ตอนที่ 81 อาการป่วยของเถ้าแก่อวี๋ทรุดหนักลงอีกแล้ว

ว่าไปแล้ว ความอลังการสมฐานะของสุราหมักร้อยปีนี่มันกินขาดจริง ๆ

มันไม่ใช่แค่เรื่องการหยดน้ำมันแต่งสีเพิ่มไปสองสามหยดอีกต่อไป

ทั้งขวดทั้งซองอัดแน่นมาเต็มถุงใหญ่ ถ้าไม่มีคู่มือการใช้คงปวดหัวพิลึก

ตามธรรมเนียมเดิม เอาน้ำเปล่ารองก้นไว้ก่อน

เติมแอลกอฮอล์เกรดอาหารลงไปตามอัตราส่วนสี่ต่อหนึ่ง

คุมดีกรีให้อยู่ที่ประมาณยี่สิบดีกรี

นี่อิงจากคำบอกเล่าของหวังเจิ้น

ว่าเป็นระดับดีกรีที่คนโบราณรับไหวที่สุดแล้ว

และแน่นอนว่าจะขาดสารดับคาวดับกลิ่นฉุนของเราไปไม่ได้เด็ดขาด

พอได้เบสเหล้าตั้งต้นเรียบร้อย

ก็หยดสารแต่งสีคาราเมลเกรดอาหารลงไปสามหยด

เหล้าขาวที่เดิมทีใสแจ๋ว ก็เปลี่ยนเป็นสีอำพันเข้มข้นในพริบตา

กลายเป็นเฉดสีของสุราหมักร้อยปีพอดิบพอดี

เอทิลแอซีเทตหนึ่งหยดเพื่อจำลองกลิ่นผลไม้

เอทิลบิวทีเรตสองหยดเพื่อจำลองกลิ่นบ่มในห้องใต้ดิน

วานิลลินสามหยดเพื่อชูกลิ่นหอม

ตบท้ายด้วยสารสกัดจากไม้โอ๊กอีกนิดหน่อยเพื่อจำลองกลิ่นหอมตอนเปิดผนึกสุราเก่าเก็บร้อยปี

เพียงเท่านี้ กลิ่นและสีของสุราหมักร้อยปีก็เสร็จสมบูรณ์

หากเป็นแค่สุราหมักธรรมดาทั่วไป

ทำแค่นี้ก็ถือว่าเสร็จสิ้นแล้ว

แต่ตรงหน้านี้มันคืออะไรกันล่ะ

นั่นมันสุราหมักร้อยปีเชียวนะ!

ความสมฐานะระดับร้อยปีมันต้องมาเต็มอยู่แล้ว

จึงต้องเพิ่มมิติความซับซ้อนของรสสัมผัสสุราหมักเข้าไปอีก

แซนแทนกัมหนึ่งช้อนเพื่อเพิ่มความหนืดและสัมผัสนุ่มลื่นคอ

ตามด้วยกรดซิตริกกับกรดมาลิกอีกสองหยดเพื่อปรับแต่งความเปรี้ยวเล็กน้อย ช่วยเกลี่ยรสชาติของสุราให้กลมกล่อม

แถมเกลือแกงอีกนิดเพื่อเพิ่มระดับรสชาติ

และสุดท้าย สิ่งสำคัญที่สุดก็คือปิดท้ายด้วยหัวเชื้อปรุงรสน้ำสุราเก่าอีกหนึ่งช้อน

สุราเก่าเก็บร้อยปีที่เพิ่งคลอดสด ๆ ร้อน ๆ หนึ่งไหก็เป็นอันเสร็จเรียบร้อย

อวี๋จื้อแปะตัวอักษรสีแดงตัวเบ้อเริ่มคำว่า "ปลอม" ลงบนตัวไหอย่างไม่ใส่ใจ

ต่อไปนี้ สุราของร้านเขาจะมีชื่อเรียกเป็นเอกฉันท์ว่า เหล้าปลอม

เอ้อ ก็นี่มันเหล้าปลอมจริง ๆ นี่หว่า

เป็นคนต้องมีความซื่อสัตย์จริงใจ

ความจริงใจนี่แหละคือท่าไม้ตายตลอดกาล

"ปัง ๆ ๆ!"

"ปัง ๆ ๆ!!"

พอปรุงเหล้าปลอมเสร็จหมาด ๆ

นอกประตูก็ดังระงมไปด้วยเสียงทุบประตูอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง

"เปิดประตูสิ เปิดประตูเร็วเข้า!"

"เปิดประตูเร็วเข้า!"

"วัน ๆ เอาแต่ปิดประตูอยู่ได้"

"ไม่รู้หรือไงว่าข้าหิวโซมากี่วันแล้วเนี่ย!"

"มีใครเห็นอกเห็นใจข้าบ้างไหม!"

นอกประตู เสียงตัดพ้ออย่างน้อยเนื้อต่ำใจของหวังเจิ้นดังขึ้นอีกครั้ง

เห็นได้ชัดว่าคงได้กลิ่นเหล้าแล้วตามกลิ่นมาแน่นอน

นับตั้งแต่วันที่โดนผลักไสไล่ส่งออกจากภัตตาคารในวันนั้น

เขาก็นึกว่าจะได้กลับมาดื่มเหล้าอีกในเร็ววัน

ที่ไหนได้ ประตูนี่กลับปิดสนิทไปวันแล้ววันเล่า

กระทั่งเขารับงานคุ้มภัยระยะสั้นไปส่งของจนกลับมาแล้ว

ประตูก็ยังคงปิดอยู่อย่างเดิม

มันน่านัก... จนเขาโมโหจนขำไม่ออกเลยทีเดียว

ภัตตาคารดี ๆ ที่ไหนกัน ปิดร้านเดือนละตั้งครึ่งเดือน

จะค้าจะขายอยู่หรือเปล่าเนี่ย

คิดจะหาเงินหาทองบ้างไหม

พอดีวันนี้แวะมาดูลาดเลา

ก็ได้กลิ่นหอมเข้มข้นของสุราลอยฟุ้งออกมาพอดี

ไม่ต้องบอกก็รู้ ร้อยทั้งร้อยอวี๋จื้อต้องอยู่ข้างในแน่นอน

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงรีบกระหน่ำเคาะประตูทันที

ถ้าพลาดรอบนี้ไป ก็ไม่รู้เลยว่าจะได้กินอาหารอีกทีเมื่อไหร่!

"มาแล้ว ๆ จะรีบไปไหน"

อวี๋จื้อโยนขยะกลับเข้าไปในครัวอย่างไม่สะทกสะท้าน

จากนั้นค่อยเดินเอื่อย ๆ ไปเปิดประตู

ทันทีที่ประตูเปิดออก

เงาร่างสายหนึ่งก็แวบผ่านเข้ามา โผล่ไปยืนอยู่ข้างไหเหล้าในพริบตา

"สะ... สุ สุ สุ สุ สุราหมักร้อยปี!!!!!!"

หวังเจิ้นประคอง

ไหเหล้าด้วยสองมือที่สั่นระริกไม่หยุด

สุราหมักร้อยปีเชียวนะ!

นี่มันสุราหมักร้อยปีจริง ๆ

ลองตกไปอยู่ในมือใครเข้า มือใครจะไม่สั่นบ้างล่ะ!

"ใช่แล้ว อยากลองชิมดูไหมล่ะ"

ทว่ามือของอวี๋จื้อกลับไม่สั่นแม้แต่น้อย

ไอ้ของราคาห้าสิบบาทแถมชุดจอกสุราสวยหรูเนี่ยนะ

มีอะไรให้ต้องมือสั่นกัน

"ไม่ล่ะ ๆ!"

"สุราหมักร้อยปี ข้าไม่มีปัญญาดื่มหรอก"

"อีกอย่าง ฮ่องเต้ยังรอสุรานี้ไปช่วยชีวิตอยู่นะ!"

"ดมดู ขอดมกลิ่นหน่อยก็พอแล้ว"

หวังเจิ้นกอดไหเหล้าไว้แน่นพลางสูดหายใจเข้าเต็มปอดอย่างบ้าคลั่ง

เรียกว่าสูดลึกเข้าปอดขั้นสุดยอด

"นึกไม่ถึงเลยนะ ว่าเจ้าจะจงรักภักดีรักชาติขนาดนี้ด้วย"

อวี๋จื้อเอ่ยแซว

"ดูพูดเข้าสิ"

"แม้ว่าพระปรีชาสามารถทั้งบุ๋นและบู๊ของฮ่องเต้องค์ปัจจุบันจะสู้บรรพกษัตริย์ยุครุ่งเรืองที่สุดไม่ได้"

"แต่นับได้ว่าเป็นฮ่องเต้ที่ดีจริง ๆ พระองค์หนึ่งเลยนะ"

"อย่างน้อยพระองค์ก็ทรงผ่อนปรนให้ราษฎรได้พักฟื้น ให้ต้าเฉียนได้มีโอกาสหายใจหายคอบ้าง"

"ทว่าฟ้าดินกลับไร้ความเมตตา"

"ประทานภัยพิบัติลงมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า"

"ถึงได้ทำให้ราษฎรต้องอดอยากยากแค้น ไร้ที่ซุกหัวนอนเยี่ยงนี้"

"เรื่องพวกนี้ไม่ใช่สิ่งที่แรงมนุษย์จะฝืนต้านได้หรอก"

เห็นได้ชัดว่าหวังเจิ้นยังมีทัศนคติที่ดีต่อฮ่องเต้

อย่างน้อยพระองค์ก็ไม่ทรงทำอะไรตามอำเภอใจจนเละเทะ

คนทำอาชีพคุ้มภัยอย่างพวกเขาก็ปรารถนาให้ใต้หล้าสงบสุข

แม้จะหาเงินได้น้อยลงหน่อย

แต่ได้ความปลอดภัยมาแทน!

"งั้นฮ่องเต้องค์นี้ก็ดวงซวยน่าดูเลยสิ"

อวี๋จื้อกลับไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรด้วย

ยังไงซะ ตัวเขาอยู่ที่เมืองเค่อฮั่วแห่งนี้ก็สุขสบายดีอยู่แล้ว

แน่นอนว่า เหตุผลสำคัญที่สุดน่าจะเป็นเพราะเขามาที่นี่ก็ไม่จำเป็นต้องมาใช้ชีวิตปักหลักอะไร

เรื่องกิน เสื้อผ้า ที่พัก ล้วนจัดการที่ยุคปัจจุบันหมดแล้ว

ขืนให้ข้ามมิติมาทั้งตัวจริง ๆ

แถมไม่มีอะไรติดตัวเลยสักอย่าง

ชีวิตคงไม่สุขสบายเหมือนตอนนี้แน่

เผลอ ๆ คงกลายเป็นซากข้างทางไปแล้ว

"เอาเถอะ อย่าพูดเรื่องไร้สาระพวกนี้เลย"

"รีบยกอาหารมาให้ข้าเถอะ นี่ไม่ได้กินมากี่วันแล้วเนี่ย"

"ข้าผอมลงไปตั้งหลายชั่งแล้ว"

"สุราคราวก่อนนั่นยอดมาก แล้วก็เนื้อวัวตุ๋นซีอิ๊วนั่นด้วย"

"วันนั้นพอกินเสร็จ ฉี่ออกมายังมีกลิ่นหอมสุรา ถ่ายออกมาก็เป็นกลิ่นเนื้อวัว"

"ทั้งวันนั้น ในส้วมมีแต่กลิ่นหอมสุรากับกลิ่นหอมเนื้อ"

"พวกพี่น้องพากันชมว่าข้ามีความสามารถจริง ๆ เชียว!"

หวังเจิ้นเอ่ยอย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง

ถ้าได้กินอีกสักสองสามมื้อ

ต่อไปการเข้าส้วมถ่ายหนักคงเป็นเรื่องรื่นรมย์น่าดู!

"เอิ่มมมมมม"

"(ภาพนิ่งเงียบกริบ.jpg)"

อวี๋จื้ออยากจะแซะสักคำ

น้ำมันหอมสังเคราะห์เกรดอุตสาหกรรมนี่มันไม่ไหวจริง ๆ!

แต่พอลองนึกถึงเห็ดเข็มทอง แก้วมังกร...

ช่างเถอะ ปล่อยไปตามนั้นแล้วกัน!

ตัวเขาเองเวลาว่าง ๆ ก็ยังกินของพรรค์นี้บ่อย ๆ เลย

ก่อนหน้านี้มีร้านพะโล้เจ้าโปรดของเขาอยู่ร้านหนึ่ง

วัตถุดิบทำสดต้มสดใหม่ ๆ

สารพัดเครื่องปรุงเทใส่ตรงหน้าเขาเลย

พอกินเสร็จแล้ว ถ่ายออกมาก็เป็นกลิ่นพะโล้เหมือนกัน

ถึงจะรู้ว่ามีปัญหา

แต่ก็ยังแจ้นไปกินอยู่ดีไม่ใช่เหรอ?

ช่วยไม่ได้ ก็มันอร่อยนี่หว่า!

เรื่องพรรค์นี้พูดไปก็ไม่มีประโยชน์

ยังไงก็ต้องกินอยู่ดี

ถ้าไม่ใช่เพราะตอนหลังกินเยอะเกินไปจนต่อมรับรสเริ่มเพี้ยน

ป่านนี้เขาก็ยังคงกินอยู่เลย!

รสชาตินั้นมันอร่อยจริง ๆ!

"จริงสิ เถ้าแก่อวี๋ ไหของท่านทำไมถึงแปะคำว่า 'ปลอม' เอาไว้ล่ะ?"

"ข้าเห็นภัตตาคารอื่น"

"ล้วนเป็นคำว่า 'สุรา' ตัวอักษรสีดำบนพื้นสีแดงกันทั้งนั้น"

หวังเจิ้นมองซ้ายมองขวา แล้วก็ค้นพบจุดที่ดูแปลกแปร่งอีกจุดหนึ่ง

"อ้อ เพราะที่ข้าขายอยู่นี่เป็นสุราปลอมทั้งหมดน่ะสิ"

อวี๋จื้อตอบอย่างเป็นเรื่องปกติธรรมดา

เขาเป็นคนซื่อสัตย์มากนะ

เพียงแต่ไม่รู้ว่าการขายสุราปลอมในสภาพที่ลูกค้ารู้อยู่แล้วว่าเป็นสุราปลอม จะนับว่าเป็นการขายสุราปลอมหรือเปล่า?

เหมือนอย่างที่แอดมินเสี่ยวจิ่วบอกไว้

หากเอาสุราไปบรรจุหีบห่อเป็นสุราเกรดพรีเมียมแล้วนำไปขาย

นั่นน่ะเรียกว่าสุราปลอมแท้แน่นอน

แต่แบบของเขาที่บอกคนอื่นชัดเจนแล้วว่าเป็นสุราปลอม

จะหมายความว่ามันแค่มีกรรมวิธีการผลิตสุราที่ไม่เหมือนกัน

แล้วสุราปลอมที่ขายอยู่นี้เป็นแค่ยี่ห้อหนึ่งของสุราแท้หรือเปล่านะ?

ชวนให้ปวดหัวจริง ๆ!

"อ้อ สุราปลอม"

"รีบยกอาหารมาเถอะ"

"ข้าหิวจะตายอยู่แล้ว"

หวังเจิ้นไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรมากนัก

ในสายตาของเขา อวี๋จื้อก็แค่อาการกำเริบอีกรอบเท่านั้นเอง

"จริงสิ ขอบอกไว้ล่วงหน้าหน่อย"

"เนื้อวัวตุ๋นซีอิ๊วของที่นี่ไม่ใช่เนื้อวัวนะ"

"แต่เป็นเนื้อวัวตุ๋นซีอิ๊วแต่งกลิ่นรส"

อวี๋จื้อคล้ายกับนึกอะไรขึ้นมาได้

จึงหันกลับมาเสริมอีกประโยค

"รู้แล้ว ๆ"

"รีบยกอาหารมาเถอะ"

หวังเจิ้นโบกมือปัดอย่างไม่ใส่ใจ

เห็นได้ชัดว่าอาการป่วยของเถ้าแก่อวี๋หนักขึ้นอีกแล้ว

ถึงเวลาต้องหาหมอมีชื่อเสียงมารักษาให้เขาเสียที

ไม่รู้เหมือนกันว่าท่านผู้นั้นแห่งหุบเขาราชาโอสถจะมีวิธีรักษาโรคของเถ้าแก่อวี๋แบบนี้ไหม

แต่ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม

สุราบ่มร้อยปีขวดนี้จะแตะต้องไม่ได้เด็ดขาด

นั่นเกี่ยวพันถึงฮ่องเต้และอาการป่วยของเถ้าแก่อวี๋เชียวนะ!