ตอนที่ 58 อวี๋จื้อผู้สติแตก

ข่าวลือยิ่งแพร่สะพัดก็ยิ่งกระจายไปไกล แถมยังถูกดัดแปลงจนเพี้ยนกลายเป็นสารพัดเรื่องเล่าสุดประหลาด

"ช็อก! เถ้าแก่ภัตตาคารประชันกลอนชนะสี่บัณฑิตเอกแล้วล้มลงหอบหายใจอย่างกะทันหัน เป็นเพราะศีลธรรมเสื่อมถอยหรือจิตใจมนุษย์บิดเบี้ยวกันแน่"

"ต่อวรรคกลอนต้องห้าม เถ้าแก่ถูกสะท้อนกลับล้มลงคาที่!"

"เมื่อเขาจรดหมึกตัวสุดท้ายลงบนบทกลอน สี่ซิ่วไฉก็แสยะยิ้ม! เถ้าแก่ ความรู้เมื่อวานนี้ท่านไป 'ยืม' ใครมากันแน่?"

"เสียงหอบหายใจปริศนาดังจากภัตตาคารยามดึก การแก้แค้นของเหล่าซิ่วไฉ หรือศีลธรรมที่เสื่อมทราม"

"ค่ำคืนที่แก้กลอนคู่เอกพันปีได้ เถ้าแก่ล้มลงเลือดไหลออกทั้งเจ็ดทวาร ปากพึมพำว่า 'พะ...พวกมันไม่ใช่คน!!!'"

หัวข้อข่าวลือเป็นชุดเริ่มแพร่กระจายไปทั่วในหมู่ผู้เข้าสอบตามการล้มพับไปของอวี๋จื้อ เต็มไปด้วยความลึกลับและพิสดารพันลึก

จนสุดท้ายกระทั่งฮ่องเต้ก็ยังทรงได้ยินข่าวลือนี้

เพียงแต่ว่า บุคคลลึกลับที่ทำให้อวี๋จื้อสติแตกจนล้มตึงคนนั้นเป็นใครกันแน่

จวบจนเวลาผ่านไปเนิ่นนาน ก็ยังไม่มีใครได้คำตอบที่แน่ชัด

บางคนบอกว่าเป็นจ้าวอี้ เขาไว้หน้าเถ้าแก่อวี๋อยู่ข้างล่าง

พอขึ้นไปชั้นบนถึงได้เริ่มการประลองฝีมือที่แท้จริง

แต่น่าเสียดาย คำตอบนี้ถูกผู้เกี่ยวข้องอย่างคุณชายจ้าวปฏิเสธอย่างชัดเจน

บ้างก็คาดเดาว่า เป็นยอดคนเร้นกายที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด

และยังมีคน...

------------

ภัตตาคาร

ตึกๆๆๆ

อวี๋จื้อที่อยู่ในภัตตาคารไม่รู้เลยว่าข่าวลือภายนอกแพร่ไปไกลขนาดไหน

เขารู้สึกแค่อย่างเดียวว่า... ชิบหายแล้ว

ของพรรค์นี้ดันให้คุณหนูลูกสาวรองเสนาบดีกรมพระคลังกินเข้าไปซะได้

ถ้าไม่เกิดเรื่องก็แล้วไป

แต่ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมาล่ะก็

ร้านนี้ของเขาจะยังเปิดต่อไปได้ไหมเนี่ย?

ยังจะเปิดรอดอยู่ไหม?

ไม่ใช่ว่าจะโดนส่งคนมารื้อร้านเขาจนราบเป็นหน้ากลองหรอกนะ

"ปัง!"

เท้าถีบเปิดประตูห้องอย่างแรง

อวี๋จื้อก็เห็นเพียงภาพที่จ้าวอู่กำลังกลืนน้ำซุปทองคำคำสุดท้ายลงคออย่างเอร็ดอร่อยเต็มคราบ

"อย่านะคร้าบบบ~~~~~"

อวี๋จื้อยื่นมือเอื้อมคว้าไปข้างหน้าอย่างสิ้นหวังในท่าเอ่อร์คัง

"อร่อยเลิศ!!"

จ้าวอู่เลียริมฝีปากอย่างพึงพอใจ

พี่เซวียพูดไม่ผิดเลย

อาหารของภัตตาคารแห่งนี้เป็นสุดยอดรสเลิศอันดับหนึ่งในใต้หล้าจริง ๆ

เมื่อครู่นี้น้ำซุปไก่เข้มข้นกลมกล่อม กระเพาะปลาเหนียวนุ่มละมุนลิ้น แม้กระทั่งรสชาติของเก๋ากี้ยังดีกว่าที่เคยชิมมาทั้งหมดอย่างเทียบไม่ติด

ไก่ตุ๋นกระเพาะปลาซุปทองคำตกถึงท้องหนึ่งชาม ก็รู้สึกว่าชีวิตนี้คุ้มค่าแล้ว

"เอ๊ะ เถ้าแก่ ท่านขึ้นมาทำไมหรือ"

เซวียซินเยวี่ยเองก็เพิ่งละเลียดของอร่อยคำสุดท้ายเสร็จพอดี

นางหันศีรษะมามองด้วยความสงสัย

พลางเอ่ยถามอย่างแปลกใจ เมื่อเห็นอวี๋จื้อกำลังสะบัดไม้สะบัดมือไม่หยุด

"เอ่อ คือว่า ข้ามาแจ้งท่านว่า ต่อไปนี้ไก่ตุ๋นกระเพาะปลาซุปทองคำนี้จะไม่มีขายให้ท่านอีกแล้ว"

อวี๋จื้อจัดชายเสื้อให้เข้าที่ ก่อนจะประกาศกฎใหม่ของร้านเสียงดังฟังชัด

"ทำไมล่ะ!"

"ครั้งนี้ข้าไม่ได้ทำอะไรเลยนะ!"

"ท่าน... ท่านคงไม่ใช่ว่าจะขึ้นราคาอีกหรอกนะ?"

เซวียซินเยวี่ยรู้สึกน้อยใจขึ้นมาบ้าง

นางยังหวังพึ่งไก่ตุ๋นกระเพาะปลาซุปทองคำนี้มาช่วย

ให้นางอัปไซซ์ขึ้นอีกสักสองสามระดับอยู่เลยนะ!

อีกอย่าง นางทั้งไปตามคนมาช่วย

ทั้งช่วยแนะนำลูกค้ามาอุดหนุน

ไม่ขอบคุณนางก็ช่างเถอะ

นี่ยังจะมาลิดรอนสิทธิ์ในการกินของอร่อยของนางอีก

ช่างน่าเจ็บใจจนร้องไห้ไม่ออกจริง ๆ

"ไม่มีทำไมทั้งนั้น เพิ่มเงินก็ไม่ขาย!"

อวี๋จื้อเชิดหน้าขึ้นอย่างหยิ่งทะนง

"จริงหรือ"

"งั้นข้าให้สามร้อยตำลึง"

เซวียซินเยวี่ยเข้าใจนิสัยของอวี๋จื้อเป็นอย่างดี

ไม่มีเรื่องไหนที่เอาเงินฟาดแล้วแก้ไม่ได้หรอก

"สามร้อย... แค่กๆๆ คือว่า ไม่ได้"

อวี๋จื้อสำลักเสียงกระแอม

สามร้อยตำลึง นั่นมันเกือบล้านเลยนะเฟ้ย

กับข้าวจานเดียวล้านนึง

ซี้ด~~~

แต่พอนึกถึงอันตรายจากผลิตภัณฑ์แปรรูปทางอุตสาหกรรม

อวี๋จื้อก็ยังคงเลือกที่จะปฏิเสธอย่างเด็ดขาด

เขายังถือว่าเป็นพ่อค้าที่มีมโนธรรมอยู่นะ

"งั้นหนึ่งพันตำลึงล่ะ?"

เซวียซินเยวี่ยลองหยั่งเชิงอย่างระมัดระวัง

ราคานี้สูงไปหน่อยก็จริง

แต่ประเด็นสำคัญคือน้ำซุปมันเห็นผลจริงนี่นา!

แค่เจ็ดวันก็เห็นความเปลี่ยนแปลงได้ด้วยตาเปล่า

เปลี่ยนเป็นหมอเทวดาคนไหนก็ทำแบบนี้ไม่ได้ทั้งนั้น

พูดตามตรงเลยก็คือ หนึ่งพันตำลึงแพงมาก แต่คุ้มค่าสุด ๆ!

ที่สำคัญที่สุดคือนางไม่ได้กินแทนข้าวทุกมื้อเสียหน่อย

ถือเสียว่าเป็นค่ายารักษาโรคก็แล้วกัน

"หนึ่งพันตำลึง"

"ซี้ด~~"

"ซี้ด~~~"

"ซี้ดซี้ดซี้ด~~~~"

สมองของอวี๋จื้อขาดออกซิเจน เริ่มหอบหายใจแฮ่ก ๆ ขึ้นมาอีกรอบ

กับข้าวจานละหนึ่งพันตำลึง

นั่นมันจานละสามล้านเลยนะโว้ย

ตอนนี้อวี๋จื้อเริ่มยืนทรงตัวไม่อยู่อีกแล้ว

"เถ้าแก่อวี๋ เถ้าแก่อวี๋ ท่านเป็นอะไรไปหรือ"

"อย่าทำให้ข้าตกใจสิ!"

เซวียซินเยวี่ยมองอวี๋จื้อด้วยความกระวนกระวายใจ

"มะ...ไม่มีอะไร จานละหนึ่งพันตำลึงมันออกจะเกินเหตุไปหน่อย"

อวี๋จื้อส่ายหน้า

ถ้าเป็นกับข้าวจานละสามร้อยกว่ายังพอว่า

แต่นี่ต้นทุนยังไม่ถึงสามสิบด้วยซ้ำ

การที่อวี๋จื้อไม่ยอมลดราคาก็ถือว่าหน้าเลือดพออยู่แล้ว

ถ้ายังจะขึ้นราคาอีก มโนธรรมในใจเขาคงเจ็บแปลบขึ้นมาจริง ๆ แน่

ไม่รู้ว่าตั๋วเงินหนึ่งพันตำลึงจะหนาพอปิดทับมโนธรรมของเขาได้หรือเปล่า

"เฮ้อ!"

"ค่อยยังชั่ว ข้าก็แค่พูดไปเรื่อย หากจานละหนึ่งพันตำลึงจริง ๆ แม้แต่ข้าก็กินไม่ไหวหรอก"

เซวียซินเยวี่ยถอนหายใจอย่างโล่งอก

ถ้าจานละหนึ่งพันตำลึงจริง ๆ

แทบจะไม่มีใครกินไหวแล้ว

นั่นมันเงินมหาศาลเลยนะ

ถึงขั้นซื้อตำแหน่งขุนนางเล็ก ๆ มานั่งเล่นได้เลยด้วยซ้ำ

เอามาจ่ายเพื่อกับข้าวจานเดียว มันก็เกินไปจริง ๆ

เว้นเสียแต่ว่าจะกินเป็นยารักษาโรค นั่นถึงพอจะกล้ำกลืนยอมรับได้

"ไอ้หยา ข้าไม่ได้จะขึ้นราคาหรอก"

"ข้าพูดความจริงเลยก็แล้วกัน"

"กับข้าวนี้มีพิษ!"

อวี๋จื้อกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง

"มีพิษ!!!!"

คนในห้องพากันหันขวับมามองเป็นตาเดียว

วางยาพิษในร้านอาหาร นี่มันเรื่องใหญ่ระดับฟ้าถล่ม!

ต้องติดคุกหัวโตเชียวนะ

"ไม่น่าใช่กระมัง ข้ากินมาตั้งหลายวันก็ไม่เห็นเป็นอะไรเลย!"

เซวียซินเยวี่ยเอ่ยเสียงแผ่วด้วยความหวาดหวั่น

"เอ่อ ไม่ใช่พิษแบบนั้น"

"เปลี่ยนคำพูดใหม่คือ กินมากไปแล้วมันมีผลข้างเคียง"

อวี๋จื้อคิดดูแล้ว จะบอกว่ามีพิษก็ไม่ค่อยถูกนัก

ยุคโบราณนี้ยังไม่มีแนวคิดแบบคนยุคปัจจุบัน

"ผลข้างเคียง?"

"คำนี้

ช่างแปลกใหม่นัก"

จ้าวอี้ในฐานะจอหงวนฝ่ายบุ๋น พอกล้อมแกล้มจับใจความได้ราง ๆ

"ผลข้างเคียงคืออะไรข้าไม่รู้หรอก ท่านบอกมาคำเดียวเลยดีกว่าว่าตกลงมีพิษหรือไม่มี"

จ้าวอู่เป็นคนคิดอะไรตื้น ๆ ตรงไปตรงมา

ตอนนี้นางกำลังชั่งใจอยู่ว่าจะล้วงคอเอาของที่เพิ่งกลืนลงไปออกมาดีหรือไม่

ของอร่อยขนาดนี้ ล้วงออกมาก็เสียดายแย่

"มีพิษ แต่กินแล้วไม่ถึงตาย"

อวี๋จื้อคิดแล้วเอ่ยตอบ

วัตถุดิบแปรรูปเชิงอุตสาหกรรมในอาหารสำเร็จรูปตั้งหลายอย่างมีสารเคมีเจือปนอยู่

ปัญหาคือ ปกติแล้วของพวกนี้มันกินแล้วไม่ตายจริง ๆ นั่นแหละ

เพียงแค่สะสมในร่างกายมากไปแล้วจะส่งผลเสียต่อสุขภาพ

ไม่อย่างนั้นถ้าผลิตออกมาถุงหนึ่งแล้วมีคนตายคนหนึ่ง คงโดนสั่งแบนไปนานแล้ว

จะไปมีคนเห็นแก่เงินหน้ามืดตามัวมาทำขายเยอะแยะขนาดนี้ได้ยังไง

"แล้วมันช่วยเสริมหน้าอกได้จริงหรือไม่"

ดวงตาของจ้าวอู่เปล่งประกายวิบวับ

"(⊙o⊙)… เอ่อ ในทางทฤษฎีแล้วย่อมเป็นไปได้"

อวี๋จื้อถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

"เสริมหน้าอกได้ก็พอแล้ว"

"เรื่องเล็กน้อยแค่นี้จะไปนับเป็นอะไรได้"

จ้าวอู่กล่าวอย่างไม่แยแส

สำหรับนางแล้ว ไม่มีสิ่งใดสำคัญไปกว่าการเสริมหน้าอกอีกแล้ว

"ถูกแล้ว เถ้าแก่อวี๋พูดจาน่ากลัวเสียขนาดนั้น ข้านึกว่ากินแล้วจะตายเสียอีก"

"พิษแค่กระจิริด ไม่นับเป็นเรื่องใหญ่อะไรหรอก"

"ขึ้นชื่อว่ายาก็ยังมีพิษแฝงอยู่สามส่วน!"

"หากสรรพคุณโอสถเกิดขึ้นมาลอย ๆ ได้โดยไม่มีพิษ นั่นก็คงเป็นอิทธิฤทธิ์ของเซียนแล้วล่ะ"

"ตราบใดที่ไม่ส่งผลกระทบร้ายแรง เรื่องพวกนี้ล้วนเป็นเพียงเรื่องหยุมหยิม"

"หรือหากใช้คำพูดของเถ้าแก่อวี๋ มันก็คือ... ผลข้างเคียง"

จ้าวอี้ก็ก้าวออกมาร่วมผสมโรงด้วยอีกคน