ตอนที่ 64 ยอดฝีมือไร้ผู้เทียบเทียมหนึ่งในหมื่น

ทำไมชาวบ้านถึงต้องลุกฮือขึ้นมาก่อกบฏ ก็เพราะถูกขูดรีดหนักจนแทบเอาชีวิตไม่รอดน่ะสิ

ถ้ามีข้าวกินอิ่มท้องจริง ใครมันจะอยากเอาหัวไปพาดเขียงทำเรื่องคอขาดบาดตายแบบนั้น

แต่ก็นั่นแหละ คนบางคนยอมทำทุกอย่างเพื่อผลประโยชน์เล็กๆ น้อยๆ ของตัวเอง

ยักยอกเข้ากระเป๋าตัวเอง

ไม่ยอมปล่อยมือสักนิด

การบรรเทาทุกข์ภัยพิบัติก็เหมือนกัน

ราชสำนักจัดสรรเงินช่วยเหลือผู้ประสบภัย ย่อมต้องจัดสรรงบประมาณลงมาอย่างเพียงพออยู่แล้ว

แล้วทำไมพอไปถึงมือชาวบ้าน กลับเหลือแค่น้ำต้มข้าวใสๆ ก้นหม้อล่ะ?

หรือบางคนแม้แต่น้ำต้มข้าวยังไม่มีให้แตะลิ้นด้วยซ้ำ

สุดท้ายบีบคั้นจนไม่มีทางเลือก ถึงต้องเข้าร่วมกับกองกำลังกบฏ

แล้วเงินเหล่านั้นหายไปไหนกันหมด?

ตกไปเป็นผลประโยชน์ของใครกันแน่?

ชาวบ้านไม่มีข้าวกินจึงก่อกบฏ แต่ที่ก่อกบฏก็เพียงเพื่อให้มีข้าวกินอิ่มท้อง

แต่ปัญหาคือราชสำนักก็จ่ายงบเยียวยาลงไปแล้ว พอเจอกองกำลังกบฏก็มีแต่ต้องปราบปราม

ทุกฝ่ายต่างก็มีข้ออ้าง ทุกคนต่างถูกบีบให้จนมุม

เรื่องนี้เลยกลายเป็นปมตายที่แก้ไม่ตก

"คำพูดของเถ้าแก่อวี๋ช่างลึกซึ้งแท้จริง"

"ทว่า วันนี้เวลาไม่เช้าแล้ว"

"ตัวข้ามีธุระสำคัญ ขอตัวลาไปก่อน"

สิ่งที่อวี๋จื้อพูดล้วนเป็นความจริงทั้งนั้น

มีหรือที่จ้าวอี้จะไม่รู้

ปัญหานี้ตัวเขาเองก็จนปัญญาจะแก้ไขได้จริงๆ

ตอนนี้ทำได้เพียงรีบเข้าวังไปกราบทูลรายงานเรื่องภัยแล้งครั้งใหญ่ที่เจียงหนานเสียก่อน

แล้วค่อยดูว่าจะปรึกษาหารือเพื่อหามาตรการรับมือได้หรือไม่

ไม่ใช่ว่าราชสำนักจะหาข่าวสารไม่ได้

แต่ปัญหาหลักคือขุนนางจำนวนมากชอบรายงานแต่เรื่องดี ปกปิดเรื่องร้าย

แล้งแค่ไม่กี่วันก็ไม่มองว่าเป็นเรื่องคอขาดบาดตาย

ต้องรอจนกระทั่งภัยแล้งลุกลามใหญ่โต

ปิดบังต่อไปไม่ไหวแล้ว ถึงค่อยทำรายงานขึ้นมา

ข้อมูลจากคนที่เพิ่งเดินทางมาจากเจียงหนานอย่างหวังเจิ้น

เรื่องเล่าจากปากชาวบ้านพวกนี้นี่แหละ ถึงจะใกล้เคียงกับความจริงอันโหดร้ายที่สุด

ไม่อย่างนั้น ถึงจะมีใครเขียนฎีกาว่าแล้งไปสองสามวัน

ก็คงไม่มีใครสนใจไยดีอยู่ดี

"ไปเถอะๆ"

"เดินทางปลอดภัยนะท่าน"

อวี๋จื้อโบกมือให้อย่างกระตือรือร้น

ลูกค้ารายนี้ถือเป็นลูกค้ารายใหญ่ของเขาเลยนะ

แค่เจ็ดวันสั้นๆ ก็ทำเงินให้เขาไปไม่ต่ำกว่าสองล้านแล้ว

"เชี่ย เข้าวังเหรอ"

"เขาคือจ้าวอี้ จอหงวนคนก่อนจริงๆ หรือนี่!"

หวังเจิ้นที่ยืนอยู่ข้างๆ ฟังจนอึ้งตะลึงงัน

เมื่อกี้เขายังนึกว่าเป็นแค่พวกชาวบ้านนาย ก. นาย ข. คนธรรมดาทั่วไปเสียอีก

ไหนว่าเจ้าหมอนั่นอย่างจ้าวอี้มีงานล้นมือจนเท้าแทบไม่ติดพื้นไม่ใช่รึ?

แถมยังไม่หลงใหลสาวงาม ไม่ฝักใฝ่อาหารเลิศรส

แล้วทำไมถึงโผล่มาที่ภัตตาคารแบบนี้ได้ล่ะ?

"ถ้าไม่ใช่แล้วจะเป็นใครได้เล่า"

"ข้าจะหลอกเจ้าไปทำไม?"

อวี๋จื้อกลอกตามองบน

สรุปว่าเมื่อกี้เขาแนะนำไปฟรีๆ สินะ

"ข้านึกว่า... เฮ้อ ช่างมันเถอะ"

"เรื่องทางใต้นั่นก็ปล่อยให้พวกคนข้างบนเขาปวดหัวกันไป"

"พวกเราดูแลตัวเองให้รอดก็พอแล้ว"

หวังเจิ้นโบกมือปัดอย่างไม่ใส่ใจ

"ก็จริง ดูแลตัวเองให้รอดก็ดีถมเถแล้ว"

"เจ้ากลับมาก็ดีเลย หลายวันมานี้ข้ามีเรื่องอยากถามเจ้าอยู่พอดี"

อวี๋จื้ออยากรู้มานานแล้วว่าจอมยุทธในโลกนี้มันเป็นยังไงกันแน่

แต่ยังไม่เจอคนที่เหมาะจะถามสักที

คราวนี้หวังเจิ้นมาได้จังหวะเป๊ะ

"เรื่องอะไรหรือ?"

หวังเจิ้นทำหน้างง

ตัวเองไปมีความสามารถคลายข้อสงสัยให้คนอื่นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

"ก็แค่อยากถามว่า จอมยุทธในโลกนี้มันเป็นยังไงกันแน่?"

"เหาะเหินเดินอากาศ ดำดินได้เลยไหม?"

อวี๋จื้อโยนข้อสงสัยที่สะสมมาหลายวันออกมา

"ดูท่านพูดเข้า นั่นมันเว่อร์ไปไกลแล้ว"

"ถ้าเหาะเหินเดินอากาศได้จริง ข้าจะมาทนลำบากคุ้มกันขบวนสินค้าทำไมกัน"

"บินไปเลยไม่ดีกว่ารึ?"

"ผู้ฝึกยุทธน่ะหลักๆ คือเสริมสร้างร่างกายให้แข็งแรง"

"พอฝึกไปมากๆ ก็แค่กระโดดได้สูงกว่า ไกลกว่าคนทั่วไปหน่อยเท่านั้นแหละ"

หวังเจิ้นส่ายหน้าพลางกล่าว

"สูงกว่าแค่ไหน แล้วไกลกว่าเท่าไหร่ล่ะ?"

อวี๋จื้อซักไซ้ไล่เลียงต่อ

"อย่างตัวข้าเนี่ย กระโดดทีเดียวสิบกว่าเมตรไม่ใช่ปัญหาเลย"

"ถ้าเรื่องความสูงยังห่างไกลนัก หากไม่ยืมแรงเหยียบอะไรเลย ก็คงราวๆ สามสี่เมตรละมั้ง"

หวังเจิ้นตอบอย่างถ่อมตัว

"พรวด!~~~~"

"เท่าไหร่นะ?!"

อวี๋จื้อพ่นโคล่าออกมาเต็มปาก

ตอนนี้เขาเริ่มสงสัยหูตัวเองแล้ว

ไม่ยืมแรงส่งแล้วโดดได้สามสี่เมตร

พูดง่ายๆ คือกระโดดทีเดียวก็ขึ้นไปยืนบนหลังคาบ้านได้แล้ว

ขนาดนี้ยังกล้าเรียกว่าโดดไม่สูงอีกเรอะ?!

"แต่ถ้ามียืมแรงเหยียบส่งตัว จะให้กระโดดข้ามกำแพงเมืองสูงสิบกว่าเมตรก็พอถูไถทำได้อยู่"

"เถ้าแก่ ท่านเป็นอะไรไป อย่าทำให้ข้าตกใจสิ!"

"นี่มันก็เรื่องปกติทั่วไปไม่ใช่เหรอ?"

หวังเจิ้นมองอวี๋จื้อที่ยืนหน้าเหวอตาค้างด้วยความกังวล

"ปกติงั้นเหรอ?"

"แล้วถ้าข้าอยากฝึกวิทยายุทธบ้าง ต้องทำยังไง?"

ล้อเล่นน่า ใครบ้างจะไม่มีความฝันอยากเป็นจอมยุทธ

เดิมทีนึกว่าชาตินี้คงหมดหวังไปแล้ว

นึกไม่ถึงเลยว่าจะมาทำให้เป็นจริงได้ในที่แบบนี้

"เรื่องนี้ก็... หาอาจารย์สักคน หรือไม่ก็หาคัมภีร์วิชาสักเล่ม"

"แต่ว่า ของพรรค์นี้ค่อนข้างเน้นพรสวรรค์... แล้วก็เงินด้วย"

"บุ๋นสำหรับคนจน บู๊สำหรับคนรวย อยากฝึกยุทธก็ต้องกินดีอยู่ดี"

"ข้าแช่ในอ่างยาโตมาตั้งแต่เด็ก เรียกได้ว่า..."

"ช่างเถอะ พูดกับท่านมากไปก็ไม่มีประโยชน์"

"เอาแบบนี้ เรามาลองทดสอบพรสวรรค์ของท่านดูก่อนดีกว่า"

"อันดับแรก รวบรวมลมปราณลงสู่จุดตันเถียน จากนั้นรวมพลังไว้ที่มือขวา แล้วซัดฝ่ามือออกไป"

หวังเจิ้นทำท่าสาธิตให้ดูอย่างช้าๆ

"แบบนี้เหรอ?"

อวี๋จื้อรวบรวมลมปราณลงสู่จุดตันเถียนตามที่หวังเจิ้นบอก แล้วซัดฝ่ามือออกไป

ความรู้สึกนี้เหมือนตอนเล่นพ่อแม่ลูกสมัยเด็กไม่มีผิด

ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก

สะบัดฝ่ามือฟาดลงบนโต๊ะตามสบาย

"โครม!"

โต๊ะตัวแน่นหนาพังครืนลงกับพื้น

"เชี่ยเอ๊ย!"

หวังเจิ้นตกตะลึง

ฝ่ามือเดียวฟาดโต๊ะแหลกละเอียด?

พลังระดับนี้เพิ่งเคยฝึกวิชาครั้งแรกจริงดิ?

"เชี่ยเอ๊ย!"

"หน้าโต๊ะไม้แอชของฉัน!!!"

อวี๋จื้อยิ่งตกใจเข้าไปใหญ่

โต๊ะตัวนี้เป็นของโบราณแท้ๆ เลยนะ!

โดนฟาดพังไปแบบนี้เลยเนี่ยนะ?

"เถ้าแก่ อย่าบอกนะว่านี่เป็นครั้งแรกที่ท่านฝึกวิชา"

"ฝีมือระดับนี้ของท่าน เทียบเท่าผู้คุ้มภัยระดับล่างสุดของสำนักคุ้มภัยเราได้เลยนะ"

หวังเจิ้นมองมือของอวี๋จื้อแล้วถามด้วยความตกตะลึง

"ครั้งแรกชัวร์ๆ อยู่แล้วสิ"

"ก่อนหน้านี้ข้าไม่เคยรู้ด้วยซ้ำว่ามีวิทยายุทธพรรค์นี้อยู่"

"โต๊ะดีๆ แท้ๆ พังยับไปซะได้"

อวี๋จื้อยังคงปวดใจกับโต๊ะของตัวเอง

"เป็นไปได้ยังไงกัน"

"หรือว่าท่านจะเป็นยอดฝีมือหนึ่งในหมื่นที่หาตัวจับยาก?"

"ไม่สิ...

...อ้อ!"

"ข้าเข้าใจแล้ว"

หวังเจิ้นพูดไปพูดมา จู่ๆ ก็ตาสว่างขึ้นมาทันที

"เข้า...เข้าใจอะไร?"

อวี๋จื้องงเป็นไก่ตาแตก ตัวเขาเองไม่ได้เข้าใจอะไรสักนิด

"อาหารโอสถ!"

"ใช่แล้ว ต้องเป็นผลมาจากอาหารโอสถแน่ๆ!"

หวังเจิ้นร้องตะโกนออกมาอย่างตื่นเต้น

"อา...อาหารโอสถ?"

"อาหารโอสถอะไรกัน?"

ร้านตัวเองมีแต่อาหารสำเร็จรูปทั้งนั้นเลยนะ!

จะไปมีอาหารโอสถมาจากไหน?

"เถ้าแก่ ท่านอย่าแกล้งทำเป็นไขสือไปหน่อยเลย"

"อาหารร้านท่าน ข้ากินแต่ละครั้งก็มีความรู้สึกไม่เหมือนกันสักรอบ"

"ก่อนหน้านี้ไม่ทันได้สังเกตเห็นอะไร"

"วันนี้ข้าถึงได้ตาสว่าง"

"นั่นมันความรู้สึกตอนที่ลมปราณภายในเพิ่มพูนชัดๆ!"

"ถึงจะน้อยไปหน่อย แต่ของแบบนี้ทำต่อเนื่องไปเรื่อยๆ ก็เห็นผลเองนั่นแหละ!"

"อย่าคิดว่าข้าไม่รู้นะ เถ้าแก่ ท่านแอบรับซื้อสมุนไพรมาโดยตลอด"

"แถมทุกครั้งยังขนเข้าไปในครัวอีกด้วย"

"อาหารพวกนี้อร่อยขนาดนี้ ต้องเป็นเพราะสมุนไพรเหล่านั้นแน่ๆ ใช่ไหมล่ะ?"

หวังเจิ้นยื่นหน้าเข้าไปใกล้หูของอวี๋จื้อแล้วกระซิบเสียงเบา

"อ่า... กะ...ก็คงงั้นมั้ง"

อวี๋จื้อพูดติดอ่างเล็กน้อย

ที่เขาเอาสมุนไพรพวกนั้นไปก็แค่กะเอาไปแลกเงินในยุคปัจจุบันล้วนๆ

ในร้านน่ะมีแต่อาหารสำเร็จรูปเพียวๆ เลยนะ!

ส่วนประกอบของยาอะไรนั่นไม่มีสักนิด...

เดี๋ยวก่อน จะว่าไม่มีเลยก็คงไม่ได้

ยาพิษน่ะมีแน่

สารสังเคราะห์สารพัด กัดคำเดียวซัดตารางธาตุเข้าไปครึ่งตาราง

จะบอกว่าไม่มียาได้ยังไงกัน?