ตอนที่ 82 เหล้าปลอมกินคนตายแล้ว!

ติ๊ง~~~~

เสียงใสฟังกังวานดังขึ้น

อวี๋จื้อยกเนื้อวัวตุ๋นซีอิ๊วแต่งกลิ่นรสหอมกรุ่นกับถั่วลิสงทอดเดินออกมา

"อื้ม~~~"

"หอม~!"

"กลิ่นนี้แหละ!"

หวังเจิ้นรับจานมาสูดดมอย่างเบิกบานใจ

สีหน้าเปี่ยมไปด้วยความพึงพอใจอย่างที่สุด

กำลังเตรียมจะดื่มด่ำกับความอร่อย

พลันได้ยินเสียงเอะอะโวยวายดังมาจากนอกร้าน

"มันนั่นแหละ!"

"มันนั่นแหละ!!"

"เป็นมันจริง ๆ ด้วย!!!"

"พ่อค้าหน้าเลือดของพวกเรา เถ้าแก่อวี๋!"

"พ่อแม่พี่น้องและเหล่ายอดบุรุษผู้กล้าทั้งหลาย"

"รีบมาดูกันเร็วเข้า!"

"ก็คือร้านนี้แหละ"

"คือไอ้ร้านไร้จรรยาบรรณร้านนี้!!"

"สุราปลอมที่ร้านมันขายทำบาปทำกรรมจริง ๆ เลยนะแม่คุณเอ๋ย!"

"อำมหิตไร้ยางอายสิ้นดี!"

ด้านนอกประตู ชายคนหนึ่งสวมชุดไว้ทุกข์สีขาว

กำลังคุกเข่าอยู่กับพื้น ตะโกนป่าวร้องเสียงดังลั่นไปทั่วสารทิศ

พอตะเบ็งเสียงร้องป่าวไปแบบนี้

ก็ดึงดูดผู้คนมากมายให้เข้ามายืนมุงดูอย่างรวดเร็ว

"ข้างนอกบ่นงึมงำอะไรกันน่ะ"

หวังเจิ้นมัวแต่จมดิ่งอยู่กับอาหารเลิศรส จึงไม่ได้ตั้งใจฟัง

"ไม่รู้สิ เหมือนกำลังบอกว่าข้าขายสุราปลอม"

"ยุคนี้ ข่าวสารไปไวจริง ๆ แฮะ"

"เพิ่งจะคุยกับเจ้าเสร็จ ก็มีคนรู้เรื่องแล้ว"

อวี๋จื้ออดนับถือความเร็วในการส่งข่าวของคนโบราณไม่ได้

นี่เพิ่งจะคิดเรื่องสุราปลอมไปหยก ๆ

ไม่ถึงห้านาทีก็มีคนเริ่มกระจายข่าวแล้ว

"สุราปลอม สุราปลอมอะไรกัน!"

คราวนี้หวังเจิ้นได้ยินชัดเจนเต็มสองหูเสียที

"เขาบอกว่าร้านข้าขายแต่สุราปลอมน่ะสิ"

"ช่างเป็นเด็กดีอะไรอย่างนี้!"

อวี๋จื้อน้ำตาแทบไหลพราก

ในที่สุดก็มีคนที่คุยภาษาคนรู้เรื่องโผล่มาสักที

ไม่เหมือนไอ้คนตรงหน้านี่ พูดด้วยตั้งกี่รอบแล้ว

เข้าหูซ้ายทะลุหูขวาตลอด

สีซอให้ควายฟังชัด ๆ

"บัดซบเอ๊ย!"

"เจ้าเอาอะไรมาพูดว่าร้านเถ้าแก่อวี๋ขายสุราปลอม!"

อวี๋จื้อรู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก

แต่หวังเจิ้นกลับไม่ยอมเด็ดขาด!

เขาไม่ยอมให้ใครมาใส่ร้ายภัตตาคารสุดโปรดของตนเป็นอันขาด

"พ่อข้า!"

"พ่อข้าดื่มสุราปลอมของร้านมันเข้าไปถึงได้ตายน่ะสิ"

"พ่อจ๋า!!"

"พ่อของลูกเอ๋ย!!!"

"ร้านนี้มันไร้มโนธรรมจริง ๆ โว้ย~~~~"

ชายกตัญญูชุดขาวทั้งโขกศีรษะทั้งร่ำไห้คร่ำครวญต่อหน้าเสื่อม้วนที่คลุมด้วยผ้าขาว

ใต้ผ้าขาวผืนนั้น ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นร่างคน

"เชี่ย! ภัตตาคารกินจนมีคนตายเลยเรอะ!"

"เถ้าแก่อวี๋ขายสุราปลอมเนี่ยนะ? เป็นไปไม่ได้มั้ง?"

"มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้ล่ะ ยุคนี้พ่อค้าไม่คดโกงมีที่ไหนกัน!"

"เด็กบนพื้นนั่นน่าสงสารจริง ๆ!"

"ภัตตาคารนี้กล้าขายสุราปลอม ช่างไร้มนุษยธรรมสิ้นดี!"

"แจ้งทางการเลย ปิดร้านมันซะ"

"ใช่แล้ว ๆ พ่อค้าหน้าเลือดพรรค์นี้ จะปล่อยให้มีชีวิตลอยหน้าลอยตาอยู่บนโลกได้ยังไงกัน!!!"

......

ผู้คนในฝูงชนต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์เซ็งแซ่

ทุกคนต่างมองอวี๋จื้อด้วยสายตาเปี่ยมด้วยความเป็นศัตรู

"นายน้อยหวัง ลหวี่ฉีผู้คุ้มภัยอาวุโสบ้านเจ้าสิ้นลมแล้วรึ"

"เสียใจด้วยนะ ขอแสดงความเสียใจจริง ๆ"

อวี๋จื้อเองก็มีสีหน้าโศกเศร้าอย่างยิ่ง

สองมือของเขากุมมือหวังเจิ้นไว้แน่นพลางกล่าวปลอบประโลม

"อะไรนะ?"

"เจ้าได้ข้อสรุปนี้มาจากไหนกันเนี่ย?"

หวังเจิ้นถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก

เขามักจะรู้สึกอยู่บ่อยครั้งว่าตนเองตามวงจรความคิดของอวี๋จื้อไม่ทัน

หรือว่า... เป็นเพราะตนเองยังวิปริตไม่พอ?

"นี่มันไม่เห็นชัดอยู่แล้วรึ"

"สุราที่ร้านข้ามีแค่พวกเจ้าสองคนเท่านั้นที่เคยดื่ม"

"ในเมื่อบอกว่าดื่มสุราปลอมร้านเราแล้วตาย"

"ไม่ใช่เจ้า ก็ต้องเป็นเขา"

"ในเมื่อเจ้ามายืนหัวโด่อยู่ตรงนี้ได้อย่างสบายดี"

"คนที่นอนอยู่บนพื้นย่อมเป็นใครไปไม่ได้นอกจากผู้คุ้มภัยลหวี่"

"วางใจเถอะ ข้าจะต้องล้างแค้นให้ผู้คุ้มภัยลหวี่อย่างแน่นอน!"

อวี๋จื้อกล่าวด้วยน้ำเสียงสมเหตุสมผลเป็นที่สุด

อย่าว่าแต่คนที่เคยดื่มสุราในร้านเลย

ต่อให้เป็นคนที่รู้ว่าร้านของพวกเขามีสุราขาย ก็มีอยู่แค่นั้นไม่กี่คน

สุราปลอมพรรค์นั้นเขาไม่กล้าเอาออกมาขายเลยสักนิด

ดังนั้น ตัวตนของผู้ตายจึงชัดเจนแจ่มแจ้งแล้ว

"เชี่ยเอ๊ย!"

"เจ้าดูไม่ออกรึไง!"

"พวกมันจงใจมารีดไถตบทรัพย์ชัด ๆ!"

"อีกอย่าง ถ้าเป็นลหวี่ฉีจริง ๆ"

"เจ้าจะไปล้างแค้นให้เขายังไง?"

"ก็สุรานั่นเจ้าเป็นคนขายนี่หว่า!"

"หรือเจ้าจะแทงตัวเองสักสองแผลเรอะ!"

หวังเจิ้นโกรธจนแทบจะเต้นผาง

"อย่างนี้นี่เอง"

"งั้นก็แปลว่าผู้คุ้มภัยลหวี่ไม่ได้เป็นอะไร"

"ยินดีด้วย ยินดีด้วย"

อวี๋จื้อถึงบางอ้อ

เมื่อกี้เขายังแอบคิดว่าจะโทรแจ้งตำรวจไปจับเจ้าของร้านค้าออนไลน์ไร้จรรยาบรรณนั่นอยู่เลย

ตอนนี้ดูท่าว่าคงพอจะชะลอไว้ก่อนได้

"ช่างเถอะ ถึงเวลาที่ข้าจะต้องโชว์สติปัญญาสักหน่อยแล้ว"

"ไปยืนข้าง ๆ โน่นไป!"

หวังเจิ้นกลอกตาหนึ่งที แล้วกระโดดผลุงเดียวไปยืนอยู่ที่หน้าประตูร้าน

แน่นอนว่าอวี๋จื้อไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว

ถึงอย่างไรเขาก็ไม่ก้าวเท้าออกนอกประตูเด็ดขาด

ข้างนอกมันอันตรายเกินไป

"คนที่คุกเข่าอยู่ตรงนั้น ข้าขอถามเจ้าหน่อย"

"เจ้าบอกว่าพ่อของเจ้าตายเพราะดื่มสุราปลอมจากร้านของอวี๋จื้อ มีหลักฐานหรือไม่"

สายตาของหวังเจิ้นเป็นประกายคมกริบ แผ่กลิ่นอายสง่าผ่าเผยน่าเกรงขาม

"พ่อข้าตายแล้ว!"

"ศพก็อยู่นี่"

"นี่แหละหลักฐาน!"

เห็นได้ชัดว่าลูกกตัญญูชุดขาวเตรียมตัวมาเป็นอย่างดี

"แล้วเจ้ามั่นใจได้อย่างไรว่าพ่อของเจ้าตายเพราะดื่มสุราปลอมของเถ้าแก่อวี๋"

"เขาอาจจะไปกินอย่างอื่น หรือตายด้วยสาเหตุอื่นก็ได้ไม่ใช่หรือ"

"คิดดูแล้ว เจ้าก็คงยังไม่ได้ตามหมอชันสูตรมาตรวจดูด้วยซ้ำ"

"มิสู้พวกเราไปตรวจพิสูจน์กันดูหน่อยเป็นไร"

หวังเจิ้นถามต่อ

"คนตายเป็นใหญ่ บิดาข้าล่วงลับไปแล้ว ข้าไม่อยากให้ท่านต้องนอนตายตาไม่หลับอยู่ปรโลก"

"ที่ข้ามั่นใจเช่นนี้ ก็เพราะวันนั้นท่านพ่อดื่มเพียงสุราจากร้านของเถ้าแก่อวี๋เท่านั้น"

"พอกลับถึงบ้านก็หมดลมหายใจ"

"ระหว่างนั้นไม่ได้กินอะไรอย่างอื่นเลยแม้แต่อย่างเดียว"

ลูกกตัญญูชุดขาวทำการบ้านมาแน่นปึ้ก

"ดูท่าร้านเถ้าแก่อวี๋จะขายสุราปลอมจริง ๆ สินะ!"

"สุราปลอมมันทำร้ายคนจริง ๆ!"

"นี่ถึงขั้นดื่มจนตายเลยนะเนี่ย!"

ฝูงชนเริ่มส่งเสียงซุบซิบ

เห็นได้ชัดว่าเริ่มคล้อยตามคำพูดของลูกกตัญญูแล้ว

"อ้อ?"

"เจ้าจะแน่ใจได้อย่างไรว่าเขาดื่มแค่สุราของร้านเถ้าแก่อวี๋"

หวังเจิ้นถามซ้ำอีกครั้ง

"เรื่องนี้... ท่านพ่อเป็นคนบอกข้าเองกับปาก"

ลูกกตัญญูชุดขาวโยนเรื่องทั้งหมดไปให้คนตายทันที

"ดี"

"ในเมื่อเจ้ายืนยันเช่นนั้น"

"งั้นข้าก็อยากจะถามสักหน่อย"

"สุราของร้านเถ้าแก่อวี๋ราคาเท่าไร"

"ลักษณะรูปลักษณ์เป็นอย่างไร"

"บ่มมากี่ปี"

"รสชาติเป็นอย่างไร"

คำถามเป็นชุดที่หวังเจิ้นยิงใส่ทำเอาลูกกตัญญูมึนตึ้บไปเลย

"หมักบ่มมาห้าสิบปี"

"ลักษณะ... ราคาก็น่าจะ..."

"นี่... นี่ข้าไม่รู้ ท่านพ่อจากไปกะทันหัน ไม่ได้บอกอะไรไว้มากขนาดนั้น"

ลูกกตัญญูชุดขาวเริ่มพูดไม่ออก

เขารู้แค่ว่าสุรานั้นบ่มมาห้าสิบปี

นอกนั้นไม่รู้เรื่องอะไรสักอย่าง

คนที่ให้เงินเขามาสั่งความไว้แค่ไม่กี่ประโยคเท่านั้น

แล้วเขาจะไปทำอะไรได้

เขาก็สิ้นหวังเหมือนกันนะโว้ย!

"เขาก็บอกแล้วไม่ใช่หรือไง พ่อกลับบ้านไปไม่ทันไรก็ตายแล้ว จะไปสั่งเสียอะไรได้เยอะแยะขนาดนั้น!"

"นั่นน่ะสิ ไม่ดูตาม้าตาเรือเอาเสียเลย"

"บ้านไหนกินเหล้าเสร็จแล้วจะมานั่งเล่าเรื่องพวกนี้ให้ลูกฟังกันเล่า"

ในกลุ่มฝูงชนมีเสียงช่วยเออออเข้าข้างลูกกตัญญูชุดขาวดังขึ้นมาสองสามเสียง

"ดูท่าพ่อของเจ้าจะจากไปอย่างกะทันหันจริง ๆ สินะ"

บนใบหน้าของหวังเจิ้นปรากฏรอยยิ้มพิลึกพิลั่น

"ชะ... ใช่แล้ว เขากลับถึงบ้านก็ตายเลย"

ลูกกตัญญูชุดขาวมองรอยยิ้มประหลาดนั่นแล้วรู้สึกหนาวสันหลังวาบ

เขารู้สึกได้ว่ามีบางอย่างทะแม่ง ๆ

แต่ก็พูดไม่ออกว่าคืออะไร

"ดี ถ้างั้นคำถามก็คือ"

"พ่อของเจ้าดื่มสุราวันไหน แล้วสิ้นใจไปในวันไหน"

หวังเจิ้นเปรียบเหมือนนักตกปลาที่ปลาฮุบเหยื่อเข้าเต็มเปา

และกำลังค่อย ๆ หมุนรอกสาวสายเบ็ดขึ้นมา

"ครึ่งเดือนก่อน"