ตอนที่ 68 เพิ่มเดิมพัน

"จะว่าไป การออกจากเมืองหลวงของกระหม่อมครานี้ นอกจากอาหารโอสถแล้ว ยังได้ยินคำใหม่มาคำหนึ่งพ่ะย่ะค่ะ... นั่นคือ 'อ่างเก็บน้ำ'"

จ้าวอี้เองก็ไม่รู้จะตอบอย่างไรดี

เลยตัดสินใจเปลี่ยนเรื่องคุยเสียเลย

"อ่างเก็บน้ำรึ"

"มันคือสิ่งใดกัน"

ฮ่องเต้ไม่เข้าใจ

"มันคือ..."

จ้าวอี้จึงอธิบายประโยชน์ของอ่างเก็บน้ำให้ฟังรอบหนึ่ง

"ของพรรค์นี้ต้าเฉียนของเราก็ใช่ว่าจะไม่มีเสียหน่อย"

"เรื่องการชลประทาน กรมโยธาก็ทำมาโดยตลอดอยู่แล้ว"

ฮ่องเต้ไม่ได้รู้ลึกเรื่องนี้นัก

"ไม่เหมือนกันพ่ะย่ะค่ะ ต่างกันลิบลับเลย"

"การชลประทานของพวกเราเป็นเพียงการผันน้ำตามภูมิประเทศ อาศัยความได้เปรียบทางธรรมชาติของแม่น้ำเดิมเป็นหลัก"

"ทว่าอ่างเก็บน้ำมิใช่เช่นนั้น มีเงื่อนไขก็สร้าง ไม่มีเงื่อนไขก็ต้องสร้างเงื่อนไขขึ้นมาทำจนได้"

"ยิ่งไปกว่านั้น อ่างเก็บน้ำไม่ได้สร้างแค่แห่งสองแห่ง แต่ต้องสร้างให้มาก สร้างให้ใหญ่"

"ทำเช่นนี้จึงจะแก้ปัญหาภัยแล้งและน้ำท่วมได้อย่างมีประสิทธิภาพพ่ะย่ะค่ะ"

จ้าวอี้ส่ายหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย

การชลประทานในปัจจุบันนั้นตื้นเขินเกินไป

เทียบกับแนวคิดเรื่องอ่างเก็บน้ำไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

"แต่วิธีนี้ไม่ได้ช่วยแก้ปัญหาเฉพาะหน้าในตอนนี้เลยสักนิด"

ฮ่องเต้ยังคงส่ายพระพักตร์

ยามนี้มีเรื่องวุ่นวายรอบด้าน

ราชสำนักจะไปเอาเงินที่ไหนมาทำของพรรค์นี้กัน

"เรื่องนี้กระหม่อมย่อมทราบดีพ่ะย่ะค่ะ"

"ดังนั้นสิ่งที่กระหม่อมอยากกราบทูล แท้จริงแล้วมิใช่อ่างเก็บน้ำ"

"แต่เป็นผู้ที่เสนอเรื่องอ่างเก็บน้ำนี้ต่างหาก"

"ฝ่าบาทมิใช่ทรงมีพระประสงค์ให้กระหม่อมช่วยมองหาอาจารย์ที่เหมาะสมให้องค์รัชทายาทอยู่หรือพ่ะย่ะค่ะ"

"กระหม่อมเห็นว่าผู้นี้เหมาะสมยิ่งนัก"

แม้จ้าวอี้จะดำรงตำแหน่งราชครูประจำองค์รัชทายาท

แต่ก็ไม่ได้อยากทำสักเท่าไร

ตกลงกันไว้แต่แรกแล้วว่าแค่รักษาการชั่วคราว

ส่วนตัวเขาก็คอยมองหาคนที่จะมารับตำแหน่งอาจารย์ขององค์รัชทายาทแทน

ก่อนหน้านี้ไม่เคยเจอใครที่เข้าตา

กระทั่งอวี๋จื้อปรากฏตัวขึ้น

เขากลับรู้สึกว่าคนผู้นี้ช่างเหมาะสมเหลือเกิน

มีความรู้ มีวิสัยทัศน์ แถมยังมีฝีมือ

นับเป็นตัวเลือกอันดับหนึ่งสำหรับตำแหน่งอาจารย์ขององค์รัชทายาทอย่างแท้จริง

"โอ้?"

"เจ้าจะบอกว่า แนวคิดเรื่องอ่างเก็บน้ำนี้เจ้าไม่ได้เป็นคนคิดขึ้นมารึ"

สีพระพักตร์ของฮ่องเต้เปลี่ยนไปเล็กน้อย

เมื่อครู่ยังทรงนึกว่าอ่างเก็บน้ำเป็นความคิดของจ้าวอี้

ระดับพ่อจอหงวนจะมีความคิดล้ำลึกเช่นนี้ก็เป็นเรื่องปกติ

พระองค์จึงไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก

ทว่าหากเป็นผู้อื่นเสนอขึ้นมา นั่นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

นี่มันเรียกว่าอะไรน่ะหรือ

มันคือทองคำแท้ที่ยังไม่มีใครค้นพบชัด ๆ!

"กระหม่อมมิกล้ารับความชอบพ่ะย่ะค่ะ"

จ้าวอี้ส่ายหน้าระรัว

"เช่นนั้นเป็นขุนนางคนใดในราชสำนักเล่า"

"เรียกตัวมาปรึกษาหารือด้วยกันหน่อยเป็นไร"

สิ่งแรกที่ฮ่องเต้นึกถึงก็คือเหล่าขุนนางคนโปรดของพระองค์

มีทองคำแท้แอบซุกซ่อนอยู่ในกองอาจมพวกนั้นบ้างหรือไม่

"มิใช่ขุนนางฝ่ายบุ๋นหรือบู๊ในราชสำนักพ่ะย่ะค่ะ"

จ้าวอี้ยังคงส่ายหน้า

"ถ้าเช่นนั้นก็เป็นขุนนางท้องถิ่นรึ ใครถวายฎีกาขึ้นมาล่ะ"

"เจ้าพาตัวมาแนะนำให้เรารู้จักได้"

"หากเหมาะสม เราก็ไม่ขัดที่จะเลื่อนขั้นเป็นกรณีพิเศษให้ย้ายเข้ากรมโยธา"

กรมโยธาถือเป็นหน่วยงานนอกสายตา

ในบรรดาหกกรม หากจะว่าด้วยเรื่องกอบโกยผลประโยชน์

ก็สู้กรมพระคลังไม่ได้

ว่าด้วยเรื่องอำนาจ

ก็สู้กรมขุนนางไม่ได้

ว่าด้วยเรื่องความเฉียบขาด

ก็สู้กรมอาญาไม่ได้

ว่าด้วยเรื่องเกียรติยศสูงส่ง

ก็สู้กรมพิธีการไม่ได้

ว่าด้วยเรื่องอิทธิพลบารมี

ก็สู้กรมกลาโหมไม่ได้

สิ่งเดียวที่พอจะเหนือกว่ากรมอื่นได้ก็มีแค่งานกรรมกรใช้แรงงาน

หากวัดกันที่การทำงานหนักหลังขดหลังแข็ง

กรมโยธาบอกว่าตนอยู่อันดับสอง ก็ไม่มีใครกล้าเสนอหน้าขึ้นเป็นอันดับหนึ่ง

ดังนั้น ต่อให้เป็นขุนนางท้องถิ่นที่ถูกย้ายดิ่งเข้ากรมโยธา

มารับตำแหน่งขุนนางในเมืองหลวง ก็คงไม่มีใครคัดค้านอะไรมากนัก

"มิใช่ขุนนางท้องถิ่นเช่นกันพ่ะย่ะค่ะ"

จ้าวอี้ส่ายหน้าต่อ

"หรือว่าจะเป็นซิ่วไฉหรือจวี่เหรินจากการสอบชิวเหวยรอบนี้รึ"

"หากเป็นเช่นนั้นจริง"

"ต่อให้สอบตก ก็สามารถเข้ารับราชการเป็นกรณีพิเศษได้"

การสอบขุนนางเป็นเวทีแสดงความสามารถ

แต่หากความสามารถประจักษ์ชัดอยู่แล้ว

ฮ่องเต้ก็ไม่ถือสาที่จะเปิดประตูลัดให้

จะได้เป็นขุนนางหรือไม่ สุดท้ายแล้วก็ขึ้นอยู่กับคำพูดพระองค์เพียงคำเดียวมิใช่หรือ

"มิใช่ทั้งซิ่วไฉและจวี่เหรินพ่ะย่ะค่ะ"

"คนผู้นี้กระทั่งวุฒิถงเซิงก็ยังไม่มีด้วยซ้ำ"

จ้าวอี้ยังคงส่ายหน้า

"อ่า... นี่..."

ฮ่องเต้ถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง

ถ้าเช่นนั้นก็ชักจะจัดการยากเสียแล้ว

"ทูลฝ่าบาท คนผู้นี้ก็คืออวี๋จื้อ เถ้าแก่ภัตตาคารแห่งนั้นพ่ะย่ะค่ะ!"

"คนผู้นี้เปี่ยมด้วยสติปัญญาครอบจักรวาล"

"เรื่องอ่างเก็บน้ำที่ว่านั่น เป็นเพียงเรื่องที่เขาพูดเปรยออกมาลอย ๆ เท่านั้น"

"กระหม่อมเชื่อมั่นว่า หากถึงวันที่จำเป็นต้องสร้างอ่างเก็บน้ำขึ้นมาจริง ๆ"

"เขาต้องมีหนทางจัดการได้อย่างแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ"

จ้าวอี้กราบทูลอย่างจริงใจ

"เถ้าแก่ภัตตาคาร เถ้าแก่อวี๋ผู้นั้นรึ"

"เราเองก็พอจะได้ยินชื่อเสียงมาบ้าง"

"ได้ยินว่า เขาเป็นคนแต่งกลอนคู่ไร้พ่ายพันปีขึ้นมาด้วยมิใช่รึ"

"แม้แต่เจ้าก็ยังต่อไม่ได้รึ"

เรื่องที่อวี๋จื้อประชันกับห้าซิ่วไฉตัวคนเดียวแพร่สะพัดจนรู้กันทั่วบ้านทั่วเมืองตั้งนานแล้ว

ยิ่งกลอนคู่ไร้พ่ายที่เขาตั้งรางวัลหมื่นตำลึงไว้ ยิ่งลอยละล่องไปทั่วสารทิศ

ใครบ้างล่ะจะไม่อยากได้เงินหนึ่งหมื่นตำลึงนั่น

"พ่ะย่ะค่ะ"

"นี่เป็นกลอนคู่ไร้พ่ายพันปีจริงแท้แน่นอน"

"ช่วงที่กระหม่อมนอนพักรักษาตัวอยู่บนเตียงหลายวันมานี้ ก็ได้ลองคิดทบทวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า"

"จนปัญญาที่จะหาบทแก้จริง ๆ พ่ะย่ะค่ะ"

จ้าวอี้พยักหน้า

ยังดีที่เขาไม่ใช่พวกบ้าแพ้ชนะ

ไม่อย่างนั้นตกกลางคืนคงนอนไม่หลับเป็นแน่

"ต่อไม่ได้จริง ๆ หรือแกล้งต่อไม่ได้กันแน่"

ฮ่องเต้แทบไม่เชื่อหู

กลอนคู่พรรค์ไหนกันจะมาทำให้อัจฉริยะคนสนิทของพระองค์จนมุมได้

"กระหม่อมละอายใจยิ่งนัก"

"สุดปัญญาจะแก้ได้จริง ๆ พ่ะย่ะค่ะ"

"วรรคแรกของเถ้าแก่อวี๋ที่ว่า 'เยียนสั่วฉือถังหลิว'"

"แฝงไว้ด้วยหมวดอักษรห้าธาตุ"

"หากไม่คำนึงถึงลำดับ ไม่สนใจความหมายและภาพลักษณ์ทางกวี"

"การจับคำสองสามคำมาปะติดปะต่อกันย่อมทำได้ง่าย"

"แต่หากจะหาประโยคที่ตรงตามห้าธาตุ และยังมีท่วงทำนองเปี่ยมอารมณ์เทียบเท่ากันได้"

"คงต้องกราบทูลว่ากระหม่อมไร้ความสามารถแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

จ้าวอี้รู้สึกหัวเราะไม่ได้ร่ำไห้ไม่ออก

กลอนคู่ไร้พ่ายพันปีมันต่อกันได้ง่าย ๆ เสียที่ไหน

ถ้ามันต่อง่ายดายปานนั้น

เงินหนึ่งหมื่นตำลึงของเถ้าแก่อวี๋คงโดนคนอื่นคว้าไปนานแล้ว

"เอาเถอะ เรื่องนี้เราไม่โทษเจ้า"

"เราเองก็เคยได้ยินมาว่า เถ้าแก่ผู้นั้นตั้งเงินรางวัลไว้ถึงหมื่นตำลึง"

"กลับไม่มีผู้ใดสามารถต่อกลอนได้แม้แต่คนเดียว"

"ช่างขายหน้าเหล่าปัญญาชนแห่งราชวงศ์ต้าเฉียนเราจริง ๆ"

ฮ่องเต้โบกพระหัตถ์ตรัส

"ฝ่าบาทอย่าได้ตรัสเช่นนั้นเลยพ่ะย่ะค่ะ"

"เถ้าแก่อวี๋เองก็นับเป็นราษฎรคนหนึ่งของราชวงศ์ต้าเฉียนเรา"

"อีกทั้งเขายังต่อวรรคหลังได้เรียบร้อยแล้ว"

"ขอฝ่าบาททอดพระเนตร วรรคหลังถูกซ่อนอยู่ในสิ่งนี้พ่ะย่ะค่ะ"

จ้าวอี้นำกล่องที่อวี๋จื้อให้ไว้ออกมา

ขันทีเฉารีบเข้าไปรับกล่องแล้วนำขึ้นทูลเกล้าฯ ถวาย

"โอ้?"

ของสิ่งนี้เปิดอย่างไร

ฮ่องเต้ทรงพลิกดูอยู่ครู่หนึ่ง

ทรงพบว่ากล่องปิดสนิทแนบแน่นไร้รอยต่อจนเปิดไม่ออกเลยแม้แต่น้อย

"มิอาจเปิดได้พ่ะย่ะค่ะ"

"เถ้าแก่อวี๋บอกว่า เมื่อครบหนึ่งปี กล่องนี้จะเปิดออกเองโดยอัตโนมัติ"

จ้าวอี้กราบทูลตามตรง

"หากเป็นเช่นนั้น เรายิ่งอยากรู้อยากเห็นขึ้นไปอีก!"

"หรือว่าแผ่นดินต้าเฉียนอันกว้างใหญ่ไพศาล นอกจากเขาแล้วจะไม่มีใครแก้ได้เลยสักคนเดียวจริง ๆ รึ"

"เราไม่เชื่อ!"

"เราจะเพิ่มเดิมพัน!"

"ขันทีเฉา สั่งการลงไป ให้นำกล่องนี้ไปแขวนไว้ที่หน้าประตูก้งเวี่ยน"

"ติดประกาศแจ้งความ หากผู้ใดสามารถแก้กลอนคู่นี้ได้ภายในหนึ่งปี"

"แม้สอบเคอจวี่ไม่ผ่าน ก็จะพระราชทานคุณวุฒิเทียบเท่าจิ้นซื่อให้ทันที!"

"ท่านจ้าว คนที่เจ้าเสนอชื่อมาผู้นี้ไร้ซึ่งยศศักดิ์ชื่อเสียงทางราชการ"

"เราคงไม่อาจตอบรับเจ้าได้ง่าย ๆ"

"เอาเช่นนี้ ภายในเวลาหนึ่งปี หากมีคนสามารถแก้กลอนคู่นี้ได้"

"ตำแหน่งราชครูรัชทายาทก็ให้เจ้าทำหน้าที่ต่อไป"

"แต่หากไม่มีใครแก้ได้เลย"

"เราจะพิจารณาให้เถ้าแก่อวี๋มาเป็นอาจารย์ของรัชทายาท"

"เป็นอย่างไร"

"แค่ก ๆ"

ฮ่องเต้ทรงครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะส่งกล่องคืนให้ขันทีเฉา

อาจเพราะตรัสคุยกับจ้าวอี้นานเกินไป

พระองค์จึงเริ่มไอขึ้นมาอีกโดยไม่รู้ตัว

"ฝ่าบาททรงพระปรีชายิ่งแล้วพ่ะย่ะค่ะ!"