ตอนที่ 53 ฝ่ายตรงข้ามทั้งสี่เก่งกาจดั่งฟ้าประทาน (ต้นฉบับบทที่ 52)

"ก็เพราะเหตุนี้ ถึงได้มีฉายาเจิ้นซานซาน"

"ได้ยินว่าช่วงปีที่หลิวชิงซานอยู่ที่สำนักศึกษา อัจฉริยะคนอื่นๆ ล้วนหม่นหมองไร้ประกายไปตามๆ กัน"

"หากไม่ใช่เพราะครอบครัวหาอาจารย์จากสำนักฮั่นหลินมาสอนเป็นการส่วนตัวในภายหลัง เกรงว่าคนอื่นคงไม่มีวันได้ผงาดเป็นแน่"

"เก่งกาจขนาดนั้นเลยหรือ"

"ก็ใช่น่ะสิ เจ้าคิดว่าอย่างไรเล่า"

"นับถือจริงๆ แล้วคนอื่นล่ะ"

"มาพูดถึงไป๋เสอหวัง หหวังเยวี่ยบ้าง คนนี้ก็เป็นยอดคนแห่งยุคเช่นกัน"

"ตอนนั้นชมรมกลอนคู่ทุกแห่งมาชุมนุมกันที่จวนหลินอันเพื่อชมดอกเบญจมาศและประชันฝีมือ เขาตัวคนเดียวสู้กับเหล่าบัณฑิต จนสร้างชื่อเสียงโด่งดังในศึกเดียว"

"ความถนัดที่สุดคือการรับมือคนจำนวนมาก มีชื่อเสียงเรื่องความคิดเฉียบไว ไม่อาจดูเบาได้เลย"

"ประชันคารมชนะเหล่าบัณฑิตงั้นหรือ"

"มิน่าล่ะถึงได้ฉายาว่าไป๋เสอหวัง ยอดเยี่ยมจริงๆ"

"แล้วคนสุดท้ายล่ะ"

"หากจะพูดถึงคนสุดท้าย ยอดฝีมือโคลงคู่ไร้พ่าย กุ่ยเจี้ยนโฉว นั่นยิ่งไม่ธรรมดาเข้าไปใหญ่"

"คนผู้นี้มีชื่อเสียงเรื่องการแก้กลอนคู่ไร้พ่าย จนถึงตอนนี้นับรวมกลอนคู่ไร้พ่ายทั้งเล็กใหญ่ที่เขาแก้ได้ก็มีสิบกว่าบทแล้ว ผลงานไม่ธรรมดาเลย"

"ได้ยินว่าเขายังเชี่ยวชาญการคิดค้นกลอนคู่ไร้พ่ายอีกด้วย"

"ตรงหน้าประตูสำนักของพวกเขายังมีกลอนคู่ไร้พ่ายที่เขาแต่งแขวนอยู่จนถึงทุกวันนี้ ยังไม่มีใครแก้ได้เลย"

"เก่งกาจขนาดนั้นเลยหรือ"

"ทั้งสี่คนนี้ล้วนเป็นยอดคนทั้งนั้นเลยนะ"

"นั่นน่ะสิ ครั้งนี้เถ้าแก่อวี๋เตะโดนแผ่นเหล็กเข้าให้แล้ว"

"หากสู้ตัวต่อตัวอาจยังมีโอกาสชนะ แต่หนึ่งต่อสี่ เกรงว่าจะตายไม่ดีเอาน่ะสิ"

"โทษใครไม่ได้ โทษที่ตัวเองผยองเกินไป"

"พูดก็พูดเถอะ..."

ในฝูงชน มีบัณฑิตเอ่ยถึงความเป็นมาของทั้งสี่คนแห่งแถบเจียงหนานไปเรียบร้อยแล้ว

แต่ละคนล้วนมีผลงานเลื่องลือ ชวนให้ผู้คนยำเกรง

"พี่เซวีย นี่ นี่ มัน..."

พวกจ้าวอู่ที่ยืนอยู่ด้านข้างย่อมได้ยินชื่อเสียงเรียงนามของคนเหล่านั้นเช่นกัน

"นี่มันจะบุ่มบ่ามเกินไปแล้วนะ!"

"เป็นอย่างไรบ้าง เสี่ยวฉี่จะสู้สี่คนนี้ไหวไหม"

เซวียซินเยวี่ยขมวดคิ้วเรียวงาม

"ค่อนข้างน่าเป็นห่วงอยู่นะ!"

"หากสู้ตัวต่อตัวยังพอว่า แต่หนึ่งต่อสี่ อีกฝ่ายต่างมีความถนัดเฉพาะตัว ยากจะบอกได้ว่ามีความมั่นใจแค่ไหน"

"ทว่า เถ้าแก่อวี๋ก็ไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป"

"หากทั้งสองคนร่วมมือกัน ก็น่าจะพอมีกำลังต่อสู้ได้อยู่"

"แต่เถ้าแก่คนนี้เหลวไหลเกินไปหน่อยแล้ว!"

จ้าวอู่รู้สึกหงุดหงิดอยู่บ้าง

มีที่ไหนคนคนเดียวไปท้าทายทีเดียวสี่คน

แถมล้วนเป็นยอดฝีมือทั้งนั้น

"ฮึ!"

"ใครจะเหลวไหลก็ไม่เท่าเจ้าหรอก!"

เสียงทุ้มหนักแน่นดังมาจากด้านหลังของทั้งสองคน

"พี่...พี่ใหญ่?"

"พี่จ้าว?"

เมื่อได้ยินเสียง สองสาวก็หันขวับกลับไปด้วยความประหลาดใจระคนดีใจ

ผู้มาไม่ใช่ใครอื่น เป็นจอหงวนฝ่ายบุ๋นรุ่นก่อน พี่ใหญ่ของจ้าวอู่...จ้าวอี้ นั่นเอง

จ้าวอี้ใบหน้าหล่อเหลา รูปร่างสูงโปร่งสง่างาม ท่าทางสุภาพอ่อนโยนดั่งวิญญูชน

ในท่ามกลางฝูงชนจึงดูสะดุดตาเป็นพิเศษ

ยังดีที่ยุคโบราณไม่มีอินเทอร์เน็ตที่ก้าวหน้า

ต่อให้เป็นจอหงวนรุ่นก่อน ก็ไม่มีคนเคยเห็นหน้าสักเท่าไร

ไม่อย่างนั้นก็คงไม่รู้ว่าจะสร้างความฮือฮาได้ขนาดไหน

"พี่ใหญ่

ท่านมาได้อย่างไร"

จ้าวอู่รู้สึกประหลาดใจ พี่ใหญ่ของนางมิใช่ถูกตามตัวไปทำงานหรอกหรือ

"ก็เพราะเจ้าก่อเรื่องน่ะสิ"

"หากข้าไม่ได้เห็นจดหมายในห้องหนังสือ ก็คงไม่รู้ว่าเจ้าจะก่อเรื่องวุ่นวายใหญ่โตให้ตระกูลเราขนาดนี้"

"ข้าเคยบอกหรือไม่ว่า จ้าวฉี่เป็นความลับของตระกูลเรา หากยังไม่ถึงเวลาห้ามให้ใครพบหน้าเด็ดขาด"

"เจ้าถึงกับลากเขามายังที่พรรค์นี้ กลัวคนอื่นจะไม่อิจฉาตระกูลเราหรืออย่างไร"

"เจ้ารู้หรือไม่ว่าตอนนี้ตำแหน่งของข้ายังไม่มั่นคงดี"

"หากคนอื่นรู้ว่าบ้านเรายังมีผู้มีพรสวรรค์ระดับจอหงวนอยู่อีกคน"

"อย่าว่าแต่คอยจ้องเล่นงานข้ากับท่านพ่อเลย ลับหลังอาจถึงขั้นลงมือทำร้ายเสี่ยวฉี่ด้วยซ้ำ"

จ้าวอี้มีสีหน้าเคร่งขรึม กดเสียงให้ต่ำลงแล้วเอ่ย

เขาเห็นจดหมายที่จ้าวอู่วางทิ้งไว้บนโต๊ะ จึงควบม้าบึ่งมาโดยเร็ว

ยังดีที่ทุกอย่างยังทันการ

"พี่...พี่ใหญ่ ข้าก็แค่คิดว่าไม่ค่อยมีใครเคยเห็นเขาไม่ใช่หรือ"

เมื่อจ้าวอู่ได้ยินเช่นนี้ก็เริ่มลนลานขึ้นมา

"พี่จ้าว ทั้งหมดเป็นความผิดของข้าเอง ข้าเป็นคนให้น้องจ้าวอู่ช่วยหาคนให้เจ้าค่ะ"

เซวียซินเยวี่ยตระหนักถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้เช่นกัน จึงรีบเอ่ยปาก

"ไม่ใช่เรื่องของเจ้า"

"ข้าอ่านจดหมายแล้ว เจ้าให้นางมาตามข้าต่างหาก"

"เป็นนางที่ตัดสินใจเอาเองตามอำเภอใจ"

จ้าวอี้ส่ายหน้า

ตระกูลเซวียกับตระกูลจ้าวเป็นสหายเก่าแก่กัน

อีกทั้งเซวียซินเยวี่ยก็ไม่ได้ทำอะไรผิดจริง ๆ

"งะ...งั้นพี่ใหญ่ ตอนนี้จะทำอย่างไรดี"

จ้าวอู่เริ่มลนลานขึ้นมาเช่นกัน

"ฮึ!"

"ทำอย่างไรน่ะหรือ"

"กลับไปข้าค่อยจัดการเจ้า"

"ยังดีที่ข้ามาทัน น้องเล็กยังไม่ได้ลงมือ"

"ต่อไปก็ดูข้าจัดการก็พอ"

"มีข้าอยู่ข้างกายเขา คนอื่นก็จะคิดว่าข้าอยากช่วยสร้างชื่อเสียงให้เขา"

"ภายหน้าหากมีเรื่องทำนองนี้อีก ก็จะพุ่งเป้ามาที่ข้าแทน"

"นับว่าพลิกวิกฤตเป็นโอกาสได้อยู่"

จ้าวอี้ปรายตามองน้องสาวตัวเองอย่างหงุดหงิด

แล้วจะทำอย่างไรได้อีกล่ะ

น้องสาวตัวเองก่อเรื่อง มีแต่ต้องตามเช็ดตามล้างให้เท่านั้นแหละ

"พี่ใหญ่จ้าว ท่านจะลงมือเองหรือเจ้าคะ"

เซวียซินเยวี่ยรู้สึกยินดีระคนประหลาดใจ

แม้จ้าวอู่จะเคยบอกว่าฝีมือต่อกลอนคู่ของจ้าวฉี่เหนือกว่าพี่ใหญ่ของเขาแล้ว

แต่ก็ยังไม่เคยผ่านการทดสอบจริง

ทว่าจ้าวอี้นั้นต่างออกไป

เขาคือจอหงวนฝ่ายบุ๋นรุ่นก่อนหน้า

นั่นผ่านการพิสูจน์มาแล้ว ของจริงแท้แน่นอนไม่ต้องพูดถึง

เรียกได้ว่าเป็นอันดับหนึ่งในหมู่คนรุ่นเยาว์

เพราะจอหงวนรุ่นก่อนหน้านั้นกับรุ่นก่อนหน้าโน้นต่างก็อายุมากกันหมดแล้ว

นั่นคือจอหงวนที่ฝ่าด่านบัณฑิตนับพันนับหมื่นขึ้นมา ฝีมือรอบด้านแกร่งกล้าของแท้

หากเขาลงมือ มีเพียงคำเดียวคือ หนักแน่น

"อืม ไหน ๆ ก็มาแล้ว"

"ช่วงนี้ข้าเหน็ดเหนื่อยกับงานเอกสารราชการ ถึงเวลาหาอะไรผ่อนคลายบ้างแล้ว"

มีเพียงคนอย่างจ้าวอี้เท่านั้นที่กล้าพอจะมองสี่ซิ่วไฉแห่งมณฑลเจียงหนานเป็นแค่เครื่องเล่นคลายเครียด

แถมยังไม่ทำให้คนรู้สึกว่าอวดอ้างเกินจริงอีกด้วย

"พี่ใหญ่ดีที่สุดเลย!"

จ้าวอู่เอ่ยอย่างร่าเริง

เพียงช่วงเวลาที่สนทนากันอยู่นี้ สถานการณ์ใน

ลานประชันก็เกิดความเปลี่ยนแปลงขึ้นอีกครั้ง

"พวกเจ้าเข้ามาพร้อมกันให้หมดเลย แซ่อวี๋อย่างข้ามีหรือจะกลัว"

อวี๋จื้อสะบัดชายเสื้อ นั่งลงบนเก้าอี้ประธานอย่างผึ่งผายองอาจ

"ข้าหวังเยวี่ยยังไม่เคยเจอใครอวดดีปานนี้มาก่อน!"

ไป๋เสอหวัง หวังเยวี่ย ถนัดการใช้พวกมากรุมพวกน้อยที่สุด

แต่แท้จริงแล้วก็แค่รังแกพวกไก่อ่อนเท่านั้น

ไหนเลยจะกล้าไปท้าทายยอดฝีมือตัวจริง

"เอ้า วันนี้เจ้าก็ได้เจอแล้วนี่ไง!"

อวี๋จื้อเลิกคิ้ว

"เจ้ารังแกกันเกินไปแล้ว"

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็อย่าหาว่าพวกเราใช้พวกมากเอาชนะพวกน้อยก็แล้วกัน!"

เจิ้นซานซาน หลิวชิงซาน กัดฟันแน่นจนส่งเสียงกรอด ๆ

นับตั้งแต่เขาสร้างชื่อเสียงมาหลายปี

ยังไม่เคยมีใครกล้าดูถูกเขาถึงเพียงนี้มาก่อน

"แดนเจียงหนานโบราณ ซิ่วไฉมากมี สี่รุมหนึ่งเยี่ยงนี้ น่าขันสิ้นดีในยุทธภพ"

เสียงเล็กใสดังขึ้น ในที่สุดจ้าวฉี่ก็สบโอกาสก้าวออกมาเสียที

ช่วงเวลาที่ผ่านมานี้ทำเอาเขาอึดอัดแทบตาย

ขาข้างนี้จะก้าวก็ไม่ก้าวอยู่นั่นแล้ว

"ผู้ใดบังอาจมาหัวเราะเยาะชาวมณฑลเจียงหนานของพวกเรา!"

ทั้งสี่หันขวับกลับไปด้วยความโมโห

แต่กลับมองไม่เห็นใคร

"เอ่อ... หนูน้อย"

"เจ้าหลงทางมาหรือเปล่า"

อวี๋จื้อนั่งหันหน้าตรงกับประตูใหญ่ จึงรู้โดยธรรมชาติว่าใครเป็นคนส่งเสียง

เพียงแต่ร่างเด็กน้อยที่แสร้งวางท่าเป็นผู้ใหญ่มันชวนขบขันจริง ๆ

"เด็กบ้านไหนไม่สั่งสอน รีบพาตัวกลับไปอบรมเสีย!"

ทั้งสี่มองตามสายตาของอวี๋จื้อไป

ในที่สุดก็หาต้นตอของเสียงเจอ

ถึงกับเกือบจะหัวเราะจนหงายหลัง