ตอนที่ 67 กระหม่อมมิได้กินอาหาร แต่กินความภักดีต่างหาก!

"เราได้ยินมาหมดแล้ว"

"หลายวันมานี้เจ้าเอาแต่ขลุกอยู่ตามภัตตาคาร"

"กินแต่อาหารจานละแปดสิบตำลึง"

"ฟุ่มเฟือยสุรุ่ยสุร่ายถึงที่สุด"

"เจ้ายังมีอะไรจะแก้ตัวอีก!"

"แค่กๆๆ!"

ฮ่องเต้ตรัสด้วยความโมโหจัดจนถึงกับสำลักไอออกมา

"ฝ่าบาทโปรดระงับโทสะ โปรดฟังกระหม่อมอธิบายก่อนพ่ะย่ะค่ะ"

"ไม่ทราบว่าพอจะให้คนอื่นถอยออกไปก่อนได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ"

เรื่องที่ฮ่องเต้ทรงล่วงรู้นี้ จ้าวอี้ไม่ได้ตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย

เดิมทีเขาก็ไม่ได้คิดจะปิดบังฮ่องเต้อยู่แล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังรู้พระทัยฮ่องเต้ดี

ฝ่ายฮ่องเต้เองก็ทรงทราบถึงคุณธรรมของเขาเช่นกัน

ความสัมพันธ์ระหว่างกษัตริย์กับขุนนางคู่นี้ จะว่าไม่สนิทชิดเชื้อก็คงไม่ได้

"นอกจากเฉากงกงแล้ว ให้คนอื่นออกไปให้หมด"

ข้างกายฮ่องเต้จะไม่มีคนอยู่เลยย่อมเป็นไปไม่ได้

เฉากงกงคือคนสนิทรู้พระทัย

ฮ่องเต้มีเรื่องอันใดก็ไม่เคยปิดบังเขา

หรือจะพูดให้ถูกคือปิดบังเขาไม่ได้เลยต่างหาก

ถึงขั้นที่ว่าเฉากงกงยังสำคัญยิ่งกว่าสตรีร่วมหมอนของฮ่องเต้เสียอีก

และแน่นอนว่าความจงรักภักดีของเฉากงกงก็ไม่มีข้อกังขาเช่นกัน

หากแม้แต่คนข้างกายสักคนยังไม่มี ฮ่องเต้ก็คงจะหมดสิ้นหนทางปกครองแล้ว

"ตอนนี้พูดได้แล้วรึยัง"

สุรเสียงของฮ่องเต้ยังคงแผ่วระโหย

แต่อารมณ์ดูเหมือนจะสงบลงไปมากแล้ว

"ทูลฝ่าบาท โรคประจำตัวขององค์รัชทายาท ดูเหมือนจะมีทางรักษาแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

เมื่อเห็นคนอื่นถอยออกไปหมดแล้ว จ้าวอี้จึงกล้าเอ่ยปาก

ทว่าพอเปิดปากพูด ก็ทำเอาสะเทือนเลื่อนลั่นปานฟ้าผ่า!

"ว่าอย่างไรนะ!"

"เจ้าจงเล่ามาให้ละเอียด ห้ามปิดบังแม้แต่ครึ่งคำ"

พลันได้ยินเช่นนั้น ฮ่องเต้ถึงกับผุดลุกขึ้นมาประทับนั่งบนแท่นบรรทมทันที

เรื่องขององค์รัชทายาทนั้นเกี่ยวข้องกับรากฐานของแผ่นดิน และเป็นสิ่งที่กัดกินพระทัยพระองค์มาโดยตลอด

"ตามที่ฝ่าบาททรงเอ่ยถึง อาหารจานละแปดสิบตำลึงนั่น"

"ช่วงหลายวันมานี้กระหม่อมไปกินทุกวันจริงพ่ะย่ะค่ะ แต่หาใช่เพื่อสนองความอยากลิ้นไม่"

"ฝ่าบาททรงทราบหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ ว่านั่นไม่ใช่อาหารธรรมดา แต่เป็นอาหารโอสถ!"

ของที่จะนำมาถวายองค์รัชทายาท ย่อมต้องมีคนคอยตรวจสอบอย่างรัดกุม

พูดให้เข้าใจง่ายก็คือ หลายวันมานี้จ้าวอี้กำลังทำหน้าที่เป็นหนูลองยาให้องค์รัชทายาทอยู่นั่นเอง

หากมีปัญหาแม้แต่เพียงนิดเดียว เขาก็ไม่มีทางกล้าเอ่ยถึงอาหารจานนี้เด็ดขาด

"อาหารโอสถรึ"

"มีสรรพคุณอันใด"

"ถึงขั้นรักษาโรคร้ายของลูกเราได้เชียวหรือ"

ฝ่าบาททรงประทับนั่งตัวตรงขึ้นมาทันที

"ช่วยให้เจริญพันธุ์รอบสองพ่ะย่ะค่ะ"

"เอ่อ... ก็คือช่วยให้ร่างกายขององค์รัชทายาทเติบโตขึ้นมาใหม่อีกครั้ง"

"ฟื้นฟูความสามารถในการสืบเชื้อสายพ่ะย่ะค่ะ"

จ้าวอี้รู้ว่าฮ่องเต้ฟังไม่เข้าใจ จึงรีบเปลี่ยนคำอธิบายใหม่ทันควัน

รัชทายาทองค์ปัจจุบันนี้จัดว่าซวยบรม

ลืมตาดูโลกมาก็ติดอยู่ในวังวนการแก่งแย่งชิงดีในวังหลังทันที

จะว่าดวงกุดก็พูดได้ไม่เต็มปาก

เพราะยังอุตส่าห์มีชีวิตรอดจนโตมาได้ขนาดนี้

แต่จะว่าดวงดีก็ไม่ได้อีก

เพราะตอนแย่งชิงอำนาจกันนั้นโดนคนวางแผนทำลายจนสูญเสียความสามารถในการสืบพันธุ์ไปแล้ว

แม้ไม่ได้เป็นขันที แต่ก็โดนวางยาพิษจนรักษาไม่หาย ร่างกายจึงหยุดการเจริญเติบโตไปดื้อๆ

สภาพยังคงหยุดนิ่งอยู่ที่ระดับของเด็กชายวัยสิบขวบ

ตามหลักแล้ว ชาตินี้แทบจะหมดสิทธิ์ทำภารกิจอันทรงเกียรติอย่างการสืบทอดตระกูลไปโดยสิ้นเชิง

นี่จึงกลายเป็นหนามทิ่มแทงพระทัยของฮ่องเต้มาตลอด

จะให้ปลดรัชทายาทงั้นหรือ

ความสามารถของรัชทายาทก็พอใช้ได้ นิสัยใจคอก็ไม่ได้เลวร้าย

และที่สำคัญที่สุดคือ ไม่มีตัวเลือกอื่นแล้ว!

การแย่งชิงอำนาจในวังหลังเมื่อคราวนั้น ดุเดือดเลือดพล่านถึงเพียงไหน

ก็มีเพียงเพราะชั้นเชิงของฮองเฮาที่เหนือกว่าขั้นหนึ่ง

ถึงได้ปกป้องชีวิตของรัชทายาทเอาไว้ได้

แต่ก็นั่นแหละ

ปกป้องไว้ได้แค่ลมหายใจของรัชทายาทเท่านั้น

ส่วนเรื่องอื่นนอกเหนือจากนั้นเกินจะควบคุมได้แล้ว

ในเมื่อพระสนมคนอื่นๆ เองก็ไม่ใช่ตะเกียงขาดน้ำมันเสียที่ไหน

ส่วนพระโอรสองค์อื่นๆ น่ะหรือ

โดนเก็บเรียบหมดสิ้น

พอกำจัดลูกๆ หมดแล้ว ยังมีพระสนมใจกล้าบ้าบิ่นคิดการใหญ่

หันมาเล่นงานตัวฮ่องเต้เองโดยตรง

ก็เลยทำให้ฮ่องเต้ต้องล้มป่วยนอนซมติดเตียงอยู่อย่างนี้ไงล่ะ

เท่านี้ก็พิสูจน์ได้แล้วว่าการศึกในวังหลังยุคนั้นโหดเหี้ยมอำมหิตเพียงใด

เชื้อพระวงศ์ในยามนี้

เรียกได้ว่า ทั้งพ่อทั้งลูกต่างก็สืบพันธุ์ไม่ได้ด้วยกันทั้งคู่

การสืบทอดราชบัลลังก์จึงกลายเป็นปัญหาใหญ่หลวงที่สุด

ถ้าเป็นครอบครัวชาวบ้านทั่วไปก็ช่างเถอะ

แต่นี่บ้านเขามีราชบัลลังก์ให้ต้องสืบทอดจริงๆ น่ะสิ!

แน่นอนว่าเรื่องพวกนี้ล้วนเป็นความลับขั้นสุดยอด

มีเพียงจ้าวอี้ที่เป็นคนสนิทรู้พระทัยของฮ่องเต้เท่านั้นถึงได้รู้

แถมฮ่องเต้ก็ไม่ได้เป็นคนบอกตรงๆ ด้วย

เป็นเขาที่บังเอิญไปล่วงรู้เข้าตอนไปสอนหนังสือให้รัชทายาทต่างหาก

สรุปก็คือ ปัญหาใหญ่ที่สุดของราชวงศ์ในยามนี้หาใช่ศึกภายนอกไม่

หากแต่เป็นศึกภายใน

ฮ่องเต้ที่สืบพันธุ์ไม่ได้หนึ่งคน บวกกับรัชทายาทที่สืบพันธุ์ไม่ได้อีกหนึ่งคน

หากข่าวนี้แพร่งพรายออกไปเมื่อใด

มันจะไม่ใช่การป่าวประกาศโต้งๆ ให้ทุกคนรู้หรอกหรือว่า

รีบมาชิงบัลลังก์ของข้าไปเร็วเข้า?

ถึงเวลานั้นมันจะไม่ใช่แค่ราชสำนักระส่ำระสายธรรมดาแล้ว

แต่มันคือการสั่นคลอนรากฐานของแว่นแคว้นเลยทีเดียว

นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมจ้าวอี้ถึงยอมวางฎีกากองโตทิ้งไว้

แล้วยอมรั้งอยู่ที่เมืองเค่อฮั่วเต็มๆ ถึงเจ็ดวัน

เขาจำเป็นต้องพิสูจน์เรื่องหนึ่ง

หากเรื่องนี้เป็นจริงขึ้นมา

มันจะมีค่ายิ่งกว่าการตรากตรำทำงานหนักในเมืองหลวงนับสิบปีเสียอีก

"ฟื้นฟูความสามารถในการสืบพันธุ์รึ"

"เรื่องนี้เป็นความจริงหรือ"

ฝ่าบาททรงเสด็จลงมาจากพระแท่นบรรทมแล้ว

แม้จะยังทรงซวนเซอยู่บ้าง

แต่ก็สาวพระบาทมาประทับตรงหน้าจ้าวอี้แล้ว

สายพระเนตรจับจ้องมองเขาอย่างเป็นประกาย

"จริงพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมได้ทดลองกับตัวเองมาแล้ว"

"ได้ผลชะงัดนัก"

ใบหน้าของจ้าวอี้แดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย

ตัวเขาอายุปาเข้าไปยี่สิบกว่าปีแล้ว

จู่ๆ ร่างกายกลับมาเจริญพันธุ์โตขึ้นอีกรอบ ก็ชวนให้กระดากอายอยู่เหมือนกัน

"สวรรค์คุ้มครองต้าเฉียน สวรรค์คุ้มครองต้าเฉียนของข้าจริงๆ!!!"

"เจ้า... เจ้ารีบพารัชทายาทไปเร็วเข้า!"

"รีบพารัชทายาทไปกิน กินสักปีครึ่งปีไปเลย!"

"ก็แค่วันละแปดสิบตำลึงมิใช่หรือ"

"เราจ่ายไหว เราจ่ายได้แน่นอน!"

"ฟ้ามีตา สวรรค์มีตาแท้ๆ!"

ฮ่องเต้ทรงพระสรวลก้องฟ้า น้ำพระเนตรหลั่งรินอาบพระพักตร์

เรื่องที่รัชทายาทไร้น้ำยาเป็นดั่งหนามยอกอกพระองค์มาโดยตลอด

บัดนี้ มีหนทางแก้แล้ว

พระองค์รู้สึกราวกับว่าพระวรกายของตนพลอยกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันตาเห็น

"ฝ่าบาทโปรดชะลอก่อนพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาทโปรดชะลอก่อน"

"ตามคำบอกเล่าของเถ้าแก่ร้าน อาหารโอสถนี้กินมากเกินไปมิได้"

"สิ่งใดมากเกินพอดีย่อมส่งผลตรงกันข้าม"

"หากกินมากเกินไปจะกลายเป็นการยับยั้งการเจริญพันธุ์แทน"

"อีกทั้งกระหม่อมเพิ่งกินไปเพียงเจ็ดวัน ภายหน้ายังต้องสังเกตดูว่าร่างกายจะมีความผิดปกติอื่นใดอีกหรือไม่"

"ด้วยเหตุนี้ เรื่องนี้จึงผลีผลามไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ"

จ้าวอี้หวังดีต่อรัชทายาทจากใจจริง

มิเช่นนั้นคงไม่ยอมเอาตัวเข้าแลกเสี่ยงลองยาด้วยตนเองหรอก

"ถูก ถูก ถูกต้อง ความปลอดภัยของรัชทายาทสำคัญที่สุด"

"เช่นนั้นคงต้องลำบากท่านขุนนางจ้าวแล้ว"

"หากเรื่องนี้

สามารถรักษารัชทายาทให้หายได้จริง"

"เราจะตบรางวัลให้อย่างงาม!!!!"

ฮ่องเต้ตรัสด้วยน้ำเสียงหนักแน่นทรงพลัง

"ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ"

"นอกจากนี้ กระหม่อมยังมีเรื่องสำคัญจะกราบทูล"

"ทางแถบเจียงหนานเริ่มเกิดภัยแล้งขึ้นอีกแล้วพ่ะย่ะค่ะ!"

"ฝ่าบาท ฤดูหนาวปีนี้เกรงว่าจะมีผู้ลี้ภัยพลัดถิ่นเกลื่อนกลาดอีกเป็นแน่ ต้องเตรียมการรับมือไว้ให้พร้อมนะพ่ะย่ะค่ะ!"

หลังจากคุยเรื่องส่วนตัวเสร็จ จ้าวอี้ก็เข้าสู่ราชการงานเมืองอันเป็นธุระหลักของวันนี้เสียที

"แล้งอีกแล้วรึ!"

"ฟ้าดินบัดซบนี่!"

"ปีหนึ่งน้ำท่วม อีกปีหนึ่งฝนแล้ง"

"ราษฎรจะไปทนรับไหวได้อย่างไรกัน!"

"อย่าว่าแต่ทางใต้เลย"

"จดหมายที่เรารับมาเมื่อเช้าตรู่นี้"

"ผลผลิตทางเหนือปีนี้เกรงว่าจะมีปัญหาเช่นกัน"

"ไม่อาจเจียดไปช่วยเหลือทางใต้ได้เลยแม้แต่น้อย"

"เฮ้อ... ช่างยากลำบากเสียจริง!"

"ท่านขุนนางจ้าวพอจะมีหนทางอันใดบ้างหรือไม่"

พอฮ่องเต้ได้ยินว่าทางใต้ก็แล้งอีก

ก็พลันรู้สึกเหนื่อยกายอ่อนใจขึ้นมาอีกรอบ

จึงเสด็จกลับไปเอนพระวรกายคุดคู้อยู่บนพระแท่นบรรทมตามเดิม

"ทูลฝ่าบาท กระหม่อมก็ยังไม่มีแผนการที่ดีอันใดพ่ะย่ะค่ะ"

"บางทีคงต้องเรียกเสนาบดีกรมต่างๆ มาร่วมประชุมหารือกันดู"

จ้าวอี้แค่ตั้งใจมารายงานเรื่องภัยแล้งทางใต้เท่านั้น

ส่วนหนทางแก้ไขน่ะหรือ

เขาไม่ใช่ผู้วิเศษเสียหน่อย จะไปเสกเสบียงอาหารออกมาได้อย่างไร

"ประชุม ประชุม!"

"วันๆ รู้จักแต่จะประชุม!"

"ให้เราพูดนะ ต่อให้เรียกพวกมันมา แปดในสิบส่วนก็คงถกเถียงหาข้อสรุปเป็นชิ้นเป็นอันไม่ได้อยู่ดี!"

ฮ่องเต้ทรงกุมพระเศียรด้วยความกลัดกลุ้มปวดหัว