ตอนที่ 57 ทางร้านรับประกัน เจอของปลอมจ่ายคืนสิบเท่า! (ต้นฉบับบทที่ 56)

"พี่ใหญ่จ้าว อาหารในภัตตาคารของเถ้าแก่อวี๋ยอดเยี่ยมไร้เทียมทานจริง ๆ เจ้าค่ะ"

"ไหน ๆ ก็เที่ยงแล้ว สู้รั้งอยู่กินข้าวด้วยกันสักมื้อดีกว่า"

ละครลิงอันไร้สาระจบลงไปแล้ว

เซวียซินเยวี่ยไม่ยืนอยู่หน้าประตูอีกต่อไป

นางจูงมือจ้าวอู่สหายสนิทเดินตรงเข้าไปในภัตตาคารทันที

"โอ้ คุณหนูเซวียมาแล้วหรือ"

"เป็นอย่างไรบ้าง ไก่ตุ๋นกระเพาะปลาซุปทองคำของข้าได้ผลดีหรือไม่"

ลูกค้ารายใหญ่มาเยือน อวี๋จื้อยิ้มจนตาหยีเป็นเส้นเดียว

"อาหารของเถ้าแก่อวี๋ย่อมได้ผลดีเยี่ยมอยู่แล้ว"

"นี่ไง ข้าเลยพาสหายสนิทมาอุดหนุนเถ้าแก่ถึงที่นี่!!!"

เซวียซินเยวี่ยก้มหน้ามองต่ำอย่างเอียงอายเล็กน้อย

อืม พอมองลงไปแบบนี้ก็มองไม่เห็นเท้าตัวเองแล้ว

มันช่างน่าขวยเขินจริง ๆ

"ฮะฮะฮ่า พูดเช่นนี้ก็ถูกแล้ว อาหารร้านข้าไม่มีทางแย่อยู่แล้ว"

"มา ๆๆ เชิญห้องส่วนตัวชั้นบนขอรับ"

"อยากกินอะไรสั่งได้ตามสบาย"

"แต่ข้าขอพูดไว้ก่อนนะ อาหารร้านข้าไม่ถูกเลย"

อวี๋จื้อยิ้มจนเห็นแต่ฟันแทบไม่เห็นตา

"วางใจเถอะเถ้าแก่"

"สองพี่น้องคู่นี้ไม่ใช่คนธรรมดานะ"

"พี่น้องตระกูลจ้าวเป็นถึงลูกของใต้เท้าจ้าว รองเสนาบดีกรมพระคลังเชียวนะ"

"ก่อนหน้านี้ใต้เท้าจ้าวยังเคยดำรงตำแหน่งหลางจงคุมคลังเงินกรมพระคลัง ที่บ้านเรียกได้ว่าร่ำรวยมหาศาลเลยล่ะ"

เซวียซินเยวี่ยเอ่ยแนะนำ

"แม่นางเซวียอย่าได้กล่าวเช่นนั้นเลย ท่านพ่อของข้ามือสะอาดซื่อสัตย์สุจริตมาโดยตลอด"

"ทรัพย์สินในบ้านล้วนเป็นสินเดิมของท่านแม่ อย่าได้ทำให้เถ้าแก่อวี๋เข้าใจผิดคิดว่าพวกเราเป็นตระกูลฉ้อราษฎร์บังหลวงเชียว"

จ้าวอี้กล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง

"เจ้าค่ะ ๆ ทางฝั่งตระกูลมารดาของพี่ใหญ่จ้าวเป็นพ่อค้าหลวงผู้เลื่องชื่อนี่นา"

"ทั้งกรมพระคลัง ทั้งพ่อค้าหลวง"

"เถ้าแก่อวี๋ไม่ต้องกังวลเลยสักนิดว่าพวกเขาจะไม่มีปัญญาจ่าย"

"เอาอย่างนี้ ยกไก่ตุ๋นกระเพาะปลาซุปทองคำมาให้พวกเราสองถ้วยก่อน"

เซวียซินเยวี่ยกล่าวอย่างตื่นเต้น

นี่เพิ่งผ่านไปแค่เจ็ดวันยังขนาดนี้

ถ้านางกินต่อไปเรื่อย ๆ คงกลายเป็นหญิงงามหยาดเยิ้มสะคราญโฉมที่สุดในใต้หล้าจริง ๆ แน่

"ได้เลยขอรับ รอสักครู่"

เงินเข้ากระเป๋าอีกหกแสน

อวี๋จื้อพาคนขึ้นไปที่ห้องส่วนตัว จากนั้นก็รีบลงมาข้างล่างเพื่อเตรียมยกอาหารขึ้นไปอย่างกระตือรือร้น

"ห้องส่วนตัวห้องนี้หรูหราจังเลย"

"เมื่อกี้ตอนอยู่ข้างล่าง ข้านึกว่าเป็นแค่ภัตตาคารซอมซ่อเสียอีก"

ทันทีที่จ้าวอู่ก้าวเข้าห้องส่วนตัว

ก็ต้องตกตะลึงกับการตกแต่งอันหรูหรานี้ตามคาด

แม้แต่บ้านของนางที่ร่ำรวยปานนั้น ก็ยังไม่มีโคมไฟคริสตัลระย้าแบบนี้เลย

เถ้าแก่คนนี้เป็นยอดคนมาจากไหนกันแน่?

"เสี่ยวอู่ พี่บอกแล้วว่าอย่าตัดสินคนจากภายนอก"

"เถ้าแก่อวี๋เป็นผู้มีความสามารถระดับหาตัวจับยากเชียวนะ"

จ้าวอี้กล่าวอย่างจริงจัง

"เจ้าค่ะ ๆ เข้าใจแล้ว"

"พี่เซวีย เรื่องที่ข้ารับปากท่าน ข้าก็ทำสำเร็จแล้วนะ"

"แล้วเทียบยาที่ข้าอยากได้ล่ะ?"

จ้าวอู่รีบพยักหน้ารัว ๆ

สิ่งที่นางสนใจมากกว่าคือสูตรลับเพิ่มขนาดหน้าอกต่างหาก

"นี่ก็กำลังจะมาเสิร์ฟแล้วไม่ใช่หรือไง"

"ไม่ปิดบังเจ้าหรอกนะ ไก่ตุ๋นกระเพาะปลาซุปทองคำที่ข้าเพิ่งสั่งไปเมื่อกี้นั่นแหละคือสูตรลับอัปไซส์ของข้า"

"กินเจ็ดวันเห็นผลเร็วมาก"

"ติดตรงที่ราคาแพงไปสักหน่อย จานละแปดสิบตำลึง"

"ทำเอาข้าปวดใจแทบแย่

เลยล่ะ"

เซวียซินเยวี่ยอารมณ์ดียิ่งนัก จึงไม่คิดจะปิดบังอะไรอีก

ถึงอย่างไรช้าหรือเร็วก็ต้องแบ่งปันความลับนี้อยู่ดี

"จริงหรือเนี่ย ไม่หลอกกันแน่นะ"

"ถ้าได้ผลจริงอย่าว่าแต่แปดสิบตำลึงเลย ต่อให้แปดร้อยตำลึงข้าก็ยอมจ่าย!"

จ้าวอู่เบิกตากว้าง

"จริงหรือไม่จริง คุณหนูจ้าวดูคุณหนูของพวกเราก็รู้แล้วเจ้าค่ะ"

เสี่ยวชุนสอดปากขึ้นมาจากด้านข้าง

"ดูสิ"

เซวียซินเยวี่ยลุกขึ้นยืนแล้วหมุนตัวรอบหนึ่งอย่างภาคภูมิใจ

"อาหารมาแล้วขอรับ"

"คุยเรื่องอะไรกันอยู่หรือ ช่างดูครึกครื้นกันจัง"

เพียงไม่กี่นาที อวี๋จื้อก็ยกอาหารขึ้นมาเสิร์ฟแล้ว

"ก็กำลังเอ่ยชมเถ้าแก่อยู่น่ะสิ"

"ถ้าไม่ได้ไก่ตุ๋นกระเพาะปลาของเถ้าแก่ ลูกสาลี่ของข้าคงไม่กลายเป็นผลทับทิมหรอก"

เซวียซินเยวี่ยหน้าแดงระเรื่อขณะเอ่ย

"นั่นมันแน่อยู่แล้ว อาหารของข้าอุดมไปด้วยคอลลาเจนเชียวนะ"

"ช่วยบำรุงผิวหน้า... เดี๋ยวนะ เมื่อกี้เจ้าว่าสาลี่ว่าทับทิมอะไรนะ?"

อวี๋จื้อพูด ๆ อยู่ก็ชะงัก รู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง

กระเพาะปลามันช่วยเสริมคอลลาเจน ทำให้ผิวหน้านุ่มเด้งไม่ใช่เรอะ?

ไหงลากไปโยงกับสาลี่กับทับทิมได้ล่ะเนี่ย

"แหม เถ้าแก่ ท่านแกล้งทำเป็นไขสือใช่ไหมเนี่ย"

"มีสรรพคุณช่วยอัปไซส์หน้าอก ทำไมไม่บอกแต่แรกล่ะ!"

"ไม่ใช่คนอื่นคนไกลกันเสียหน่อย"

"ถ้าท่านบอกว่ามีสรรพคุณนี้แต่แรก ข้าคงไม่ปวดใจกับเงินแปดสิบตำลึงนั่นอยู่นานหรอก"

ใบหน้าของเซวียซินเยวี่ยแดงก่ำราวกับก้นลิง

แต่ในเมื่อพูดเปิดอกกันแล้ว ก็ไม่มีอะไรต้องปิดบังอีก

นางไม่เชื่อหรอกว่าอวี๋จื้อทำอาหารจานนี้ขึ้นมาเองแล้วจะไม่รู้ว่ามันมีสรรพคุณอะไร

"อะ...อัปไซส์หน้าอกเนี่ยนะ!!!"

อวี๋จื้อรู้สึกหน้ามืดตาลายขึ้นมาทันที

นี่มันชักจะไม่เหมือนกับที่คิดไว้แล้วสิ

"ใช่แล้ว เถ้าแก่ พวกเรารู้กันหมดแล้ว"

"ข้าก็เข้าใจอยู่หรอกว่าท่านเป็นบุรุษตัวโต คงกระดากปากที่จะพูดเรื่องส่วนตัวพรรค์นี้กับพวกเรา"

"แต่ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว"

"วางใจเถอะ ข้าจะช่วยท่านป่าวประกาศให้เอง!"

"รับรองว่าเงินทองจะไหลมาเทมาแน่นอน"

ตอนนี้เซวียซินเยวี่ยชักจะกล้าพูดกล้าจาขึ้นเรื่อย ๆ เสียแล้ว

"เดี๋ยวก่อน ข้าขอเวลาทำใจสักประเดี๋ยว"

อวี๋จื้อพูดจบก็พุ่งพรวดเปิดประตูเผ่นแน่บออกไปทันที

เขาวิ่งลงมาชั้นล่าง หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา กำลังจะส่งข้อความไปเฉ่งร้านค้าที่ขายไก่ตุ๋นกระเพาะปลาซุปทองคำ

จู่ ๆ ก็เหลือบไปเห็นข้อความที่ทางร้านทิ้งไว้เมื่อหลายวันก่อน

[คุณลูกค้าคะ ได้รับสินค้าชดเชยหรือยังเอ่ย?]

[ทางร้านเรารับประกัน ของปลอมยินดีชดใช้ให้สิบเท่านะคะ!]

[ไก่ตุ๋นกระเพาะปลาซุปทองคำสิบถุงที่ส่งไปชดเชย ขึ้นสถานะว่าเซ็นรับเรียบร้อยแล้วค่ะ]

[คุณลูกค้าขา รบกวนช่วยกดรีวิวห้าดาวให้หน่อยน้า!]

[คุณลูกค้าอยู่ไหมเอ่ย? แค่สแกนคิวอาร์โค้ดเขียนรีวิวชมยี่สิบตัวอักษรพร้อมแคปหน้าจอ ก็รับเงินคืนได้อีกถุงละยี่สิบหยวนเลยนะคะ!]

"ซี๊ด~~~~~~~"

"ฟี้ดดดด ฟี้ดดดด ฟี้ดดดด~~~"

พอเห็นข้อความ อวี๋จื้อถึงกับสูดหายใจเข้าลึกด้วยความหนาวเหน็บ

จากนั้นก็เริ่มสูดลมหายใจเข้าออกแบบเอาเป็นเอาตาย

ถ้าไม่รีบหายใจเข้าปอดตอนนี้ เขากลัวเหลือเกินว่าจะเผลอวูบหมดสติไป

เชี่ยเอ๊ย!

อุตส่าห์ยอมจ่ายไปตั้งสามร้อยกว่าหยวนซื้อไก่ตุ๋นกระเพาะปลา ดันเป็นของปลอมเนี่ยนะ

แถมซื้อหนึ่งถุงส่งชดใช้ให้อีกสิบถุง ซ้ำยังคืนเงินให้อีกยี่สิบหยวน ขนาดนี้แล้วมันยังมีกำไรเหลืออยู่อีกเรอะ

ลองคำนวณราคาดู

หักยี่สิบหยวนออก แล้วหารด้วยสิบเอ็ด

ราคาเฉลี่ยของไก่ตุ๋นกระเพาะปลาซุปทองคำถุงหนึ่งมันยังไม่ถึงสามสิบหยวนด้วยซ้ำ

แล้วถ้ายิ่งหักค่าขนส่งอาหารสดออกไปอีกล่ะก็...

"ซี๊ด~~~~~~~"

อวี๋จื้อต้องสูดลมหายใจเฮือกใหญ่เข้าไปอีกรอบ

ช่วยไม่ได้จริง ๆ สมองมันเริ่มจะขาดออกซิเจนอีกแล้ว

อวี๋จื้อรีบกดจุดใต้จมูกตัวเองอย่างแรง กว่าจะดึงสติกลับมาจากความช็อกได้ก็เล่นเอาเหนื่อย

เขารีบยกโทรศัพท์ขึ้นมาค้นหาข้อมูลใหม่อีกครั้ง

ทำไมไก่ตุ๋นกระเพาะปลาซุปทองคำถึงช่วยอัปไซส์หน้าอกได้

คำตอบ:

กระเพาะปลาปลอมมักทำเลียนแบบขึ้นจากเจลาตินอุตสาหกรรม

ในเจลาตินอุตสาหกรรมมีสารพลาสติไซเซอร์ DEHP ชนิดหนึ่ง ซึ่งมีฤทธิ์กระตุ้นการเจริญเติบโตรอบสองของร่างกาย

"ซี๊ด~~~~"

"ไอ้! @#￥%……&"

สารพลาสติไซเซอร์

เจลาตินอุตสาหกรรม

พออ่านมาถึงตรงนี้ อวี๋จื้อก็หมดแรงสูดหายใจอีกต่อไป

เสียงดัง "ตุ้บ" ร่างของเขาทรุดฮวบหงายหลังตึงลงไปกองกับพื้นทันที

"เถ้าแก่!!!"

"เถ้าแก่ ท่านเป็นอะไรไปน่ะ?"

เสี่ยวฉินกับจางกวนเห็นอวี๋จื้อล้มพับลงไปกับพื้น ก็รีบวิ่งเข้าไปช่วยกันพยุงตัวขึ้นมา

"ไอ้พวกร้านค้าหน้าเลือดสารเลวเอ๊ย! @#￥%……&*"

"!@#$%^&*..."

อวี๋จื้อลุกขึ้นมายืนด่ากราดใส่หน้าจอโทรศัพท์อยู่นานนับสิบกว่านาทีกว่าจะระบายความแค้นในอกออกไปได้

ภาพเหตุการณ์นี้บังเอิญตกอยู่ในสายตาของพวกบัณฑิตด้านนอกที่ยังไม่ได้แยกย้ายกันไปพอดี

ทุกคนต่างพากันคาดเดาไปต่าง ๆ นานา

ว่าใครกันหนอ ถึงขั้นทำให้เถ้าแก่อวี๋ผู้ประลองมีชัยเหนือสี่ยอดบัณฑิตโมโหโกรธาจนล้มพับลงไปกับพื้นได้ถึงขนาดนี้

จนทำให้เถ้าแก่อวี๋ผู้ถือไพ่เหนือกว่าและเก็บซ่อนอารมณ์ความรู้สึกไว้มิดชิดมาโดยตลอด ถึงกับสติแตกหลุดมาดไปได้ถึงเพียงนั้น