ตอนที่ 83 บทละครเมื่อครึ่งเดือนก่อน

ภารกิจนี้ได้รับมาตั้งแต่ครึ่งเดือนก่อน

ลูกกตัญญูชุดขาวรออยู่นานมากกว่าอวี๋จื้อจะยอมเปิดประตู

"ดี"

"ศพตั้งแต่ครึ่งเดือนก่อน ไม่มีกลิ่นแม้แต่น้อย"

"ทุกท่าน สภาพอากาศช่วงนี้เป็นอย่างไรกัน"

"ศพที่ไหนวางทิ้งไว้สองสัปดาห์แล้วจะไม่มีกลิ่นเหม็นบ้าง"

หวังเจิ้นเอ่ยกับผู้คนรอบข้างอย่างกระหยิ่มใจ

พูดมาตั้งนาน ในที่สุดก็ตะล่อมให้ติดกับจนได้

"จริงด้วย หน้าร้อนแบบนี้ศพวางไว้สองสัปดาห์ก็เน่าเปื่อยไปนานแล้ว"

"คุณพระ ถ้าเป็นงั้นคงเหม็นตลบอบอวลตายชัก!"

"บัดซบ ข้าเหมือนจะโดนหลอกเข้าแล้ว"

ฝูงชนพอถูกหวังเจิ้นสะกิดเตือน ในที่สุดก็รู้สึกตัวขึ้นมาได้

ศพนี้มันไม่ชอบมาพากลจริง ๆ ด้วย!

"ไม่ ๆ ๆ"

"ข้าจำผิดไปเอง"

"ไม่ใช่สองสัปดาห์ แต่เป็นสองวัน"

"พ่อข้าเพิ่งตายไปเมื่อสองวันก่อนต่างหาก"

ลูกกตัญญูชุดขาวเริ่มลนลาน

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย!

นี่มันไม่เหมือนกับบทที่เตี๊ยมกันไว้นี่หว่า!

"สองวันรึ"

"ฮ่าๆๆๆๆๆ!!!"

"ช่วงหลายวันมานี้ก็น่าจะมีคนเดินผ่านภัตตาคารของเถ้าแก่อวี๋บ้างกระมัง"

"พวกท่านลองบอกมาซิว่าภัตตาคารนี้ปิดร้านไปนานเท่าไรแล้ว"

"จะมีคนเข้าไปซื้อสุราได้ยังไงกัน"

หวังเจิ้นหัวเราะร่า

เรื่องที่เหลือก็ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรอีกแล้ว

ความจริงมีเพียงหนึ่งเดียว

หมอนี่โกหก!

"ใช่แล้ว ภัตตาคารของเถ้าแก่อวี๋ปิดประตูไปตั้งเกือบครึ่งเดือน จะมีคนดื่มสุราได้ยังไงกัน อย่าว่าแต่สองวันเลย สองสัปดาห์ก่อนก็เป็นไปไม่ได้!"

"ที่แท้ก็เป็นพวกต้มตุ๋น เสียแรงที่เมื่อกี้ข้ายังหลงเชื่อคำโกหกพกลมของมัน"

"พวกเราปรักปรำเถ้าแก่อวี๋ผิดไปแล้วสิเนี่ย!"

"จะว่าไป ก็ไม่เคยเห็นภัตตาคารของเถ้าแก่อวี๋ขายสุราเลยนี่นา"

"กับข้าวร้านเขาอร่อย สุราก็คงไม่เลวเหมือนกัน อยากลองชิมดูจริง ๆ เลย!"

"เรื่องดื่มสุราเอาไว้ทีหลังเถอะ แล้วคนต้มตุ๋นคนนี้จะเอายังไงต่อ"

"นั่นสิ หลอกลวงความรู้สึกข้าแท้ ๆ จับตัวส่งทางการเลยดีไหม!"

"เห็นด้วย"

"เฮ้ย ศพฟื้น!"

"ศพฟื้นบ้าบออะไร คนมันยังไม่ได้ตายตั้งแต่แรกแล้ว!"

ฝูงชนพูดไปพูดมาก็ช่วยกันรวบตัวลูกกตัญญูชุดขาวไว้

แถมคนที่แกล้งทำเป็นศพใต้ผ้าขาวก็ถูกรวบตัวไว้ด้วยเช่นกัน

มัดเชือกแน่นหนาเป็นบ๊ะจ่าง

โยนทิ้งไว้ข้างทาง

โดยมีคนของสำนักคุ้มภัยที่หวังเจิ้นเรียกมาคอยเฝ้าดูอยู่

"กุบกับ กุบกับ!"

"กุบกับ กุบกับ!"

ม้าศึกฝีเท้าดีหลายตัวควบตะบึงมาบนถนนของเมืองเค่อฮั่ว

ด้านหลังยังมีรถม้าตามมาอีกหลายคัน

ไม่นาน คนกลุ่มหนึ่งก็ทยอยก้าวลงมา

ซึ่งก็คือพวกคนจากมณฑลเจียงหนานนั่นเอง

"เขาเอง!"

"เขาเอง!!"

"เป็นเขานี่แหละ!!!"

"พวกเขานี่แหละที่ให้เงินข้า สั่งให้พวกเรามาใส่ร้ายป้ายสีเถ้าแก่อวี๋!"

ลูกกตัญญูชุดขาวไม่รู้ว่าโดนใครในฝูงชนถีบเข้าให้ไปกี่ที

ตอนนี้ใบหน้าจึงเขียวช้ำไปทั่ว

พอเห็นเหล่าผู้มีความสามารถจากมณฑลเจียงหนานในตอนนี้ ก็เหมือนได้เห็นดาวพระศุกร์มาโปรด

"ไอ้ขยะไร้ประโยชน์!"

หลี่ไต้เหลือบมองคนทั้งสองบนพื้นพลางแอบสบถด่าในใจ

"เป็นพวกเจ้าที่เล่นตุกติกอีกแล้วสิเนี่ย"

"แต่ว่านะ บทละครรอบนี้ห่วยแตกสิ้นดี!"

อวี๋จื้อยืนอยู่หน้าประตูห้องครัว มองเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดข้างนอกอย่างแจ่มแจ้ง

จะว่าไป หวังเจิ้นคนนี้ก็มีกึ๋นอยู่เหมือนกันแฮะ

ถ้าเป็นเขาล่ะก็

คงต้องเปิด AI ถามแล้ว

เจอคนมาแกล้งล้มตบทรัพย์ทำยังไงดี?

ด่วนมาก รอคำตอบอยู่นะครับ!

"ฮึ!"

"บทจะห่วยแค่ไหน ก็ยังไม่ห่วยเท่าสุราของเถ้าแก่อวี๋หรอก!"

"ทุกท่านอาจจะยังไม่รู้กันสินะ"

"สุราร้านเขาน่ะ ผสมน้ำทั้งนั้น!"

หลี่ไต้เองก็พูดไม่ออกบอกไม่ถูกเหมือนกัน

อันที่จริงบทละครของเขานั้นวางแผนมาเป็นอย่างดี

ขั้นแรกคือหาคนมาใส่ร้าย

วิธีนี้เป็นวิธีที่พบเห็นได้ทั่วไปแถมยังได้ผลชะงัด

ขอเพียงอวี๋จื้อเริ่มขายสุรา ก็จะทำให้เขาแก้ตัวไม่ขึ้นทันที

ไม่ว่าเรื่องนี้จะเป็นเรื่องจริงหรือไม่

ก็ย่อมมีคนเชื่อ

และบั่นทอนชื่อเสียงความน่าเชื่อถือของภัตตาคารลง

แต่ใครจะไปคิดล่ะ ใครมันจะไปคิดกันเล่า!

ไอ้เวรนี่ดันปิดร้านเงียบหายไปทีเดียวตั้งครึ่งค่อนเดือน

ครึ่งกว่าเดือนเชียวนะโว้ย!!!

ภัตตาคารบ้านไหนมันจะปิดร้านเล่น ๆ นานขนาดนี้กัน!

ทำเอาแผนการหลังจากนั้นของเขาเป็นหมันไปทั้งหมด

พอมัวแต่โมโห ก็เลยลืมเรื่องของลูกกตัญญูชุดขาวไปสนิท

ลืมแก้บทละครให้มันใหม่

ตอนนี้มันยังคงเล่นตามบทเมื่อครึ่งเดือนก่อนอยู่

มันก็ต้องพังไม่เป็นท่าน่ะสิ!

ยังดีที่นี่เป็นเพียงเรื่องขัดจังหวะเล็กน้อย

หลี่ไต้จึงแฉเรื่องที่ภัตตาคารผสมน้ำลงในสุราออกมาโต้ง ๆ

เป็นไปตามคาด เรื่องนี้ดึงความสนใจของคนอื่น ๆ ไปได้ในทันที

"เชี่ย จริงดิ ผสมน้ำในสุรา แล้วมันยังจะดื่มได้อีกเรอะ"

"ทำไมจะไม่ได้ล่ะ ครั้งก่อนข้าไปดื่มสุราที่ร้านสุราชิงเหอ พับผ่าสิ 'สุราสามส่วนน้ำเจ็ดส่วน' จืดชืดจนข้านึกว่าดื่มน้ำเปล่า"

"สุราสามส่วนน้ำเจ็ดส่วนยังถือว่าดีแล้ว เจ้ารู้ไหมตอนข้าไปดื่มที่ร้านสุราผิงอัน เถ้าแก่นั่นเอาน้ำผสมสุรานิดเดียวมาให้พวกเราดื่ม โมโหจนข้าพังร้านพ่อค้าหน้าเลือดนั่นทิ้งเดี๋ยวนั้นเลย"

"ยุคสมัยนี้นะ พ่อค้าไม่มีใครไม่เจ้าเล่ห์หรอก"

"เจ้าเล่ห์ไม่เจ้าเล่ห์ช่างมันก่อนเถอะ ถ้าให้ข้าเจอพวกผสมน้ำแบบนี้นะ เจอร้านไหน ข้าจะพังร้านนั้น"

"ผสมน้ำในสุรานี่มันไร้ยางอายเกินไปแล้ว"

"เถ้าแก่อวี๋ดูไม่เหมือนคนใจดำขนาดนั้นนี่นา"

"เขานี่นะไม่ใจดำ อาหารจานละตั้งห้าสิบอีแปะ"

"นั่นสิ ยังไม่รู้เลยว่าสุราผสมน้ำชามหนึ่งจะขายเท่าไร"

ฝูงชนเริ่มเดือดดาลขึ้นมา เห็นได้ชัดว่าเกลียดชังพฤติกรรมของพ่อค้าหน้าเลือดเข้าไส้

"เป็นอย่างไร"

"เถ้าแก่อวี๋ เจ้าคงไม่ได้กล้าทำแต่ไม่กล้ารับหรอกนะ"

"เรื่องผสมน้ำในสุราน่ะ คนมีประสบการณ์จิบเดียวก็รู้แล้วนะ"

หลี่ไต้กระหยิ่มยิ้มย่อง

วันนี้ไม่ว่าสุราในภัตตาคารของอวี๋จื้อจะผสมน้ำจริงหรือไม่

ก็ไม่สำคัญอีกต่อไป

เพราะพวกเขาติดสินบนยอดนักดื่มสุราในเมืองหลวงไว้หลายคนแล้ว

ขอแค่พูดจาไปในทิศทางเดียวกัน

ต่อให้อวี๋จื้อไม่ได้ผสมน้ำจริง ก็ไม่มีใครเชื่ออยู่ดี

"ข้ายอมรับสิ"

"สุราที่ร้านข้าไม่เพียงแต่ผสมน้ำ แต่ยังเป็นสุราปลอมทั้งหมดด้วย"

อวี๋จื้อเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา

"ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าไม่มีทางยอมรั...บ..."

"เดี๋ยวนะ เมื่อกี้เจ้าพูดว่าอะไรนะ"

หลี่ไต้ยังไม่ทันได้ดีใจถึงหนึ่งวินาที

จู่ ๆ ก็เพิ่งจะรู้สึก

ตัวขึ้นมาได้

นี่มันไม่เหมือนกับบทที่เขาเตรียมไว้เลยนี่หว่า

ที่ไหนมีใครเขายอมรับเองว่าสุราที่ขายผสมน้ำกัน

"ข้าบอกว่า ร้านข้าล้วนเป็นสุราปลอม"

อวี๋จื้อพูดซ้ำเสียงดังด้วยสีหน้าจริงใจอีกรอบ

ก่อให้เกิดคลื่นลมโหมกระหน่ำในทันที

"เชี่ยยย ข้าได้ยินอะไรเนี่ย เถ้าแก่อวี๋ยอมรับหน้าตาเฉยเลยเรอะ"

"เจ้าโง่หรือเปล่า เขาประชดชัด ๆ ใครมันจะไปยอมรับว่าตัวเองขายสุราปลอม"

"จริงด้วย ๆ เขาใช้แผนถอยเพื่อรุก เจ้าเล่ห์นัก"

"ถอยเพื่อรุกอะไรกัน แปดส่วนต้องผสมน้ำจริง ๆ รู้ว่าทุกคนดื่มออกเลยไม่กล้าปิดบังต่างหาก"

"เขายังบอกด้วยนะว่าในร้านมีแต่สุราปลอมน่ะ"

"เรื่องสุราปลอมนี่ ไม่ว่าจะแถยังไงก็คงแถไม่รอดแล้วมั้ง"

"นึกไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าเถ้าแก่อวี๋จะเป็นคนแบบนี้"

"ต่อไปนี้ข้าจะไม่ไปกินร้านเขาอีกแล้ว"

"พูดเข้า ไม่รู้คงนึกว่าเจ้าเคยกินงั้นแหละ"

"เจ้า... เจ้า ๆ ๆ ..."

ฝูงชนพากันวิพากษ์วิจารณ์เซ็งแซ่

แต่ที่แน่ ๆ คือเรื่องที่อวี๋จื้อระเบิดตัวเองยอมรับว่าขายสุราปลอมนั้น ดิ้นไม่หลุดแล้ว

"เจ้ายอมรับก็ดีแล้ว"

"เอ่อ..."

หลี่ไต้พูดประโยคนี้จบ

ก็ชะงักค้างไป

ไม่รู้ว่าจะต้องพูดอะไรต่อดี

ตามบทแล้ว เขาจะต้องปะทะคารมกับอวี๋จื้อสักสามร้อยกระบวนท่าก่อน

จากนั้นค่อยเชิญพยานออกมาเพื่อเผด็จศึกในคราเดียว

สร้างตำนานอันรุ่งโรจน์ของตัวเองให้สำเร็จ

แต่ตอนนี้ขั้นตอนทั้งหมดกลับถูกบีบเหลือแค่สองประโยค

พูดง่าย ๆ ก็คือ เขาหมดบทแล้ว