ตอนที่ 56 ก้มหัวลงไปให้หมดทุกคน (ต้นฉบับบทที่ 55)

ในที่สุดก็ได้ประชันกับจอหงวนเสียที

"กระแอม ข้าคงไม่ต้องหรอกกระมัง?"

จ้าวอี้ลูบจมูก ตัวเขาถูกเชิญมาช่วยกอบกู้สถานการณ์แท้ๆ

ไหงกลับกลายมาอยู่ฝั่งตรงข้ามกันได้ล่ะเนี่ย

"ต้องสิ ข้าบอกตั้งนานแล้วว่าไอ้พวกสวะพวกนี้ไม่มีประโยชน์สักคน"

"ยังคงต้องพึ่งพาจอหงวนอย่างท่านถึงจะไว้ใจได้"

อวี๋จื้อเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง

"เอาเถิด ตัวข้าจ้าวอี้มีกลอนคู่อยู่บทหนึ่งที่ค้างคาใจมานาน อยากจะขอคำชี้แนะสักหน่อย"

"ภาพวาดบัวหลวงหลวงพ่อวาด"

จ้าวอี้ครุ่นคิด เรื่องฝีมือด้านอื่นของอวี๋จื้อไม่ต้องพูดถึง แต่ระดับความสามารถในการต่อกลอนคู่นั้นถือเป็นชั้นยอดอย่างแท้จริง

ถือโอกาสนี้ถามออกไปพอดี

ดูสิว่าจะไขข้อข้องใจของตนได้หรือไม่

---

"โธ่เอ๊ย ให้พี่ชายเจ้าขึ้นไปช่วยกู้วิกฤตแท้ๆ"

"พี่ชายเจ้าทำไมถึงทำแบบนี้ล่ะ"

เซวียซินเยวี่ยที่ยืนอยู่นอกประตูบิดผ้าเช็ดหน้าในมือด้วยสีหน้าหงุดหงิดใจ

รู้งี้ไม่เรียกพวกเขามาหรอก

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย

ขุดหลุมฝังตัวเองชัดๆ

"แหม พี่เซวียจะตื่นเต้นไปทำไมกัน"

"ฝีมือระดับเถ้าแก่เขาแล้ว พี่มีอะไรต้องไม่วางใจอีกหรือ"

จ้าวอู่เอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ฉันไม่ได้... ก็พี่ชายเธอเก่งเกินไปนี่นา"

"ฉันกลัวว่า..."

เซวียซินเยวี่ยเองก็ไม่รู้จะพูดยังไงดี

"กลัวอะไรกัน อย่างมากเดี๋ยวตอนเถ้าแก่อวี๋ออกโจทย์คำถาม พี่ชายข้าแกล้งตอบไม่ได้ก็สิ้นเรื่อง"

"ถือว่าเสมอกันไป"

จ้าวอู่ไม่ได้คิดอะไรซับซ้อน มองโลกได้โปร่งโล่งดีแท้

"นั่นก็เป็นวิธีที่ดีเหมือนกัน"

เซวียซินเยวี่ยได้ยินดังนั้นจึงค่อยโล่งใจขึ้นมาหน่อย

---

"ภาพวาดบัวหลวงหลวงพ่อวาด"

"ช่างเป็นกลอนคู่ที่อ่านเดินหน้าหรือถอยหลังก็เหมือนกันเป๊ะยอดเยี่ยมจริงๆ"

"สมแล้วที่เป็นยอดอัจฉริยะระดับจอหงวน"

"กลอนคู่บทนี้ ตัวข้าก็ไม่มีวรรคหลังที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติเช่นกัน"

"มีความเห็นตื้นเขินอยู่เพียงหนึ่งข้อ ไม่รู้ว่าสมควรพูดหรือไม่"

อวี๋จื้อเปิดค้นใน AI ดูก็พบว่านี่แทบจะเป็นโจทย์ที่ไม่มีคำตอบที่สมบูรณ์แบบ

ต่อให้มีบทต่อ ก็ยังถือว่าไม่ลงล็อกเป๊ะๆ

"โอ้?"

"เถ้าแก่อวี๋โปรดพูดมาเถิด ไม่ต้องเกรงใจ"

แววตาของจ้าวอี้เป็นประกายวาววับ

กลอนคู่บทนี้เขาขบคิดมาเนิ่นนานแต่ก็ไร้เบาะแส

กระทั่งคำที่เฉียดเคียงยังไม่มีเลยสักนิด

"ตำราคัดเทียบอักษรฮั่น ราชบัณฑิตฮั่นหลินเขียน"

อวี๋จื้อท่องคำตอบออกมา

"ยอดเยี่ยม!"

"ยอดเยี่ยมยิ่งนัก!"

"เถ้าแก่ช่างเปี่ยมด้วยพรสวรรค์ ตัวข้าจ้าวอี้เลื่อมใสยิ่งแล้ว"

เมื่อจ้าวอี้ได้ยิน ดวงตายิ่งเบิกกว้างเป็นประกายเจิดจ้า

"ความจริงแล้วยังไม่ถือว่าสมบูรณ์แบบนัก"

อวี๋จื้อมี AI คอยวิเคราะห์อธิบาย ย่อมรู้อยู่แล้วว่าจุดบกพร่องอยู่ตรงไหน

"ไม่เลย เท่านี้ก็ยอดเยี่ยมมากแล้ว"

"ขอบพระคุณเถ้าแก่ที่ช่วยไขข้อข้องใจ โปรดรับการคารวะจากจ้าวอี้ด้วย"

จ้าวอี้กล่าวจบก็ประสานมือโค้งคำนับอย่างนอบน้อมลึกซึ้ง

----

"เชี่ย เชี่ย เชี่ยแล้ว!!!! ข้าเห็นอะไรเนี่ย? ท่านจอหงวนถึงกับโค้งคารวะเถ้าแก่ภัตตาคารเลยเนี่ยนะ?"

"เรื่องแค่นี้จะแปลกอะไร? เถ้าแก่อวี๋เป็นผู้มีความรู้ความสามารถระดับนี้ โค้งคารวะสักทีจะเป็นไร มีแต่ต้องชมว่าท่านจอหงวนใจกว้างต่างหาก"

"นั่นน่ะสิ ท่านจอหงวนถ่อมตนเคารพผู้มีปัญญา สมเป็นวิสัยของวิญญูชนแท้ๆ"

"มีแค่ข้าคนเดียวหรือเปล่าที่สังเกตเห็นว่าเถ้าแก่ไขกลอนคู่ได้ภายในไม่ถึงหนึ่งวินาทีอีกแล้วน่ะ?"

"แค่นี้จะนับเป็นอะไรได้? กลอนคู่ไร้พ่ายพันปีแบบนี้ ทุกคนก็ต้องเคยศึกษากันมาทั้งนั้นแหละ แค่

มีคนพูดคำตอบออกมา กับมีคนไม่ได้พูดออกมาเท่านั้นเอง"

"ใช่แล้วใช่เลย ข้ายังเคยศึกษาอยู่ที่บ้านเลย"

"แล้วศึกษาได้ความว่าไงบ้างล่ะ?"

"ได้เวลากินข้าวแล้ว"

"เดี๋ยวก่อน ถึงแม้ท่านจอหงวนจะยอมแพ้ไปแล้ว แต่กลอนคู่ของเถ้าแก่อวี๋ยังไม่ได้ออกโจทย์เลยนะ!"

"ใช่แล้วๆ ข้าล่ะอยากรู้จริงๆ ว่าเทพเซียนอย่างเถ้าแก่อวี๋จะออกกลอนคู่แบบไหนออกมา"

"ให้ออกเลย! ให้ออกเลย!"

"ให้ออกเลย! ให้ออกเลย!"

ไม่รู้ว่าใครเป็นคนเริ่มตะโกนขึ้นมาก่อน แต่เสียงเชียร์ให้เขาออกโจทย์ก็ยิ่งทวีความดังกึกก้องขึ้นเรื่อยๆ

ถึงขั้นที่ทุกคนส่งเสียงตะโกนพร้อมเพรียงกัน

-------

"เถ้าแก่ ในเมื่อมวลชนเรียกร้องยากจะขัดศรัทธา"

"ไม่สู้ ท่านลองออกโจทย์สักบทดูหน่อยเป็นไร?"

"ข้าเองก็อยากลองดูเหมือนกันว่าจะต่อได้หรือไม่"

จ้าวอี้เองก็ได้ยินเสียงรอบข้าง จึงมองอวี๋จื้อด้วยรอยยิ้ม

เขาก็อยากรู้เช่นกันว่ายอดคนอย่างอวี๋จื้อจะออกกลอนคู่แบบไหนออกมา

จะได้ถือโอกาสขัดเกลาฝีมือด้านกลอนคู่ของตนไปด้วย

บางครั้ง การมีโจทย์ยากมาอยู่ตรงหน้าก็ไม่ได้น่ากลัว หากแต่เป็นเรื่องน่ายินดีเสียด้วยซ้ำ

"ในเมื่อทุกคนพูดกันถึงขนาดนี้ เช่นนั้นข้าคงต้องฝืนใจออกสักโจทย์แล้วกัน"

"โจทย์ข้อนี้ของข้าจะไม่จำกัดว่าใครหรือคนจากแดนไหนเป็นผู้ตอบ"

"แต่จะขอเชิญชวนผู้คนใต้หล้ามาตอบ!"

"ขอเพียงตอบได้ และได้รับการยอมรับจากทุกคนเป็นเอกฉันท์"

"ตัวข้าอวี๋จื้อยินดีมอบเงินหนึ่งหมื่นตำลึงเป็นรางวัล!!!"

โจทย์ที่อวี๋จื้อคิดไว้อย่าว่าแต่ยากเลย มันแทบจะเป็นกลอนคู่ไร้พ่ายตลอดกาลเสียด้วยซ้ำ

แน่นอนว่าตอนนี้เอไอเพิ่งจะหาบทแก้บาทล่างออกมาได้ประโยคหนึ่ง

แม้จะไม่ถือว่าแนบเนียนสมบูรณ์แบบ แต่อย่างน้อยก็พอจับคู่สัมผัสได้

ส่วนเรื่องเงินบริสุทธิ์หนึ่งหมื่นตำลึงนั้น อวี๋จื้อไม่ได้รู้สึกเสียดายสักนิด

ถ้ามีใครแก้ปริศนากลอนคู่ไร้พ่ายระดับนั้นได้จริง ย่อมแปลว่าคนผู้นั้นเก่งกาจเหนือกว่าเอไอไปแล้ว

แค่เขากลับไปหายุคปัจจุบัน สุ่มหาคนรวยที่อยากมีชื่อเสียงสักคน รับรองว่าหาเงินหมื่นตำลึงนี้คืนมาได้สบายๆ

นั่นมันกลอนคู่ไร้พ่ายในตำนานเชียวนะ!

ขืนตอบได้ขึ้นมาจริงๆ มีหวังได้จารึกชื่อเสียงก้องหล้าในวงการวรรณกรรมชั่วลูกชั่วหลานแน่!

ส่วนเหตุผลที่ชวนคนทั้งใต้หล้ามาตอบตรงๆ น่ะเหรอ

สาเหตุหลักก็เพราะไอ้ห้าคนที่เจอวันนี้มันไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย

ล้มพับกองอยู่บนพื้นไปแล้วสามคน

ส่วนอีกสองคนที่ยืนอยู่ก็ทำหน้าเซ่อเหมือนไก่ตาแตกไปแล้ว

"โอ้?"

"เช่นนั้นคงต้องขอคำชี้แนะเป็นอย่างยิ่งแล้ว"

แววตาของจ้าวอี้ทอประกายเจิดจ้าขึ้นมาทันควัน

"ฟังให้ดี โจทย์บาทบนของข้าคือ"

"หมอกควันขังทิวหลิวริมสระน้ำ"

สิ่งที่อวี๋จื้อยกออกมาก็คือกลอนคู่ไร้พ่ายตลอดกาล

"หมอกควันขังทิวหลิวริมสระน้ำหรือ?"

"ยอด ยอดเยี่ยมยิ่งนัก!"

"ไฟ ทอง น้ำ ดิน ไม้ ช่างยืมใช้อักษรห้าธาตุได้อย่างชาญฉลาดยิ่ง!"

"ขอข้าคิดดูหน่อย ขอข้าคิดดูก่อน"

สมแล้วที่จ้าวอี้มีพรสวรรค์ระดับจอหงวน เพียงแวบเดียวก็มองทะลุถึงจุดยากของกลอนบทนี้ได้ทันที

โจทย์ข้อนี้เผินๆ ดูเหมือนไม่ยาก แต่ยิ่งคิดใคร่ครวญลึกซึ้งลงไป กลับยิ่งรู้สึกสะพรึงกลัวขึ้นเรื่อยๆ

ราวกับว่ามันไม่มีคำตอบอยู่บนโลกนี้จริงๆ

ความจริงแล้ว ไม่ใช่แค่จ้าวอี้คนเดียวที่จมดิ่งสู่ห้วงความคิด

ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นต่างก็ตกอยู่ในภวังค์ความคิดกันหมด

นั่นมันเงินขาวบริสุทธิ์ตั้งหนึ่งหมื่นตำลึงเชียวนะ

ต่อให้เป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งก็ยังต้องหยุดคิดสักวินาทีสองวินาที

นับประสาอะไรกับบัณฑิตไส้แห้งที่แสนจะข้นแค้นพวกนี้เล่า

แม้กระทั่งว่าอวี๋จื้อหายตัวไปตอนไหนก็ยังไม่มีใครรู้ตัวด้วยซ้ำ

พอกลับมาปรากฏตัวอีกครั้ง ในมือของอวี๋จื้อก็มีกล่องเหล็กเพิ่มขึ้นมาใบหนึ่ง

"พอเถอะ พอ

ได้แล้ว เลิกคิดกันได้แล้ว"

"โจทย์ข้อนี้นึกจะแก้ชั่วประเดี๋ยวประด๋าวมันจะไปง่ายดายขนาดนั้นได้อย่างไร?"

"เอ้า คำตอบเขียนไว้ข้างในนี้แล้ว"

"กล่องใบนี้พอครบหนึ่งปีแล้วจะปลดล็อกเองโดยอัตโนมัติ"

"ท่านเอาไปเถอะ"

กล่องใบนี้อวี๋จื้อใช้ตัวล็อกแบบตั้งเวลา

ตั้งค่าเวลาเอาไว้หนึ่งปีเรียบร้อยแล้ว

พอครบหนึ่งปี มันก็จะเปิดออกเอง

"อะไรนะ!"

"มีคำตอบอยู่แล้วด้วยหรือ?!"

จ้าวอี้เบิกตากว้างโตเท่ากระดิ่งทองเหลือง

เมื่อครู่เขาเพิ่งคิดว่าอวี๋จื้อบังเอิญไปเจอโจทย์ปริศนาที่แก้ไม่ออกเข้า

ก็เลยเอาออกมาตั้งโจทย์บีบคั้นคนทั้งใต้หล้าเล่นๆ

ที่แท้กลายเป็นว่าอีกฝ่ายแก้ปริศนานี้ได้ตั้งนานแล้ว

เพียงแค่นำมาแบ่งปันให้ทุกคนได้ร่วมขบคิดกันเท่านั้น

"แก้ได้ไม่ค่อยดีเท่าไรหรอก ข้าแค่นึกว่ายิ่งคนเยอะก็ยิ่งช่วยกันคิดได้มาก"

"เผื่อทุกคนจะลองคิดดูว่ามีบทแก้ที่ดีกว่านี้หรือไม่น่ะ"

"เอาละๆ เรื่องหยุมหยิมแค่นี้เอาไว้ค่อยคุยกันวันหลัง"

"กินข้าวกันเถอะ กินข้าว"

อวี๋จื้อโบกมือพลางกล่าวอย่างถ่อมตน

"ใช่ๆๆๆ กินข้าวกันก่อน กินข้าว"

"พี่ ท่านไม่รู้หรอกว่าอาหารที่นี่น่ะอร่อยสุดยอดแค่ไหน"

"น่องไก่เมื่อกี้นี้น่ะ"

"ซี๊ดดด!~~~~~~"

"ข้าหาคำพูดมาบรรยายไม่ได้เลยจริงๆ"

คราวนี้จ้าวฉี่หาจังหวะสอดปากแทรกขึ้นมาได้เสียที

"วางใจเถอะ"

"ของชิ้นนี้ ข้าจะเก็บรักษาไว้อย่างดีแน่นอน"

จ้าวอี้ไม่ได้สนใจฟังน้องชายแม้แต่น้อย

การกินข้าวสำหรับเขามันก็แค่เรื่องขี้ผง

ถ้าไม่ใช่เพราะต้องประทังชีวิตตามความจำเป็นของร่างกาย

เขาก็แทบขี้เกียจจะตักเข้าปากด้วยซ้ำ

กินข้าวจะไปสำคัญเท่ากับการค้นคว้าทางวรรณกรรมได้อย่างไรกันเล่า