ตอนที่ 69 ร้านเรารองรับ แต่สินค้าในร้านไม่รองรับ

"เพียงแต่ร่างกายของท่าน..."

"ผู้เฒ่าเสิ่น 'หัตถ์เทวะ' เซียนโอสถแห่งหุบเขาราชาโอสถผู้นั้น หาตัวพบแล้วหรือยังขอรับ"

จ้าวอี้โขกศีรษะคำนับอีกครา

เพียงแต่ความกังวลในใจยังคงปิดซ่อนไว้ไม่อยู่

"ส่งคนไปตามหาแล้ว"

"เห็นว่าพบร่องรอยของเขาแล้ว"

"น่าเสียดายที่..."

------

เรื่องราวในเมืองหลวงย่อมส่งผลกระทบมาไม่ถึงฝั่งของอวี๋จื้ออย่างแน่นอน

ตอนนี้อวี๋จื้อกำลังรับพัสดุอย่างอารมณ์ดีสุดๆ!

"หือ?"

"หนึ่ง สอง สาม สี่..."

"ทำไมมันมีกล่องเยอะขนาดนี้เนี่ย"

อวี๋จื้อมองดูกล่องโฟมที่วางกองเต็มไปหมดแล้วก็ตกอยู่ในความมึนงงอีกรอบ

กำลังงงเต็ก.............

เขาหยิบมือถือออกมา

เสี่ยวอวี๋เดลิเวอรี [นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่]

ฝ่ายบริการลูกค้าเสี่ยวจู [ปลอมหนึ่งชดใช้สิบจ้าคุณลูกค้า]

เสี่ยวอวี๋เดลิเวอรี [........ไม่ใช่บอกว่าของแท้แน่นอนเหรอ งั้นฉันจะคืนของ!]

ฝ่ายบริการลูกค้าเสี่ยวจู [ต้องขออภัยด้วยนะคะคุณลูกค้า ตอนนี้ยังทำเรื่องคืนสินค้าให้ไม่ได้จ้า]

เสี่ยวอวี๋เดลิเวอรี [ไหนบอกว่าคืนสินค้าได้โดยไม่มีเงื่อนไขใน 7 วันไง กล้าหลอกลวงผู้บริโภคเหรอ เชื่อไหมว่าฉันจะไปฟ้องพวกเธอ!]

ฝ่ายบริการลูกค้าเสี่ยวจู [ร้านเรามีนโยบายคืนสินค้าใน 7 วันจริงค่ะ แต่ตามระเบียบแล้วอาหารสำเร็จรูปแช่แข็งจัดอยู่ในหมวดของสดเน่าเสียง่าย ซึ่งสินค้าประเภทนี้ไม่อยู่ในขอบเขตการคืนเงินใน 7 วันโดยไม่มีเงื่อนไขจ้า]

เสี่ยวอวี๋เดลิเวอรี [แต่ฉันจำได้ว่าร้านพวกเธอขายแต่อาหารสำเร็จรูปทั้งนั้นเลยนี่...]

ฝ่ายบริการลูกค้าเสี่ยวจู [ใช่แล้วจ้า ดังนั้นร้านเราจึงรองรับการคืนสินค้าใน 7 วัน แต่สินค้าทุกชิ้นในร้านไม่รองรับการคืนสินค้าใน 7 วันจ้า]

เสี่ยวอวี๋เดลิเวอรี [พวก... พวกแก... ได้เลย! ฉันจะให้รีวิวแย่แน่!!!!]

ฝ่ายบริการลูกค้าเสี่ยวจู [คุณลูกค้าใจเย็นๆ ก่อนนะคะ ไม่พอใจตัวสินค้าตรงไหนเอ่ย ลองคุยกันดูก่อนได้น้า ถ้ารีวิวห้าดาวรับเงินคืน 50 หยวนเลยจ้า!]

ห้าสิบหยวน?

พอได้ยินตัวเลขนี้ อวี๋จื้อก็รู้สึกเลือดขึ้นหน้าอีกรอบ

เขากดสั่งไปหนึ่งร้อยถุง

จ่ายไปทั้งหมดหนึ่งหมื่นหยวน

ตอนนี้ได้ของมาหนึ่งพันหนึ่งร้อยถุง

แปลว่าตกถุงละไม่ถึงสิบหยวนด้วยซ้ำ

ซี้ด~~~~~~

ไอ้นี่มันช่วยอัปไซส์หน้าอกได้จริงเหรอวะ

เสี่ยวอวี๋เดลิเวอรี [เชี่ยเอ๊ย กูจะไปฟ้องพวกมึง!!!!!]

อวี๋จื้อโมโหจนแทบบ้าแล้ว

กลโกงพ่อค้าแม่ค้ามันช่างล้ำลึกเหลือเกิน!

เขาอยากกลับไปอยู่บ้านนอกแล้วโว้ย

ฝ่ายบริการลูกค้าเสี่ยวจู [คุณลูกค้าขา หากยังไม่พอใจกับผลลัพธ์นี้รบกวนรอสักครู่นะคะ ทางเราจะทำเรื่องเสนอเบื้องบนให้ รับรองว่าจะให้คำตอบที่น่าพึงพอใจแน่นอนค่ะ ความต้องการของคุณลูกค้าคืออะไรคะ]

เสี่ยวอวี๋เดลิเวอรี [คืนของ ฉันจะคืนของ!!!!]

ฝ่ายบริการลูกค้าเสี่ยวจู [รับทราบจ้าคุณลูกค้า งั้นทางเราขอส่งเรื่องขึ้นไปก่อนนะคะ รบกวนรอสักครู่จ้า]

เมื่อเห็นว่าท่าทีการแก้ปัญหาของฝ่ายบริการลูกค้ายังถือว่าใช้ได้

อวี๋จื้อถึงค่อยถอนหายใจโล่งอกมาได้เปลาะหนึ่ง

แล้วหันไปมองพัสดุอีกกล่องที่มีหน้าตาต่างออกไป

ใช่แล้ว เหล้าที่เขาสั่งซื้อออนไลน์ก็มาส่งแล้วเหมือนกัน

จะว่าไป มันก็ถูกดีเหมือนกันนะ

เหล้าสองร้อยกิโลกรัม ราคาแค่สามร้อยหยวนเท่านั้น

แถมยังบอกว่าเป็นสุราบ่มเก่าแก่ถึงสามสิบปีอีกต่างหาก

แต่ว่านะ... ไอ้นี่มันถึงสองร้อยกิโลกรัมแน่เรอะ

อวี๋จื้อมองกล่องกระดาษพลาสติกที่ไม่ได้ใหญ่โตอะไรนักตรงปลายเท้าด้วยความสงสัย

หรือว่าตอนประถมเขาจะเรียนมาไม่ดี

จนกระทั่งไม่รู้ว่าน้ำหนักสองร้อยจินมันควรจะใหญ่ขนาดไหนกันแน่

ช่างเถอะๆ เปิดดูข้างในก่อนแล้วกัน

เปิดกล่องออก

หือ?

ทำไมถึงมีคู่มือการใช้งานแนบมาด้วยล่ะเนี่ย

ยุคนี้ดื่มเหล้ายังต้องอ่านคู่มือไปด้วยอีกเหรอ

อวี๋จื้อหยิบคู่มือออกมาเปิดดูด้วยความข้องใจ

ในคู่มือเขียนไว้ว่า

[ขั้นตอนแรก: หาไหเหล้าใบใหญ่ที่สามารถจุได้สองร้อยกิโลกรัมมาหนึ่งใบ]

อืม

อันนี้ง่ายมาก

อวี๋จื้อเดินค้นไปค้นมา

จะว่าไปก็ใช่ย่อย

ในโรงเตี๊ยมฝั่งยุคโบราณยังมีไหเหล้าเปล่าเหลือทิ้งไว้ไม่น้อยจริงๆ

แถมเสี่ยวฉินยังขัดล้างทำความสะอาดไว้หมดแล้วด้วย

อวี๋จื้อเลือกไหเหล้าใบใหญ่ขนาดราวๆ สองร้อยกิโลกรัมออกมาหนึ่งใบด้วยความพอใจ

อืม

ดูคู่มือต่อ

[เทน้ำต้มสุกที่เย็นแล้วลงในไห]

แค่เทลงไปให้ได้ประมาณครึ่งไหก็พอ

น้ำต้มสุกเนี่ยนะ?

ต้องใช้นี่ทำซากอะไรวะ

ด้วยหลักการไม่เข้าใจแต่พร้อมให้ความเคารพ

อวี๋จื้อจึงเลือกที่จะทำตามแต่โดยดี

น้ำครึ่งไหเต็มๆ ก็พลันปรากฏอยู่ตรงหน้าแบบเนียนๆ

เอาล่ะ ดูคู่มือต่อ

โอ้โห ในที่สุดก็ได้เวลาเปิดของข้างในต่อสักที

หือ?

[เทของเหลวทั้งหมดที่อยู่ในกล่องลงไปในไห]

หือ?

อะไรวะเนี่ย?

อวี๋จื้อเปิดกล่องออกมา ข้างในมีแกลลอนพลาสติกทรงสี่เหลี่ยมใบใหญ่ที่แปะฉลากว่า 'แอลกอฮอล์สำหรับบริโภค' วางอยู่

เปิดฝาแล้วลองดมดู

ซี้ดดด~~

กลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนกึกแสบจมูกชะมัด

มันคือตัวบ้าอะไรกันเนี่ย

อวี๋จื้อเอามือบีบจมูกพลางเทแอลกอฮอล์ลงไปในน้ำ

เดี๋ยวนะ!

นี่มันไม่ใช่แค่เอาแอลกอฮอล์มาผสมน้ำหรอกเรอะ

เทแอลกอฮอล์เสร็จ อวี๋จื้อก็พลันได้สติกลับมาหน่อยๆ

รีบก้มลงอ่านคู่มือต่อ

[เทน้ำมันหอมสังเคราะห์กลิ่นฟองสุราลงไป]

อวี๋จื้อหยิบขวดที่เขียนว่าน้ำมันหอมสังเคราะห์กลิ่นฟองสุราออกมาด้วยมือที่สั่นเทานิดๆ

เทลงไปหนึ่งฝาตามคำแนะนำ

[เทน้ำมันหอมสังเคราะห์เร่งสีบ่มลงไป หนึ่งฝาเท่ากับสิบปี สองฝาเท่ากับสามสิบปี]

อวี๋จื้อรู้สึกว่ามือตัวเองเริ่มจะสั่นจนควบคุมไม่อยู่แล้ว

เขาหาขวดน้ำมันหอมสังเคราะห์เร่งสีบ่มจนเจอ แล้วเทลงไปสองฝาด้วยมือสั่นระริก

สีของสุราพลันแปรเปลี่ยนไปอย่างน่าอัศจรรย์ทันที

ดูเหมือนจะเพิ่มความผ่านกาลเวลาขึ้นมาอีกเล็กน้อย

[ใส่สารดับคาวดับกลิ่นฉุนเพื่อขจัดกลิ่น]

อวี๋จื้อใส่สารดับคาวดับกลิ่นฉุนลงไป

ว่าแล้วเชียว กลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนกึกจางลงไปเยอะเลย

[ขั้นตอนสุดท้าย ใส่สารแต่งกลิ่นหมักบ่มในไหและน้ำมันหอมสังเคราะห์กลิ่นเจี้ยงเซียง]

มือของอวี๋จื้อที่ถือขวดทั้งสองใบสั่นไม่หยุด

ทำตามไปไม่กี่ขั้นตอนนี้ ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งรู้สึกทะแม่งๆ

เมื่อกี้นี้เอง ในที่สุดเขาก็ตาสว่างจนได้

ขั้นตอนแบบนี้

กรรมวิธีแบบนี้

นี่ตัวเองไม่ได้กำลังผลิตเหล้าปลอมอยู่หรอกเรอะ!

เชี่ยเอ๊ย ร้านค้าออนไลน์บัดซบนี่!!!!

ดันสอนให้ลูกค้าผลิตเหล้าปลอมเนี่ยนะ!

ยุคสมัยนี้ คนขายของยังมีความน่าเชื่อถือหลงเหลืออยู่บ้างไหมวะ

อวี๋จื้อเทสารแต่งกลิ่นหมักบ่มในไหกับน้ำมันหอมสังเคราะห์กลิ่นเจี้ยงเซียงในมือลงไปจนหมดด้วยความแค้นเคือง

เอากระบวยตักเหล้าคนๆ ดู

พอได้ดมดู อย่าว่าอย่างงั้นอย่างงี้เลย มันหอมฉุยจริงๆ ว่ะ

ปังๆๆ!

ปังๆๆ!

ในขณะที่อวี๋จื้อคิดจะไปตามเล่นงานฝ่ายบริ

การลูกค้าของร้านค้านั้น

ประตูหน้าร้านก็พลันถูกทุบเสียงดังสนั่นปังๆ

ทำเอาอวี๋จื้อตกใจจนต้องรีบกวาดขวดโหลสารพัดเมื่อครู่โยนกลับเข้าครัวไปอย่างลนลาน

ถึงแม้จะไม่ใช่ความตั้งใจของเขาก็เถอะ

แต่เหล้าปลอมก็คือเหล้าปลอม

ฟังดูยังไงก็ไม่น่าไว้ใจ

ขืนมีคนมาเห็นเข้าคงดูไม่จืดแน่

ปังๆๆ!

ปังๆๆ!

"เปิดประตู รีบเปิดประตูเร็วเข้า!"

"เถ้าแก่ รีบเปิดประตูหน่อย!"

"ข้าได้กลิ่นสุราหอมฟุ้งแล้วนะ!"

"ท่านมีความสามารถแอบดื่มสุรา ก็ต้องมีความสามารถเปิดประตูสิ!"

ประตูใหญ่ถูกทุบจนเสียงดังสะเทือนฟ้าดิน!

ฟังจากเสียงก็รู้ว่าเป็นเจ้าเสียงดังอย่างหวังเจิ้น

เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายได้กลิ่นสุราเมื่อครู่เข้าแล้ว

เขากวาดตามองรอบๆ แน่ใจว่าไม่เหลือร่องรอยอื่นใดแล้ว

อวี๋จื้อถึงได้กล้าเปิดประตูออกไป

"ฟุดฟิด ฟุดฟิด"

"หอมเหลือเกิน กลิ่นสุราเข้มข้นอะไรเยี่ยงนี้"

พอเปิดประตู

อวี๋จื้อก็ถูกผลักกระเด็นไปด้านข้าง

หวังเจิ้นทำจมูกฟุดฟิดพลางพุ่งตรงไปยังทิศทางของไหสุราราวกับสุนัข

"กลิ่นสุราเก่ายอดเยี่ยมจริงๆ"

"ว้าว~~~~~"

"เถ้าแก่อวี๋ ท่านซ่อนสุราเลิศรสปานนี้ไว้กลับไม่ยอมบอกข้าเนี่ยนะ!!!"

"นี่มัน... นี่มันสุราบ่มชั้นยอดอายุตั้งห้าสิบปีเลยนะขอรับ!"

"คนทั่วไปไม่มีทางได้ดื่มหรอก"

หวังเจิ้นแค่ปราดมองแวบเดียว ก็ดูอายุปีของสุราเก่าออกทันที

"ไม่ใช่หรอก..."

เมื่อกี้กะจังหวะพลาดไปหน่อย มือสั่นเผลอเติมน้ำมันหอมสังเคราะห์เร่งสีบ่มเกินไปครึ่งฝา

จากสามสิบปีเลยกลายเป็นห้าสิบปีในพริบตา