ตอนที่ 65 โจรปล้นทั้งที ปล้นแค่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเนี่ยนะ

"ถ้าเช่นนั้น หมายความว่าเถ้าแก่กินอาหารโอสถพวกนี้มาตั้งแต่เด็กหรือ"

หวังเจิ้นถามต่อทันควัน

"กะ...ก็คงงั้นมั้ง"

ตอนเด็กไม่นับหรอก

แต่พอโตขึ้นมาหน่อยก็กินของนอกบ้านทุกวันจริงๆ

ทั้งปาท่องโก๋ผสมสารส้ม เกี๊ยวน้ำปนเปื้อนบอแรกซ์ ไข่เยี่ยวม้าผสมสารตะกั่ว...

พอโตขึ้นไปอีก ยุคเดลิเวอรีก็เฟื่องฟู

สรุปคือสั่งเดลิเวอรีกินทุกวัน

ผีเท่านั้นแหละที่รู้ว่าในนั้นมีตารางธาตุซ่อนอยู่กี่ตัว

มีแค่ตอนที่เขาเปิดร้านเดลิเวอรีเองนี่แหละ ถึงได้ค่อยๆ เพลาการสั่งอาหารข้างนอกลง

จะว่าไป ตัวเขาก็ถือว่ารับสารพิษครบสูตร

ไม่รู้ว่ามีสารพิษสะสมอยู่ในร่างกายมากเท่าไรแล้ว!

"เข้าใจแล้ว คราวนี้ข้าเข้าใจกระจ่างแจ้งแล้ว"

"แม้เถ้าแก่จะไม่เคยฝึกฝนกำลังภายใน"

"แต่อาศัยที่มีอาหารโอสถคอยบำรุงร่างกายมาเนิ่นนานหลายปี"

"มันจึงก่อกำเนิดเป็นกำลังภายในขึ้นมาเองตามธรรมชาติ"

"นี่นับว่ามีความสุขกว่าคนที่ต้องตรากตรำฝึกวิชาผ่านร้อนผ่านหนาวมาหลายสิบปีมากนัก"

หวังเจิ้นแสดงสีหน้าอิจฉาตาร้อนอย่างยิ่ง

ต้องเป็นครอบครัวแบบไหนกัน ถึงได้เอาอาหารโอสถเพิ่มพูนกำลังภายในมากินแทนข้าวแบบนี้!

กำลังภายในไม่ต้องฝึกสักนิด แค่กินๆ ดื่มๆ ก็มีได้แล้ว

ไม่เหมือนกับเขา หน้าร้อนก็ฝึกกลางแดดเปรี้ยง หน้าหนาวก็ฝึกท่ามกลางหิมะยะเยือก

"มะ...มันเป็นแบบนั้นจริงหรือ"

อวี๋จื้อยืนเอ๋อไปชั่วขณะ

ถ้าอย่างนั้น เขาก็ต้องกินอาหารสำเร็จรูปเพิ่มอีกหน่อยแล้วสิเนี่ย?

"ย่อมเป็นเช่นนั้น"

"เถ้าแก่อวี๋ ตอนนี้ท่านไม่ต้องทำอะไรมากหรอก"

"แค่หาคัมภีร์มาสักเล่มแล้วฝึกเคล็ดวิชาการถ่ายเทพลังก็พอ"

"อย่างไรเสียท่านก็มีกำลังภายในอยู่แล้ว"

"แถมยังมีอาหารโอสถนี่อีก"

"คำว่าอิจฉานี่ข้าพูดจนปากเปียกปากแฉะแล้ว!"

หวังเจิ้นส่ายศีรษะ

คนเรามักจะมีพวกที่เป็นอัจฉริยะแต่กำเนิด

และมีพวกที่กลายเป็นอัจฉริยะในภายหลัง

ช่วงเวลานี้เขาได้เห็นมาหมดแล้ว

แต่ไฉนถึงไม่เป็นเขาบ้างนะ

"เอ่อ แล้วจะไปหาคัมภีร์วิชาได้จากที่ไหนล่ะ"

อวี๋จื้อยังคงมึนงงอยู่บ้าง

ถ้าอย่างเขานับเป็นยอดฝีมือยุทธภพ

งั้นพวกคนที่กินเดลิเวอรีทุกวัน

ไม่กลายเป็นจอมยุทธ์สะท้านยุทธภพกันหมดทุกคนเลยเรอะ

"เรื่องนี้ง่ายมาก หากเถ้าแก่ต้องการแค่คัมภีร์ธรรมดาทั่วไป"

"สำนักคุ้มภัยของข้าก็มี"

สำนักคุ้มภัยเวยหย่วนมีชื่อเสียงระบือไกลไปทั่วหล้า

ย่อมต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจในด้านการบ่มเพาะคนอยู่แล้ว

คัมภีร์วิชาย่อมมีแน่นอน

โดยเฉพาะวิทยายุทธ์ระดับพื้นฐานทั่วไป

แน่นอนว่าหากอยากได้สุดยอดวิชาสะท้านฟ้าอะไรเทือกนั้น

"คิดราคาเท่าไร"

พ่อค้าแท้ๆ ย่อมชอบการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ที่ตรงไปตรงมามากกว่า

"เรื่องนี้คุยกันง่าย"

"คัมภีร์ธรรมดาพวกนี้ไม่ได้มีราคาค่างวดอะไรนักหรอก"

"เถ้าแก่อวี๋ไปหาที่อื่น อย่างมากจ่ายแค่หนึ่งตำลึงเงินก็ซื้อได้แล้ว"

"ข้าไม่คิดเงินเถ้าแก่หรอก"

"แค่อยากได้... บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสักหน่อย!"

ใช่ว่าหวังเจิ้นไม่อยากโก่งราคาสินค้าของตนเอง

แต่สำคัญตรงที่วิชาพื้นฐานพวกนี้เป็นของโหลที่มีเกลื่อนกลาด

เรื่องแบบนี้ปิดไม่มิด อย่างไรก็ต้องถูกจับได้อยู่ดี

ถึงตอนนั้นหากเสียสัมพันธ์ขึ้นมา ไม่ว่าจะกู้คืนอย่างไรก็ไร้ประโยชน์

สิ่งที่เขาต้องการทำการค้าด้วยคือผลประโยชน์ระยะยาว

ซื่อสัตย์จริงใจไว้หน่อยจะดีกว่า

"บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปน่ะไม่มีปัญหา"

"แต่เจ้าจะเอา"

"ของพรรค์นั้นไปทำไม"

"ของที่ซองเดียวกินไม่อิ่ม สองซองกินไม่หมดเนี่ยนะ"

"อีกอย่าง คราวก่อนก็ให้ไปลังหนึ่งแล้วไม่ใช่หรือ"

"กินหมดไวขนาดนั้นเชียว?"

อวี๋จื้อรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง

พึงรู้ไว้ว่าบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปพรรค์นี้ นานๆ กินทีมันก็หอมอร่อยดีอยู่หรอก

แต่ถ้ากินแทนข้าวทุกมื้อ

ร่างกายคงได้เริ่มประท้วงแน่

เขาจะไปรู้ได้อย่างไร

ว่าพวกหวังเจิ้นน่ะนานๆ หลายวันถึงจะยอมกินสักซองจริงๆ

ไม่สิ ต้องเรียกว่าคนละคำเสียมากกว่า

แบบนั้นมันจะไม่หอมอร่อยได้ยังไงล่ะ

"ไม่ใช่แบบนั้น เถ้าแก่อวี๋"

"ท่านดูขบวนคุ้มภัยของข้าด้วยสิ"

"มีตั้งกี่สิบชีวิต"

"ลังที่ได้คราวก่อน ยังไม่พอยัดซอกฟันพวกพี่น้องเลย"

"ยิ่งไปกว่านั้น ระหว่างทางยังโดนโจรป่าปล้นไปอีกตั้งหลายซอง"

"ไม่พอกินเลย ไม่พอกินจริงๆ นะขอรับ!"

หวังเจิ้นโอดครวญ

"โจรป่าไม่ปล้นเงินทอง แต่มาปล้นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปของเจ้าเนี่ยนะ"

อวี๋จื้อมองหวังเจิ้นด้วยสายตาเคลือบแคลงสงสัยอย่างยิ่ง

สรุปคือโจรป่าสมองเพี้ยน

หรือหวังเจิ้นกันแน่ที่สมองเพี้ยน

"ท่านไม่รู้หรอกว่าบะหมี่นั่นมันอร่อยแค่ไหน!"

"ตอนนี้ข้าเดินทางผ่านทางได้ก็เพราะพึ่งพาเจ้าสิ่งนี้นี่แหละ"

หลังจากที่เรื่องบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแพร่สะพัดออกมาจากค่ายโจรเขาเทียนหลาง

คนอื่นๆ ก็พากันแห่มาหาหวังเจิ้น

ทุกคนล้วนอยากรู้ว่ามันคือของวิเศษพรรค์ใดกันแน่

ปรากฏว่าพอกินบะหมี่ไปชามเดียว

พวกมันก็ไม่เอาค่าผ่านทางอีกเลย

เปลี่ยนมาเก็บส่วยเป็น 'บะหมี่ผ่านทาง' กันหมด

ด้วยเหตุนี้ หวังเจิ้นถึงต้องรีบเร่งเดินทางกลับมาอย่างไม่คิดชีวิต

กลัวเหลือเกินว่าหากยังไม่รีบกลับมา ขบวนของสำนักคุ้มภัยคงได้ก่อจลาจลขึ้นแน่

นั่นมันเสบียงอาหารของพวกเขาทั้งนั้นเลยนะ!

ถูกพวกโจรป่ายึดเอาไปหน้าตาเฉยแบบนี้

ยังมีขื่อมีแปอยู่หรือไม่!

ยังมีกฎหมายบ้านเมืองอยู่อีกหรือ!

"เอ่อออออ..."

"ไหงกลายเป็น 'บะหมี่ผ่านทาง' ไปได้ล่ะเนี่ย?"

กล้ามเนื้อบนใบหน้าของอวี๋จื้อกระตุกเบาๆ

มันก็แค่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปห่อละสองหยวนห้าสิบเฟินไม่ใช่เรอะ?

ต้องเบอร์นี้เลยเหรอ?

"เถ้าแก่ บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปนั่นทำยากหรือไม่?"

หวังเจิ้นกังวลอยู่บ้างว่าอวี๋จื้อจะไม่สามารถทำบะหมี่ออกมาได้มากขนาดนั้น

เช่นนั้นก็คงยุ่งยากแล้ว

"ก็ไม่ได้ยากขนาดนั้นหรอก"

มุมปากของอวี๋จื้อยังคงกระตุกอยู่บ้าง

บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปทำยากไหมเขาไม่รู้หรอก

แต่ถ้าให้ไปซื้อที่ซูเปอร์มาร์เก็ต

ต่อให้เดินไปก็ยังใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีเลยด้วยซ้ำ

"เช่นนั้นก็ดีแล้ว เช่นนั้นก็ดีแล้ว"

"ข้าเองก็รู้กฎของภัตตาคารว่าไม่อนุญาตให้นำอาหารออกไปข้างนอก"

"ในเมื่อบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเป็นอาหารเพียงอย่างเดียวที่นำออกไปข้างนอกได้ ราคาจึงต้องสูงกว่าปกติเป็นธรรมดา"

"เอาเช่นนี้ ข้าให้ราคาห่อละหนึ่งร้อยอีแปะ"

หวังเจิ้นถูฝ่ามือไปมาด้วยความตื่นเต้น

เขาไม่กลัวเรื่องอื่น กลัวแค่อย่างเดียวว่าของสิ่งนี้จะทำยาก

ไม่อย่างนั้นคงลำบากแน่

ทว่าพอได้ยินอวี๋จื้อกล่าวเช่นนี้ เขาก็เบาใจลง

"ไม่ใช่ คือเจ้าบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปนั่น..."

อวี๋จื้ออยากจะบอกเหลือเกินว่า

เจ้าบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปนั่นมันราคาแค่สองหยวนห้าสิบเฟินเองนะ

ขณะที่อาหารสำเร็จรูปแช่แข็งซองละตั้งห้าหยวน

พอลองคำนวณดูแล้ว จริงๆ แค่ยี่สิบห้าอีแปะก็ซื้อได้ห่อหนึ่งแล้ว

แต่น่าเสียดายที่คำพูดยังไม่ทันหลุดออกจากปาก เขาก็ถูกขัดจังหวะเสียก่อน

"ข้ารู้ ข้าเข้าใจดี"

"ของวิเศษยอดเยี่ยมเยี่ยงนี้ ย่อมมีค่าเกินกว่าราคานี้แน่นอน"

"แต่หากต้นทุนสูงเกินไป พวกเราก็คงแบกรับไม่ไหว

เหมือนกัน"

"เถ้าแก่อวี๋ หรือท่านจะเห็นแก่มิตรภาพที่ผ่านมาของพวกเรา"

"ช่วยตั้งราคาไว้ที่หนึ่งร้อยอีแปะจะได้หรือไม่???"

หวังเจิ้นหยั่งเชิงถามอย่างระมัดระวัง

"ไม่ใช่ ข้าแค่อยากจะบอกว่า..."

อวี๋จื้อยังคงรู้สึกว่าจำเป็นต้องอธิบายสักหน่อย

"ไม่ต้องพูดแล้ว ข้าเข้าใจทุกอย่างดี"

"เอาอย่างนี้ ข้ามีโอสถเม็ดเพิ่มพูนกำลังภายในอยู่เม็ดหนึ่ง"

"ข้าไปขอมาจากวัดต้าฝ่า ล้ำค่ายิ่งนัก"

"ตลอดเวลาที่ผ่านมา ข้าไม่ตัดใจกินมันเลยสักครั้ง"

"วันนี้ข้ายอมตัดใจยกให้ท่าน"

"เถ้าแก่ โปรดรับไว้ด้วยเถิด"

"ข้าไม่มีเจตนาอื่นใด เพียงแต่อยากปรึกษาเรื่องราคาบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปนี้สักหน่อย"

"ล็อกราคาตายตัวไว้ที่หนึ่งร้อยอีแปะ อย่าได้ปรับขึ้นอีกเลยจะได้หรือไม่?"

หวังเจิ้นกัดฟันแน่น ล้วงขวดกระเบื้องเคลือบใบเล็กออกมาจากอกเสื้อ

ก่อนจะยื่นให้อวี๋จื้อด้วยสีหน้าเสียดายสุดขีด

"ยาเม็ดเพิ่มพูนกำลังภายในงั้นเหรอ?"

ดวงตาของอวี๋จื้อเป็นประกายวาววับขึ้นมาทันที

เขากำลังกลุ้มใจอยู่พอดีว่าจะพิสูจน์ข้อสันนิษฐานในใจได้อย่างไร

คราวนี้ กลับมีเรื่องดีๆ วิ่งมาเสิร์ฟถึงที่

"ใช่แล้ว นี่คือยาเม็ดต้าหัวที่เจ้าอาวาสวัดต้าฝ่า ท่านอาจารย์ฝ่าอู้เป็นผู้หลอมขึ้นมาด้วยตนเอง"

"เล่าลือกันว่ากินเข้าไปเพียงเม็ดเดียวก็เพิ่มพูนกำลังภายในได้ถึงหนึ่งปี"

"ล้ำค่ายิ่งนัก!"

หวังเจิ้นปวดใจจนใบหน้ากระตุกรัวๆ

นี่มันของดีเลยนะ!

เทียบเท่ากับการฝึกฝนอย่างยากลำบากถึงหนึ่งปีเชียวนะ!

"ร้ายกาจขนาดนั้นเชียว?"

อวี๋จื้อเบิกตากว้าง

ยิ่งทำให้เขาหยิบจับยาเม็ดต้าหัวสีดำมะเมื่อมนี้ขึ้นมาดูชมด้วยความถูกใจจนแทบวางไม่ลง