ตอนที่ 55 กวาดเรียบเจ็ดคนไม่สนมิตรสนศัตรู (ต้นฉบับบทที่ 54)

"เด็กดีนะเจ้าหนู ไปนั่งกินตรงนู้นไป"

อวี๋จื้อลูบศีรษะของจ้าวฉี่เบา ๆ

อาหารสำเร็จรูปเองก็มีแบ่งเกรดสูงต่ำเหมือนกัน

นี่คือน่องไก่ตุ๋นน้ำแดงชิ้นโตที่เขาซื้อมาในราคาตั้งห้าสิบหยวนเชียวนะ

ได้ยินมาว่าเป็นอาหารสำเร็จรูปเกรดเดียวกับแบรนด์อาหารเด็กชื่อดัง คุณภาพนี่ไว้ใจได้เต็มร้อย

กินเสร็จก็ไม่ต้องกลัวว่าเด็กน้อยจะท้องเสียอีกต่อไป

"ขอบคุณขอรับพี่ชาย"

ตอนนี้จ้าวฉี่โดนความน่ากินของอาหารล่อลวงไปทั้งตัวและหัวใจแล้ว

จึงเดินไปนั่งกินข้าวอยู่อีกด้านหนึ่งทันที

"เอาละ ไม่ต้องพูดพร่ำทำเพลง เริ่มกันเลยเถอะ"

"พวกท่านออกโจทย์มาคนละหนึ่งข้อ ข้าตอบ"

"ข้าออกหนึ่งข้อ พวกท่านตอบพร้อมกันได้หมด"

"อย่าหาว่าข้าไม่ให้โอกาสพวกท่านก็แล้วกัน"

"ขอแค่ข้าตอบไม่ได้แม้แต่ข้อเดียว ก็นับว่าข้าแพ้!"

"เชิญ!"

หลังปลอบจ้าวฉี่เรียบร้อย อวี๋จื้อก็โบกมือผายออก ทำท่าเตรียมพร้อม

"ฮึ โอหังนัก!"

"ข้าขอก่อน!"

"ทงโจวใต้ ทงโจวเหนือ ทงโจวเหนือใต้ทะลุเหนือใต้"

เจิ้นซานซานไม่ยอมรับ จึงก้าวออกมาเป็นคนแรก

"ร้ายกาจแฮะ เจิ้นซานซานคนนี้มีของอยู่เหมือนกัน"

"ใช้ทิศทางเป็นวรรคบน วรรคล่างก็ต้องเป็นบูรพากับประจิม ทว่าคิดจะแต่งให้คล้องจองรับกันได้ มันยากเย็นเพียงใดกัน"

"ข้ามีบทหนึ่ง คนโง่ทิศตะวันออก คนโง่ทิศตะวันตก คนโง่ตะวันออกตะวันตกไอ้สิ่งของงี่เง่า"

"ฮ่าๆๆๆๆ สุดยอด สุดยอดจริง ๆ คราวนี้เจ้าขึ้นไปก็ชนะแล้ว!"

"มิกล้า ๆ ข้าเรียนรู้มาจากท่านเถ้าแก่ต่างหาก"

"นี่เจ้าได้วิชาตกทอดของท่านเถ้าแก่มาครบถ้วนเลยสินะ!"

ฝูงชนส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าว หัวเราะกันครืนใหญ่

"ฮะ มีคนได้คำตอบแล้วนี่"

"งั้นข้าก็ขอแต่งแบบขอไปทีสักบทแล้วกัน"

"อาจจะแต่งได้ไม่ดีเท่าเขา ก็ฟังกันเล่น ๆ ไปเถอะ"

"โรงรับจำนำทิศตะวันออก โรงรับจำนำทิศตะวันตก โรงรับจำนำตะวันออกตะวันตกรับจำนำสิ่งของ"

อวี๋จื้อเดาะลิ้นเบา ๆ พลางรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง

เขายังรู้สึกว่ากลอนคู่ของคนที่อยู่ข้างล่างนั้นเข้าท่ากว่า

น่าเสียดายที่ AI ไม่ยอมแต่งกลอนคู่ด่าคนให้

"ฮึ ไร้ประโยชน์สิ้นดี ให้ข้าเอง!"

"เรือเดียวดายหนึ่งลำ"

"นั่งโดยกวีสองสามคน"

"ใช้สี่กรรเชียงห้าใบเรือ"

"ผ่านหกหาดทรายเจ็ดคุ้งน้ำ"

"ฝ่าแปดแรงกระแทกเก้าคลื่นลม"

"น่าทอดถอนใจที่มาช้าถึงสิบส่วน!"

ไป๋เสอหวังผลักเจิ้นซานซานออกไปข้าง ๆ แล้วสะบัดพัดจีบอย่างภาคภูมิใจ

"กลอนยอดเยี่ยมจริง ๆ สมกับเป็นไป๋เสอหวัง เอาหนึ่งสองสามสี่ห้าหกเจ็ดแปดเก้าสิบมาใช้ครบทั้งหมด คราวนี้ยากแน่ละ"

"จริงด้วย ยาวเป็นพรืดขนาดนั้นถ้าจะแต่งให้สัมผัสคล้องจอง แถมยังต้องใส่ตัวเลขลงไปอีก ความยากไม่ธรรมดาเลย"

"ไม่ใช่แค่ยากธรรมดา แค่คำก็ไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะต่อกลอนได้แล้ว"

"แต่เถ้าแก่ภัตตาคารก็ไม่ใช่คนธรรมดานะ แค่นี้สำหรับเขาจิ๊บจ๊อยน่า!"

กลอนตัวเลขเป็นที่ชื่นชอบและพูดถึงอย่างสนุกสนานมาโดยตลอด ครั้งนี้ก็ไม่ยกเว้น

"อันนี้ยิ่งง่ายเข้าไปใหญ่"

"สิบปีทนทุกข์ร่ำเรียน"

"เข้าเก้าแปดสำนักศึกษา"

"ละทิ้งเจ็ดอารมณ์หกตัณหา"

"อ่านห้าคัมภีร์สี่ตำรา"

"สอบอยู่สามคราสองหน"

"คราวนี้สอบตกแน่นอนหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์!"

อวี๋จื้อให้คำตอบออกมาโดยใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งวินาที

"ฮ่าๆๆๆๆๆ สมกับเป็นท่านเถ้าแก่ ปากยังจัดเหมือนเดิม"

"คราวนี้ไป๋เสอหวังเหวอของจริงแล้ว"

"นี่มันหาเรื่องให้โดนด่าชัด ๆ ไม่ใช่เหรอ"

"ท่านเถ้าแก่คิดได้ไวเป็นบ้า ข้าเพิ่งจะนึกประโยคแรกออกเอง"

"นั่นสิ นี่มันเหนือมนุษย์ไปแล้ว"

ประโยคสุดท้ายของอวี๋จื้อเรียกได้ว่าเป็นหมัดเด็ดเผด็จศึก

ฝูงชนพากันหัวเราะพรวดออกมาทันที

"อย่าเพิ่งได้ใจไป ข้าไม่เชื่อหรอกว่ากลอนบทนี้ของข้า เจ้าจะต่อได้!"

"ฟังให้ดี!"

"หน้าต่างอันเหน็บหนาว เดียวดายเฝ้าเป็นม่ายอย่างว่างเปล่า!"

เมื่อเห็นว่าอวี๋จื้อไม่ยอมให้จ้าวอี้ช่วย ความมั่นใจของกุ่ยเจี้ยนโฉวก็พุ่งกลับขึ้นมาอีกครั้ง

นี่คือกลอนคู่เอกพันปีที่ไร้ผู้ต่อกร

กุ่ยเจี้ยนโฉวเคยศึกษาค้นคว้ามาถึงสามปี ก็ยังคิดคำตอบที่เหมาะสมไม่ออก

ยังไงก็เป็นศึกตัดสินแล้ว

ประกอบกับอวี๋จื้อเป็นคนพูดเองว่าถ้าตอบไม่ได้ก็นับว่าแพ้

เขาจึงหน้าด้านงัดไม้ตายก้นหีบออกมาใช้เสียเลย!

"เชี่ย นี่มันกลอนคู่เอกพันปีของหลี่ฉือนางไม่ใช่เรอะ"

"กุ่ยเจี้ยนโฉวเอากลอนคู่พันปีออกมาเล่นแบบนี้ จะไร้ยางอายเกินไปแล้วมั้ง"

"แล้วมันจะทำไมล่ะ"

"ใช่แล้ว ดัดนิสัยหักความโอหังของเถ้าแก่นั่นลงเสียบ้างก็ดีแล้ว!!!"

"เขามีฝีมือพอจะโอหังได้ก็แล้วกันน่า"

"มีฝีมือก็ส่วนมีฝีมือ แต่นี่มันกลอนคู่เอกพันปีเชียวนะ ฝีมือนิด ๆ หน่อย ๆ ของเขาจะเทียบชั้นได้อย่างไร"

"ใช่ ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะต่อได้"

"จุดที่ยากที่สุดของกลอนคู่บทนี้ก็คือหมวดอักษรเดียวกัน การจะหาคำเจ็ดคำที่มีหมวดอักษรเดียวกันมาสัมผัสให้คล้องจองถูกต้อง แถมความหมายยังต้องเข้าคู่กันได้อีก จุ๊ๆๆ"

"ข้าบอกได้คำเดียวเลย เถ้าแก่จบเห่แล้วล่ะ!"

"คราวนี้อวดเก่งเกินตัวไปแล้ว!"

พอกลอนคู่เอกพันปีถูกปล่อยออกมา

แม้แต่คนที่เคยเชียร์อวี๋จื้อสุดใจก่อนหน้านี้ ต่างก็พากันย้ายข้างทันที

ของพรรค์นี้มันไม่ใช่สิ่งที่อาศัยแค่ลูกไม้หัวไวแล้วจะทำได้

นั่นมันกลอนคู่เอกพันปีเชียวนะ

พันปีมาแล้วยังไม่มีใครแก้ได้

นับประสาอะไรกับวันนี้

"บังเอิญจริง ข้าเคยศึกษากลอนบทนี้มาบ้าง พอจะมีวรรคแก้ที่ยังไม่สมบูรณ์นักอยู่บทหนึ่ง หวังว่าทุกท่านจะช่วยชี้แนะ"

"เศร้าโศกโหยไห้กลัวหวนคำนึง"

จ้าวอี้เห็นกุ่ยเจี้ยนโฉวเอากลอนคู่พันปีออกมาเล่น

กลัวว่าอวี๋จื้อจะต่อไม่ได้ จึงรีบก้าวออกมาทันที

ถึงแม้อวี๋จื้อจะบอกว่าไม่ต้องการให้เขาช่วย แต่เขาจะทนยืนดูเฉยๆ ได้อย่างไร

"สุดยอดไปเลย สมแล้วที่เป็นท่านจอหงวน แม้แต่กลอนคู่เอกพันปีก็ยังคิดออก"

"ถึงจะศึกษามาก่อนล่วงหน้า แต่ก็เก่งกาจมากอยู่ดี"

"สุดยอดจริงๆ"

กับการที่จ้าวอี้ต่อกลอนบทนี้ได้ ทุกคนกลับมองว่าเป็นเรื่องสมควรอยู่แล้ว

"ข้าก็มีบทหนึ่งเหมือนกัน"

"อู๋ถงหมอนผุพักพิงไร้ผล"

จ้าวฉี่กินข้าวเสร็จพอดี เช็ดคราบมันที่ปากแล้วลุกขึ้นยืน

"เชี่ย เด็กคนนี้ก็มีด้วยเรอะ ฟ้าจะถล่มแล้วหรือไงเนี่ย? นี่มันยังเป็นกลอนคู่พันปีอยู่ไหมวะ?"

"ชิ ตื่นตูมไปได้ ไม่ได้ยินที่จ้าวอี้บอกหรือว่าเขาศึกษามาตั้งนานแล้ว ไม่แน่ว่าอาจเป็นเขาที่คิดไว้ให้ก็ได้"

"ก็จริงนะ ถ้าเด็กนี่คิดเองได้คงน่ากลัวเกินไปแล้ว"

ความคิดของจ้าวอี้ไม่เสียเปล่า

เป็นจริงดังคาด พอมีเขาอยู่ตรงนี้ ไม่ว่าจ้าวฉี่จะพูดอะไร ทุกคนก็จะคิดว่าเขาเป็นคนชี้นำทั้งนั้น

เลยไม่ต้องเป็นกังวลอีกต่อไป

"อืม

พวกเจ้าพูดกันจบหรือยัง"

"งั้นข้าขอเล่นสักบทแล้วกัน"

"เรือนสุขสงบเงียบเหงาค้างแรมราตรี"

อวี๋จื้อบิดขี้เกียจ ช่างน่าเบื่อสิ้นดี

"เชี่ย! อะไรคือสุดยอดกลอนคู่ นี่ต่างหากถึงจะเป็นของจริง!"

"โคตรเจ๋ง จอหงวนเขายังแค่เปลี่ยนไปใช้อีกหมวดอักษร แต่เถ้าแก่คนนี้ดันใช้หมวดอักษรเดียวกันเลย!"

"เทพเกินไปแล้ว!"

"ทำไมข้ารู้สึกว่าเถ้าแก่เก่งกว่าท่านจอหงวนอีกวะ?"

"ไม่ต้องรู้สึกหรอก เก่งกว่าเห็นๆ"

"แล้วพวกเจ้าดูอารมณ์ของกลอนสิ วรรคแรกพูดถึงความเปล่าเปลี่ยวในห้องหับ วรรคหลังก็เป็นเช่นเดียวกัน บรรยายถึงความรันทดเหงาหงอยของหญิงในเรือนลึกทั้งคู่"

"นี่มันยังเป็นคนอยู่เรอะ!"

"จบสิ้นแล้ว รู้สึกเหมือนตำราที่ข้าอ่านมาหลายปีนี้สูญเปล่าชะมัด"

"ไม่ต้องรู้สึกหรอก ข้าก็เหมือนเจ้านั่นแหละ"

พอกลอนบทนี้ออกมา ก็ไม่มีใครกล้าตั้งข้อสงสัยในตัวอวี๋จื้ออีก

ฝั่งตรงข้ามอย่างกุ่ยเจี้ยนโฉวยิ่งหน้าซีดเผือด สีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก ถอดแบบมาจากตุ้ยชวนฉางเป๊ะๆ

"พรวด!"

เป็นไปตามคาด ในชั่วพริบตาต่อมา เลือดสดๆ ก็พวยพุ่งออกมาเต็มปาก

มีคนล้มพับลงไปนอนบนพื้นอีกหนึ่งคน

ความจริงตั้งแต่ตอนที่จ้าวอี้พูดบทแรก สีหน้าของเขาก็เริ่มแย่แล้ว

พอกลอนของจ้าวฉี่จบลง เขาก็แทบจะสะกดกลั้นเอาไว้ไม่อยู่

ส่วนกลอนของอวี๋จื้อยิ่งเป็นการปิดฉากสังหารครั้งสุดท้าย

กลอนที่กุ่ยเจี้ยนโฉวขบคิดมานานถึงสามปี กลับถูกคนแก้ได้สบายๆ

ความบอบช้ำทางจิตใจขนาดนี้ คนธรรมดาที่ไหนจะทนรับไหว?

"เอาล่ะ ถึงตาเจ้าแล้ว"

อวี๋จื้อหันขวับไปมองจ้าวอี้