ตอนที่ 70 สุราบ่มห้าสิบปี

อวี๋จื้อถึงกับพูดไม่ออก

จะว่าเขาไม่รู้เรื่องเหล้าก็ไม่ใช่

เพราะดันดูอายุบ่มออก

แต่จะว่าเขาเซียนเหล้าหรือ?

ดันดูไม่ออกซะงั้นว่านี่มันเหล้าปลอม

"ฟองเหล้านี่มันยอดจริง ๆ!"

"กลิ่นเหล้าก็หอมฟุ้งสุด ๆ"

"ข้าได้กลิ่นตั้งแต่ยังอยู่หน้าร้านนู่นแน่ะ!"

"เถ้าแก่ ท่านทำแบบนี้ไม่จริงใจเลยนะ!"

"กับข้ายังจะมาแอบซุกแอบซ่อนอีก"

หวังเจิ้นคนไหเหล้าไป ยิ่งคนก็ยิ่งหอมตลบอบอวล

"แอบซ่อนอะไรกัน สุรานี้น่ะมันดื่มไม่ได้!"

อวี๋จื้อกลอกตามองบน

นี่มันเหล้าปลอมโว้ย!

แถมวันที่ผลิตยังไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำ

สดใหม่สุด ๆ เลยมั้ยล่ะ!

ส่วนเรื่องกลิ่นหอมน่ะเหรอ!

เมื่อกี้เล่นเทน้ำมันหอมสังเคราะห์เกรดอุตสาหกรรมลงไปตั้งขนาดนั้น มันจะไม่หอมได้ยังไงล่ะวะ?

"โธ่ เถ้าแก่ พวกเราสนิทกันขนาดไหนแล้ว?"

"สุราบ่มตั้งห้าสิบปี"

"ไม่ขายให้คนอื่น แต่จะไม่ขายให้ข้าด้วยรึ?"

"วางใจเถอะ ข้ารู้ธรรมเนียม เงินในกระเป๋าข้ามีเพียบ!"

หวังเจิ้นน้ำลายแทบจะไหลพราก

นั่นมันสุราบ่มห้าสิบปีเชียวนะ!

จะไปหาเหล้าเก่าแก่ที่อายุบ่มถึงขนาดนี้ได้จากที่ไหนกัน

ต้องยกให้ร้านเถ้าแก่อวี๋จริง ๆ

กับข้าวก็เลิศ สุรายิ่งเลิศกว่า

"ผู้คุ้มภัยลหวี่ ท่านมาพอดีเลย!"

"รีบมาช่วยห้ามนายน้อยของท่านที"

อวี๋จื้อร้อนใจจนไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว

พอดีเหลือบไปเห็นลหวี่ฉีกำลังเดินทอดน่องเข้ามาในร้าน

จึงรีบขอความช่วยเหลือทันที

"ไม่ได้!"

"นายน้อย ดื่มไม่ได้นะขอรับ!"

"ดื่มไม่ได้เด็ดขาดเลยนะขอรับ!"

ลหวี่ฉีพุ่งพรวดเข้ามา ขวางหวังเจิ้นไว้ทันควัน

"นั่นสิ ฟังดูสิ ฟังไว้เลยนะ"

"ผู้คุ้มภัยลหวี่สมกับเป็นผู้อาวุโสในยุทธภพ เก่งจริง ๆ"

"ปราดตามองแวบเดียวก็รู้แล้วว่าสุรานี้มัน..."

อวี๋จื้อพยักหน้าหงึก ๆ สนับสนุนอยู่ข้าง ๆ อย่างบ้าคลั่ง

เพียงแต่ คำว่าเหล้าปลอมยังไม่ทันหลุดออกจากปาก

ก็โดนขัดขึ้นมาเสียก่อน

"นายน้อย มีสุราบ่มห้าสิบปีให้ดื่มทั้งที ท่านกลับไม่เรียกข้าน้อย"

"ช่างแล้งน้ำใจเกินไปแล้วขอรับ!"

"ไม่ได้เด็ดขาด!"

"ใครเห็นย่อมมีส่วนแบ่ง!"

"สุรานี้ ข้าน้อยขอคนละครึ่ง!!!"

ลหวี่ฉีกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจริงจัง

นี่ไม่ใช่เหล้าธรรมดาทั่วไปนะ!

สุราบ่มห้าสิบปี

ใช่ว่าคนทั่วไปจะได้ลิ้มลองเสียที่ไหน?

ขืนพลาดไหใบนี้ไป

ชาตินี้คงไม่มีทางได้ดื่มอีกแล้วเป็นแน่?

"อะไรคือคนละครึ่งกับเจ้า!"

"ของข้า ทั้งหมดนี่เป็นของข้า!"

"ข้าเห็นก่อน!"

พอเป็นเรื่องหวงของกิน หวังเจิ้นไม่มีทางยอมอ่อนข้อให้อยู่แล้ว

"นายน้อย ตาเฒ่าลหวี่คนนี้ตรากตรำทำงานแลกชีวิตให้สำนักคุ้มภัยเวยหย่วนมาครึ่งค่อนชีวิต"

"ไร้ความดีความชอบ แต่อย่างน้อยก็มีความเหนื่อยยากมิใช่หรือขอรับ?"

"คนอย่างข้าน้อยก็ไม่ใช่คนละโมบโลภมากเสียด้วย!"

"สามไห ข้าน้อยขอแค่สามไหเท่านั้น!"

ลหวี่ฉีชูสามนิ้วขึ้นมา

"ไปไกล ๆ เลยไป๊!"

"ใครจะไปรู้ว่าไอ้สามไหของเจ้ามันใบใหญ่ขนาดไหน?"

"เห็นข้าดูของไม่เป็นรึไง?"

"สุราบ่มห้าสิบปี"

"แถมกลิ่นหอมขนาดนี้ สูดเดียวก็รู้ว่าเป็นสุราชั้นเลิศ"

"เผลอ ๆ ต่อให้เป็นที่ร้านของเถ้าแก่อวี๋ ก็คงมีแค่ไหเดียวเท่านั้นแหละ"

"ถ้าแบ่งให้เจ้า ข้าก็โง่เต็มทนแล้ว!"

"จริงไหม?"

"เถ้าแก่อวี๋?"

หวังเจิ้นฉีกยิ้มประจบส่งให้อวี๋จื้อ

"เหอะ...

หึหึ... หึหึหึ..."

"สุราพรรค์นี้น่ะ มีเท่าไหร่ก็มีให้หมดแหละ"

"อย่าว่าแต่ห้าสิบปีเลย ต่อให้ร้อยปีข้าก็มี"

สีหน้าของอวี๋จื้อแทบจะคุมไม่อยู่แล้ว

ยุคสมัยนี้ ถึงกับมีคนมาแย่งกันหวงเหล้าปลอมไหเดียวเนี่ยนะ!

ชัดเลยว่าประสบการณ์ชีวิตของเขายังน้อยเกินไปจริง ๆ

"จริงรึ!!!!"

ดวงตาสองคู่เป็นประกายวาววับขึ้นมาพร้อมกันพรึ่บพรั่บ

จ้องเขม็งขวับมาที่เขาเป็นตาเดียว

"ปลอมทั้งเพ!"

"สุรานี่ก็ของปลอมเหมือนกัน!"

"เฮ้อ ช่างมันเถอะ"

"พวกท่านลองชิมรสชาติสุราดูก่อนแล้วค่อยว่ากัน!"

"ข้าขอบอกไว้ล่วงหน้าก่อนเลยนะ ถ้าเกิดปัญหาอะไรขึ้นมา ข้าไม่รับผิดชอบเด็ดขาด"

อวี๋จื้อกลอกตามองบนต่อ

ถึงขั้นนี้แล้ว เตือนไปก็เปล่าประโยชน์

สู้ปล่อยให้พวกมันลองชิมรสชาติดูเองจะดีกว่า

พอดื่มแล้วรู้ว่ารสชาติห่วยแตก

เดี๋ยวก็คงตาสว่างกันไปเอง

เหล้าปลอมก็คือเหล้าปลอม ไม่มีทางกลายเป็นของจริงไปได้หรอก!

"โธ่ จะต้องให้ท่านมารับผิดชอบอะไรกันเล่า?"

"วางใจเถอะ ข้าน่ะคอแข็งแถมมารยาทการดื่มยอดเยี่ยมที่สุด!"

หวังเจิ้นโบกมือใหญ่อย่างไม่ใส่ใจพลางเอ่ยขึ้น

เขาคว้าจอกกระเบื้องเคลือบสีขาวข้าง ๆ ขึ้นมา แล้วรินให้ตัวเองจอกหนึ่งทันที

ทันทีที่สุรารินลงสู่จอกกระเบื้องเคลือบสีขาว

สายธารสุราสีอำพันก็ทอประกายเนียนนุ่มดุจไขมันข้น

ยามไหลเคลือบขอบจอกก็ปรากฏหยดสุราเม็ดละเอียดเกาะพราว

แลดูคล้ายหยาดหยกเก่าแก่มาร้อยเรียงติดกัน

โดยไม่ต้องยื่นหน้าเข้าไปใกล้

กลิ่นหอมเข้มข้นอันเกิดจากการหมักบ่มในห้องใต้ดินก็โชยฟุ้งเข้าจมูก

มิได้ฉุนแสบระคายคออย่างสุราใหม่เลยแม้แต่น้อย

หากแต่คือความรุ่งโรจน์ที่ตกผลึกเนิ่นนานถึงห้าสิบปี

ดุจสุราจากบ่มสุราเก่าแก่ที่ผ่านกาลเวลาอันยาวนานของโลกหล้า

เพียงสูดหายใจก็ยังสัมผัสได้ถึงรสหวานละมุนที่ติดตรึง

หวังเจิ้นแกว่งปลายนิ้วเบา ๆ

น้ำสุราไหลรินช้า ๆ ตามขอบจอก

ถึงกับทอประกายแสงระยิบระยับละเอียดตา

เขารอไม่ไหวจนต้องจิบลงไปหนึ่งคำ

ปลายลิ้นสัมผัสได้ถึงความหวานนุ่มละมุนเป็นอันดับแรก

จากนั้นรสสุราอันเข้มข้นนุ่มลึกก็แผ่ซ่านตามมาติด ๆ

ไหลลื่นผ่านลำคอลงสู่ท้อง

ไออุ่นซ่านแผ่กระจายอยู่ในกระเพาะ

ไม่แสบร้อนระคายคอแม้แต่น้อย

มีเพียงรสหวานชุ่มคอชวนให้น้ำลายสอ

อวัยวะภายในทั่วร่างผ่อนคลายสบายตัวราวกับได้รับการปรนนิบัติอย่างประณีต

"สุราเลิศรส!!!!"

ภายใต้สายตาเปี่ยมความคาดหวังของลหวี่ฉีและอวี๋จื้อ

หวังเจิ้นก็เอ่ยชมเสียงดังลั่น

*ตุ้บ!*

อวี๋จื้อที่รอมาตั้งนานถึงกับล้มพับหัวทิ่มลงไปทันที

แบบนี้ก็เรียกว่าสุราเลิศรสได้ด้วยเหรอวะ

ถ้าไม่ใช่เพราะตัวเองเป็นคนลงมือผสมเหล้าปลอมขึ้นมากับมือ

แค่ดูสีหน้าของหวังเจิ้น

อวี๋จื้อคงคิดว่าสิ่งที่อีกฝ่ายดื่มเข้าไปคือสุดยอดสุราไร้เทียมทานจริง ๆ แน่!

"เพียงแต่..."

หวังเจิ้นจิบอีกคำเล็ก ๆ แล้วขมวดคิ้วขึ้นมาอีก

อวี๋จื้อคลานลุกขึ้นมาจากพื้น มองเขาด้วยความคาดหวังเปี่ยมล้น

ในที่สุด!

ในที่สุดก็ดื่มออกแล้วใช่ไหม

"เพียงแต่อะไรหรือ"

แม้แต่ลหวี่ฉีก็ยังถูกความเงียบอันยาวนานนี้ดึงดูดความสนใจ

ที่สำคัญคือผ่านมานานขนาดนี้แล้ว

เขายังไม่ได้ดื่มสักหยด

เลยค่อนข้างร้อนใจ

"เพียงแต่มันขาดกับแกล้มไปหน่อยน่ะสิ!"

"เถ้าแก่อวี๋ ท่านรับปากข้าไว้แล้วนะ!"

หวังเจิ้นหันไปมองอวี๋จื้อ

สีหน้าเต็มไปด้วยความตัดพ้อ

มีสุราเลิศรสยกมาแล้ว จะไม่มีกับแกล้มชั้นดีได้อย่างไร

สุราเลิศรสก็ต้องคู่กับ

กับแกล้มชั้นเยี่ยมสิ!

*ตุ้บ!*

อวี๋จื้อหัวทิ่มลงไปกองกับพื้นอีกรอบ

ได้ ๆ ๆ!

เล่นงี้ใช่ไหม!

อุตส่าห์เว้นจังหวะให้ลุ้นแทบตาย!

"เถ้าแก่อวี๋ อย่าคิดว่านั่งยอง ๆ อยู่กับพื้นแล้วจะหนีพ้นนะ"

"กับแกล้มท่านรับปากไว้ล่วงหน้าแล้ว"

"วันนี้ต้องยกมาให้พวกเราให้ได้"

"อีกอย่าง คราวก่อนท่านรับปากไว้ตั้งสองอย่าง"

"สองอย่างเชียวนะ!"

หวังเจิ้นอาจจะดื่มเหล้าปลอมเข้าไปสักหน่อย

ท่าทางถึงได้ดูกร่างขึ้นมาบ้าง

"ได้ ๆ ๆ!"

"ดื่มเข้าไป ดื่มให้ตายไปเลย!"

อวี๋จื้อเดินฉุนเฉียวตรงไปยังครัวหลังร้าน

หยิบถั่วลิสงทอดมาฉีกซองอย่างส่งเดช

ของสิ่งนี้ไม่ต้องเอาเข้าไมโครเวฟอุ่นร้อน

ยกไปเสิร์ฟบนโต๊ะได้ตรง ๆ เลย

หากพูดถึงของคู่โต๊ะสุรา

ถ้าถั่วลิสงนี้เป็นอันดับสอง ก็ไม่มีอะไรกล้าอ้างตัวเป็นอันดับหนึ่งแล้ว

ตั้งแต่ภัตตาคารหรูหราระดับสูง

ไปจนถึงโต๊ะอาหารบ้าน ๆ ของชาวบ้านธรรมดา

ตามร้านแผงลอยข้างทาง สุรากับถั่วลิสงยิ่งเข้ากั๊นเข้ากัน!

ส่วนกับแกล้มอีกอย่าง

อวี๋จื้อคิดดูครู่หนึ่งแล้วเปิดตู้เย็นออก

ค้นหาอยู่พักหนึ่ง

ตาก็เป็นประกาย

แกนี่แหละ!

โบราณว่าไว้ ดื่มสุราชามโต กินเนื้อชิ้นใหญ่

จอมยุทธ์แต่โบราณล้วนชอบร่ำสุรา

สุราเซาเตาจื่อสองตำลึง เนื้อวัวต้มสุกห้าชั่ง นับเป็นชุดมาตรฐานประจำตัวจอมยุทธ์ไปแล้ว

ดังนั้นกับแกล้มจานที่สองนี้

ย่อมต้องเป็นเนื้อวัวตุ๋นซีอิ๊วสิ!

เนื้อวัวตุ๋นซีอิ๊วสำเร็จรูปถุงละห้าหยวน

เดิมทีอวี๋จื้อไม่ได้กะจะเอาออกมา

แต่ในเมื่อวันนี้หวังเจิ้นทำตัวเหลิงขนาดนี้

ก็คงต้องสั่งสอนให้รู้สำนึกเสียหน่อย

ส่วนที่ว่าทำไมเนื้อวัวตุ๋นซีอิ๊วถุงหนึ่งถึงขายแค่ห้าหยวนน่ะหรือ