ตอนที่ 63 แดนใต้ระส่ำระสาย

"เฮ้อ วุ่นวาย วุ่นวายจะตายชัก"

"แถบนั้นตอนนี้มีชุมโจรเต็มทุกหัวระแหง"

"แถมวันนี้คนกลุ่มนี้ยึดเขานี้ได้"

"พรุ่งนี้ก็ไม่รู้คนกลุ่มไหนจะมาตีไล่พวกเขาไปอีก"

"สรุปคือเละเทะไปหมด"

"พวกเราต่อให้อยากจ่ายค่าผ่านทาง ยังไม่รู้จะไปจ่ายให้ใครเลย!"

หวังเจิ้นเองก็มีสีหน้ากลัดกลุ้มเต็มทน

การคุ้มภัยในเส้นทางแบบนี้ต้องระแวดระวังทุกฝีก้าว

พลั้งเผลอแค่นิดเดียวก็ติดกับคนพวกนั้นได้ง่ายๆ

เดินทางยากลำบากเหลือเกิน

แต่ดันซวยที่คนพึ่งพาได้ในสำนักคุ้มภัยกลับไม่มีใครยอมมารับงานแถบนี้เลย

ในเมื่อไม่มีทางเลือก ก็มีแต่นายน้อยอย่างเขาที่ต้องออกโรงเอง

ก็ใครใช้ให้สำนักคุ้มภัยเป็นของบ้านเขากันล่ะ

นายน้อยอย่างเขาไม่จัดการ แล้วใครจะมาจัดการ

คนอื่นต่างพากันคิดว่า เขาเป็นถึงนายน้อยแห่งสำนักคุ้มภัยเวยหย่วน คงได้กินดีอยู่ดีเที่ยวเล่นสบายใจ

ใช้ชีวิตคุณชายเสเพลไปวันๆ

ใครจะไปรู้

ว่างานสกปรก งานหนัก งานเหนื่อยสายตัวแทบขาดล้วนโยนมาที่เขาทั้งนั้น

เส้นทางคุ้มภัยที่คนอื่นไม่อยากไป เขาต้องไป

เรื่องที่คนอื่นไม่อยากแบกรับ เขาก็ต้องแบก

สรุปสั้นๆ คือ งานที่คนอื่นทำได้เขาก็ต้องทำ

งานที่คนอื่นทำไม่ได้เขายิ่งต้องทำ

ทำเสร็จแล้วยังไม่ได้ค่าจ้างสักแดงเดียวอีก

นี่แหละชีวิตนายน้อย!

ถ้าเลือกได้ล่ะก็นะ

เขายอมเป็นแค่ผู้คุ้มภัยต๊อกต๋อยธรรมดาๆ เสียยังดีกว่า

อย่างน้อยก็ไม่ต้องมานั่งกลุ้มใจขนาดนี้

"ทางการไม่เข้ามาจัดการเลยรึ"

อวี๋จื้อถามอย่างประหลาดใจ

ราชวงศ์ต้าเฉียนก็ยังอยู่นี่นา

ที่สำคัญคือฝั่งเขานี่บ้านเมืองสงบสุข ร้องรำทำเพลงกันครึกครื้น

ไม่มีความรู้สึกว่าบ้านเมืองกำลังโกลาหลเลยสักนิด

"จัดการกับผีน่ะสิ"

"พวกนั้นยังเอาตัวเองแทบไม่รอดเลย"

"ทางใต้ถึงขั้นมีกองทัพกบฏโผล่มาแล้ว"

"เมืองตั้งหลายเมืองถูกตีแตกไปแล้วด้วยซ้ำ"

"ไม่ไปขอกำลังเสริมก็บุญโขแล้ว จะเอาปัญญาที่ไหนมาจัดการเรื่องพวกนี้"

"อีกอย่าง ตอนข้าเดินทางกลับมา ทางใต้ก็เริ่มแล้งขึ้นมาอีก"

"ปีนี้แปดส่วนคงแทบไม่ได้ผลผลิตอะไร"

"ไม่รู้ว่าพอถึงฤดูหนาวจะต้องมีคนอดตายอีกกี่มากน้อย"

"เฮ้อ โลกเฮงซวยเอ๊ย!"

หวังเจิ้นซดน้ำแกงไก่ไปคำหนึ่ง แล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่

"สถานการณ์ทางใต้เลวร้ายถึงขั้นนี้แล้วเชียวหรือ"

สุ้มเสียงกังวานใสแว่วมา ที่แท้เป็นพวกจ้าวอี้ที่กำลังเดินลงบันไดมา

"ผู้นี้คือ..."

"ช่างเถอะ เขาเป็นใครไม่สำคัญ"

"ข้าแค่อยากรู้ว่าทำไมพวกท่านถึงเดินลงมาจากชั้นบน"

หวังเจิ้นรู้สึกงุนงงจับต้นชนปลายไม่ถูก

ภัตตาคารแห่งนี้มีชั้นสองด้วยเรอะ

แล้วที่เขานั่งกินอยู่ชั้นล่างทุกวันนี่มันยังไงกัน

เขาเป็นลูกค้ารายแรกของร้านเลยนะเฟ้ย!

"ท่านนี้คือท่านจอหงวนรุ่นก่อน... จ้าวอี้"

"ส่วนเรื่องที่ว่าทำไมพวกเขาถึงอยู่ชั้นบนน่ะหรือ"

"ราคาอาหารชั้นบนกับชั้นล่างไม่เหมือนกัน"

"อย่างไก่ผัดกงเป่าจานที่อยู่ในมือเจ้า ชั้นบนขายจานละหนึ่งตำลึง!"

"เจ้าอยากขึ้นไปกินข้างบนบ้างก็ได้นะ"

อวี๋จื้อเอ่ยแนะนำสั้นๆ

"เอิ่ม..."

"ข้าว่าชั้นล่างนี่แหละดี ดีมากแล้ว"

พอได้ยินราคา หวังเจิ้นที่เดิมทียังฮึดฮัดวางท่าขึงขังก็เหี่ยวแฟบลงทันตาเห็น

ยุคนี้สมัยนี้ เงินก็หายาก ลูกน้องก็คุมยาก

อะไรๆ ก็ลำบากไปหมด!

แค่จะเอาห้องส่วนตัว ต้องจ่ายแพงขึ้นตั้งยี่สิบเท่า

เสียดายเงินชะมัด

ชั้นล่างก็ใช่ว่าจะนั่งกินไม่ได้เสียหน่อย

ประหยัดได้ก็ประหยัดดีกว่า

ประเดี๋ยวจะซื้อบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปนั่น ยังไม่รู้เลยว่าจะต้องควักเงินจ่ายอีกเท่าไหร่!

"พี่ท่าน เมื่อครู่ท่านบอกว่าเจียงหนานเกิดภัยแล้งใหญ่หรือ"

จ้าวอี้เห็นตัวเองถูกมองข้ามก็ไม่ได้ถือสา เอ่ยถามซ้ำอีกรอบ

"ใช่แล้ว แล้งมาเดือนหนึ่งเต็มๆ แล้ว"

"ตอนนี้บนเขาก็ไม่มีน้ำแล้ว"

"หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป พืชผลในไร่นาจะรอดน่ะ ยากแล้วล่ะ!"

หวังเจิ้นพยักหน้า

สองสามวันที่เขาเดินทางกลับมา อยากดื่มน้ำสักอึกยังต้องไปตักกักตุนไว้จากริมแม่น้ำเองเลย

ตอนนี้ตรงกับช่วงเดือนห้าตามปฏิทินจันทรคติ หรือราวๆ เดือนกรกฎาคมตามปฏิทินสุริยคติ

เป็นช่วงที่อากาศร้อนจัดที่สุดพอดี

เวลานี้หากพืชผลขาดน้ำ

ย่อมมีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน

เขาถึงขั้นมองเห็นภาพล่วงหน้าได้เลยว่า

อีกไม่นาน ผู้คนคงถึงขั้นต้องกินเนื้อมนุษย์ด้วยกันเองแน่

"แย่แล้ว แย่แน่ๆ คราวนี้"

จ้าวอี้ใช้หลังมือทุบฝ่ามือตัวเอง เอ่ยด้วยความร้อนรนใจ

"ไม่ถึงขนาดนั้นมั้ง"

"เจียงหนานเป็นเมืองอู่ข้าวน้ำนอง มีแหล่งน้ำตั้งเยอะ ส่งคนไปขุดคูคลองผันน้ำจากแม่น้ำเข้านาก็จบแล้วนี่"

อวี๋จื้อถามอย่างสงสัย

"มันจะไปง่ายดายขนาดนั้นได้ยังไง!"

"พอเกิดภัยแล้งรุนแรง ระดับน้ำในท้องน้ำบางส่วนก็ลดฮวบจนแม่น้ำแคบลง"

"กระทั่งลำธารยังเหือดแห้งจนน้ำขาดสาย"

"บางพื้นที่อาจทำเช่นนั้นได้จริง"

"แต่พื้นที่ส่วนใหญ่กลับหมดหนทาง"

จ้าวอี้ช่วยอธิบายด้วยความหวังดี

"อ๋อ สรุปคือแถวนี้ไม่มีอ่างเก็บน้ำสินะ"

"มิน่าล่ะ"

อวี๋จื้อนึกถึงพวกอ่างเก็บน้ำที่มีอยู่เกลื่อนกลาดในยุคปัจจุบัน พลันเข้าใจขึ้นมาบ้าง

เมื่อก่อนคิดแค่ว่าอ่างเก็บน้ำมีไว้ส่งน้ำประปา

พอนึกดูตอนนี้ เวลาต้องรับมือกับภัยแล้งรุนแรง อ่างเก็บน้ำพวกนี้ก็มีประโยชน์มหาศาลเหมือนกัน

"อ่างเก็บน้ำคือสิ่งใดหรือ"

จ้าวอี้สงสัยอยู่บ้าง

ยุคสมัยของพวกเขายังไม่มีของล้ำหน้าขนาดนั้น

"ก็คือการสร้างแอ่งขนาดใหญ่ขึ้นมากักสายน้ำเอาไว้"

"ช่วงฤดูฝนที่น้ำเยอะก็กักเก็บน้ำไว้"

"แน่นอนว่าต้องเปิดช่องทางระบายไว้พอเหมาะ ให้น้ำไหลผ่านตามปกติได้ด้วย"

"พอถึงช่วงที่ฝนแล้ง ก็ใช้น้ำในสระใหญ่นี้ไปทดเข้านาหรือรดพืชผลอะไรทำนองนั้น"

"ข้อดีของมันคือทำให้คนเราควบคุมระดับน้ำได้เอง"

"พอถึงคราวจำเป็นต้องใช้จริงๆ ก็แค่เปิดประตูระบายน้ำปล่อยน้ำออกไป"

"อีกอย่าง ของพรรค์นี้สร้างไว้หลายๆ แห่งก็ได้"

"เท่านี้ทุกคนก็มีน้ำใช้กันอย่างเพียงพอแล้ว"

"ทว่าเรื่องนี้ต้องเตรียมการล่วงหน้า"

"พวกท่านตอนนี้คงทำไม่ทันแล้วล่ะ"

อวี๋จื้อส่ายหน้า เอ่ยอย่างเสียดายอยู่บ้าง

แถมด้วยระดับเทคโนโลยีของยุคโบราณแบบนี้

คิดจะสร้างอ่างเก็บน้ำขึ้นมาย่อมยากลำบากอย่างยิ่ง

ยุคปัจจุบันมีของวิเศษอย่างคอนกรีตเสริมเหล็กคอยช่วย

ถึงทำได้ค่อนข้างง่ายดาย

ยุคโบราณไม่มีของแบบนี้

กระทั่งระดับการถลุงเหล็กกล้าก็ยังไม่รู้ว่าทำได้แค่ไหน

หากคิดจะสร้างอ่างเก็บน้ำ คงทำได้เพียงบดอัดรากฐานให้แน่นเท่านั้น

ความยากจึงพุ่งสูงขึ้นหลายเท่าตัว

"ไม่ ไม่สายไปสักนิด

"

"เถ้าแก่อวี๋ช่างเปี่ยมด้วยสติปัญญาเลิศล้ำสมคำร่ำลือ"

"ถึงขั้นคิดค้นสิ่งอย่างอ่างเก็บน้ำขึ้นมาได้!"

แววตาของจ้าวอี้เปล่งประกายเจิดจ้าขึ้นเรื่อยๆ

ทำไมเขาถึงคิดของดีๆ แบบนี้ไม่ออกกันนะ

อ่าง----เก็บ----น้ำ

ช่างเป็นชื่อที่ตรงความหมายอะไรเช่นนี้!

"เอ่อ... ก็ไม่ได้มีอะไรหรอก"

"คิดเล่นๆ ไปเรื่อย คิดเล่นๆ น่ะ"

อวี๋จื้อรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง

เขาคาดไม่ถึงจริงๆ ว่าแค่พูดส่งๆ ออกไปสองสามคำก็ยังโดนอวยจนตัวลอยได้

"เช่นนั้นท่านลองคิดดูอีกสักนิดได้หรือไม่"

"ว่าทางแถบเจียงหนานพอจะมีวิธีแก้ไขอะไรบ้าง"

น้ำเสียงและถ้อยคำของจ้าวอี้เริ่มนอบน้อมขึ้นมา

"ข้าจะมีวิธีอะไรได้"

"ข้าขอพูดตามตรงเถอะนะ"

"คนในราชสำนักตั้งมากมายล้วนฟันฝ่าด่านสอบสารพัด เอาชนะคนเก่งๆ นับไม่ถ้วนจนได้เข้าไปรับราชการ"

"สติปัญญาของพวกเขาย่อมไม่มีข้อกังขาอยู่แล้ว"

"เรียกได้ว่าวิธีที่ใครสักคนคิดขึ้นมาก็ล้วนนำไปใช้ได้ทั้งนั้น"

"ปัญหาใหญ่ที่สุดก็คือ วิธีนั้นจะนำไปใช้อย่างไร แล้วให้ใครเป็นคนนำไปใช้ต่างหาก!"

"สุดท้ายวิธีคิดมันก็เป็นแค่แนวคิด"

"หากไม่มีคนนำไปปฏิบัติให้สำเร็จได้อย่างสมบูรณ์แบบ"

"ต่อให้มีวิธีที่ดียิ่งกว่านี้ สุดท้ายก็กลายเป็นเพียงเรื่องตลกเท่านั้น"

อวี๋จื้อส่ายหน้า

ความคิดน่ะมีเยอะแยะ

ในเมื่อจะมีผู้ประสบภัย

วิธีที่ง่ายที่สุด

ก็กักตุนเสบียงไว้ล่วงหน้าเพื่อบรรเทาทุกข์ไงล่ะ!

ในเมื่อมีกองทัพกบฏ ก็กวาดล้างพวกกบฏซะ

ให้ราษฎรได้ใช้ชีวิตกันอย่างสงบสุขสิ

แต่ปัญหาก็คือ พอต้องลงมือทำจริงๆ

ปัญหาความยุ่งยากมันถึงได้บานปลายมหาศาลเลยน่ะสิ