ตอนที่ 84 งั้นฉันก็กลายเป็นคนขายสุราปลอมจริง ๆ น่ะสิ

"ไอ้พวกไม่ได้เรื่อง ถอยไปเลยไป!"

กุ่ยเจี้ยนโฉวผู้เป็นยอดฝีมือด้านกลอนคู่กลอกตาใส่หลี่ไก้อย่างเหยียดหยาม

ไอ้ตัวบัดซบที่ทำเรื่องดีไม่เคยสำเร็จ ทำเรื่องพังล่ะถนัดนัก

สุดท้ายก็ต้องให้เขาออกโรงเอง

"เถ้าแก่อวี๋ ท่านรู้หรือไม่"

"ตามกฎหมายต้าเฉียนของพวกเรา การขายสุราปลอมถือว่าผิดกฎหมาย!"

กุ่ยเจี้ยนโฉวโบกพัดขนนก ท่าทางเหมือนคุมทุกอย่างไว้ในกำมือ

"ไม่รู้"

"ก็ข้าไม่ได้ขายนี่!"

อวี๋จื้อส่ายหน้า พูดด้วยสีหน้าจริงใจ

กฎหมายต้าเฉียนน่ะเขาไม่ได้อ่านหรอก

แล้วสุราปลอมเขาก็ไม่ได้ขายจริง ๆ

พวกหวังเจิ้นดื่มสุราเสร็จก็ไม่ได้จ่ายเงินสักแดง

ไม่จ่ายเงินก็ถือว่าไม่ได้ขายสิ!

อีกอย่าง ราคาก็ยังไม่ได้ตั้งเลยด้วยซ้ำ

ต่อให้เขาอยากเก็บเงิน ก็ยังไม่รู้เลยว่าควรเก็บเท่าไหร่ถึงจะเหมาะ!

"ไม่รู้รึ งั้นข้าก็..."

"เดี๋ยวนะ ไม่ได้ขายงั้นรึ?"

"เอ่อออออ..."

สมองของกุ่ยเจี้ยนโฉวเริ่มประมวลผลไม่ทันจนค้างไปแล้ว

ชิบหายละ

เหมือนจะล็อกเป้าหมายไม่ได้ซะงั้น

"ก็ใช่น่ะสิ ข้ายังไม่ได้ขายเลย"

"ไม่ใช่ว่าพวกท่านจู่ ๆ ก็โผล่พรวดพราดกันมาเองหรอกหรือ?"

"ไม่อย่างนั้น ใครจะไปรู้ว่าข้ามีสุราปลอมอยู่ที่นี่?"

"เรื่องสุราเป็นของปลอม ข้ายอมรับ!"

"แต่เรื่องขายสุราปลอม ข้ายอมรับไม่ได้จริง ๆ"

อวี๋จื้อพยักหน้าอย่างจริงใจ

"เอ่อออ..."

กุ่ยเจี้ยนโฉวเริ่มจิตหลุด

เขาชักไม่รู้แล้วว่าจะต่อบทยังไงดี

ทำไมหมอนี่ไม่เล่นตามบทเลยวะ?

"เอาละ ไม่ต้องพล่ามไร้สาระแล้ว"

"จุดประสงค์ที่พวกเรามา เถ้าแก่อวี๋คงรู้แก่ใจดีอยู่แล้ว"

เฉียนน่าไล่ทนดูต่อไปไม่ไหวจริง ๆ

ลับหลังล่ะวางแผนการเจ้าเล่ห์คุยกันออกรสออกชาติ

แผนนั้นอย่างนั้น แผนนี้อย่างนี้

พอถึงเวลาเอาจริงกลับกลายเป็นพวกไร้ประโยชน์กันหมด

ยังจะกล้าเรียกตัวเองว่าซิ่วไฉอีก!

ถุย!

"ข้าไม่รู้อะไรทั้งนั้นแหละ!"

อวี๋จื้อทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก

เขาไม่ใช่พยาธิในท้องพวกมันสักหน่อย

จะไปรู้ได้ยังไงว่าคนพวกนี้คิดจะทำอะไร

พล่าม ๆ ไปแล้วจู่ ๆ ก็ใบ้กินกันหมดซะงั้น

"เจ้า... ดี!"

"ข้าจะพูดตรง ๆ เลยแล้วกัน"

"ประชันสุรา!"

"ใครแพ้ คนนั้นต้องปิดร้าน!"

ลูกเหล็กสองลูกในมือเฉียนน่าไล่ถูกบีบจนส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด

"ประชันสุรา?"

"แต่ในร้านข้ามีแต่สุราปลอมนะ!"

"หรือว่าท่านเองก็ทำสุราปลอมเหมือนกัน?"

แววตาอันใสซื่อบริสุทธิ์ของอวี๋จื้อแฝงความโง่งมอยู่จาง ๆ

"ข้า! @#￥%..."

บอกตามตรง เฉียนน่าไล่แทบจะทนไม่ไหว อยากเอาลูกเหล็กสองลูกนั้นฟาดแสกหน้าอวี๋จื้อให้รู้แล้วรู้รอด

คุยกับหมอนี่ทีไร ทำไมยิ่งคุยยิ่งโมโหเลือดขึ้นหน้าวะ!

"เฮ้ย ๆๆ ท่านเป็นอะไรเนี่ย?"

"คุยดี ๆ ก็คุยสิ ทำไมต้องด่ากันด้วยล่ะ!"

อวี๋จื้อเริ่มชักสีหน้าไม่พอใจ

คนเขากำลังคุยธุระกันจริงจังอยู่นะ!

มาด่ากันแบบนี้มันหมายความว่าไง

"ตัดเรื่องสุราปลอมทิ้งไปก่อน"

"เจ้าแค่บอกมาว่ากล้าแข่งหรือไม่กล้า!"

เฉียนน่าไล่พยายามสงบจิตสงบใจ

สูดหายใจเข้าลึก ๆ

ในที่สุดก็กลับมาเป็นปกติได้

"ไม่กล้า... มันก็ไม่ใช่ว่าไม่กล้าหรอก"

"แต่ประเด็นคือ ค่าสุรานี่ใครเป็นคนจ่าย?"

อวี๋จื้อเห็นสีหน้าของเฉียนน่าไล่เริ่มเปลี่ยนไปอีกรอบ จึงรีบเสริมขึ้นมาทันที

"ข้าจ่ายเอง พอใจหรือยัง!"

เฉียนน่าไล่เริ่มหัวเสียขึ้นมาจริง ๆ

"ก็ยังไม่ได้อยู่ดี"

อวี๋จื้อส่ายหน้าต่อ

"นี่มันเพราะอะไรอีกล่ะ!"

เฉียนน่าไล่เริ่มหมดเรี่ยวแรงจะพูด

คุยกับไอ้หมอนี่มันเหนื่อยชะมัด!

"ถ้าข้าขายสุราให้ท่าน"

"งั้นข้าก็กลายเป็นคนขายสุราปลอมจริง ๆ น่ะสิ?"

อวี๋จื้อกล่าวอย่างมีเหตุมีผลหน้าตาเฉย

"ไม่หรอก ไม่เป็นไรหรอกน่า"

"ตามกฎหมายต้าเฉียน"

"หากแจ้งสภาพของสุราล่วงหน้าแล้ว"

"ขอเพียงข้อเท็จจริงตรงกัน ก็ไม่นับว่าเป็นสุราปลอม"

"ใช่หรือไม่ พวกเจ้า?"

เฉียนน่าไล่ส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปยังเหล่าซิ่วไฉจากมณฑลเจียงหนาน

"ใช่ ๆๆ"

"กฎหมายต้าเฉียนมีระเบียบเช่นนี้อยู่จริง ๆ"

กุ่ยเจี้ยนโฉวรีบพยักหน้ารับทันควัน

"คำพูดนี้ไม่ผิดหรอก"

"มีกฎหมายข้อนี้จริง ยุคนี้พวกผสมน้ำในสุรามีเยอะเกินไป"

"จริง ๆ แล้วส่วนใหญ่ดูที่ราคาเป็นหลัก"

"สุราอย่างบางชนิดผสมน้ำแล้วก็ยังรสชาติดีอยู่"

"ถ้าแจ้งล่วงหน้าแล้ว แถมราคาถูกลง ข้าก็ไม่ถือสานะ"

"ขอแค่ถูกก็พอ!"

ในกลุ่มคนก็มีซิ่วไฉที่เคยท่องจำกฎหมายต้าเฉียนอยู่ด้วย

ต่างพากันยืนยันคำพูดของเฉียนน่าไล่

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้"

"ก็ได้ แต่สุราของข้าราคาจอกละสิบตำลึง"

อวี๋จื้อยอมตกลงอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก

ในเมื่อที่นี่ขายสุราปลอมได้ เขาก็ค่อยโล่งอกหน่อย

ตั้งสามโอ่งใหญ่เชียวนะ!

ปล่อยทิ้งไว้ก็เสียของเปล่า ๆ

"อะไรนะ!"

"จอกละสิบตำลึงเงินเนี่ยนะ!"

"เจ้าไปปล้นเอาเลยไม่ดีกว่ารึ!"

"อาศัยอะไรมาตั้งราคาแพงขนาดนี้!"

เฉียนน่าไล่โกรธจนแทบจะระเบิดตรงนั้น

นี่มันหน้าเลือดกว่าตอนที่เขาเป็นโจรป่าเสียอีก!

"ท่านเป็นคนบอกเองไม่ใช่หรือว่าให้ตัดเรื่องสุราปลอมทิ้งไปก่อน"

"ถ้าตัดเรื่องสุราปลอมออกไป"

"ของข้านี่คือสุราหมักบ่มห้าสิบปีเชียวนะ"

"ท่านลองพูดมาเองสิว่า จอกละสิบตำลึงเงินมันคุ้มหรือไม่คุ้ม"

แววตาของอวี๋จื้อเปี่ยมไปด้วยความจริงใจ

"ข้า... @￥……&*"

เฉียนน่าไล่สติแตกอีกรอบ

เรื่องแบบนี้มันตัดทิ้งกันง่าย ๆ ได้ด้วยเรอะ!

"ไฉนถึงด่าคนอีกแล้วล่ะ"

"ตกลงจะแข่งหรือไม่แข่ง"

อวี๋จื้อพูดไม่ออก

มารยาทของเถ้าแก่เฉียนคนนี้ควรต้องปรับปรุงด่วนเลย!

"ได้!"

"สิบตำลึงก็สิบตำลึง"

"แต่กฎกติกาข้าเป็นคนกำหนด"

"ในที่นี้มีพ่อค้าหาบเร่ขายสุราอยู่มากมาย"

"เจ้ากับข้าเอาสุราออกมาคนละสิบจอก"

"ให้คนอื่นเอาออกมาอีกแปดสิบจอกที่เหลือ"

"ใต้ก้นจอกให้สลักชื่อของตัวเองไว้"

"สุ่มเลือกคนมายี่สิบคน ดื่มคนละห้าจอก"

"คัดเอาคะแนนยี่สิบอันดับแรก"

"สุดท้ายใครได้คะแนนเสียงมากที่สุด คนนั้นชนะ"

"เป็นอย่างไร"

ในใจของเฉียนน่าไล่ตอนนี้ได้ฆ่าอวี๋จื้อตายไปแล้วหลายรอบ

ตานี้เขาไม่ได้คิดจะเล่นตุกติกอะไร

เขาไม่เชื่อหรอก

สุราเลิศรสที่ตนคัดสรรมาจากทั่วทุกสารทิศตั้งมากมาย

จะสู้สุราผสมน้ำของอวี๋จื้อไม่ได้

พูดได้ว่า ความยากที่สุดของตานี้คือจะทำอย่างไรให้อวี๋จื้อยอมตกลงแข่ง

ขอแค่อวี๋จื้อยอมตกหลุมพราง เขาก็ชนะไปแล้ว

"เดี๋ยวก่อน!"

อวี๋จื้อส่งเสียงสั่ง "คัต" ขึ้นมาดื้อ ๆ

"อะไรอีกล่ะ!"

เฉียนน่าไล่เริ่มจะเป็นบ้าแล้ว

"ปิดร้านมันไม่เห็นน่าสนใจตรงไหน"

"เปลี่ยนเป็นเงินสดได้ไหม"

อวี๋จื้อนึกถึงปัญหาสำคัญอย่างหนึ่งขึ้นมาได้

เฉียนน่าไล่จะปิดร้านแล้วมันเกี่ยวอะไรกับเขา

ตัวเขาไม่ได้ประโยชน์อะไรสักนิด!

"ไม่ได้ ต้องปิดร้าน!"

"แล้วก็ห้ามเปิดภัตตาคารอีกเป็นอันขาด!"

เถ้าแก่เฉียนไม่ได้มาเพื่อหวังเงินเล็ก ๆ น้อย ๆ นั่นเสียหน่อย

แค่ต้นทุนรอบนี้ก็มากพอจะซื้อภัตตาคารแบบของอวี๋จื้อได้เป็นสิบ ๆ แห่งแล้ว

"ถ้างั้นเอาเป็นว่าถ้าข้าแพ้ข้าปิดร้าน แต่ถ้าท่านแพ้ท่านจ่ายเป็นเงินสดดีไหม"

สิ่งที่อวี๋จื้อต้องการคือผลประโยชน์ที่จับต้องได้จริง ๆ ต่างหาก

"อย่างนี้พอได้"

"อย่ามัวพูดพล่าม เริ่มกันได้แล้ว!"

เฉียนน่าไล่ไม่อยากจะเสวนากับอวี๋จื้ออีกต่อไปแล้ว

เขากลัวว่าหากคุยต่ออีกนิด คงได้โมโหตายเพราะคนผู้นี้เป็นแน่

อาจเป็นเพราะเตรียมการล่วงหน้าเอาไว้แล้ว

แม้บรรยากาศตรงหน้าจะดูชุลมุนวุ่นวาย

แต่สุราร้อยจอกก็ถูกนำมาวางเรียงรายจนเต็มโต๊ะตัวใหญ่ที่นำมาต่อกันอย่างรวดเร็ว

"เถ้าแก่อวี๋ เลือกคนสิ"

เฉียนน่าไล่ยอมให้อวี๋จื้อเลือกก่อนอย่างมีมารยาท

"ข้า ๆ ๆ ๆ ๆ เอง!!!!"

หวังเจิ้นตื่นเต้นจนแทบจะกระโดดตัวลอย

ได้ดื่มสุราฟรี

เรื่องดี ๆ พรรค์นี้จะพลาดได้อย่างไร

"เอาเขาแล้วกัน!"

ความจริงอวี๋จื้อไม่ได้ใส่ใจอะไรเท่าไร

อย่างไรเสียสุราตั้งมากมายก็วางปนกันไปหมดแล้ว

ต่อให้เทพเซียนจุติลงมา

แค่มองดูสีก็ไม่แน่ว่าจะแยกออกว่าจอกไหนเป็นของใคร

หวังเจิ้นซดสุราเสียงดังเอื๊อก ๆ

พลางดื่มพลางขมวดคิ้วส่ายหน้าไปด้วย

พอดื่มหมดทั้งห้าจอก

หัวคิ้วก็ขมวดมุ่นเป็นปมแน่น

ไม่มีเหตุผลอื่นใด

สุราพวกนี้มันรสชาติแย่เกินไปแล้ว!

อย่าว่าแต่กลิ่นหอมที่ไม่เข้มข้นเลย

รสชาติของสุรายังจืดชืดสุด ๆ อีกต่างหาก

ซดเข้าไปห้าจอก

แทบไม่ต่างอะไรกับดื่มน้ำเปล่าเลยสักนิด