ตอนที่ 60 เถ้าแก่อวี๋ ข้าต้องการคำอธิบาย!

"วางใจเถอะพี่ ข้ารับรองว่าจะรูดซิปปากให้สนิทเลย"

จ้าวอู่กล่าวคำสาบาน

"ข้าก็ด้วย"

จ้าวฉี่กล่าวอย่างจริงจัง

ในใจเริ่มคิดคำนวณแล้วว่าจะสืบทอดทายาทให้ตระกูลจ้าวอย่างไรดี

ถามว่าจ้าวฉี่อย่างเขาเป็นตัวอะไรน่ะหรือ?

งั้นเขาก็จะบอกให้

ลูกที่พี่ใหญ่มีไม่ได้

จ้าวฉี่คนนี้จะสร้างขึ้นมาเอง

กิจการตระกูลที่พี่ใหญ่สืบทอดไม่ได้

จ้าวฉี่คนนี้ยิ่งต้องสืบทอด

สรุปสั้นๆ คำเดียว

กิจการตระกูลที่พี่ใหญ่สืบทอดได้ เขาก็จะสืบทอด

กิจการตระกูลที่พี่ใหญ่สืบทอดไม่ได้ เขาก็ยิ่งต้องสืบทอด

มีลูกก่อนค่อยแต่ง!

สิทธิพิเศษแห่งอำนาจบิดา!

นี่แหละคือจ้าวฉี่!

"พี่ใหญ่จ้าววางใจเถอะ น้องสาวคนนี้ก็จะไม่แพร่งพรายออกไปข้างนอกอย่างเด็ดขาดเจ้าค่ะ"

เซวียซินเยวี่ยรีบแสดงจุดยืนเช่นกัน

"........."

จ้าวอี้หน้าดำทะมึน ไร้เรี่ยวแรงจะอธิบายแล้ว

ช่างเถอะ รับกรรมข้อนี้ไปก่อนก็แล้วกัน

ไม่ช้าก็เร็ว เขาต้องไปทวงคืนทั้งต้นทั้งดอกกับคนผู้นั้นให้ได้

"ท่านลูกค้า กับข้าวของพวกท่านได้แล้วขอรับ"

ในช่วงจังหวะที่พวกเขากำลังคุยกันอยู่นั้น

เชฟไมโครเวฟทั้งสิบเครื่องก็ได้เดินเครื่องเต็มสูบจนทำกับข้าวเสร็จเรียบร้อย

กับข้าวหอมกรุ่นถูกยกมาวางบนโต๊ะ

ทำเอาหลายคนมองจนน้ำลายสอ

"ไม่ถูกนะ กับข้าวพวกนี้สีสันไม่สวยเท่าจานละห้าสิบอีแปะเลย"

"กลิ่นหอมก็ไม่เข้มข้นเท่าจานละห้าสิบอีแปะด้วย"

เสี่ยวชุนที่ยืนเงียบอยู่ด้านข้างมาตลอดจู่ๆ ก็เอ่ยขึ้น

"หืม?"

"เถ้าแก่อวี๋ นี่เป็นเรื่องจริงหรือ"

เซวียซินเยวี่ยเอ่ยถามอย่างคลางแคลงใจ

"เอ่อ สีสันไม่เหมือนกันก็เป็นเรื่องปกตินี่ขอรับ"

"เพราะนี่เป็นกับข้าวจานละหนึ่งตำลึงเงินเชียวนะ"

"วัตถุดิบก็ไม่เหมือนกัน สีสันจะไปตรงกันได้อย่างไร"

อวี๋จื้อปาดเหงื่อบนหน้าผาก

จะให้พูดอย่างไรได้ล่ะ?

บอกว่ากับข้าวข้างล่างใส่สีผสมอาหารอุตสาหกรรมลงไปงั้นเหรอ?

เพื่อให้สีสันมันดูน่ากินขึ้นน่ะนะ?

เรื่องนี้อย่าว่าแต่สมควรพูดหรือไม่สมควรพูดเลย ที่สำคัญคือบอกไปคนพวกนี้ก็ฟังไม่เข้าใจอยู่ดี

"เสี่ยวชุน เจ้าลองชิมรสชาติดูซิ"

"ดูสิว่ามันต่างจากจานละห้าสิบอีแปะด้วยหรือไม่"

พิรุธของอวี๋จื้อชัดเจนเกินไป คนอื่นๆ ย่อมดูออกอยู่แล้ว

เซวียซินเยวี่ยสงสัยว่ามีอะไรตุกติก

จึงสั่งให้เสี่ยวชุนลองชิมดูก่อนทันที

"เจ้าค่ะ คุณหนู"

"อืม... รสชาติก็นับว่าดีมากอยู่นะคะ"

"แต่ความรู้สึกส่วนตัวของข้าน้อย ยังสู้จานละห้าสิบอีแปะไม่ได้เจ้าค่ะ"

เสี่ยวชุนชิมไปเพียงคำเดียวก็สรุปผลได้ทันที

"เถ้าแก่อวี๋ ข้าต้องการคำอธิบาย"

"นี่ของข้าจานละตั้งหนึ่งตำลึงเงินเลยนะ"

"ทำไมถึงยังไม่อร่อยเท่าจานละห้าสิบอีแปะอีก?"

เซวียซินเยวี่ยจ้องอวี๋จื้อตาเขม็งด้วยความโกรธ

ไปภัตตาคารหรูจ่ายเงินสามแสนเพื่อกินกับข้าวจานเดียว

ผลปรากฏว่ารสชาติยังสู้กับข้าวหม้อใหญ่ข้างทางจานละห้าบาทไม่ได้

เรื่องแบบนี้เป็นใครก็ทนไม่ไหวทั้งนั้น!

"เรื่องนี้... เรื่องนี้... มันเพื่อสุขภาพไม่ใช่หรือขอรับ"

"กับข้าวแพงๆ จุดขายหลักของมันคือความสะอาดถูกหลักอนามัยนะขอรับ"

"ในด้านรสชาติย่อมต้องยอมเสียสละไปบ้างเป็นธรรมดา"

"ใช่ๆๆ เพื่อสุขภาพไงขอรับ"

"คนเรากินของ สุขภาพต้องสำคัญที่สุดสิ"

อวี๋จื้อปาดเหงื่อบนหน้าผาก พยา

ยามอธิบายเอาเป็นเอาตาย

ในใจก่นด่าพวกคนทำอาหารกลุ่มนั้นไปจนครบทุกคนแล้ว

ล้วนเป็นเชฟมืออาชีพ เงินเดือนหลักหลายหมื่นแท้ๆ

ผลสุดท้ายทำอาหารออกมายังสู้สินค้าสายพานโรงงานที่อัดแน่นไปด้วยสารเคมีปรุงแต่งไม่ได้เลย

มันเรื่องบ้าอะไรกันวะเนี่ย?

แล้วก็ไอ้พวกพ่อค้าหน้าเลือดที่ใช้สารเคมีพวกนั้นอีก

วัตถุดิบกับเครื่องปรุงดีๆ ไม่ยอมใช้

จะใส่สารเคมีอุตสาหกรรมลงไปเยอะแยะในกับข้าวจานเดียวทำไมกัน?

ทั้งสีผสมอาหาร ทั้งสารปรุงแต่งรส ทั้งสารกันบูด

กับข้าวจานเดียวเล่นใส่ตารางธาตุลงไปเกือบครึ่งแผ่น

ที่สำคัญคือดันอร่อยขนาดนั้นอีก

สุดยอดไปเลยจริงๆ พับผ่าสิ!

"แต่พวกเราจ่ายตั้งหนึ่งตำลึงเงินเชียวนะ!"

"รสชาติกับข้าวนี้จะแย่กว่าจานละห้าสิบอีแปะไม่ได้สิ!"

เซวียซินเยวี่ยยังคงโมโหไม่หาย

"แค่กๆๆ นี่รวมค่าห้องส่วนตัวไปด้วยไม่ใช่หรือขอรับ"

"ถ้าไม่ได้จริงๆ หรือว่าท่านจะลงไปนั่งกินข้างล่างดีล่ะขอรับ"

อวี๋จื้อก็จนปัญญาเหมือนกัน

เมื่อไม่มีทางเลือก ก็ได้แต่งัดไม้ตายออกมาใช้

"ช่างเถอะๆ เถ้าแก่พูดถูกแล้ว"

"สุขภาพสำคัญที่สุด"

"อีกอย่าง ฟังจากที่เสี่ยวชุนพูด รสชาติก็ไม่ได้ต่างกันมากสักเท่าไรใช่หรือไม่"

จ้าวอี้รีบออกมาช่วยไกล่เกลี่ย

เขาเคยกินอาหารที่ห้องเครื่องหลวงทำให้ฮ่องเต้มาแล้ว

อาหารพวกนั้นจะพูดยังไงดีล่ะ?

รับประกันได้ว่าปลอดสารพิษ สุขภาพดี และหน้าตาสวยงาม

แต่เรื่องรสชาติน่ะนะ

มักจะรู้สึกขาดอะไรไปนิดหน่อยเสมอ

แต่วัตถุดิบกับยอดพ่อครัวล้วนคัดสรรมาอย่างดีเลิศหนึ่งในใต้หล้าแน่นอน

ดังนั้นบางครั้ง หากอยากจะกินเพื่อสุขภาพสักหน่อย

เรื่องรสชาติก็อาจจะขาดอะไรไปนิดหน่อยจริงๆ นั่นแหละ

"รสชาติก็ไม่ได้ต่างกันมากขนาดนั้นเจ้าค่ะ"

"หรือไม่ก็อาจเป็นแค่ความรู้สึกส่วนตัวของข้าน้อยเอง"

ตอนนี้เสี่ยวชุนก็ไม่กล้าพูดฟันธงจนเกินไปแล้ว

อย่างไรเสียทั้งสองอย่างก็ล้วนเป็นของอร่อย

เรื่องจะให้ตัดสินว่าอันไหนดีอันไหนด้อย สาวใช้ตัวเล็กๆ อย่างนางจะกล้าออกความเห็นได้อย่างไร

"ถูกแล้วๆ รสชาติก็คล้ายๆ กันนั่นแหละ"

"เพียงแต่ว่า คนข้างล่างล้วนเป็นคนหยาบกระด้าง"

"รสชาติเครื่องปรุงเลยอาจจะหนักมือไปบ้าง"

"ส่วนผู้ที่ขึ้นมานั่งในห้องส่วนตัวได้ล้วนเป็นผู้ทรงภูมิ รสชาติจึงต้องละมุนลิ้นกว่าเป็นธรรมดา"

อวี๋จื้อรีบอาศัยจังหวะนี้ตามน้ำแก้สถานการณ์เฉพาะหน้าอย่างฉับไว

"เป็นเช่นนั้นหรือ"

เซวียซินเยวี่ยขมวดคิ้วมุ่น ถือว่ายอมรับคำอธิบายนี้ไป

ถึงแม้ในใจจะยังรู้สึกหงุดหงิดอยู่นิดหน่อย

แต่พอได้ลิ้มรสอาหารคำแรก ความหงุดหงิดทั้งหมดก็พลันมลายหายไปสิ้น

อาหารนี่ มันอร่อยเกินไปแล้ว!!!

สองสามครั้งก่อนหน้านี้ ไม่ใช่อวี๋จื้อเอาอาหารเจอย่างเต้าหู้คลุกต้นหอมมาให้นางกิน

ก็เป็นผลิตภัณฑ์บำรุงผิวพรรณรสหวานนิดๆ อย่างไก่ตุ๋นกระเพาะปลาซุปทองคำ

แต่อาหารพวกนี้ไม่ได้โดดเด่นเรื่องรสชาติจัดจ้านเลยสักนิด

มันจะไปสู้พวกไก่ผัดกงเป่ากับหมูผัดสองไฟที่ผ่านการทดสอบจากตลาดมาอย่างยาวนาน

จนถูกคัดเลือกให้เป็นเมนูยอดขายอันดับหนึ่งได้อย่างไร!

เพียงแค่คำเดียว ก็ทำให้นางถลำลึกจนถอนตัวไม่ขึ้นอย่างสิ้นเชิง

ส่วนจ้าวฉี่กับจ้าวอู่ที่อยู่ข้างๆ ก็กินกันอย่างเอร็ดอร่อยเพลิดเพลินไปนานแล้ว

นี่มันรสชาติเทพเซียนอะไรกันเนี่ย

ภัตตาคารใหญ่ๆ ในเมืองหลวงเทียบไม่ติดเลยสักนิด

หากเทียบกับอาหารตรงหน้านี้

พวกนั้นมันขี้ชัดๆ

พ่อครัวที่ทำอาหารพวกนั้นควรฆ่าตัวตายชดใช้ความผิดไปเลยดีกว่า!

มีเพียงจ้าวอี้เท่านั้นที่นั่งนิ่งอยู่ข้างๆ โดยไม่ขยับตะเกียบ

เขาเป็น

บัณฑิตคนหนึ่ง แต่ไหนแต่ไรมาจึงไม่มีความอยากอาหารมากมายนัก

ความอยากในกิเลสปากท้องไม่เพียงแต่จะทำให้เสียการเรียน ยังทำให้เผยจุดอ่อนของตัวเองได้ง่ายอีกด้วย

ดังนั้น เขาจึงสำรวมระวังตัวมาโดยตลอด

ประกอบกับปกติเวลาออกไปสังสรรค์เข้าสังคม

อาหารในภัตตาคารใหญ่ก็ไม่ได้ชวนให้เขารู้สึกอยากกินสักเท่าไร

และเขาก็ไม่คิดว่าจะมีอาหารจานไหนที่ทำให้เขาโปรดปรานได้จริงๆ

แค่ได้มองดูน้องชายกับน้องสาวกินกันอย่างมีความสุขตรงหน้าก็ดีมากแล้ว

ทว่าอย่างไรวันนี้ก็ออกมาข้างนอกเกือบทั้งวันแล้ว

ท้องไส้จึงเริ่มโหวงเหวงอยู่บ้างจริงๆ

เขากวาดตามองอาหารบนโต๊ะ

ไก่ผัดกงเป่า หั่นเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย คีบยากไปสักหน่อย

รู้สึกเหมือนเป็นกับแกล้มสุราเสียมากกว่า

หมูผัดสองไฟ หน้าตาดูน่ากิน

แต่มันเยิ้มเชียว

กินเข้าไปคงมันเยิ้มเลอะปากไปหมด

เสียกิริยาปัญญาชน

หมูเปรี้ยวหวาน ดูเหมือนน้องชายกับน้องสาวจะชอบมาก อย่าไปแย่งพวกเขากินเลย

ส่วนหมูผัดพริกอีกจานนั้น

พอมองดูสีหน้าคนอื่นที่เผ็ดจนต้องสูดปากซีดซาด

จ้าวอี้ก็ค่อยๆ เลื่อนตะเกียบกลับมาเงียบๆ

แล้วเปลี่ยนเป้าหมายไปยังน่องไก่ที่ดูปกติดีเพียงหนึ่งเดียวที่เหลืออยู่

พึ่งจะคีบน่องไก่ขึ้นมา ยังไม่ทันได้กัด

กลิ่นหอมเข้มข้นจนแทบละลายไม่ออกก็พวยพุ่งเข้าใส่จมูกทันที

เฮอะ อย่าว่าไป หอมเอาเรื่องจริงๆ

หนังน่องไก่ชุ่มฉ่ำไปด้วยซอสข้นสีอำพันจนขึ้นเงาแวววาว

กัดลงไปหนึ่งคำ เสียงกร๊อบดัง "เป๊าะ" ขึ้นมาก่อน

เจลาตินและน้ำมันเยิ้มๆ พลันละลายซ่านไปทั่วกระพุ้งแก้มและฟัน

รสชาติเค็มหวานผสานกลมกล่อมของน้ำซอสระเบิดทะลักออกมาในพริบตา

แล้วไหลลื่นลงสู่ลำคออย่างนุ่มนวล