ตอนที่ 66 แพงเกินไป สั่งออนไลน์ดีกว่า

"ใช่แล้ว!"

"แล้วท่านเห็นเป็นอย่างไร"

"เรื่องบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปน่ะ?"

หวังเจิ้นหยั่งเชิงถามอย่างระมัดระวัง

"เอาเถอะๆ ร้อยอีแปะก็ร้อยอีแปะ"

อวี๋จื้อยอมผ่อนปรนให้อย่างใจป้ำ

จิตใจของเขาตอนนี้ทุ่มเทไปที่ยาเม็ดต้าหัวเม็ดนี้หมดแล้ว

จะมีกะจิตกะใจไปสนใจเรื่องอื่นได้ยังไง

"จริงสิ เถ้าแก่อวี๋ ข้าได้ยินลหวี่ฉีบอกว่าร้านท่านสั่งกับข้าวเพิ่มได้แล้วหรือ"

พอจัดการเรื่องบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเรียบร้อย

หวังเจิ้นก็เริ่มคึกคักขึ้นมา

พอคึกขึ้นมา

ก็อยากจะจิบสุราขึ้นมาสักสองสามจอก

"ก็ต้องดูด้วยว่าที่ร้านข้ามีของหรือไม่"

ตอนนี้อวี๋จู้อารมณ์ดีเป็นพิเศษ

จึงไม่ขัดข้องที่จะเพิ่มกับข้าวสักสองสามอย่าง

"เถ้าแก่ ข้าขอพูดตามตรงนะ"

"ร้านท่านเนี่ย"

"กับข้าวไม่มีอะไรให้ติเลย ยอดเยี่ยมมาก"

"ติดแค่อย่างเดียวคือไม่ขายสุรา"

"ท่านดูอาหารพวกนี้สิ เป็นกับแกล้มชั้นเลิศแท้ๆ"

"คนอย่างพวกข้าปกติไม่ติดใจอะไร ชอบแค่ได้ร่ำสุราสักหน่อย"

"ท่านลองดูหน่อยสิ พอจะจัดหาสุรามาได้หรือไม่"

หวังเจิ้นถามอย่างตื่นเต้น

"สุราหรือ"

"ไม่มี!"

อวี๋จื้อส่ายหน้า

คนสั่งเดลิเวอรีแค่ได้แถมน้ำกระป๋องเล็กๆ ก็ดีใจจะแย่แล้ว

ใครที่ไหนเขาจะสั่งเหล้ามากินกัน

"อันนี้มีเถอะน่า"

หวังเจิ้นตื๊อต่อ

"อันนี้ไม่มีจริงๆ!"

ถ้าขอเปลี่ยนเป็นเมนูอื่น

ดีไม่ดีในตู้เย็นของเขาอาจจะมีอยู่

"หากไม่มีจริงๆ เถ้าแก่ก็ลองคัดเลือกสุราจากโรงหมักดีๆ มารับของเข้าร้านสิ"

"ไม่ต้องเลิศเลอเท่ากับคุณภาพอาหารของท่านก็ได้"

หวังเจิ้นอยากสุราขึ้นมาจริงๆ

อันที่จริงเขาจะพกมาเองก็ได้

แต่ก็ยุ่งยากลำบากเหลือเกิน

แถมยังชอบลืมอยู่บ่อยๆ

แถวนี้ดันไม่มีร้านขายสุราสักแห่ง

"เอ่อ... ข้าจะลองคิดดูแล้วกัน"

อวี๋จื้อไม่ได้รังเกียจเรื่องเหล้าขนาดนั้น

ขอแค่เมาแล้วไม่เรื้อนก็พอ

แต่ด้วยพลังฝีมือของเขาในตอนนี้ ต่อให้มีคนเมาอาละวาดก็คงไม่ต้องกังวลอะไรแล้ว

"ดีๆๆ เถ้าแก่ ถึงเวลาอย่าลืมเพิ่มกับแกล้มให้อีกสักสองอย่างด้วยล่ะ"

หวังเจิ้นยิ้มแก้มแทบปริ

ยาเม็ดนี้มอบให้คุ้มค่าจริงๆ!

อันที่จริงเขาได้ยาเม็ดนี้มาตั้งนานแล้ว

สาเหตุที่ไม่ยอมกิน เป็นเพราะวรยุทธ์ที่ได้จากแรงภายนอกสู้การฝึกฝนด้วยตนเองไม่ได้

กำลังภายในที่ปนเปื้อนไม่บริสุทธิ์ ย่อมส่งผลต่อการใช้ออก

แต่สำหรับเถ้าแก่ คงไม่ต้องกังวลเรื่องนี้

เดิมทีตัวเถ้าแก่ก็เป็นเหมือนอ่างย้อมผ้าใบใหญ่ที่รวมทุกอย่างมั่วซั่วอยู่แล้ว

จะมีเพิ่มมาอีกนิดหรือน้อยไปหน่อยก็ไม่ต่างกัน

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังกินอาหารโอสถแทนข้าวได้เป็นว่าเล่น

อาศัยปริมาณเข้าข่มก็เอาชนะได้สบายๆ

"เอาเถอะๆ"

"ไม่เช้าแล้ว ได้เวลาปิดร้านเสียที"

อวี๋จื้อยังคงใจจดใจจ่ออยู่กับยาเม็ดวิเศษ

ของพรรค์นี้ย่อมไม่ควรกินสุ่มสี่สุ่มห้าทันที

เขาต้องเอากลับไปดูว่าจะผลิตจำนวนมากได้หรือเปล่า

---

ปิดประตูภัตตาคารเสร็จ

อวี๋จื้อก็กลับมาที่ร้านเดลิเวอรีเล็กๆ ของตัวเองทันที

เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็ก้าวเท้าออกจากร้าน

จะว่าไป หลายวันมานี้ถ้าเขาไม่ได้อยู่ในยุคโบราณ ก็ขลุกอยู่แต่ในภัตตาคาร

ไม่ได้ออกจากบ้านนานแล้วจริงๆ

ถนนหนทางโล่งโจ้ง บรรยากาศเงียบเหงาซบเซาสุดขีด

พอมองดูร้านรวงสองข้างทางของร้านเดลิเวอรี

ก็ปิดตัวย้ายหนีกันไปหมดนานแล้ว

แถวนี้ของพวกเขา

ไม่ใช่เมืองใหญ่อะไร ทำเลก็ห่างไกลความเจริญ

ร้านค้าธรรมดาจะแบกรับไม่ไหวจนเจ๊งไปก็เป็นเรื่องปกติ

ยุคนี้สมัยนี้ มันยาก... ยากกันไปหมด

ถ้าเขาไม่ได้รายได้จากยุคโบราณมาค้ำจุนไว้

ป่านนี้คงไปนั่งขันน็อตอยู่ในโรงงานไหนก็ไม่รู้

เดินพ้นหน้าบ้านแล้วเลี้ยวตรงหัวมุม

ก็จะเจอกับร้านขายยาแผนโบราณสไตล์เก่าแก่ร้านหนึ่ง

และก็เงียบกริบไร้ผู้คนเหมือนกัน

มีแค่ชายหนุ่มคนหนึ่งนอนเอนกายอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่พลางเล่นเกมมือถือ

"เหล่าหลี่"

อวี๋จื้อเอ่ยทักทาย

คนที่นอนอยู่บนเก้าอี้เอนไม่ใช่ใครอื่น

แต่คือหลี่ถงเหริน เพื่อนสนิทตั้งแต่เด็กของเขานั่นเอง

"อ้าว วันนี้ลมอะไรหอบมึงออกมาได้วะ"

"แป๊บหนึ่ง รอกูเล่นตานี้ให้จบก่อน"

"ไอ้หลานหลิงหวังเวรนี่กล้ามาลอบโจมตีกูเรอะ เจอต้าเวยเทียนหลงหน่อยเป็นไง"

หลี่ถงเหรินจ้องมือถือ รัวนิ้วบังคับตัวละครอย่างเมามัน

"เหล่าหลี่ มึงว่าบนโลกนี้มีวิทยายุทธ์อยู่จริงไหมวะ"

เมื่อมองดูสกิลและท่วงท่าของตัวละครบนหน้าจอเกม

อวี๋จื้อก็อดรู้สึกทอดถอนใจไม่ได้

"ทำไมจู่ๆ มาทำทรงลึกซึ้งวะ"

"บอกมึงตั้งนานแล้ว กังฟูมันคือศาสตร์แห่งการฆ่าคน"

"ถ้ามึงหมายถึงวิชาที่มุ่งเอาชีวิตคน นั่นน่ะมีจริงแน่นอน"

"แต่ถ้ามึงหมายถึงอย่างอื่น แปลว่ามึงอ่านนิยายมากเกินไปแล้ว"

"มึงคงไม่ได้คิดจะไปเรียนไอ้แส้สายฟ้าห้าจังหวะอะไรนั่นหรอกนะ"

"ถ้าอย่างนั้นมาเรียนหมัดคุนกับกูยังดีกว่า"

"ทุกวันนี้สำนักต้าคุนของกูขยายใหญ่โตขึ้นเรื่อยๆ"

"กำลังขาดคนอยู่พอดี!"

หลี่ถงเหรินเล่นเกมไปด้วยพลางเอ่ยแซวไปด้วย

"ก็ไม่ใช่ขนาดนั้น"

"ช่างเถอะ ไม่กวนมึงเล่นเกมละ"

"กูมียาอยู่เม็ดหนึ่ง ว่างๆ มึงช่วยดูให้หน่อยว่ามีส่วนผสมอะไรบ้าง"

"พอจะผลิตเป็นจำนวนมากได้ไหม"

ยุคนี้มันยุคอุตสาหกรรมแล้ว

วิธีปรุงยาโบราณคร่ำครึพวกนั้น ถ้าตัดทิ้งได้ก็ตัดทิ้งไปเลย

ตอนนี้สิ่งที่อวี๋จื้ออยากรู้มากกว่าก็คือส่วนผสมข้างในตัวยานั่นแหละ

ถ้ามันได้ผลจริง ต่อให้ต้องทุ่มหมดหน้าตักมาเปิดสายการผลิต เขาก็ไม่เกี่ยง

"เออ วางไว้ตรงนั้นแหละ"

"ว่างแล้วเดี๋ยวแวะดูให้"

เกมของหลี่ถงเหรินเห็นได้ชัดว่ายังเล่นไม่จบ

ยุ่งอยู่เลย

อวี๋จื้อก็ไม่ได้กวนเขาต่อ

หาที่วางขวดกระเบื้องเคลือบไว้ให้เรียบร้อยแล้วก็เดินออกมา

จุดประสงค์หลักของเขาในรอบนี้คือซูเปอร์มาร์เก็ต

แวะร้านขายยาก็แค่ทางผ่านเท่านั้น

เลี้ยวลดคดเคี้ยวไปอีกสองสามแยก

อวี๋จื้อก็เลี้ยวเข้าไปในซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดค่อนข้างใหญ่แห่งหนึ่งในละแวกใกล้เคียง

พ.ศ. นี้ ธุรกิจซูเปอร์มาร์เก็ตก็ไม่ได้หากินง่ายๆ

ซูเปอร์มาร์เก็ตหลายแห่งเจ๊งกันไปหมดแล้ว

ร้านนี้ก็อาศัยขยายแผนกของสดเข้ามาช่วย ถึงพอยื้อชีวิตรอดมาได้อย่างหวุดหวิด

ก็แหม ยุคนี้การช็อปปิ้งออนไลน์มันพัฒนาไปไกลจริงๆ

ไม่ต้องออกจากบ้านของก็มาส่งถึงหน้าประตู

ที่สำคัญคือราคาถูกกว่า

ได้ประโยชน์ขนาดนี้ ใครจะถ่อมาซื้อของที่ซูเปอร์มาร์เก็ตกันอีกล่ะ!

อวี๋จื้อมีเป้าหมายชัดเจนมาก

เขาเดินตรงดิ่งไปยังโซนบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปทันที

กวาดสายตามองแวบหนึ่ง

อืม

บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปซองละสองหยวนห้าเหมา

ราคาสมาชิกสองหยวนสองเหมา

ช่างเถอะ สั่งออนไลน์ถูกกว่าอยู่ดี

บนเน็ตหนึ่งลังมียี่สิบสี่ซอง ราคาแค่สามสิบสี่หยวน

คำนวณดูแล้วตกซองละไม่ถึงหยวนครึ่งด้วยซ้ำ

แถมยังส่งฟรีถึงบ้าน

จะถูกไปไหน!

ที่สำคัญคือ

ทางฝั่งหวังเจิ้นต้องการจำนวนไม่น้อยแน่ๆ

บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเยอะขนาดนั้น

ตัวคนเดียวขนกลับไปไม่ไหวหรอก

อวี๋จื้อส่ายหน้า แล้วเดินไปยังโซนขายเหล้าต่อ

ให้ตายสิ ราคาแถวนี้ยิ่งมั่วไปกันใหญ่

ตั้งแต่ไถจื่อขวดละหลายพันหยวน ยันเอ้อร์กัวโถวขวดละไม่ถึงสิบหยวน

เรียกได้ว่ามีครบทุกระดับ

อวี๋จื้อหยิบเอ้อร์กัวโถวขึ้นมาขวดหนึ่ง

อืม

กินอาหารสำเร็จรูปกล่องละห้าหยวนเข้าไปแล้ว

คงไม่ต้องถึงขั้นจับคู่กับไถจื่อหรอกมั้ง?

เหล้าที่เหลือเขาก็ไม่คิดจะดูต่อแล้ว

เดี๋ยวค่อยกลับไปส่องในเน็ตเอา

อันไหนถูกก็กดอันนั้นแหละ จบ

--------

เมืองหลวง

ม้าเร็วหยุดลงตรงหน้าพระราชวังอันโอ่อ่า

"ฝ่าบาท ใต้เท้าจ้าวน้อยมาถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

เสียงแหลมเล็กดังขึ้นภายในท้องพระโรง

ฟังดูบาดหูยิ่งนัก

"ให้เข้ามา"

สุรเสียงจากบนพระแท่นดูอ่อนระโหยโรยแรงเหลือเกิน

"ฝ่าบาท!"

จ้าวอี้สาวเท้าเดินเข้ามาจากด้านนอกอย่างรวดเร็ว

ปรากฏสู่สายตาคือพระแท่นบรรทมที่มีม่านแพรทอดคลุม

ร่างในชุดฉลองพระองค์สีเหลืองสว่างทอดกายอยู่บนนั้น

ลมหายใจเข้าออกดูแผ่วเบาไร้เรี่ยวแรง

ผู้นี้ก็คือฮ่องเต้องค์ปัจจุบันแห่งราชวงศ์ต้าเฉียน... เฉียนปู้จิ้ว

เพียงแต่ยามนี้ พระองค์ประชวรหนักจนจวนเจียนจะสิ้นพระชนม์อยู่รอมร่อ

"ขุนนางจ้าว เจ้าช่างลาพักผ่อนได้สบายใจดีจริงนะ!"

สุรเสียงอันอ่อนแรงแฝงไว้ด้วยความขื่นขมระคนประชดประชัน

"ขอฝ่าบาททรงอภัยโทษ กระหม่อมทำเช่นนี้ก็เพื่อประโยชน์ของบ้านเมืองและแผ่นดินพ่ะย่ะค่ะ"

จ้าวอี้ประสานมือค้อมศีรษะลง

"บ้านเมืองและแผ่นดินรึ!"

"ช่างกล้าพูดนัก!"