ตอนที่ 52 ข้ายังไม่ทันออกแรง เจ้าก็ล้มลงไปเสียแล้ว (ต้นฉบับบทที่ 51)

อวี๋จื้อจิบน้ำชาให้ชุ่มคอ แล้วเริ่มเปิดฉากแสดงเดี่ยวไมโครโฟน

พอท่องไปถึงประโยคที่ห้าสิบ ใบหน้าของตุ้ยชวนฉางก็เริ่มซีดเผือด

เสียงของผู้คนรอบข้างค่อยๆ เงียบเสียงลง

พอถึงประโยคที่หนึ่งร้อย สีหน้าของตุ้ยชวนฉางก็ขาวซีดจนดูไม่ได้

ผู้คนยิ่งเงียบกริบจนได้ยินเสียงเข็มหล่น ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากแม้แต่คำเดียว

ต่างก้มหน้าก้มตาลงด้วยความหวาดระแวง กลัวว่าจะถูกอวี๋จื้อเพ่งเล็งเข้า

ให้ความรู้สึกกดดันเหมือนตอนอาจารย์ในห้องเรียนกำลังจะเรียกชื่อให้ออกไปตอบคำถาม

สภาพในตอนนั้นคือ ไม่ว่าสายตาของอวี๋จื้อจะกวาดไปทางไหน ทุกคนต่างรีบก้มหน้าหลบสายตากันจ้าละหวั่น

เป็นภาพที่อลังการงานสร้างอย่างยิ่ง

จนกระทั่งอวี๋จื้อร่ายไปถึงประโยคที่หนึ่งร้อยห้าสิบ

ในที่สุด

เสียง "พรวด!" ดังขึ้น พร้อมกับสายโลหิตที่พุ่งกระฉูดตัดผ่านอากาศอีกระลอก!

มุมปากของตุ้ยชวนฉางมีเลือดสดๆ ไหลริน หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรงไม่หยุด

ถึงขั้นนั่งทรงตัวไม่อยู่ ทรุดก้นจ้ำเบ้าล้มพับลงไปกองกับพื้นทันที

"ลอก..."

"อ้าว พี่ชวนฉาง ข้ายังร่ายไม่จบเลยนะ"

"ไฉนท่านถึงลงไปนอนกองกับพื้นเสียแล้วเล่า"

"พื้นมันเย็น รีบลุกขึ้นมาเร็วเข้า รีบลุกขึ้นมา"

อวี๋จื้อก้มมองกลอนคู่อีกห้าสิบท่อนที่ยังอ่านไม่พ้นในมือถือ รู้สึกยังไม่ค่อยหนำใจเท่าไร

ไหนบอกว่าตุ้ยชวนฉางคนนี้ฝีปากกล้าเถียงเก่งนักไม่ใช่เหรอ

แบบนี้ก็ไม่ได้เรื่องนี่หว่า!

AI ยังไม่ทันได้เอาจริง เขาก็ร่วงไปซะแล้ว

จิตใจเปราะบางเกินไป ต้องกลับไปฝึกทำใจให้สงบนิ่งกว่านี้หน่อยแล้ว

"พรวด..."

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ของอวี๋จื้อ ตุ้ยชวนฉางก็กลั้นต่อไปไม่ไหวอีก

เจ็บแปลบขึ้นมาที่หน้าอก แล้วพ่นเลือดสดๆ ออกมาอีกคำใหญ่

โลหิตสาดกระจายไปไกลถึงห้าก้าว

ร่างทั้งร่างแทบจะถูกความโกรธแค้นอัดแน่นจนสลบเหมือดไปตรงนั้น

-----

"เชี่ย ข้าไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหมเนี่ย ตุ้ยชวนฉางโดนต่อกลอนคู่จนกระอักเลือดเลยเหรอ"

"ใช่แล้ว เจ้าดูไม่ผิดหรอก เขากระอักเลือดจริงๆ แถมยังพ่นออกมาตั้งสองรอบแล้วด้วย"

"ไหนว่าได้ฉายาเจ้าแห่งกลอนคู่ตุ้ยชวนฉางไง"

"ฝีปากแค่นี้ ชื่อเสียงกลับโด่งดังไม่เบาเลยนะ"

"นี่มันใช่เรื่องชื่อเสียงที่ไหนกันเล่า"

"นั่นสิ ปากเถ้าแก่แกพ่นฉอดๆ ไม่หยุดขนาดนั้น ฝีมือจะเก่งกาจแค่ไหนก็สู้ไม่ไหวหรอก!"

"เจ้าอย่าไปว่าเขาเลย ให้เจ้าขึ้นไปเองจะทนได้สักกี่ประโยคกันเชียว"

"นี่มันไม่ใช่แค่ประโยคสองประโยค หรือเจ็ดแปดประโยคเสียเมื่อไร นั่นมันร้อยกว่าประโยคเชียวนะ!"

"จำนวนเยอะยังพอว่า ที่สำคัญคือไม่มีซ้ำกันสักท่อน แถมยังด่าคนแบบอ้อมค้อมเจ็บแสบอีกต่างหาก!"

"เป็นใครหน้าไหนก็ทนไม่ไหวทั้งนั้นแหละ!"

"เมื่อกี้ไม่ใช่มีคนบอกว่าจะกินขี้หรอกหรือ"

"คนหายไปไหนแล้วล่ะ"

"นั่นสิ เมื่อกี้ใครบอกว่าจะกินขี้กันนะ"

"ลากคอมันออกมาซิ!"

ฝูงชนคุยไปคุยมาก็พาลนึกถึงคนที่เพิ่งบอกว่าจะกินขี้ขึ้นมาได้

แต่น่าเสียดายที่คนเยอะพลุกพล่านจนจำไม่ได้แล้วว่าใครเป็นคนพูด

อันที่จริงคนผู้นั้นแอบเผ่นหนีไปตั้งแต่ตอนประโยคที่ห้าสิบแล้ว

โดนด่าขนาดนี้ ใครมันจะไปทนไหวกันเล่า!

----

"อ้าว พี่ชวนฉาง ท่านไม่เป็นไรแน่นะ"

"ข้าเห็นท่านกระอักเลือดออกมาตั้งเยอะขนาดนั้น ให้ไปตามหมอมารักษาดูก่อนดีหรือไม่"

"ไม่เป็นไรหรอก ข้ารอท่านได้"

"ท่านกลับไปค่อยๆ คิด คิดออกแล้วค่อยกลับมาหาข้า ข้ารับรองว่าจะไม่

เก็บเงินเลย"

"เพราะอย่างไรเสีย ท่านก็แค่มารับคำด่านี่นา!"

"จริงสิ ข้ายังเหลืออีกห้าสิบประโยคแน่ะ"

"หรือว่าท่านจะฟังข้าท่องให้จบก่อน แล้วค่อยกลับไปคิดคำตอบทีเดียวดีไหม"

กลอนคู่ที่ AI สร้างขึ้นมาคืนสินค้าไม่ได้เสียด้วยสิ

อ่านค้างไว้เกินครึ่งแบบครึ่งๆ กลางๆ มันชวนให้อึดอัดหงุดหงิดชะมัด!

การกระทำระลอกนี้ของอวี๋จื้อช่างจริงใจสุดๆ เลยทีเดียว

"เถ้าแก่อวี๋ เจ้าอย่าได้รังแกคนเกินไปนัก!"

"เหล่ากุ่ย พวกเราล้วนมาจากแถบเจียงหนานเหมือนกันแท้ๆ"

"นี่เจ้าจะยืนดูอยู่เฉยๆ แบบนี้หรือไร"

ตุ้ยชวนฉางบ้วนเลือดออกมาคำหนึ่ง

แม้ใบหน้าจะขาวซีด แต่อย่างน้อยก็พอจะอ้าปากพูดได้แล้ว

เขากวาดสายตามองตรงไปยังกุ่ยเจี้ยนโฉวที่กำลังโบกพัดอยู่ด้านข้างทันที

ต่างก็ถูกหลี่ไต้เรียกตัวมาด้วยกันทั้งคู่ ไม่มีเหตุผลที่เขาจะต้องทนแบกรับอยู่คนเดียว

"โธ่ เถ้าแก่อวี๋ ปรองดองนำมาซึ่งโชคลาภ ปรองดองนำมาซึ่งโชคลาภ"

"พวกเราล้วนเป็นผู้มีหน้ามีตา การประชันกลอนคู่ย่อมเน้นความสอดคล้องสัมผัสอันประณีตงดงาม"

"การด่าทอนั่นเป็นเรื่องที่คนหยาบช้าเขาทำกัน"

กุ่ยเจี้ยนโฉวเองก็ไม่ได้คิดจะยืนดูอยู่เฉยๆ ต่อไป

หลี่ไต้ให้คำมั่นสัญญาว่าจะมอบบางสิ่งแก่เขาไว้จริงๆ

แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ

ประเด็นสำคัญคือความถนัดของเขากับตุ้ยชวนฉางนั้นไม่เหมือนกัน

ตุ้ยชวนฉางเชี่ยวชาญการด่าคนที่สุด แต่ระดับความยากเชิงเทคนิคในการแต่งกลอนคู่นั้นไม่ได้สูงส่งอะไรนัก

ส่วนตัวเขานั้นต่างออกไป

สิ่งที่เขาถนัดที่สุดก็คือกลอนคู่ที่มีระดับความยากสูงลิ่ว

ในทางกลับกัน เรื่องด่าทอผู้คนเขากลับด้อยกว่าขั้นหนึ่ง

"อยากเสนอหน้าโผล่หัวออกมารับเคราะห์สินะ"

อวี๋จื้อหรี่ตามองกุ่ยเจี้ยนโฉว

"อย่าเข้าใจผิด ข้ากับเขาไม่ได้สนิทกัน"

"เพียงแต่บังเอิญผ่านมา แล้วเห็นว่าท่านเถ้าแก่จะรุกไล่บีบคั้นผู้อื่นเกินไปหน่อย จึงออกมาร้องขอความเป็นธรรมสักสองสามคำก็เท่านั้น"

กุ่ยเจี้ยนโฉวโบกพัดบัณฑิตเบาๆ ท่าทางสง่างามภูมิฐาน

"วางใจเถอะ ข้าไม่ถือสากับพวกเศษขยะหรอก"

อวี๋จื้อพยักหน้า พลางเอ่ยปลอบประโลม

แน่นอนว่าสายตายังแอบเหลือบมองตุ้ยชวนฉางที่นอนกระอักเลือดอยู่บนพื้นโดยไม่รู้ตัว

"มองข้าทำไม"

"เจ้าเห็นข้าเป็นเศษขยะรึไง!"

ตุ้ยชวนฉางจ้องตากลับไปด้วยความไม่พอใจ

"เอาน่า~~"

"อย่าเข้าใจผิดสิ ข้าไม่ได้เจาะจงเจ้าคนเดียว"

อวี๋จื้อรีบส่ายหน้า

เพียงแต่ยังไม่ทันที่ตุ้ยชวนฉางจะได้โล่งอก

เขาก็กล่าวต่อทันทีว่า "ข้าหมายถึงทุกท่านที่อยู่ที่นี่... ล้วนเป็นเศษขยะทั้งนั้น!"

"เถ้าแก่อวี๋ วาจาเจ้าจะโอหังเกินไปแล้ว!"

คำพูดนี้หลุดออกมา แม้แต่กุ่ยเจี้ยนโฉวก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป

เขาหุบพัดบัณฑิตดัง "พึ่บ"

บนใบหน้าเต็มไปด้วยเพลิงโทสะ

"เถ้าแก่อวี๋ คำพูดนี้ข้าคงแกล้งทำเป็นหูทวนลมไม่ได้แล้วล่ะ"

เจิ้นซานซาน หลิวชิงซาน ที่ยืนอยู่ด้านข้างก็ไม่อาจทนดูเฉยๆ ได้อีกต่อไป

"ถูกแล้ว เถ้าแก่อวี๋"

"หรือว่าล่วงเกินตุ้ยชวนฉางคนเดียวยังไม่พอ ยังคิดจะเป็นศัตรูกับพวกเราด้วยงั้นรึ"

ไป๋เสอหวัง หวังเยวี่ย ก็นั่งไม่ติดเช่นกัน

นี่ถือเป็นการเหยียบย่ำท้าทายศักดิ์ศรีของพวกเขาแล้ว

"เป็นศัตรูกับพวกเจ้างั้นรึ"

"ไม่หรอก พวกเจ้ายังไม่มีคุณสมบัติพอจะเป็นศัตรูของข้าด้วยซ้ำ"

อวี๋จื้อส่ายนิ้วชี้ไปมาอย่างดูแคลน

จะโทษว่าเขาวางก้ามโอหังเกินไปก็ไม่ได้

เพราะความจริงคือ สี่คนนี้มาพร้อมกับหลี่ไต้

เห็นได้ชัดว่ารวมหัวกันมาป่วนร้านแท้ๆ

ถ้าปล่อยให้พวกนี้รอดไปได้ง่ายๆ

ก็เท่ากับให้พวกมันได้เปรียบเปล่าๆ น่ะสิ

ในเมื่อจะลุยแล้ว ก็จัดมันไปพร้อมกันรวดเดียวนี่แหละ

จะได้ไม่ต้องมานั่งรอให้เรียงหน้ากันเข้ามาทีละคน

เสียเวลาชะมัด!

---

"เชี่ย เถ้าแก่อวี๋นี่ได้ใจจนเหลิงไปแล้วมั้ง"

"นั่นสิ ล่วงเกินตุ้ยชวนฉางคนเดียวยังไม่พอ นี่ยังกล้าเปิดศึกชนกับสี่สุดยอดซิ่วไฉแห่งเจียงหนานอีก"

"คนพวกนี้ไม่ใช่พวกไก่กาธรรมดาๆ เสียหน่อย"

"ถูกเผง แต่ละคนล้วนมีชื่อเสียงทัดเทียมกับตุ้ยชวนฉาง แถมยังมีวีรกรรมประจักษ์ชัดกันทั้งนั้น"

"โอ้? ไม่ทราบว่ามีวีรกรรมอะไรบ้างรึ"

"เจ้าไม่ใช่คนแถบเจียงหนานรึไง ขนาดชื่อเสียงเรียงนามของสี่คนนี้ยังไม่เคยได้ยินมาก่อนเนี่ยนะ"

"ผู้น้อยมาจากเมืองกว่างหลิง แค่แวะมาดูเรื่องสนุกน่ะ"

"มิน่าเล่า"

"ถ้าจะพูดถึงสี่คนนี้ในแถบเจียงหนานล่ะก็ เรียกได้ว่าไม่มีใครไม่รู้จัก"

"ตุ้ยชวนฉางเจ้าแห่งกลอนคู่ไม่ต้องพูดถึง ช่ำชองการด่าคนที่สุด สามารถด่าจนคู่ต่อสู้ควันออกหูเจ็ดทวารโดยไม่มีปัญญาจะอ้าปากเถียง"

"ไอ้คนนี้ไม่ต้องพูดถึงแล้วล่ะ นอนกระอักเลือดอยู่บนพื้นโน่นแน่ะ"

"โธ่เอ๊ย อย่างน้อยก็ไว้หน้าเขาสักหน่อยเถอะ อย่างไรเขาก็เคยมีวีรกรรมด่าคนจนอกแตกตายมาแล้วนะ"

"มาพูดถึงเจิ้นซานซาน หลิวชิงซาน คนนี้สิ เขาเป็นยอดคนที่ไม่ธรรมดาเลยเชียว"

"ย้อนไปตอนนั้น สามสำนักศึกษาชั้นนำที่สุดแห่งเจียงหนานมารวมตัวกันที่แม่น้ำเฉียนถัง ประชันกลอนคู่ในหัวข้อชมคลื่นยักษ์"

"หลิวชิงซานโดดเด่นเหนือใคร ใช้สุดยอดกลอนคู่เอกข่มเหล่านักศึกษาจากทั้งสามสำนักศึกษาจนเงยหน้าไม่ขึ้น"