ตอนที่ 62 ร้านเรายินดีคืนเงินในเจ็ดวันแบบไม่มีเงื่อนไข

เสี่ยวอวี๋เดลิเวอรี [คงไม่ใช่ผลผลิตจากโรงงานอุตสาหกรรมหรอกนะ อย่ามาหลอกกันล่ะ ผมเจอมาเยอะ ชิมคำเดียวก็รู้แล้ว]

บริการลูกค้าเสี่ยวจู [คุณลูกค้าขา แน่นอนว่าไม่ใช่แบบนั้นอยู่แล้วค่ะ]

[วางใจได้เลยค่ะคุณลูกค้า ทั้งหมดผลิตจากครัวกลางของเรา บรรจุแบบแช่แข็งอย่างรวดเร็ว ปลอดภัยวางใจได้เลยค่ะ]

[คลิปวิดีโอ, คลิปวิดีโอ]

เสี่ยวอวี๋เดลิเวอรี [มีคลิปก็ค่อยโล่งอกหน่อย ถ้าเจอของปลอมจะทำยังไง?]

บริการลูกค้าเสี่ยวจู [ถ้าปลอมยินดีชดใช้สิบเท่าเลยค่ะคุณลูกค้า]

เสี่ยวอวี๋เดลิเวอรี [เชี่ย พวกคุณคงไม่ใช่พวกร้านค้าที่ส่งของปลอมมาให้ทีเดียวสิบเอ็ดถุงหรอกนะ?]

บริการลูกค้าเสี่ยวจู [ไม่ใช่อย่างนั้นแน่นอนค่ะคุณลูกค้า ทางเราจัดส่งตามปกติ และร้านเรายังยินดีคืนเงินในเจ็ดวันแบบไม่มีเงื่อนไขด้วยนะคะคุณลูกค้า]

ขอคืนเงินได้ด้วย?

แบบนี้ก็ไม่มีปัญหาแล้วสิ!

พอได้ยินแบบนี้ อวี๋จื้อก็วางใจทันที

ถึงขั้นคืนเงินในเจ็ดวันแบบไม่มีเงื่อนไขแล้ว

เขาจะยังพูดอะไรได้อีกล่ะ?

ซื้อสิ!

อวี๋จื้อกดสั่งรวดเดียวหนึ่งร้อยชุด!

ช่วยไม่ได้ ช่วงนี้หาเงินได้เยอะเกินไป

แค่ไก่ตุ๋นกระเพาะปลาซุปทองคำก็ขายออกไปเป็นสิบชุดแล้ว

แน่นอนว่าเพราะปัญหาเรื่องที่รับมาเป็นเงินตำลึง

ตอนนี้เลยยังไม่ได้แลกเป็นเงินยุคปัจจุบัน

แต่ทางฝั่งสมุนไพรนั้นมีเงินเข้ากระเป๋ามาอีกสามแสน

หาเงินได้ตั้งเยอะแถมยังวุ่นอยู่กับการเปิดร้าน ไม่มีเวลาออกไปใช้เงินเลยสักนิด

เฮ้อ... ชีวิตมันช่างยากลำบากจริง!

เกิดเป็นคนนี่มันยากจริงๆ!

หาเงินก็ยาก

ใช้เงินยิ่งยากกว่า!

ครืน... ครืน...

ครืน... ครืน...

บนท้องถนน เสียงล้อเกวียนบดถนนดังแว่วมา

สิ่งที่ดังตามเสียงล้อหมุนมาคือเสียงตะโกนอันคุ้นเคย

"เถ้าแก่ เร็วๆๆๆๆๆๆๆ ยกอาหารมา!!!!"

"จัดมาชุดใหญ่ จัดมาเร็วๆ เลย!!!"

อวี๋จื้อเงยหน้ามอง ปรากฏว่าเป็นหวังเจิ้นที่ไม่ได้เจอกันเสียนาน

เขากำลังสั่งการให้ผู้คุ้มภัยใต้บังคับบัญชาขนส่งสินค้าคุ้มภัยกลับไปยังที่ทำการ

"โอ้ คุณชายหวัง ไม่เจอกันนานเลย"

"ไฉนป่านนี้เพิ่งกลับมาล่ะ?"

อวี๋จื้อชะโงกหน้าออกไปถาม

"โอย อย่าพูดถึงเลย"

"ระหว่างทางเจอปัญหานิดหน่อยเลยล่าช้า"

"ยังดีที่มีบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปของเถ้าแก่อวี๋ช่วยไว้"

"ไม่อย่างนั้นการคุ้มภัยรอบนี้คงผ่านไปได้ยากจริงๆ"

"ไม่พูดแล้ว รีบเตรียมสำรับกับข้าวให้พวกเราก่อนเถอะ เดี๋ยวพวกเราจะไปกิน"

"ทางนี้มีคนอยู่ตั้งหกสิบกว่าคนแน่ะ"

"อย่างน้อยต้องเตรียมอาหารมารับรองสักร้อยจาน"

หวังเจิ้นรับปากกับพวกผู้คุ้มภัยไว้แล้วว่าคุ้มภัยรอบนี้เสร็จจะเลี้ยงอาหารมื้อใหญ่ให้ทุกคนอิ่มหนำสำราญ

ย่อมไม่กล้าตระบัดสัตย์

อีกอย่าง เขาก็อยากกินอาหารร้านนี้มาตั้งนานแล้วเหมือนกัน

"ได้เลย รอรับความอร่อยได้เลย!"

อวี๋จื้อไม่มีความลนลานแม้แต่น้อย

เชฟไมโครเวฟประจำร้านของเขาน่ะเก่งกาจจะตาย!

อย่าคิดว่าเชฟไมโครเวฟหนึ่งเครื่องจะทำอาหารได้แค่จานเดียว

ในความเป็นจริง แค่เอาตะเกียบสองข้างพาดขวางไว้บนจาน

ก็สามารถวางซ้อนอาหารได้อีกจานแล้ว

ด้วยขนาดตัวของเชฟไมโครเวฟบ้านเขา

ยังไงก็ทำอาหารพร้อมกันทีละห้าจานได้อย่างสบายๆ

นึกว่าตำแหน่งแชมป์เดลิเวอรียอดขายวันละพันออเดอร์ในอดีตได้มาเพราะโชคช่วยหรือไง?

ขอแค่ฉีกซองได้เร็วพอ ความเร็วในการเสิร์ฟอาหารก็เร็วพอ

เชฟสิบคน ใช้เวลาแค่สามนาทีครึ่งก็ออกอาหารได้ตั้งห้าสิบจาน

ถ้ารวมเวลาแกะซอง

เข้าไปด้วย

อาหารสำหรับคนหกสิบกว่าชีวิต ใช้เวลาแค่ยี่สิบนาทีก็ทำเสร็จทั้งหมด

"เชี่ย!"

"เถ้าแก่ ความเร็วในการทำอาหารของเจ้านี่ทำเอาภัตตาคารอื่นเทียบไม่ติดฝุ่นจริงๆ!"

หวังเจิ้นเพิ่งจะจัดแจงเรื่องสินค้าเสร็จ ก็พบว่าฝั่งอวี๋จื้อจัดเตรียมอาหารไว้ครบหมดแล้ว

ถึงกับตกตะลึงตาค้าง

"ธรรมดาๆ เรื่องขี้ผงน่า~~"

อวี๋จื้อโบกไม้โบกมืออย่างถ่อมตัว

ถ้าไม่ใช่เพราะเขาแกะซองไม่ทัน

ความเร็วนี้ยังเพิ่มขึ้นได้อีกหน่อยด้วยซ้ำ

แต่ก็นะ ยังไงก็ต้องใช้เวลาจัดใส่จานอยู่ดี

ช้าหน่อยก็ช้าหน่อยเถอะ

ยี่สิบนาทีเสิร์ฟหมดก็ถือว่าใช้ได้แล้ว

"เฮ้ย ร้านเจ้ามีอาหารจานใหม่ด้วยรึนี่!"

หวังเจิ้นมองน่องไก่ชิ้นโตที่มีน้ำมันเยิ้มเป็นประกายด้วยดวงตาเป็นประกายวาววับ

ก่อนจะก้มหน้าก้มตากินอย่างเอร็ดอร่อยจนลืมทุกสิ่งทุกอย่างไปในพริบตา

คนอื่นๆ ก็ไม่ต่างกัน

ร้านของอวี๋จื้อมีขนาดไม่ใหญ่ มีโต๊ะอยู่แค่ไม่กี่ตัว

ย่อมไม่พอนั่งสำหรับคนจำนวนมากขนาดนั้นอยู่แล้ว

ยังดีที่การกินข้าวระหว่างเดินทางคุ้มภัยเป็นเรื่องที่พวกเขาชินชาแล้ว

ต่างคนต่างถือจานออกไปนั่งกินริมถนน

โซ้ยอาหารกันอย่างไม่ห่วงภาพลักษณ์

เพราะมีชุดเซ็ตยาจกอยู่

ข้าวสวยและน้ำซุปไก่ในร้านจึงมีบริการตลอดเวลา

อวี๋จื้อเลยยกถังออกมาวางให้พวกเขาตักกันเอาเอง

"อร่อยเหลือเกิน!"

"อร่อยจริงๆ!"

"ต้องเป็นของร้านเถ้าแก่อวี๋เท่านั้นจริงๆ"

"เดินทางข้างนอกตั้งนาน ระหว่างทางไม่มีความอยากอาหารเลยสักนิด"

"ถ้าไม่ใช่เพราะได้บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปของเถ้าแก่อวี๋ช่วยประทังชีวิตไว้ล่ะก็"

"เฮ้อ... ตลอดทางข้าคงกินข้าวไม่ลงแน่ๆ"

สวาปามกับข้าวจานใหญ่ลงท้องไปหลายจาน ในที่สุดหวังเจิ้นก็กินจนอิ่มท้อง

ปากก็เริ่มชวนคุยเจื้อยแจ้วมากขึ้น

"ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกน่า"

ของในร้านเขาก็แค่ใส่เครื่องปรุงรสเยอะหน่อยเท่านั้น

ย่อมเอาไปเทียบกับของยุคโบราณที่ปรุงรสด้วยแค่น้ำมันกับเกลือไม่ได้อยู่แล้ว

จะโทษใครได้ ในเมื่อเครื่องเทศยุคโบราณแพงหูฉี่

แต่วัตถุเจือปนอาหารสังเคราะห์ยุคปัจจุบันกลับถูกแสนถูกล่ะ?

เรียกว่าโดนวิทยาศาสตร์บดขยี้อย่างสิ้นเชิง

แต่ก็คงไม่ถึงขั้นอร่อยจนกินไม่ได้นอนไม่หลับขนาดนั้นหรอกมั้ง?

"ถึงสิ ทำไมจะไม่ถึงล่ะ"

"จะว่าไปแล้ว ยังต้องขอบคุณบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปของเถ้าแก่อวี๋ด้วยซ้ำ"

"ระหว่างทางช่วยข้าแก้ปัญหาใหญ่ไปได้เรื่องหนึ่งเลยนะ!"

"ไม่อย่างนั้น การเดินทางรอบนี้คงเสียหายยับเยินแน่"

หวังเจิ้นซดน้ำซุปไก่อย่างสบายอารมณ์พลางเอ่ยขึ้น

อวี๋จื้อเห็นแล้วมุมปากถึงกับกระตุกรัวๆ

นี่มันน้ำซุปไก่สังเคราะห์ล้วนๆ เลยนะเว้ย!

ชนิดที่กินเข้าไปแล้วย่อยไม่ได้นั่นน่ะ

"ข้าจำได้ว่าเส้นทางคุ้มภัยเขากรุยทางไว้เรียบร้อยหมดแล้วไม่ใช่หรือ"

"ทำไมยังมีปัญหาอยู่อีกได้ล่ะ"

อวี๋จื้อเคยอ่านนิยายมานะ

ไม่ว่าจะสำนักคุ้มภัยในยุคโบราณ หรือการขนส่งสินค้าในยุคปัจจุบัน

เส้นทางล้วนถูกวางแผนกำหนดไว้ล่วงหน้าทั้งนั้น

ถึงขนาดมีนิยายแนวรถบรรทุกวิ่งแก้เคล็ดแก้ชงด้วยซ้ำ

สนุกฉิบหาย

เอาเป็นว่า นอกจากตอนเริ่มบุกเบิกแรกๆ ที่ค่อนข้างอันตรายแล้ว

คนที่เดินทางตามเส้นทางนี้ในภายหลัง

ความยากลำบากก็ไม่น่าจะสูงขนาดนั้น

"เถ้าแก่ ที่ท่านพูดนั่นมันยุคสมัยที่บ้านเมืองยังสงบสุขแล้ว"

"ทางใต้ในยามนี้..."

"เฮ้อ... ข้าบอกได้แค่ว่า

ค่าจ้างคุ้มภัยพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ"

"สำนักคุ้มภัยที่ยอมไปก็น้อยลงทุกที"

หวังเจิ้นถอนหายใจยาวออกมาอีกเฮือกใหญ่

คนที่ทำงานเป็นผู้คุ้มภัยใช่ว่าจะเป็นพวกเดนตายไม่รักชีวิตกันทุกคน

ส่วนใหญ่ก็แค่หาเช้ากินค่ำหาเงินเลี้ยงปากท้อง

งานคุ้มภัยที่พอจะไปได้พวกเขาย่อมไปอยู่แล้ว

แต่ถ้ารู้อยู่เต็มอกว่าอันตรายถึงชีวิต โอกาสรอดริบหรี่ ก็แทบไม่มีใครยอมเอาชีวิตไปทิ้งหรอก

ทางสำนักคุ้มภัยเองก็เป็นเหตุผลเดียวกัน

ค่าจ้างคุ้มภัยดูเหมือนจะสูง

แต่ผู้ว่าจ้างต้องการให้ส่งสินค้าถึงที่หมายอย่างครบถ้วนสมบูรณ์

หากส่งไปไม่ถึง

ยิ่งค่าจ้างสูง ค่าชดใช้ก็ยิ่งมหาศาล

หลักการมันก็เหมือนกัน

ต่อให้ส่งสินค้าถึงมือผู้รับได้

แต่วัยไหนใครจะรับประกันได้ว่าระหว่างทางจะไม่เกิดเรื่อง?

เกิดมีผู้คุ้มภัยตายไปสักสองสามคน

พอจ่ายเงินชดเชยและเงินทำขวัญไป

จะขาดทุนย่อยยับหรือไม่ก็กลายเป็นปัญหาใหญ่แล้ว

ด้วยเหตุนี้ ตอนนี้สำนักคุ้มภัยเวยหย่วนจึงแทบไม่รับงานทางใต้อีกเลย

หากจำเป็นจริงๆ ถ้าไม่รับแค่งานเล็กๆ

ที่เดินทางตัวคนเดียวได้

ก็ต้องเป็นงานระดับใหญ่โตมโหฬารไปเลย

ออกเดินทางทีต้องใช้คนเหยียบร้อย

พอระดมพลหลักร้อยคนขึ้นไป

ระดับความเสี่ยงก็จะลดลงไปมาก

ผู้คุ้มภัยของสำนักคุ้มภัยเวยหย่วนไม่ได้มีไว้ประดับบารมีเสียหน่อย

ล้วนเป็นคนมีฝีมือของจริงทั้งนั้น

ต่อให้มีใครมีกำลังมากพอจะปล้นขบวนสินค้าจริงๆ

ก็ยังพอจะเจรจาต่อรองกันได้

การคุ้มภัยน่ะนะ

ยังคงเป็นคำเดิมนั่นแหละ

ยุทธภพไม่ได้มีแต่การเข่นฆ่าฟาดฟัน แต่มันคือเรื่องของมนุษยสัมพันธ์และธรรมเนียมปฏิบัติ

"ทางใต้ตอนนี้วุ่นวายขนาดนั้นเชียวหรือ"

อวี๋จื้อถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ

ที่นี่ไม่ใช่ยุคปัจจุบันของเขา

แม้จะมีโทรศัพท์มือถือ

แต่ก็ไม่ได้ต่ออินเทอร์เน็ตของยุคโบราณเสียหน่อย

จึงยังไม่อาจนั่งอยู่แต่ในห้องแล้วรู้ความเป็นไปทั่วใต้หล้าได้