ตอนที่ 85 มีรังสีอำมหิต

"เจ้า"

เมื่อเถ้าแก่เฉียนเห็นหวังเจิ้นดื่มหมด ก็ไม่เกรงใจอีกต่อไป

ชี้นิ้วสุ่มเลือกคนมาหนึ่งคนทันที

"ฮี่ๆๆ ฮี่ๆๆ"

คนผ่านทางที่ถูกสุ่มเลือกโห่ร้องว่าโชคดีชะมัด

ปกติแล้วเขาไม่ยอมตัดใจควักเงินดื่มสุราชั้นดีพวกนี้หรอก

ตอนนี้กลับได้ดื่มรวดเดียวถึงห้าจอก

จะไม่ให้ฟินได้ยังไง

เหล้าจอกแรกลงกระเพาะ

รสชาติดีทีเดียว

สมกับเป็นสุราดี

จอกที่สองลงคอ

ใช้ได้เลย ไม่เลว

จอกที่สาม...

เดี๋ยวนะ สุรานี่มัน...

ชายคนนั้นจิบอีกคำด้วยความประหลาดใจ

กลิ่นสุราหอมเข้มข้น รสสัมผัสแรงสะใจ

พอดื่มไปหนึ่งอึก แทบจะลอยขึ้นสวรรค์

เผลอแป๊บเดียว สุราหนึ่งจอกก็หมดเกลี้ยง

"ข้าเลือกจอกนี้"

ชายคนนั้นเลียจอกจนสะอาด

ถึงค่อยวางลงอย่างอาลัยอาวรณ์

เขาไม่เคยดื่มสุราที่ยอดเยี่ยมวิเศษขนาดนี้มาก่อนเลย

ประเดี๋ยวเขาต้องดูให้ได้

ว่าตกลงเป็นสุราดีของร้านไหนกันแน่

แล้วจะซื้อสักสิบชั่ง ดื่มให้เมาพับไปข้างหนึ่งเลย

"ยังมีอีกสองจอกนะ"

"จะไม่เลือกดูอีกหน่อยรึ"

เฉียนน่าไล่ขมวดคิ้ว

ในใจเริ่มมีลางสังหรณ์ไม่ค่อยดีผุดขึ้นมา

"ไม่ละๆ เอาจอกนี้นี่แหละ"

"อันอื่นน่ะ...ยังไงก็ได้ทั้งนั้น"

ชายคนนั้นเลือกอีกสองจอกแบบส่งเดช

เป็นไปตามคาด

สุราชั้นดีที่ตอนแรกยังรู้สึกว่ารสเลิศ

พอดื่มอีกทีกลับจืดชืดไร้รสชาติไปเสียแล้ว

สถานการณ์หลังจากนั้นก็เริ่มพิลึกพิลั่นขึ้นเรื่อยๆ

บางคนดื่มเสร็จก็ยังดูปกติดี

แต่มีบางคนที่ดื่มๆ อยู่ จู่ๆ ก็ก้มหน้าก้มตาเลียจอกสุรา

สีหน้าเปี่ยมล้นไปด้วยความอิ่มเอมเปรมปรีดิ์

"บัดซบ คนพวกนี้เป็นอะไรกันน่ะ ได้ดื่มเหล้าฟรีตั้งห้าจอกแล้วยังจะเลียจอกอีกเหรอ"

"ผีจะไปรู้สิ!"

"พวกเจ้าว่าการเดิมพันนี้ใครจะชนะล่ะ"

"ใครจะชนะก็ไม่มีทางเป็นเถ้าแก่หวี่ชนะหรอก"

"ทำไมล่ะ"

"ก็เหล้าร้านเขาผสมน้ำไง! เถ้าแก่หวี่ก็ยอมรับเองด้วย"

"พวกเจ้าอาจไม่รู้ว่าเหล้าผสมน้ำมันเป็นยังไง เอาเป็นว่ารสชาติมันจะจืดมาก ตอนดื่มเยอะๆ อาจไม่รู้สึก แต่พอเอามาดื่มเทียบกับเหล้าอื่น รสเหล้าที่จืดชืดมันจะฟ้องออกมาทันทีเลย"

"เถ้าแก่เฉียนเตรียมตัวมาดีจริงๆ เอาสุราดีมาชนทีเดียวห้าจอก ร้านไหนผสมน้ำก็เห็นชัดเจนแจ่มแจ้งเลย"

"ข้าดูแล้ว หลายเจ้านี่ขึ้นชื่อเรื่องความอร่อยทั้งนั้น เถ้าแก่หวี่จบเห่แน่!"

"สมน้ำหน้า ใครใช้ให้เขาผสมน้ำในเหล้าล่ะ!"

"ใช่ๆ พ่อค้าหน้าเลือดพรรค์นี้ทุกคนต้องร่วมกันประณาม!"

ในฝูงชน ผู้คนต่างวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่

ไม่มีใครมองว่าอวี๋จื้อจะมีทางชนะสักคน

ก็เขาเป็นคนยอมรับออกมาเองว่าเหล้าของตัวเองผสมน้ำ

ถ้างานนี้ไม่แพ้

ก็ไม่มีความยุติธรรมในใต้หล้าแล้ว

สุราร้อยจอกให้คนยี่สิบคนดื่ม

ดำเนินไปอย่างรวดเร็ว

ชั่วเวลาเพียงครู่เดียว

สุราทั้งร้อยจอกก็เกลี้ยงไม่มีเหลือ

ในขณะเดียวกัน

สุรายี่สิบจอกที่ทุกคนยอมรับเป็นเสียงเดียวกันว่าอร่อยที่สุดก็ถูกคัดเลือกออกมา

"จอกที่หนึ่ง โรงกลั่นสุราสกุลหลี่"

คนกลางเดินขึ้นหน้า เริ่มพลิกดูใต้จอก

พร้อมขานชื่อที่อยู่ก้นจอก

โรงกลั่นสุราสกุลหลี่ที่ถูกขานชื่อย่อมดีอกดีใจ

อย่างน้อยนี่ก็พิสูจน์ได้ว่าสุราร้านเขาดีกว่าอีกห้าร้าน

"จอกที่สอง ภัตตาคารสกุลเฉียน"

เถ้าแก่เฉียนเผยรอยยิ้มอย่างเบิกบานใจ

"จอกที่สาม ภัตตาคารสกุลเฉียน"

"จอกที่สี่ ร้านสุราสกุลหวัง"

"จอกที่ห้า ภัตตาคารสกุลเฉียน"

เพียงพริบตาเดียว จอกทั้งห้าก็ถูกพลิกขึ้นมาจนครบ

"เจ้าหนุ่ม"

"ทำการค้าต้องซื่อสัตย์สุจริต!"

"แอบผสมน้ำในเหล้า"

"การค้าแบบนี้มันอยู่ได้ไม่นานหรอก"

เฉียนน่าไล่ตบไหล่อวี๋จื้อพลางพูดด้วยน้ำเสียงสั่งสอนตักเตือน

ไม่เสียแรงที่เขาลำบากลำบนไปตระเวนกว้านซื้อสุราเลิศรสจากทุกหนทุกแห่งมามากมาย

"เปิดไปห้าจอกแล้ว ไม่มีเหล้าของเถ้าแก่หวี่สักจอกเดียว เขาจบสิ้นแล้ว!"

"ถ้ามีสิถึงจะไม่ปกติ!"

"นั่นสิ วันนี้เขากล้าผสมน้ำในเหล้า พรุ่งนี้คงกล้าผสมเหล้าลงในน้ำแล้วมั้ง"

"คว่ำบาตรพ่อค้าไร้คุณธรรม!!!"

ในฝูงชนเริ่มมีคนทยอยเดินจากไป

ไม่มีอะไรน่าดูแล้ว

ผลแพ้ชนะตัดสินแล้ว

อวี๋จื้อตีหน้านิ่งสนิท

เขาไม่ได้สนใจอะไรอยู่แล้ว

แพ้ก็แค่ปิดร้าน

หันไปเปิดร้านขายสมุนไพรแทน

ค้าสมุนไพรทำเงินจะตายไป!

รักษาโรคช่วยชีวิตคน ได้กุศลมหาศาลอีกต่างหาก

"จอกที่หก หวี่"

มือของเถ้าแก่เฉียนที่กำลังตบไหล่พลันชะงักค้าง

"จอกที่เจ็ด หวี่"

สีหน้าของเถ้าแก่เฉียนเริ่มดูไม่จืด

"จอกที่แปด หวี่"

...

"จอกที่สิบสอง หวี่"

มือของคนกลางเริ่มสั่นเทานิดๆ

"เป็นไปไม่ได้!"

"เป็นไปไม่ได้!"

"มันจะเป็นของเขาติดต่อกันถึงหกจอกได้ยังไงกัน!"

ในที่สุดเฉียนน่าไล่ก็ทนต่อไปไม่ไหว

ก้าวพรวดเข้าไปที่โต๊ะ

แล้วลงมือพลิกจอกที่เหลือดูทีละใบด้วยตัวเอง

ตัวอักษร "หวี่" ที่สะดุดตาทีละตัวเปรียบเสมือนลิ่มน้ำแข็งที่ทิ่มแทงเข้าใส่หน้าอกของเขาอย่างจัง

"นี่... นี่มันเป็นไปได้ยังไงกัน!!!"

เฉียนน่าไล่กุมหน้าอก หายใจแทบไม่ออก

ในบรรดาจอกสุราทั้งยี่สิบใบ มีตัวอักษร "หวี่" สลักอยู่ถึงเก้าใบ

ส่วนตัวอักษร "เฉียน" มีแค่สามใบเท่านั้น

นี่มันโดนขยี้เละเทะชัดๆ!!!

"เชี่ย สุราที่ข้าดื่มดันเป็นของบ้านเถ้าแก่หวี่งั้นเหรอ!"

"นั่นมันสุราทิพย์ชัดๆ!"

คนสัญจรผู้โชคดีที่จับจ้องจอกของตัวเองตาไม่กะพริบเอ่ยขึ้นมาอย่างไม่อยากเชื่อ

"เฮ้ย เป็นไปได้ไง!"

"บ้านเขาไม่ใช่ว่าผสมน้ำเปล่าหรอกเรอะ"

"บ้าไปแล้ว!"

"เถ้าแก่หวี่จะชนะได้ยังไงกัน"

"พวกเจ้าลิ้นจระเข้กันหรือไง!"

"น่าจะยังมีคนหนึ่งที่ลิ้นยังดีอยู่นะ"

"ก็นั่นน่ะสิ มีแค่เก้าใบที่สลักคำว่าหวี่ ยังมีอีกคนไม่ได้เลือกเขานี่"

ฝูงชนฮือฮาขึ้นมาทันที

ไม่มีใครคาดคิดว่าสุราของเถ้าแก่หวี่จะได้ไปถึงเก้าเสียง

"คือว่า ตอนนั้นข้ารู้สึกว่าทั้งสองจอกรสเลิศเหมือนสุราทิพย์ทั้งคู่เลยน่ะ"

"แต่ในเมื่อมันเลือกได้แค่จอกเดียว"

"ข้าก็เลยสุ่มวางไปจอกหนึ่งน่ะสิ"

เสียงอ้อมแอ้มดังขึ้นมาจากมุมหนึ่ง

"เชี่ย นั่นไม่ใช่คนที่เลียจอกสุราทั้งสองใบตอนนั้นหรอกเหรอ!"

"ตอนนั้นข้ายังหัวเราะเยาะเขาอยู่เลย!"

"ที่แท้เหตุผลที่เถ้าแก่หวี่ไม่ได้สิบเสียงเต็ม ก็เพราะสุราตัวเองมาชนกันเองเนี่ยนะ"

"ข้าก็ยังไม่เชื่ออยู่ดี สุราผสมน้ำมันจะไปอร่อยได้ยังไง"

"สองสามคนนี้คงไม่ใช่หน้าม้าหรอกนะ"

"อย่าว่าแต่พวกเขา

จะเป็นหน้าม้าเลย ข้ายังสงสัยด้วยซ้ำว่างิ้วฉากใหญ่โรงนี้เถ้าแก่หวี่กำกับเองเล่นเอง เพื่อสร้างชื่อให้สุราบ้านตัวเองหรือเปล่า"

"คงไม่ถึงขนาดนั้นหรอกมั้ง ขนาดภัตตาคารเขายังขี้เกียจเปิดเลย ไม่มีทางวางแผนซับซ้อนขนาดนี้แน่"

"ช่างเถอะ ยังไงข้าก็ไม่เชื่ออยู่ดี"

ผู้คนในฝูงชนต่างส่งเสียงเซ็งแซ่

ทุกคนยังคงกังขาในสุราของร้านอวี๋จื้อ

จะไม่ให้สงสัยได้ยังไงล่ะ!

นั่นมันสุราผสมน้ำเปล่าเชียวนะ มันจะไปอร่อยเลิศเลอขนาดไหนกันเชียว

"เอ่อ ดูเหมือนท่านจะแพ้แล้วนะ"

"ภัตตาคารของท่านตีมูลค่าได้เท่าไหร่นะ"

อวี๋จื้อยืนเกาะขอบประตูห้องครัวแล้วเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง

เขารู้สึกว่าไอ้คนแซ่เฉียนนี่แผ่รังสีอำมหิตออกมาแรงพิลึก

ระวังตัวไว้หน่อยดีกว่า

ถ้าเกิดเรื่องผิดท่าขึ้นมา จะได้ชิ่งหนีทัน

"ไม่นับ!"

"สองในสามเกม!"

"คราวนี้พวกเราใช้สุราหมักห้าสิบปีทั้งคู่"

"ข้าไม่เชื่อหรอกว่าจะเอาชนะเจ้าไม่ได้!"

ดวงตาของเถ้าแก่เฉียนแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือด แผ่ไอกดดันน่าสะพรึงกลัวออกมา

เดิมทีเขาไม่ได้กะจะเอาสุราไห้นี้ออกมาใช้

เพราะมันแพงเกินไป

สามารถนำไปมอบเป็นของกำนัลล้ำค่าได้สบายๆ

แบบนั้นถึงจะกอบโกยผลประโยชน์ได้สูงสุด

ทว่ายามนี้คงคำนึงถึงเรื่องพวกนั้นไม่ได้แล้ว

ถ้าภัตตาคารหลุดมือไป

เขาก็ต้องสูญเสียรายได้ก้อนโตไปมหาศาล

"เอ่อ แล้วแต่ท่านละกัน"

"หวังเจิ้น เจ้ามานี่ที"

อวี๋จื้อหดตัวกลับเข้าไปในครัวอีกนิด

หวังเจิ้นวรยุทธ์สูง ต้องดึงมาอยู่ใกล้ๆ หน่อย

แบบนี้เผื่อเฉียนน่าไล่เกิดคลั่งอาละวาดขึ้นมา จะได้มีคนช่วยขวางรับหน้าไว้ให้

เฮ้อ เรื่องฝึกวรยุทธ์นี่สงสัยต้องรีบใส่ไว้ในตารางชีวิตซะแล้วสิ