ตอนที่ 54 เพื่อนร่วมทีมฝ่ายเราเก่งกาจดั่งเซียน (ต้นฉบับบทที่ 53)

"ฮึ!"

"ไร้มารยาท!"

"สี่รุมหนึ่ง หน้าด้านไร้ยางอายสิ้นดี!"

จ้าวฉี่กลอกตาบน

เจ้าสี่คนนี้ทำเอาคนมีการศึกษาเสียหน้าหมดจริง ๆ

"เจ้าหนู นี่เถ้าแก่เขาเป็นคนเรียกร้องเองนะ"

"พวกเรายังไม่ได้ว่าอะไรสักคำ"

"แน่นอนว่า ถ้าฝั่งเขาอยากจะเพิ่มคน พวกเราก็ไม่ขัดข้องอยู่แล้ว"

"หรือว่าน้องชาย เจ้าจะข้ามไปช่วยเขารับมือพวกเราดีล่ะ?"

กุ่ยเจี้ยนโฉวโบกพัดบัณฑิตพลางเอ่ยอย่างแสร้งหวังดี

"ใช่แล้ว ๆ เจ้าไปช่วยเขาเลยสิ"

"สองต่อสี่ พวกเราไม่มีปัญหาอยู่แล้ว"

"ฮ่าๆๆๆๆ"

เสียงหัวเราะร่าเริงดังก้องไปทั่วบริเวณ

"ได้สิ พวกเจ้าอย่ามาเสียใจทีหลังก็แล้วกัน"

จ้าวฉี่กำลังคิดแบบนั้นอยู่พอดี เลยตามน้ำไปทันที

"เด็กคนนี้ใครกันน่ะ?"

"ไม่รู้สิ อายุนิดเดียว แต่วาจาไม่เบาเลย"

"ฟังจากสำเนียงเหมือนคนเมืองหลวง ไม่ใช่ว่าเป็นคุณชายน้อยบ้านใต้เท้าคนไหนหนีออกมาหรอกนะ?"

"ถึงจะมีภูมิหลังใหญ่โต แต่สถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ก็ช่วยอะไรไม่ได้อยู่ดี!"

"นั่นสิ ตอนนี้เขาประชันกลอนคู่กันนะ ไม่ได้ว่าความในศาลสักหน่อย"

"ฝีมือฝั่งตรงข้ามน่ะเก่งกาจระดับฟ้าประทานเลยนะ"

"เฮ้อ... น่าเสียดายเถ้าแก่จริง ๆ..."

ฝูงชนวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่ แต่ก็ไม่มีใครคิดว่าจ้าวฉี่จะช่วยอะไรได้

"เสียใจทีหลัง?"

"พวกเราเนี่ยนะจะเสียใจทีหลัง?"

"ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ"

กุ่ยเจี้ยนโฉวกับพวกทั้งสี่คนยิ่งหัวเราะร่าจนตาหยีฟันขาววับ

"เอิ่ม..."

"เจ้าหนู พลัดหลงกับที่บ้านมาหรือเปล่า"

"เที่ยงแสก ๆ แบบนี้ คงยังไม่ได้กินข้าวสินะ"

"เด็กน้อยผู้น่าสงสาร เอาเป็นว่าข้าทำมื้อเที่ยงให้กินก่อนดีไหม"

"พอกินเสร็จเจ้าก็นั่งรอเงียบ ๆ อยู่ข้าง ๆ เดี๋ยวข้าช่วยตามหาครอบครัวให้ ดีหรือไม่"

แม้แต่อวี๋จื้อยังหน้าผากขึ้นเส้นดำเป็นแถบ

"ดีเลย ๆ ท่านรู้ได้ยังไงว่าข้าหิวมาทั้งเช้าแล้ว"

"ตอนนี้ท้องร้องจ๊อก ๆ ไม่หยุดเลย"

จ้าวฉี่ดีใจขึ้นมา ในที่สุดก็เจอคนที่เข้าใจตนอีกคนแล้ว

เถ้าแก่คนนี้เป็นคนดีจริง ๆ

เขาสาบานเลยว่าจะต้องช่วยเถ้าแก่โค่นพวกหนูโสโครกสี่ตัวนี้ให้ได้!

"ฮ่าๆๆๆๆๆๆ"

"เจ้าหนู แม่เจ้าเรียกกลับบ้านไปกินข้าวแล้วมั้ง!"

"ไม่สิ ต้องบอกว่า แม่เจ้าเรียกกลับบ้านไปกินนมต่างหาก!"

"อายุก็แค่นี้ ขนเพิ่งจะขึ้นครบหรือยังเถอะ?"

"ริอ่านจะออกมาทำตัวเป็นวีรบุรุษ?"

"ฮ่าๆๆๆๆๆๆ"

"ขำจะตายอยู่แล้ว ขำจนท้องคัดท้องแข็งไปหมด"

"กะจะทำให้พวกเราขำตายหรือยังไงกัน?"

สี่สหายเจียงหนานพูดพลางหัวเราะกุมท้องเอิ๊กอ๊าก

"โอ้?"

"ไม่ทราบว่าทุกท่านมีความเห็นอันใดกับน้องชายของข้าหรือ?"

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ทั้งสี่ท่านก็คงไม่รังเกียจหากพี่ชายอย่างข้าจะมายืนเคียงข้างน้องชายอยู่ฝั่งเถ้าแก่ด้วยกระมัง?"

สุ้มเสียงนุ่มนวลไพเราะดุจหยกดังขึ้น ปรากฏว่าจ้าวอี้เห็นเข้าจึงก้าวออกมา

"ไม่รังเกียจ ไม่รังเกียจเลย"

"ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ"

ทั้งสี่คนหัวเราะกันอย่างบ้าคลั่ง โดยไม่รู้ตัวเลยว่า

ตนเองกำลังเผชิญหน้าอยู่กับใคร

"พี่... พี่ใหญ่?"

จ้าวฉี่เห็นพี่ใหญ่ปรากฏตัวก็ถึงกับอึ้งไปเล็กน้อย

"กลับไปข้าค่อยคิดบัญชีกับเจ้า"

จ้าวอี้เดินผ่านข้างกายจ้าวฉี่พลางกระซิบเสียงเบา จากนั้นจึงประสานมือคารวะอวี๋จื้อ

"ขออภัยด้วย น้องชายของข้าดื้อรั้นไปหน่อย สร้างความลำบากให้เถ้าแก่แล้ว"

"ข้าน้อยจ้าวอี้ เป็นคนเมืองหลวง ได้รับคำเชิญจากแม่นางเซวีย จึงตั้งใจมาให้ความช่วยเหลือ"

ท่าทางสุภาพบุรุษผู้ถ่อมตนของจ้าวอี้ ทำให้ใครเห็นก็ล้วนเกิดความรู้สึกประทับใจตั้งแต่แรกพบ

ทว่า ในที่เกิดเหตุแห่งนี้ย่อมมีคนจากเมืองหลวงปะปนอยู่ด้วย

พอเขาปรากฏตัวก็มีคนจำได้ทันที

"จ้าวอี้... ใช่จ้าวอี้คนนั้นหรือเปล่า?"

"เชี่ย ใช่จ้าวอี้คนนั้นจริง ๆ ด้วย!"

"เขามาได้ยังไงกัน?"

"คุณพระ ศึกนี้กลายเป็นการประลองระดับเทพเซียนไปแล้ว!"

"เดี๋ยวก่อน จ้าวอี้คือใครกันแน่ ทำไมข้าไม่เคยได้ยินชื่อเลย?"

"แม้แต่จ้าวอี้เจ้ายังไม่เคยได้ยินชื่อ? เจ้าแน่ใจนะว่าตัวเองเป็นผู้คงแก่เรียนน่ะ?"

"นั่นสิ สภาพอย่างเจ้ายังกล้าอ้างตัวเป็นบัณฑิตอีก"

"พี่ชายพี่สาวผู้ใจบุญทั้งหลาย มีใครพอจะบอกข้าหน่อยได้ไหมว่าจ้าวอี้คนนี้คือใครกันแน่ เลิกเล่นทายปริศนากันเสียทีเถอะนะ"

"หากจะพูดถึงจ้าวอี้ ก็ต้องย้อนไปถึงการสอบชุนเหวยคราวก่อน เขาบุกตะลุยฟันฝ่าปราบเหล่าอัจฉริยะยอดฝีมือทั่วทั้งสิบสามมณฑลเหนือใต้จนราบคาบ คว้าตำแหน่งอันดับหนึ่งมาครอง ก้าวขึ้นสู่บัลลังก์เกียรติยศอันไร้ผู้เทียมทาน"

"เชี่ย! ข้านึกออกแล้ว เขาไม่ใช่จอหงวนรุ่นก่อนหรอกรึ?"

"ก็เขาน่ะสิ! ปล่อยให้เดาอยู่ตั้งนาน"

"ข้าว่าแล้วทำไมชื่อถึงคุ้นหูนัก ที่แท้ก็เป็นจอหงวนตัวจริงเสียงจริงมาเอง!"

"เชี่ยเอ๊ย ศึกเทพชนเทพ เพิ่งออกจากหมู่บ้านเริ่มต้นก็เจอบอสใหญ่เข้าให้แล้ว"

"แล้วสี่คนจากแถบเจียงหนานนั่นยังพอมีทางรอดไหมเนี่ย?"

"ไม่รอดแล้ว หามออกไปได้เลย"

ในหมู่ฝูงชน ตัวตนของจ้าวอี้ถูกขุดคุ้ยออกมาอย่างรวดเร็ว

เสียงหัวเราะร่าของกลุ่มสี่คนอวดดีพลันชะงักกึกไปในทันใด

"ตุบ!"

ทั้งสี่คนตกใจจนแข้งขาอ่อนยวบทรุดลงไปกองกับพื้นพร้อมเพรียงกัน

นั่นมันจอหงวนเชียวนะ!

แม้พวกเขาจะหลงตัวเองไปบ้าง แต่ก็ไม่ได้โง่เง่าจนไม่รู้ประสีประสา

คำว่าจอหงวนหมายถึงอะไร?

นั่นคือตัวตนระดับที่บดขยี้ผู้คนทั้งรุ่นจนราบคาบ

ไอ้พวกฉายาเจิ้นซานซานอะไรนั่น พออยู่ต่อหน้าเขาก็เป็นได้แค่เรื่องตลก

คนระดับนี้คือผู้สยบได้ทั้งราชสำนัก

ทั้งสองฝ่ายเปรียบประดุจพญาหงส์กับนกกระจอก ไม่อาจนำมาเทียบชั้นกันได้เลย

"โอ้?"

"ท่านจอหงวนจ้าว ท่านมาได้จังหวะพอดีเลย!"

"ตรงนี้กำลังต้องการความช่วยเหลือจากท่านอยู่พอดี"

พอได้ยินว่าเป็นจอหงวน ตาของอวี๋จื้อก็เป็นประกายวาววับขึ้นมาทันที

"เถ้าแก่อวี๋ วางใจเถอะ"

"พวกข้าสองพี่น้องจะช่วยท่านอย่างสุดกำลัง คว้าชัยชนะมาให้ท่านเอง"

จ้าวอี้พยักหน้า นึกว่าอวี๋จื้อกำลังหวาดกลัว จึงรีบเอ่ยปากปลอบประโลม

"ไม่ใช่ ข้าหมายถึง..."

"พอดีเลย ข้ากำลังกลุ้มใจอยู่ว่าฝั่งตรงข้ามสี่คนนั้นกระจอกเกินไป"

"ท่านมาก็ดี จะได้ไปช่วยอุดจุดอ่อนเรื่องฝีมือไม่ถึงขั้นของสี่คนนั้นพอดี"

จอหงวน นั่นมันจอหงวนเชียวนะ!

อวี๋จื้ออยากลองของมานานแล้วว่าระหว่าง AI กับจอหงวนยุคโบราณ ใครจะแน่กว่ากัน

ส่วนไอ้พวกซิ่วไฉพวกนั้น...

ถ้าอยู่ในยุคปัจจุบันก็เป็นได้แค่วัตถุดิบป้อนให้ AI บดขยี้เล่นเท่านั้นแหละ

"เดี๋ยวสิ เถ้าแก่ ท่านอาจจะยังไม่..."

"เข้าใจที่ข้าพูด"

"ข้าคือคนที่แม่นางเซวียเชิญมาช่วยท่านนะ"

จ้าวอี้ขมวดคิ้วมุ่น

เถ้าแก่คนนี้พูดจาภาษาคนไม่รู้เรื่องหรืออย่างไร

"ข้าเข้าใจดีแล้ว"

"ถ้าอยากช่วยข้า ก็จงข้ามไปอยู่ฝั่งตรงข้ามเสีย"

"เอาละ พวกท่านรอข้าสักสองสามนาทีนะ"

"ข้าจะไปเตรียมของกินให้น้องชายตัวน้อยสักหน่อย"

"กำลังอยู่ในวัยกำลังโตพอดี"

"จะปล่อยให้หิวท้องกิ่วได้ยังไงกัน?"

"ในเมื่อเป็นคนที่แม่นางเซวียเชิญมาช่วย มื้อนี้ข้าเลี้ยงเองก็แล้วกัน"

"แอบบอกให้นะ กับข้าวร้านข้าไม่ใช่ถูก ๆ คนทั่วไปข้าคิดตั้งสิบตำลึงเงินเชียวนะ"

อวี๋จื้อพูดพลางสาวเท้าเดินเข้าห้องครัวไปอย่างคล่องแคล่ว

สี่นาทีต่อมา กลิ่นหอมประหลาดสายหนึ่งก็ลอยโชยออกมา

กลิ่นหอมตลบอบอวล ชวนให้ผู้คนเคลิบเคลิ้มหลงใหลอย่างห้ามไม่ได้

จ้าวฉี่ถึงกับเบิกตากว้างจ้องเขม็ง

สายตามองตรงไปยังต้นตอของกลิ่นหอมทันที

อวี๋จื้อยกข้าวสวยร้อน ๆ หนึ่งถ้วย พร้อมกับน่องไก่ชิ้นโตฉ่ำน้ำมันวาววับอีกหนึ่งจานเดินออกมา

"เชี่ยเอ๊ย หอมชะมัด"

"น่ากินเป็นบ้าเลย!"

"พวกเรายังไม่ได้กินมื้อเที่ยงกันเลยนี่นา หรือว่าจะกินที่นี่กันดี?"

"คิดอะไรอยู่ เขายังประลองกันไม่เสร็จเลยนะ"

"นั่นน่ะสิ อีกอย่าง แค่น่องไก่จานเดียว พวกเราใช่ว่าจะไม่เคยกินเสียหน่อย... ซี้ด..."

"จริงด้วย จริงด้วย... ซี้ด... ซี้ด..."

กลิ่นหอมยั่วยวนชวนน้ำลายสอทำเอาผู้คนในฝูงชนน้ำลายไหลยืดไปตาม ๆ กัน