ตอนที่ 59 ท่านคงไม่ได้ไร้น้ำยาหรอกนะ

"ใช่แล้วๆ"

"ถ้าไม่มีปัญหาอะไรเลยสิถึงจะผิดปกติ"

เซวียซินเยวี่ยรีบผสมโรงตาม

นางถึงกับถอนหายใจอย่างโล่งอก

ไม่อย่างนั้น คนที่กินเข้าไปเยอะที่สุดก็นางนี่แหละ

ถ้าเกิดปัญหาขึ้นมาจริงๆ นางคงตายอนาถที่สุด

เถ้าแก่คนนี้พูดเว้นจังหวะเสียจนเกือบทำนางตกใจตายแล้ว

"เอ่อ... พวกท่านพูดมาก็มีเหตุผล"

"แต่ท่านก็ยังกินไม่ได้อยู่ดี"

อวี๋จื้อพอจะโดนทั้งสองคนเกลี้ยกล่อมจนคล้อยตามได้บ้าง

คุยเรื่องสารพิษโดยไม่ดูปริมาณ มันก็คือการเล่นตุกติกชัดๆ

กินกล้วยหอมตันนึงยังโพแทสเซียมเป็นพิษได้เลย

ไม่ได้กินทุกวันสักหน่อย ก็น่าจะไม่มีปัญหาอะไรมากหรอกมั้ง

"ทำไมกันล่ะ!"

"ข้า... ข้าไม่กลัวพิษสักหน่อย"

เซวียซินเยวี่ยพูดไม่ออก ไฉนนางถึงกินไม่ได้อีกแล้วล่ะ

"เอาอย่างนี้ละกัน ตามหลักแล้วของสิ่งนี้ของข้าไม่ได้ช่วยเพิ่มขนาดหน้าอกโดยตรง"

"หน้าที่ของมันคือกระตุ้นการเจริญเติบโตรอบสอง"

"เข้าใจคำว่าเจริญเติบโตรอบสองไหม"

อวี๋จื้อถาม

"พอจะ... พอจะเข้าใจอยู่มั้ง"

"แล้วมันไม่ดีตรงไหนกันเล่า"

ใบหน้าของเซวียซินเยวี่ยแดงซ่าน

การคุยเรื่องส่วนตัวแบบนี้กับบุรุษมันชวนให้รู้สึกประหลาดพิลึก

เถ้าแก่อวี๋ผู้นี้ก็ช่างกล้าพูดเกินไปแล้ว

ก่อนหน้านี้ยังนึกว่าเขาจะเป็นคนสำรวมเสียอีก

"ดีอะไรกันเล่า"

"โบราณว่าไว้ อะไรที่มากเกินไปย่อมไม่ดี"

"ของแบบนี้กินในปริมาณพอเหมาะสักสองสามมื้อน่ะช่วยกระตุ้นการเจริญเติบโตได้จริง"

"แต่ถ้ากินมากเกินไป มันจะกลายเป็นการยับยั้งการเจริญเติบโตแทน"

"นอกจากจะไม่ช่วยให้อกอวบอิ่มขึ้นแล้ว ยังเสี่ยงที่จะทำให้หดเล็กลงอีกด้วย"

เรื่องพวกนี้อวี๋จื้อค้นหามาจาก AI ทั้งนั้น

"คำพูดของเถ้าแก่อวี๋มีเหตุผล"

"หมอหลวงในวังก็มักใช้วิธีเอาพิษต้านพิษอยู่บ่อยๆ"

"ทว่าปริมาณยานั้นต้องแม่นยำอย่างยิ่ง"

"มิเช่นนั้น นอกจากจะไม่ช่วยชีวิตแล้ว ยังกลายเป็นใบสั่งตายอีกต่างหาก"

"ซึ่งมีหลักการเดียวกันกับไก่ตุ๋นกระเพาะปลาซุปทองคำนี้เลย"

จ้าวอี้มีความรู้กว้างขวาง คำพูดกึ่งเข้าใจกึ่งไม่เข้าใจของอวี๋จื้อจึงถูกเขาแปลออกมาให้ทุกคนฟังเข้าใจได้อย่างปรุโปร่ง

"ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ งั้นข้าไม่กินก่อนแล้วกัน"

"แล้วคราวหน้าที่ข้ามาจะกินอะไรได้บ้างล่ะ"

"คงไม่ถึงกับไม่ให้ข้ากินข้าวเลยหรอกนะ"

เซวียซินเยวี่ยเข้าใจกระจ่างแจ้งทันที

มิน่าล่ะเต้าหู้ก่อนหน้านี้ถึงไม่ยอมให้นางกิน

ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง

เถ้าแก่อวี๋ช่างจิตใจดีงามเกินไปแล้ว

คนทั่วไปหากขายกับข้าวได้จานละแปดสิบตำลึง

ป่านนี้คงโกยเงินจนยิ้มแก้มปริไปแล้ว

มีเหตุผลอะไรที่จะไม่ยอมขายกันเล่า

"เอ่อ... ข้าวน่ะยังกินได้อยู่"

"แม้แต่อาหารไม่กี่อย่างชั้นล่างนั่น ตอนนี้ท่านก็สั่งได้"

"เพียงแต่แพงขึ้นมาหน่อยเท่านั้น"

"ขายให้ท่านก็ยังคงเป็นจานละหนึ่งตำลึงเงินเหมือนเดิม"

อวี๋จื้อสต็อกอาหารสำเร็จรูปที่แพงขึ้นมาหน่อยไว้ตั้งเยอะแล้ว

เขาวางแผนเอาไว้เรียบร้อย

อาหารสำหรับคนธรรมดาทั่วไปกิน ถุงละห้าหยวน

ส่วนคนที่นั่งในห้องส่วนตัวกินจานละห้าสิบหยวน แบบนี้ก็ไม่มีปัญหาแล้ว

"เดี๋ยวนะ ทำไมล่ะ"

"ข้าทำอะไรไม่ดีตรงไหนหรือ"

เซวียซินเยวี่ยแทบร้องไห้ไม่ออก

ทำไมต้องให้นางจ่ายเงินเพิ่มด้วยล่ะ

รู้จักกันมาตั้งนานขนาดนี้แล้ว

ไฉนยังไม่หายเคืองอีกนะ

"ข้าบอกไปแล้ว กับข้าวจานละห้าสิบอีแปะ

มันไม่ถูกสุขลักษณะ"

"กับข้าวจานละหนึ่งตำลึงเงินน่ะคัดสรรเฉพาะวัตถุดิบชั้นเลิศอย่างพิถีพิถัน"

"ควบคุมความปลอดภัยและคุณภาพของอาหารอย่างเข้มงวด"

"ทั้งสะอาดและถูกสุขอนามัย"

"ที่ข้าทำไปก็หวังดีต่อพวกท่านทั้งนั้น"

ให้ฟ้าดินเป็นพยาน อวี๋จื้อน่ะหวังดีต่อบรรดาคุณหนูคุณชายพวกนี้จากใจจริง

ส่วนการตั้งราคาสูงลิบ ก็แค่กะจะให้พวกเขากินน้อยลงหน่อยเท่านั้น

ยังไงมันก็เป็นอาหารสำเร็จรูปนี่นะ

ใครจะไปรู้ว่าแท้จริงแล้วมันเป็นยังไงกันแน่

เป้าหมายของเขาไม่ได้อยากจะหาเงินเลยสักนิดจริงๆ นะ!

"พอเลยเถอะ"

"นี่มันแพงกว่าเดิมตั้งสองร้อยกว่าเท่าเชียวนะ"

"ถึงอย่างไรของไม่ถูกสุขลักษณะก็กินไม่ตาย ข้ายอมกินกับข้าวจานละห้าสิบอีแปะดีกว่า"

เซวียซินเยวี่ยเบะปาก เถียงข้างๆ คูๆ ขึ้นมา

"ได้สิ งั้นท่านก็ลงไปกินข้างล่าง"

"ข้าจะยกกับข้าวจานละห้าสิบอีแปะไปให้ท่าน"

ถึงอย่างไรเซวียซินเยวี่ยก็กินวิทยาศาสตร์กับสารเคมีไปตั้งหลายมื้อแล้วยังไม่เป็นอะไร

กินเพิ่มอีกหน่อยก็คงไม่มีผลอะไรหรอกมั้ง

แบบห้าสิบอีแปะก็ยกเสิร์ฟได้

แต่ว่านะ ห้องส่วนตัวนี้มีไว้ให้ลูกค้าระดับสูงเท่านั้น

อาหารสำเร็จรูปราคาถูกจานละห้าสิบอีแปะก็ต้องลงไปกินข้างล่างเอาสิ

อวี๋จื้อไม่เชื่อหรอกว่าคุณหนูใหญ่ที่ออกจากบ้านทีไรต้องคลุมผ้าปิดหน้า จะยอมทิ้งห้องส่วนตัวที่หรูหราขนาดนี้

แล้วลงไปเบียดเสียดกับพวกผู้ชายหยาบกระด้างข้างล่าง

ตอนที่ยังไม่มีห้องส่วนตัว คราวก่อนๆ นางมาทีไรก็ล้วนแต่แอบมาตอนที่ไม่มีลูกค้าทั้งนั้นแหละ

ก็เพราะกลัวมีคนเห็นตอนกินข้าวน่ะสิ

"เอ่อ... ช่างเถอะ ข้ายังชอบที่สะอาดสะอ้านมากกว่า"

ว่าแล้วเชียว เซวียซินเยวี่ยตัดใจจากห้องส่วนตัวอันหรูหราไม่ลง

"ก็แค่นั้นแหละ"

อวี๋จื้อหมุนตัวเตรียมจะลงไปข้างล่าง

ทว่ากลับถูกตะโกนเรียกไว้เสียก่อน

"ช้าก่อน เถ้าแก่อวี๋"

"หากข้าเข้าใจไม่ผิด"

"การเจริญเติบโตขั้นที่สองนี้ คงไม่ได้มีผลเฉพาะสตรีใช่หรือไม่"

"บุรุษก็น่าจะได้ผลเช่นกันใช่ไหม"

จ้าวอี้ถามขึ้นคล้ายเพิ่งนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

"ในทางทฤษฎีแล้วก็ใช่อยู่หรอก"

"แต่ว่าของผู้หญิงคือการขยายหน้าอก ส่วนของผู้ชายนี่สิ..."

"ซี๊ด..."

"พ่อจอหงวน ท่านคงไม่ได้...ไม่สู้หรอกนะ"

"ไม่เป็นไรหรอก หากเรื่องนั้นไม่สู้จริง ก็ไม่จำเป็นต้องกินอันนี้"

"ข้ายังมีสูตรอื่นอีก"

อวี๋จื้อพูดพลางเหลือบมองจ้าวอี้ด้วยสายตาแปลกๆ

ลักษณะการเจริญเติบโตของชายหญิงไม่เหมือนกัน

เรื่องแค่นี้ จ้าวอี้ที่เป็นถึงจอหงวนย่อมไม่มีทางไม่รู้

แต่กลับยังถามออกมาแบบนี้ มันช่างน่าสงสัยชวนให้คิดลึกเสียจริง

พอดูอายุของจ้าวอี้ ก็เพิ่งจะยี่สิบต้นๆ เท่านั้น

ในยุคสมัยนี้ ผู้ชายอายุขนาดนี้กลับยังไม่แต่งงาน

นี่ก็นับว่าเป็นเรื่องแปลกประหลาดอยู่แล้ว

ส่วนที่ว่าทำไมอวี๋จื้อถึงรู้ว่าเขายังไม่แต่งงานน่ะเหรอ

ก็แอบฟังมาจากฝูงชนเมื่อกี้นี้ไงล่ะ

"ไม่ใช่ๆ ข้าแค่ถามดูเฉยๆ"

"ไม่มีอะไรทั้งนั้น"

"เถ้าแก่ไปทำงานเถอะ เชิญท่านตามสบาย"

จ้าวอี้โบกไม้โบกมือเป็นพัลวัน ใบหน้าเริ่มแดงขึ้นมาบ้างแล้ว

"ข้าไม่ยุ่งหรอก พ่อจอหงวน มีโรคก็ต้องรักษานะ"

อวี๋จื้อส่ายหน้าติดๆ กันเช่นกัน

เทียบกับการยกอาหารแล้ว เขาชอบฟังเรื่องเผือกชาวบ้านมากกว่า

"นั่นน่ะสิ"

"พี่ใหญ่"

"มีโรคก็ต้องรักษา จะปกปิดอาการจนไม่ยอมหาหมอไม่ได้เด็ดขาด"

"เอาอย่างนี้ เถ้าแก่อวี๋ จัดให้พี่ชายข้าด้วยหนึ่งโถ"

"เขาเป็นถึงความหวังของตระกูลเราเชียวนะ"

"เรื่องพรรค์นั้นใช้การไม่ได้ จะไปยอมได้ยังไงกัน"

จ้าวอู่โบกมืออย่างใจป้ำ เงินแปดสิบตำลึงก็ปลิวออกไปแบบนั้นเอง

"ได้เลยขอรับ ยังต้องการสั่งอะไรเพิ่มอีกไหม"

เงินเข้ากระเป๋าอีกสามแสน อวี๋จื้อยิ้มหน้าบาน

"มีอะไรยกมาได้ก็ยกมาให้หมดเถอะ"

จ้าวอู่เองก็สั่งอาหารไม่เป็น

ทว่า อาหารของที่นี่อร่อยถูกปากจริงๆ

นางไม่เกี่ยงที่จะจ่ายเงินเพิ่มสักหน่อย

"เอ่อ ยกน่องไก่ใหญ่มาให้ข้าเพิ่มอีกสองจานด้วยนะ"

จ้าวฉี่เคยกินแต่น่องไก่ใหญ่ เขาคิดว่านั่นคือของที่อร่อยที่สุดในใต้หล้าแล้ว

"ไม่ใช่แบบนั้น เถ้าแก่ ข้าไม่ได้..."

จ้าวอี้ยังอยากจะห้ามปราม

ทว่าน่าเสียดาย อวี๋จื้อไม่ฟังเขาเลยแม้แต่น้อย

เดินดุ่มๆ ออกไปทันที

"พี่ใหญ่ หากมีโรคลับอะไรจริงๆ ท่านจะปิดบังไม่ได้นะ"

"พอกลับไปข้าจะบอกท่านพ่อ ให้ท่านพ่อเชิญหมอหลวงมาตรวจดูท่าน"

จ้าวอู่ยิ่งเป็นห่วงร่างกายของพี่ชายตัวเองขึ้นไปอีก

"ไม่ใช่ข้าเสียหน่อย เฮ้อ ช่างเถอะ เรื่องนี้พูดออกไปไม่ได้"

"เอาเถอะ คิดเสียว่าข้าเป็นเอง ลองดูก่อนก็แล้วกัน"

"พวกเจ้าทุกคน เรื่องในวันนี้ห้ามแพร่งพรายออกไปเด็ดขาด"

จ้าวอี้ลองนึกถึงฐานะของบุคคลผู้นั้น

จึงล้มเลิกความคิดที่จะอธิบายต่อทันที