

"ขอแค่ในห้าคนที่เหลือมีคนเดียวเทใจให้เถ้าแก่เฉียน เถ้าแก่อวี๋ก็จบเห่แล้ว"

ผลลัพธ์เห็นได้ชัดเจน ทุกคนต่างมองออก

จุดจบถูกกำหนดไว้แล้ว รอบที่สองนี้อวี๋จื้อไม่มีทางชนะได้แน่

"ท่านที่หก สกุลอวี๋"

...

"ท่านที่เก้า สกุลอวี๋"

ไม่นานนัก คนตัดสินก็เดินมาถึงคน

ที่สิบ

ซึ่งก็คือคนที่เป็นสายที่เถ้าแก่เฉียนวางตัวเอาไว้นั่นเอง

คนอื่น ๆ ไม่ได้โกง ย่อมเลือกสุราปลอมของอวี๋จื้ออยู่แล้ว

แต่ก็ไม่เป็นไร

คนสุดท้ายเป็นคนของตัวเอง

มุมปากของเฉียนน่าไล่ยกยิ้มขึ้นเป็นส่วนโค้งแห่งชัยชนะแล้ว

"ท่านที่สิบ สกุลอวี๋"

คนตัดสินหงายก้นจอกสุราขึ้นแล้วประกาศ

"นี่...เป็นไปได้อย่างไร"

รอยยิ้มสุขุมบนใบหน้าของเฉียนน่าไล่พลันแข็งค้างลงทันที

"ทุกท่าน ข้ามีเรื่องหนึ่งต้องขอชี้แจง"

"ความจริงแล้ว ข้าเป็นคนที่รับเงินจากเถ้าแก่เฉียนมา"

"เดิมที ข้าควรจะต้องเลือกเขา"

"ทว่า เมื่อข้าได้ลิ้มรสสุราของเถ้าแก่อวี๋แล้ว"

"ก็พลันตาสว่างขึ้นมาทันใด"

"คนเราเกิดมาในใต้หล้า พึงต้องซื่อตรงเปิดเผย"

"สุราหมักห้าสิบปีไหของเถ้าแก่เฉียนยอดเยี่ยมจริง"

"แต่จอกนี้ของเถ้าแก่อวี๋เรียกได้ว่าเป็นสุราเซียน"

"เถ้าแก่เฉียน ข้าขออภัย หากข้าฝืนใจเลือกท่าน"

"ชาตินี้ข้าดื่มสุราคงไร้ซึ่งรสชาติอีกต่อไปแล้ว"

นักชิมคนที่สิบซึ่งถูกติดสินบนเอ่ยปากขึ้นมากะทันหัน

"เจ้า...เจ้าพูดจาเหลวไหลอะไรกัน!"

"ใครไปติดสินบนเจ้ากัน!"

เฉียนน่าไล่ร้อนรนขึ้นมาทันที

ย่อมไม่มีทางที่เขาจะยอมรับเรื่องโกงเด็ดขาด

มิเช่นนั้น สันดานของเขาคงได้ประจักษ์ต่อหน้าธารกำนัล

แล้วกิจการภัตตาคารของเขาคงไม่ต้องทำมาหากินกันต่อแล้ว

พ่อค้าไร้สัจจะ ย่อมไม่มีใครอยากคบค้าสมาคมด้วย

"บัดซบ!"

"เหล่าเสิ่น เจ้าพูดแทนใจข้าหมดแล้ว"

"ใช่แล้ว หากต้องทรยศความรู้สึกตัวเองในครานี้"

"ชาตินี้ข้าคงจบสิ้นแล้ว!"

"พูดตรง ๆ เลยนะ ข้าเองก็รับเงินมาเหมือนกัน"

"สุราของเถ้าแก่อวี๋เปรียบดั่งสุราทิพย์ ดื่มแล้วพาให้เคลิบเคลิ้มหลงใหล"

"จัดเป็นยอดแห่งยอดสุราอย่างแท้จริง"

"ข้าเลือกเถ้าแก่อวี๋!"

มีคนก้าวออกมาอีกหนึ่งคน

"จริงแท้ ข้าก็รู้สึกเช่นเดียวกัน"

"สมเป็นสหายร่วมร่ำสุราจริง ๆ"

"เงินนี่ข้าก็ไม่เอาแล้วโว้ย!"

มีคนก้าวออกมาอีกคน

"เชี่ย ๆ ๆ ๆ ๆ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน ข้าไปเข้าส้วมมาแปบเดียว เกิดอะไรขึ้นเนี่ย"

"เหมือนว่าไอ้แซ่เฉียนจะแอบติดสินบนคนพวกนั้นไว้ล่วงหน้า ให้ร่วมกันโกงน่ะสิ"

"เจ้าเล่ห์ขนาดนั้นเชียวรึ"

"ก็ใช่น่ะสิ แต่เสียดายที่สุราของเถ้าแก่อวี๋รสเลิศเกินไป เลยทำเอาพวกนั้นยอมแปรพักตร์กันหมด"

"ถ้าพูดอย่างนี้ รอบสองเถ้าแก่อวี๋ก็ชนะอีกน่ะสิ"

"ก็แหงอยู่แล้ว!"

"อยากให้ประชันเสร็จไว ๆ ชะมัด ข้าชักอยากลิ้มลองแล้วสิว่ามันคือสุราอะไร ถึงทำให้คนมากมายยอมหักหลังได้ขนาดนี้!"

"ข้าก็อยากลองชิมเหมือนกัน"

"พวกเจ้าไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วรึ นั่นมันสุราจอกละสิบตำลึงเชียวนะ มีปัญญาดื่มกันหรือไง"

"อืม... น่าเสียดาย เบี้ยในกระเป๋าไม่อำนวยเสียนี่!"

ฝูงชนต่างตกตะลึงกับการพลิกล็อกชวนอ้าปากค้างนี้

ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่าแค่ดื่มสุราก็ทำให้คนแปรพักตร์ได้

สุรานี่มันจะอร่อยล้ำขนาดไหนกันเชียว!

"เอ๋ ถ้างั้นข้าก็ชนะอีกรอบแล้วสิ?"

ตอนนี้อวี๋จื้อโผล่หัวออกมาแค่นิดเดียว

ส่วนลำตัวมุดหนีกลับมาฝั่งยุคปัจจุบันเรียบร้อยแล้ว

"ฮึ่ม!"

"คำตอบที่เลือกไปแล้วจะเปลี่ยนตามใจชอบได้อย่างไร!"

"รอบนี้ถือว่าเสมอกัน ข้าจะดวลกับเจ้าในรอบสุดท้าย!"

"ต่างฝ่ายต่างงัดสุราที่ดีที่สุดของตัวเองออกมาประชันกัน"

"ข้าไม่เชื่อหรอกว่าจะเอาชนะเจ้าไม่ได้!"

เถ้าแก่เฉียนโบกมือคราหนึ่ง

พลันมีคนอุ้มไหสุราที่พอกโคลนแห้งเกรอะกรังเดินออกมาทันที

"อย่าหาว่าข้าไม่เตือนเจ้าก็แล้วกัน"

"นี่คือสุรานวี่เอ๋อร์หงอายุแปดสิบปี ฝังอยู่ใต้ผืนดินมานานกว่าแปดสิบปีแล้ว"

"หากเจ้ายังคิดจะเอาสุราธรรมดาพรรค์นี้มาสู้กับข้าล่ะก็"

"ตอนแพ้ก็อย่าหาว่าข้าไร้ความปรานี!"

เถ้าแก่เฉียนลูบคลำไหสุราอย่างกระหยิ่มใจ

"เชี่ยเอ๊ย! สุราหมักแปดสิบปี เขาไปหามาจากไหนกันวะ"

"พวกเจ้าไม่รู้กันรึ"

"เจ้ารู้รึไง!"

"ย่อมรู้สิ ข้าฟังมาจากหลานชายคนโตของหลานสาวของย่าของปู่ของหลานชายคนโตของป้าสะใภ้สาม ว่าสุรานวี่เอ๋อร์หงไหเนี่ยไม่ธรรมดา เป็นของหญิงชราผู้มีชื่อเสียงโด่งดังทางแถบมณฑลเจียงหนานทิ้งไว้"

"หญิงชรารึ"

"ใช่แล้ว แถบนั้นมีธรรมเนียมว่า ยามทารกหญิงลืมตาดูโลกจะฝังสุรานวี่เอ๋อร์หงไว้ใต้ดินหนึ่งไห รอจนถึงวันแต่งงานค่อยขุดขึ้นมาเลี้ยงแขกเหรื่อ จึงเรียกว่าสุรานวี่เอ๋อร์หง"

"แล้วไหเนี่ยทำไมถึงฝังไว้นานกว่าแปดสิบปีล่ะ"

"มันก็เห็น ๆ กันอยู่มิใช่รึ ก็ไม่ได้แต่งงานน่ะสิ ครองตัวเป็นโสดมาแปดสิบกว่าปี เพิ่งจะลาโลกไปเมื่อไม่กี่วันก่อนนี่เอง"

"ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้"

"เหลวไหลสิ้นดี ข้าได้ยินมาว่าทางแถบนั้น หากได้แต่งงานออกเรือนถึงจะเรียกว่านวี่เอ๋อร์หง หากสิ้นใจไปเสียก่อนจะเรียกว่าฮวาเตียว สื่อถึงดอกไม้ที่ร่วงโรยต่างหาก"

"เชี่ยเหอะ? แปลว่าหญิงชราคนนั้นได้แต่งงานออกเรือนจริง ๆ รึ!"

"มันก็ต้องแน่อยู่แล้วสิ!"

"ได้ยินว่าเถ้าแก่เฉียนจ้างคนไปสู่ขอ หมดสินสอดไปตั้งเป็นร้อยหาบเชียวนะ!"

"เถ้าแก่เฉียนนี่ใจป้ำจริง ๆ!"

"คงมีมูลค่ามหาศาลน่าดูเลยสิ!"

"สุรานวี่เอ๋อร์หงอายุตั้งแปดสิบปี คราวนี้เถ้าแก่อวี๋หมดทางรอดแน่แล้ว"