ตอนที่ 71 เนื้อวัวตุ๋นซีอิ๊วแปรรูปแต่งกลิ่น

นั่นก็ต้องเริ่มเล่าจากผลิตภัณฑ์แต่งกลิ่นรสในตำนานเสียก่อน

ชื่อเต็มของเมนูนี้คือเนื้อวัวตุ๋นซีอิ๊วแต่งกลิ่นรส

บนฉลากส่วนผสม วัตถุดิบหลักคือเนื้อไก่ เป็ด และหมู

เรียกได้ว่านี่ไม่เพียงแต่เป็นเนื้อวัวตุ๋นซีอิ๊วแต่งกลิ่นรส

แต่ยังเป็นเนื้อวัวตุ๋นซีอิ๊วแต่งกลิ่นรสแบบเนื้อสังเคราะห์แปรรูปอีกด้วย

ร้อยทั้งแปดสิบคือเอาเศษเนื้อไก่ เป็ด หมู มาอัดประสานเข้าด้วยกันจนเป็นเนื้อวัวตุ๋นซีอิ๊วแต่งกลิ่น

ส่วนว่าเป็นเศษเนื้อส่วนไหนน่ะหรือ

เราก็ไม่กล้าพูด

เราก็ไม่กล้าถาม

แต่นั่นแหละ

พอย้อนกลับมาดูราคาของมัน

ก็ดูเหมือนจะไม่ได้ทำใจยอมรับยากขนาดนั้นแล้ว

ก็แหม เขาขายแค่ห้าหยวนเองนี่

เศษเนื้อต่อให้เกรดแย่แค่ไหนมันก็ยังเป็นเนื้ออยู่ดีไม่ใช่หรือไง

ติดก็ตรงที่สารสังเคราะห์กลิ่นรสเนื้อวัวตัวนี้ ไม่รู้ว่าจะโหดร้ายรุนแรงเบอร์ไหนเท่านั้นแหละ

พอไมโครเวฟดัง "ติ๊ง" ส่งสัญญาณทำงานเสร็จสิ้น

อวี๋จื้อก็ยกกับข้าวสองจานเดินออกมาจากในครัว

"หอม!"

"กลิ่นเนื้อวัวหอมเหลือเกิน!"

จมูกของหวังเจิ้นช่วงนี้ไวเหมือนหมาไม่มีผิด

ฟุดฟิดไม่หยุด

อวี๋จื้อชักเริ่มกังวลว่าสูดดมกลิ่นมากเข้า จมูกหมอนี่จะกลายร่างเป็นจมูกหมาไปจริง ๆ หรือเปล่า

"อืม เนื้อวัวตุ๋นซีอิ๊ว"

"แล้วก็ถั่วลิสงทอด"

อวี๋จื้อวางกับข้าวสองจานลงตรงหน้าคนทั้งคู่

"ฮ้อ ให้สองอย่างจริงด้วย เถ้าแก่ใจกว้างแท้"

ถั่วลิสงนั้นหวังเจิ้นได้กินบ่อยอยู่แล้ว

ในไก่ผัดกงเป่าก็มี

รสชาติติดอันดับยอดเยี่ยมจริง ๆ

ดังนั้น จานแรกที่เขายื่นตะเกียบไปคีบจึงเป็นเนื้อวัวตุ๋นซีอิ๊ว

กลิ่นเนื้อวัวนี่มันช่างหอมยั่วยวนอะไรขนาดนี้

มันมีกลิ่นอายความเป็นเนื้อวัวเข้มข้นยิ่งกว่าเนื้อวัวทั้งหมดที่เขาเคยกินมาเสียอีก

เรียกว่ากลิ่นเนื้อวัวพุ่งทะลุปรอทไปเลย!

เนื้อวัวชิ้นหนึ่งกลืนลงคอไป

หวังเจิ้นขมวดคิ้วเล็กน้อย

"รสชาตินี้มัน......"

หวังเจิ้นเคี้ยวซึมซับรสเนื้อพลางตกอยู่ในภวังค์ความคิด

"เป็นอย่างไรบ้าง"

อวี๋จื้อเริ่มตื่นเต้นกังวลขึ้นมาบ้างแล้ว

เนื้อวัวตุ๋นซีอิ๊วแต่งกลิ่นรส

ถึงอย่างไรก็เป็นแค่กลิ่นรสสังเคราะห์

เมื่อเทียบกับสัมผัสของเนื้อวัวจริง ๆ แล้วอาจจะยังขาดอะไรไปสักหน่อย

สำหรับคุณชายอย่างหวังเจิ้นที่ได้กินเนื้อวัวเป็นประจำ

อาจจะลิ้มรสจับผิดได้ในทันที

"อร่อยเกินไปแล้ว!"

"ข้าไม่เคยได้กินเนื้อวัวที่มีรสชาติเป็นเนื้อวัวขนาดนี้มาก่อนเลย!!!"

"เดี๋ยวนะ ทำไมคำพูดนี้ฟังดูแปลก ๆ ชอบกล"

หวังเจิ้นรู้สึกงุนงงตัวเองเล็กน้อย

"(⊙o⊙)…เอ่อ......"

อวี๋จื้อยืนนิ่งอึ้งตาค้าง

สรุปว่าความกังวลของตัวเองนี่ไร้สาระสิ้นดี

เขาประเมินคนพวกนี้สูงเกินไปจริง ๆ

"มา ๆ ท่านอาลหวี่ รีบชิมดูด้วยกันเร็วขอรับ"

หวังเจิ้นรินเหล้าส่งให้ลหวี่ฉีหนึ่งจอกตามสบาย

"สุราดี เป็นสุราดีจริง ๆ"

"สมกับเป็นสุราหมักบ่มห้าสิบปี"

"เถ้าแก่อวี๋ การได้พบท่านนับเป็นวาสนาสามชาติภพของข้าจริง ๆ!!!"

ลหวี่ฉีจิบสุราเบา ๆ หนึ่งคำแล้วก็เผยสีหน้าทึ่งตะลึงออกมาเช่นกัน

"ชมเกินไปแล้ว ชมเกินไปแล้ว"

"ได้พบพวกท่านต่างหากถึงจะเป็นวาสนาสามชาติภพของข้า"

อวี๋จื้อกลอกตามองบนอย่างพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

ยุคสมัยนี้ ยังพอมีคนปกติหลงเหลืออยู่บ้างไหมเนี่ย

ขนาดเหล้าปลอมยังอวยกันจนดอกไม้บานได้ขนาดนี้เลยเรอะ

ลหวี่ฉีไม่ได้สนใจสีหน้าของอวี๋จื้อแม้แต่น้อย

เขาหลงระเริงดื่มด่ำอยู่กับความสุขของสุราและเนื้ออย่างเต็มที่

สุราหนึ่งจิบ

เนื้อวัวหนึ่งคำ

น้ำซอสพะโล้เนื้อตุ๋นซีอิ๊วแตกซ่านอยู่บนปลายลิ้น

นุ่มละมุนแต่ไม่เละ

เนื้อไม่ติดมันแต่ไม่แห้งเหนียว

เนื้อติดมันแต่ไม่เลี่ยน

ซอสรสกลมกล่อมห่อหุ้มน้ำเนื้อไว้อย่างสมบูรณ์แบบ

พาให้ผู้คนเคลิบเคลิ้มไปกับรสหวานชุ่มคออันแสนวิเศษ

ความรู้สึกนั้น ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาบรรยาย

ได้แต่หยิบยืมคำพูดของนายน้อยมาใช้

เขาไม่เคยได้กินเนื้อวัวที่มีรสชาติเป็นเนื้อวัวขนาดนี้มาก่อนเลยจริง ๆ

"พวกท่านไม่รู้หรอก"

"การเดินทางลงใต้รอบนี้ ระหว่างทางข้าลำบากแสนสาหัสแค่ไหน!"

"บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปชงเสร็จแล้วข้ายังไม่กล้ากิน"

"สายตาของคนพวกนั้นจ้องเขม็งมาราวกับฝูงหมาป่า จ้องข้าตาไม่กะพริบเลย"

"บางทีข้าก็คิดนะ"

"หรือว่าจะแอบขโมยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสักสองซองออกไปกินข้างนอกคนเดียวดี"

"ใครจะไปนึก กลางดึกเพิ่งจะย่องไปแตะขอบหีบ"

"ก็เห็นดวงตาร่วมห้าหกคู่จ้องมองประสานตากับข้าอยู่ในความมืด"

"ทำเอาข้าตกใจจนไม่กล้าขยับเขยื้อนตัวเลย"

"พวกโจรป่าระหว่างทางยิ่งเกินไปใหญ่"

"คนคนเดียว แค่คนคนเดียวแท้ ๆ ปล้นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปของข้าไปถึงยี่สิบสี่ซอง!"

"ยี่สิบสี่ซองเชียวนะ!"

"ในนั้นมีสี่ซองที่มันแทบจะล้วงออกมาจากปากข้าเลยด้วยซ้ำ!"

"ข้า......"

คนเราพอได้ดื่มเหล้าเข้าหน่อยก็มักจะเก็บคำพูดไว้ไม่อยู่

หวังเจิ้นก็เช่นกัน

พอเหล้าเข้าปากก็เริ่มพรั่งพรูระบายความอัดอั้นตันใจออกมาเป็นชุด

"เจ้าเมาแล้วใช่ไหมเนี่ย"

อวี๋จื้อกลอกตามองบน

ยังคงไม่เชื่ออยู่ดี

ยุคสมัยนี้จะมีโจรป่าที่ไหนปล้นแค่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกัน

แถมยังตั้งยี่สิบสี่ซองเนี่ยนะ?

ต่อให้เป็นยุคปัจจุบัน ก็ไม่มีหัวขโมยคนไหนแอบฉกของเดลิเวอรีเป็นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปหรอก

ปกติเขาต้องขโมยพวกไก่ทอด ชานม หรือข้าวราดแกงไม่ใช่หรือไง

ปล้นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเนี่ยนะ?

ต้องเป็นโจรป่าที่สิ้นคิดขนาดไหนถึงจะทำเรื่องพรรค์นั้นลงคอ!

"ข้า... ข้าไม่ได้เมาสักหน่อย!"

"ข้าหวังเจิ้น โตมาในไหเหล้าตั้งแต่เด็กนะโว้ย"

"ถ้าข้าบอกว่าดื่มได้สิบชั่ง ก็ไม่มียุบไปแม้แต่ครึ่งตำลึงหรอก"

"ไม่เชื่อใช่ไหม ข้าจะดื่มให้ดู"

หวังเจิ้นลิ้นไก่สั้น พูดจาอ้อแอ้พลางยกจอกเหล้าขึ้นมาอย่างซวนเซ

สภาพนี้คือเมาแอ๋ชัด ๆ

"เหล้ายังไม่ทันจะหมดจอกเลยก็เมาเป็นหมาขนาดนี้แล้ว"

"ถ้าได้กินถั่วลิสงแกล้มสักนิดก็คงไม่เมาทิ่มขนาดนี้หรอก"

"ข้าบอกความจริงกับเจ้าให้เอาบุญแล้วกัน"

"นี่มันเหล้าปลอม เหล้าไหเนี้ย... ของปลอม!"

อวี๋จื้อกดมือที่กำลังยกจอกเหล้าของหวังเจิ้นเอาไว้แล้วพูดขึ้น

"เถ้าแก่ ท่านหลอกข้าอีกแล้ว!"

"ข้าหวังเจิ้นดื่มเหล้ามาแต่เด็ก เหล้าจริงหรือปลอม ข้าจะลิ้มรสไม่ออกเชียวรึ"

"ท่านน่ะนะ!"

"ก็แค่ไม่อยากขายเหล้าให้พวกเราดื่มเท่านั้นแหละ!"

หวังเจิ้นสายตาเริ่มพร่าเลือนลอย

เผยสภาพคนเมาอย่างเต็มขั้น

"จริงด้วย!"

"ข้าเหล่าลหวี่ดื่มเหล้าจืดชืดมาทั้งชีวิต"

"เงินก็เสียไปตั้งเท่าไร"

"ทรมานสังขารก็ตั้งเท่าไร"

"ตอนนี้กว่าจะได้จิบเหล้าที่สะใจถึงทรวงสักอึก"

"ท่านก็ยังจะดึงดันบอกว่าเป็นเหล้าปลอมอีก"

"เหล้านี้ปลอมหรือไม่ปลอม ข้าจะไม่รู้เชียวหรือ"

"ข้าขอร้องเถอะ อย่ามาตบตาพวกเราอีกเลย!"

ลหวี่ฉีช่วยสำทับอยู่อีกแรง

ดูจากสภาพ ท่าทางก็เริ่มเมาแล้วเหมือนกัน

"ดื่มเข้าไป ดื่มเข้าไป ทำไมไม่ดื่มให้ตายไปเลยเล่า!"

"ยังมีหน้ามาบอกว่าดื่มมาทั้งชีวิต"

"เพิ่งจะลงท้องไปจอกเดียวก็ไม่ไหวแล้วเนี่ยนะ"

"หลอกเด็กที่ไหนกัน

!"

อวี๋จื้อปัดขี้เมาสองคนออกไปด้วยความหงุดหงิด

คออ่อนระดับจอกเดียวร่วงแบบนี้ ยังริอ่านจะมาดื่มเหล้าอะไรอีก!

คนดี ๆ ที่ไหนเขากระดกจอกเดียวแล้วเมาพับขนาดนี้กัน?

เดี๋ยวนะ...........

อวี๋จื้อเหมือนจะฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

จึงรีบเปิด AI ขึ้นมาค้นหาทันที

ครู่ต่อมา เขาถึงเพิ่งได้สติกลับคืนมา

ที่แท้ถ้าตัดพวกเหล้าประหลาดพิสดารบางประเภทออกไป

ด้วยข้อจำกัดด้านกรรมวิธีการหมักบ่ม ดีกรีของเหล้าโบราณที่แรงที่สุดก็อยู่แค่ราว ๆ ยี่สิบดีกรีเท่านั้น

ส่วนไอ้ไหของเขานี้

เพราะผสมน้ำเปล่าไปในอัตราส่วนหนึ่งต่อหนึ่ง

มันเลยกลายเป็นเหล้าดีกรีแรงสูงถึงห้าสิบกว่าดีกรีเข้าไปแล้ว

ต่อให้เป็นยุคปัจจุบันก็ยังต้องค่อย ๆ จิบทีละเป๊กด้วยซ้ำ

แต่ไอ้งั่งสองคนนี้ ดันซัดถ้วยกระเบื้องขาวใบเบ้อเริ่มตั้งแต่เริ่ม

แถมยังกระดกเอา ๆ อย่างรีบร้อน

สองคนนี้ไม่เมาแล้วใครจะเมาล่ะ?

สรุปแล้ว

กลายเป็นต้องโทษที่เขาผสมน้ำน้อยเกินไปงั้นสิ!

เขาเดินไปตามคนจากสถานีม้าด่วนมาช่วยกันหามขี้เมาสองคนนั้นกลับไป

อวี๋จื้อคิดดูแล้ว จึงแบ่งเหล้าหนึ่งไหออกเป็นสามไห

แล้วเทน้ำเปล่าผสมเพิ่มเข้าไปอีก

จากนั้นถึงได้พยักหน้าอย่างพึงพอใจ

คราวนี้คงไม่มีอะไรผิดพลาดแล้วล่ะมั้ง

เดี๋ยวก่อนนะ........

นี่เขากำลังทำบ้าอะไรอยู่เนี่ย!

จะไปสนใจดีกรีของเหล้าหาพระแสงอะไร!

นั่นมันเหล้าปลอมนะโว้ย

สิ่งที่เขาควรทำที่สุดไม่ใช่ไปทวงคำอธิบายจากฝ่ายบริการลูกค้าหรอกเหรอ?

อวี๋จื้อรีบควักโทรศัพท์มือถือออกมารัวแป้นพิมพ์อย่างบ้าคลั่ง

โดยไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อยว่า ภาพที่ตนเพิ่งผสมน้ำลงไปเมื่อครู่นั้น ถูกเงาดำร่างหนึ่งในมุมมืดจับตามองดูอยู่จนหมดสิ้น

เสี่ยวอวี๋เดลิเวอรี [ร้านค้าสารเลว แกโผล่หัวออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!!!]

ฝ่ายบริการลูกค้าเสี่ยวจิ่ว [คุณลูกค้า เกิดอะไรขึ้นหรือคะ?]

[สินค้ามีปัญหาด้านคุณภาพตรงไหนหรือเปล่าคะคุณลูกค้า]

เสี่ยวอวี๋เดลิเวอรี [พวกแกกล้าขายเหล้าปลอมให้ฉัน ฉันจะขอคืนเงิน!!!]