ตอนที่ 61 รับประกันของแท้แน่นอนจ้ะคุณลูกค้า

เนื้อน่องไก่ยิ่งถูกตุ๋นจนเปื่อยนุ่มเข้าเนื้อถึงกระดูก

เพียงใช้ตะเกียบสะกิดเบาๆ เนื้อก็ร่อนหลุดออกมาทันที

ช่างสะดวกสบายสำหรับสุภาพชนอย่างจ้าวอี้ยิ่งนัก

ไม่ต้องคอยถือกระดูกขึ้นมาแทะให้เสียกิริยา

ทุกอณูเนื้อและกระดูกชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำซุปเข้มข้น

ทุกคำที่เคี้ยวอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมพะโล้เข้มข้น

เมื่อค่อยๆ ลิ้มรส

รสเค็มกลมกล่อมผสานความหวานละมุนที่ติดปลายลิ้น

ความหอมกรุ่นของเครื่องเทศยิ่งขับเน้นรสชาติแท้ๆ ของเนื้อให้เด่นชัด

เลิศล้ำ!

"เอ๊ะ พี่ใหญ่ ท่านเลียจานทำไมกัน"

ขณะที่จ้าวอี้กำลังดื่มด่ำกับความอร่อยจนถอนตัวไม่ขึ้น

เสียงร้องทักที่ดังขึ้นกะทันหันก็ปลุกเขาให้ตื่นจากภวังค์

จ้าวอี้ถึงเพิ่งได้สติ

ว่าตัวเขาเผลอเลียจานไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

"พี่ใหญ่จ้าว ความจริงมิต้องถึงขั้นนั้นหรอก"

"เถ้าแก่อวี๋ทำอาหารค่อนข้างเร็ว"

"หากไม่อิ่ม สั่งเพิ่มได้ตลอดเวลา"

เซวียซินเยวี่ยสมกับเป็นคนที่มากินหลายรอบแล้ว

จึงพอจะมีสติควบคุมตัวเองขึ้นมาบ้าง

"ข้า... ข้าแค่ไม่อยากกินทิ้งกินขว้างน่ะ"

"เอ่อ เอาเป็นว่า ในเมื่อกับข้าวหมดแล้ว ก็สั่งมาเพิ่มอีกสักหน่อยเถอะ"

แม้จะเป็นถึงอดีตจอหงวนอย่างจ้าวอี้ พอต้องโกหกก็ยังดูเคอะเขินไม่เป็นธรรมชาติ

อย่างไรเสียก็เป็นปัญญาชน ย่อมต้องรักษาหน้าตาอยู่บ้าง

บางครั้งเขาก็นึกอิจฉาน้องชายกับน้องสาวของตัวเองอยู่เหมือนกัน

เวลากินอาหารสามารถกินได้อย่างสบายอกสบายใจไร้กังวล

ดูเสี่ยวชีสิ นั่งเลียนิ้วอยู่อย่างนั้นยังไม่มีใครว่าสักคำ

เสี่ยวอู่ก็เหมือนกัน ตัวเองนั่งเลียช้อนอยู่แท้ๆ

ยังมีหน้ามาว่าเขาอีก

ให้ตายสิ!

แต่ก็ต้องยอมรับจริงๆ ว่า อาหารพวกนี้มันอร่อยเหลือเกิน!

"นี่ พี่ใหญ่ หากท่านไม่กินไก่ตุ๋นกระเพาะปลาซุปทองคำถ้วยนั้น ยกให้ข้าเถอะนะ"

จ้าวอู่เลียช้อนเสร็จ เห็นว่าบนโต๊ะเหลือแค่ไก่ตุ๋นกระเพาะปลาซุปทองคำถ้วยเดียวแล้ว

เพราะเป็นชามที่ยกมาให้พี่ใหญ่โดยเฉพาะ คนอื่นจึงไม่ได้แตะต้อง

นางจึงกลอกตาไปมาคิดจะคว้ามาเป็นของตัวเอง

นี่มันไก่ตุ๋นกระเพาะปลาซุปทองคำเชียวนะ

พอดีเลย จะได้ช่วยบำรุงให้โตขึ้นอีกหน่อย

"คิดฝันหวานไปเถอะ"

"เมื่อครู่เจ้าไม่ได้ยินที่เถ้าแก่บอกหรือ"

"ของสิ่งนี้กินโลภมากไม่ได้ จะไปยับยั้งการเจริญเติบโตเอา"

"หรือเจ้าไม่อยากโตแล้ว?"

จ้าวอี้รีบยกถ้วยขึ้นมาทันที

"เอ่อ... ก็ได้"

"เช่นนั้นพี่ใหญ่ ข้าจะขออยู่ที่นี่ต่อสักสองสามวัน"

"รอให้ข้ากินครบหนึ่งคอร์สก่อนค่อยกลับ"

"ท่านพาเสี่ยวชีกลับไปก่อนเถอะ"

จ้าวอู่กลอกตาไปมา

ในที่สุดความกลัวจะเป็นไม้กระดานก็เอาชนะสิ่งเย้ายวนของอาหารรสเลิศได้

ทว่า อาหารอร่อยถึงเพียงนี้

นางไม่อยากกินแค่วันนี้แล้วต้องกลับวันนี้เลยสักนิด

แต่ที่บ้านก็เข้มงวดเหลือเกิน

นางไม่กล้าไปพูดต่อหน้าท่านพ่อว่าจะขอค้างข้างนอกหลายวัน

จึงทำได้เพียงไหว้วานพี่ใหญ่เท่านั้น

วาจาของพี่ใหญ่ต่อหน้าท่านพ่อมีน้ำหนักเสมอ

ขอเพียงเขาตอบตกลง เรื่องนี้สำเร็จแน่นอน

"ทำไมล่ะ!"

"ข้าก็ไม่กลับเหมือนกัน!"

จ้าวฉี่เอ่ยขึ้นอย่างไม่พอใจพลางเลียนิ้วมือไปด้วย

อาหารที่นี่อร่อยกว่าที่พ่อครัวที่บ้านทำตั้งหมื่นเท่า

เขาไม่ยอมกลับหรอก!

ถึงอย่างไรที่บ้านก็ไม่ยอมให้

เขาไปเรียนที่สำนักศึกษา ไม่ยอมให้ทำอะไรสักอย่างอยู่แล้ว

สู้มาอยู่ที่นี่อย่างสบายอารมณ์ยังจะดีเสียกว่า

"ไม่ได้ เจ้าต้องกลับ"

"ไม่อย่างนั้น ข้าจะฟ้องท่านพ่อว่าเจ้าแอบฝึกวรยุทธ์"

จ้าวอู่เริ่มร้อนใจขึ้นมา

ไม่กลับคนเดียวยังพอว่า

หากไม่กลับทั้งสองคน

ท่านพ่อต้องบุกมาลากคอแน่นอน

โดยเฉพาะน้องชาย

ในฐานะบุตรชายผู้มีแววจอหงวนในอนาคต คนที่บ้านย่อมจับตามองแจ

"ไม่เอา ข้าไม่เอาหรอก!"

"ต่อให้ฟ้องท่านพ่อก็ไร้ประโยชน์ อย่างมากต่อไปข้าไม่ฝึกยุทธ์แล้วก็ได้!"

มีของอร่อยขนาดนี้ ใครจะไปอยากฝึกยุทธ์กันเล่า

ปล่อยให้เขาเสวยสุขอยู่ที่นี่ไปชั่วชีวิตเลยเถอะ!

"ได้เลย เสี่ยวชี เดี๋ยวนี้เจ้ากล้าขัดคำสั่งข้าแล้วรึ"

"ดูซิว่าข้าจะตีเจ้าไหม..."

จ้าวอู่ผุดลุกขึ้นยืนเท้าสะเอว

"พอได้แล้ว!"

"อย่าทะเลาะกัน"

"อยู่กันหมดนี่แหละ ทางท่านพ่อข้าจะไปพูดให้เอง"

"มีข้าคอยดูแลพวกเจ้า ท่านพ่อไม่ว่าอะไรหรอก"

จ้าวอี้สมกับเป็นพี่ใหญ่ ตัดบทการร่ายฤทธิ์ของพี่สาวน้องชายคู่นี้ลงในทันที

"เดี๋ยวสิ พี่ใหญ่ ท่านก็จะอยู่ด้วยหรือ"

"งานราชการในราชสำนักไม่ทำแล้วรึ"

จ้าวอู่ประหลาดใจเล็กน้อย

"งานทางราชสำนักไม่ได้เร่งรีบอันใด"

"ข้าเองก็ทำงานงกๆ ไม่มีวันหยุดมาสองปีกว่าแล้ว"

"ถือเสียว่าขอลาพักร้อนยาวสักทีแล้วกัน"

"หากมีเรื่องด่วนจริง ก็ให้คนควบม้าเร็วส่งหนังสือราชการมาที่นี่เสียก็สิ้นเรื่อง"

"อีกประการหนึ่ง อยู่ที่นี่ข้ามีเรื่องสำคัญต้องทำนะ"

"เป็นเรื่องสำคัญยิ่งกว่าเรื่องหยุมหยิมพวกนั้นในราชสำนักตอนนี้เสียอีก!"

จ้าวอี้กล่าวอย่างจริงจังเคร่งขรึม

คำพูดของเขา ย่อมไม่มีผู้ใดกล้าคัดค้าน

คนอื่นก็ไม่มีความเห็นขัดแย้งเช่นกัน

ขอเพียงพวกตนได้อยู่ต่อก็พอแล้ว

ส่วนเรื่องที่พักน่ะหรือ

ไม่ต้องเป็นกังวลเลยแม้แต่น้อย

ตระกูลเซวียคือเจ้าถิ่นเบอร์หนึ่งของที่นี่เชียวนะ

มีหรือจะจัดการต้อนรับแขกแค่ไม่กี่คนไม่ได้

ด้วยเหตุนี้ มื้ออาหารจึงจบลงด้วยความชื่นมื่นทั้งเจ้าบ้านและแขกผู้มาเยือน

พอคิดเงิน เบ็ดเสร็จสูงถึงสามร้อยตำลึง

ราคาสูงลิ่วจนทำเอาคนตาค้าง

และยิ่งทำให้อวี๋จี้ยิ้มแก้มแทบปริจนตาหยี

สามร้อยตำลึง นั่นมันตั้งเก้าแสนเชียวนะ!

มื้อเดียวฟันไปเก้าแสน

ใครบ้างจะไม่ดีใจจนเนื้อเต้น

"เถ้าแก่ อีกเจ็ดวันต่อจากนี้พวกเราจะมากินข้าวทุกวันนะ"

"เจ้าห้ามปิดร้านเด็ดขาดเชียวล่ะ!"

เซวียซินเยวี่ยรู้นิสัยของอวี๋จื้อดี

หากไม่นัดหมายไว้ล่วงหน้า

ไม่แน่ว่าเขาอาจจะปิดร้านหายหัวไปดื้อๆ

"วางใจเถอะ รับรองไม่มีปัญหา"

คำขอของลูกค้ารายใหญ่ระดับนี้ อวี๋จื้อย่อมต้องสนองเต็มที่อยู่แล้ว

"จริงสิ"

"เต้าหู้ก็ไม่ให้กิน"

"ไก่ตุ๋นกระเพาะปลาซุปทองคำก็ไม่ให้กิน"

"เช่นนั้นเจ้าก็ต้องเตรียมของบำรุงผิวพรรณความงามอย่างอื่นไว้ให้ข้าบ้างสิ?"

เซวียซินเยวี่ยกระซิบเสียงเบา

เมื่อครู่ตอนเห็นพี่น้องตระกูลจ้าวกินเอาๆ คำแล้วคำเล่า

เอร็ดอร่อยกันสุดๆ

เห็นแล้วใจนางแทบสลาย เลือดซิบในอก

นั่นมันของโปรดที่นางหมายมั่นปั้นมือทั้งนั้นเลยนะ

"วางใจเถอะ"

"ไว้ใจข้าได้เลย"

"เดี๋ยวข้าจะรีบไปหาทางจัดการให้ทันที"

อวี๋จื้อตบหน้าอกรับประกันเป็นมั่นเหมาะ

คราวนี้เขาจะต้องคัดเลือกร้านค้าให้ดีๆ

จะซ้ำรอยเดิมไม่ได้เด็ดขาด

-----------

หลายวันต่อมา

ทั้งสี่คนแทบจะมาฟาดเรียบไม่ขาดสักมื้อ

ยกเว้นมื้อเช้า

ก็นะ จะให้อวี๋จื้อตื่นแต่เช้าตรู่ มันยากเกินไปจริงๆ

นอกจากโต๊ะของพวกพี่น้องตระกูลจ้าวแล้ว

ในร้านยังมีใบหน้าแปลกตาเพิ่มขึ้นมาไม่น้อย

ล้วนเป็นพวกบัณฑิตทั้งสิ้น

ในหมู่บัณฑิตไม่ได้มีแค่พวกไส้แห้งจนกรอบ

บัณฑิตกระเป๋าหนักบ้านรวยก็มีอยู่เยอะเช่นกัน

อวี๋จื้อเคยแอบฟังพวกนั้นคุยกัน

ต่างก็แว่วข่าวมาว่าท่านจอหงวนอย่างจ้าวอี้ชอบแวะเวียนมาที่ภัตตาคารแห่งนี้บ่อยๆ

เลยกะจะมาดักเจอบังเอิญพบท่านจอหงวนเพื่อผูกมิตร

แต่น่าเสียดาย หลังจากได้กินอาหารในร้านของอวี๋จื้อเข้าไป

แต่ละคนต่างก็ลืมจุดประสงค์ที่ตัวเองถ่อมาเสียสนิท มัวแต่ก้มหน้าก้มตาเลียจานกันอย่างเมามัน

กระทั่งจ้าวอี้เดินขึ้นชั้นบนไปตั้งแต่เมื่อไหร่ยังไม่รู้เรื่องเลย

วันเวลาอันแสนสบายช่างผ่านไปอย่างเอื่อยเฉื่อยและผ่อนคลายจริงๆ

อวี๋จื้อยังสละเวลาเปิดเน็ตเข้าไปดูของให้เซวียซินเยวี่ย

ก็แค่อยากอัปไซส์หน้าอกไม่ใช่รึไง

เรื่องกล้วยๆ!

เลื่อนดูไปดูมาพักหนึ่ง

ไม่นานอวี๋จื้อก็ถูกใจอาหารสำเร็จรูปที่ช่วยเสริมหน้าอกตัวหนึ่งเข้า นั่นคือ... ขาหมูตุ๋นถั่วเหลือง

ว่าไปแล้ว ราคาก็ไม่ได้แพงอะไรเลย

แน่นอนว่าไม่ใช่เกรดไก่กาถูกๆ พันธุ์นั้น

แค่ถุงละร้อยเดียว

ราคาดูน่าเชื่อถือสมน้ำสมเนื้อ

ส่วนเรื่องคุณภาพ พออ่านรีวิวแล้วก็ดูดีไม่เลว

เอาอันนี้แหละ!

แต่ก่อนจะกดสั่งซื้อ อวี๋จื้อยังรู้สึกไม่ค่อยวางใจเท่าไหร่ จึงทักแชตไปคุยกับแอดมินร้านเสียหน่อย

เสี่ยวอวี๋เดลิเวอรี [ขาหมูร้านคุณเป็นของแท้สูตรดั้งเดิมไหม]

แอดมินหมูน้อย [ตัวเองคะ รับประกันว่าเป็นของแท้แน่นอนจ้าตัวเอง]