ตอนที่ 72 เหล้าปลอมที่ไม่ใช่เหล้าปลอม

ฝ่ายบริการลูกค้าเสี่ยวจิ่ว "ต้องขออภัยด้วยนะคะคุณลูกค้า รบกวนช่วยระบุปัญหาของสินค้าให้ชัดเจนหน่อยนะคะ"

"อย่างเช่นเหล้าหกหรืออะไรทำนองนี้น่ะค่ะ"

"หากไม่มีเหตุผลอันสมควร ทางร้านไม่รับคืนสินค้านะคะคุณลูกค้า"

เดลิเวอรีเสี่ยวอวี๋ "เหอะ... หึๆๆ พวกคุณขายเหล้าปลอมให้ผมเนี่ยนะ"

"แถมยังมีคู่มือวิธีทำเหล้าปลอมส่งมาให้อีก"

"ยังกล้าบอกว่าไม่มีปัญหาเรื่องคุณภาพอีกเหรอ?"

"คิดว่ากูโง่หรือไงวะ?"

อวี๋จื้อแทบจะหัวเราะออกมาด้วยความโมโห

ขายเหล้าปลอมโต้งๆ ขนาดนี้

ยังจะมาตีหน้าซื่อทำเป็นไร้เดียงสาอยู่อีก!

ฝ่ายบริการลูกค้าเสี่ยวจิ่ว "ต้องขออภัยด้วยนะคะคุณลูกค้า ทางร้านไม่ได้ขายเหล้าปลอมนะคะ!"

"ทางร้านขอรับประกันอย่างจริงจังเลยค่ะ หากเป็นของปลอมยินดีชดใช้ให้สิบเท่าเลยค่ะคุณลูกค้า"

เดลิเวอรีเสี่ยวอวี๋ "ไม่ต้องมาเล่นไม้นี้เลย กูก็ใช่ว่าจะไม่เคยเจอมุกปลอมหนึ่งจ่ายสิบของพวกแก ก็แค่ส่งของปลอมมาให้อีกสิบเอ็ดถุงไม่ใช่รึไง?"

พออวี๋จื้อได้ยินคำว่าปลอมหนึ่งจ่ายสิบก็ของขึ้นทันที

เขาเคยพลาดท่าเสียรู้กับมุกนี้มากี่รอบแล้วล่ะ?

ฝ่ายบริการลูกค้าเสี่ยวจิ่ว "ไม่ใช่อย่างนั้นแน่นอนค่ะคุณลูกค้า"

"เหล้าที่ทางร้านจำหน่ายไม่ใช่เหล้าปลอมนะคะ"

"หากคุณลูกค้ามีหลักฐาน สามารถร้องเรียนได้เลยนะคะ!"

เดลิเวอรีเสี่ยวอวี๋ "พวกคุณส่งคู่มือมาให้ สอนกระทั่งวิธีผสมน้ำ แถมยังให้ใส่น้ำมันหอมสังเคราะห์อีก แบบนี้ยังจะไม่ใช่เหล้าปลอมอีกเหรอ?"

ฝ่ายบริการลูกค้าเสี่ยวจิ่ว "ต้องขออภัยด้วยนะคะคุณลูกค้า นั่นเป็นเพียงกรรมวิธีการผลิตสุราเท่านั้นค่ะ"

"จนถึงตอนนี้ ทางร้านยังไม่เคยตั้งชื่อแบรนด์ใดๆ ให้กับเหล้าชนิดนี้เลยนะคะ"

"จึงไม่มีเรื่องการละเมิดลิขสิทธิ์ของแบรนด์ใด ย่อมไม่ใช่เหล้าปลอมอย่างแน่นอนค่ะ"

"ส่วนเรื่องการผสมน้ำ นั่นถือเป็นขั้นตอนการผลิตสุราตามปกติค่ะ"

เดลิเวอรีเสี่ยวอวี๋ "สรุปความหมายของพวกแกก็คือ ตราบใดที่ไม่แปะฉลากแบรนด์ลงไป ก็ไม่นับว่าเป็นเหล้าปลอมสินะ"

ฝ่ายบริการลูกค้าเสี่ยวจิ่ว "ถูกต้องแล้วค่ะคุณลูกค้า มีเพียงสินค้าในท้องตลาดที่บรรจุขวดแล้วแอบอ้างเป็นแบรนด์ดังเพื่อขายราคาสูงเท่านั้น ถึงจะนับว่าเป็นเหล้าปลอม"

"ทางร้านไม่เคยอวดอ้างชื่อเสียงเช่นนั้น และราคาก็อยู่ในเกณฑ์การค้าขายตามปกติค่ะ"

"ทุกขั้นตอนและกระบวนการถูกต้องตามกฎหมายและระเบียบข้อบังคับ ไม่เข้าข่ายเหล้าปลอมแต่อย่างใดค่ะ"

"วัตถุเจือปนอาหารที่คุณลูกค้ากล่าวถึงก็อยู่ในระดับที่บริโภคได้ทั้งหมดนะคะ"

"แม้กระทั่งแอลกอฮอล์ ก็เป็นแอลกอฮอล์เกรดอาหารสำหรับบริโภคค่ะ"

เดลิเวอรีเสี่ยวอวี๋ "ได้ๆๆ เล่นลิ้นแบบนี้ใช่ไหม!"

"ฉันจะกดรีวิวแย่ให้พวกแก!!!!"

อวี๋จื้อลองคิดดูให้ดี

จะว่าไป อีกฝ่ายก็ไม่เคยบอกจริงๆ นั่นแหละว่าเหล้าของตัวเองคือเหล้าอะไร

ตอนนั้นเขาเห็นแก่ของถูกอย่างเดียว

ใครจะไปคิดว่าจะมาไม้นี้ได้

ฝ่ายบริการลูกค้าเสี่ยวจิ่ว "คุณลูกค้าคะ การให้คะแนนรีวิวแย่เป็นสิทธิ์ของคุณลูกค้านะคะ!"

"แต่ทางร้านของเรารับประกันคุณภาพสินค้าค่ะ"

"ลูกค้าจำนวนมากที่เป็นเหมือนคุณลูกค้า ถึงครั้งแรกจะไม่พอใจ แต่ครั้งที่สองก็กลับมาซื้อซ้ำกันทั้งนั้นค่ะ"

"หวังว่าการอุดหนุนในครั้งหน้าของคุณลูกค้าจะมอบรีวิวดีๆ ให้กับทางร้านนะคะ!"

เดลิเวอรีเสี่ยวอวี๋ "ไปตายซะไป๊"

คำพูดของฝ่ายบริการลูกค้า อวี๋จื้อไม่เชื่อเลยสักครึ่งคำ

ขายเหล้าปลอมเนี่ยนะจะมีคนซื้อซ้ำ?

หลอกใครกันวะ?

คิดว่าร้านตัวเองเป็นพ่อค้าคุณธรรมตัวอย่างจริงๆ รึไง?

แต่ร้านนี้ก็ถือว่าใจแข็งเอาเรื่อง

ถึงขนาดไม่ยอมเอ่ยปากเรื่องรีวิวดีแล้วได้เงินคืนสักคำ

คงรู้สินะว่ายังไงเขาก็ไม่มีทางให้คะแนนดีอยู่แล้ว

แต่พอมองดูยอดรีวิวดีถล่มทลายของร้าน

จะบอกว่าไม่มีตุกติก ใครจะไปเชื่อ!

อวี๋จื้อไม่ได้เก็บคำพูดของฝ่ายบริการลูกค้ามาใส่ใจ

เขากดรีวิวแย่ส่งๆ ไปแล้วก็ปิดหน้าจอ

---------

ชีหลี่พู่

ชีหลี่พู่กับเมืองเค่อฮั่วต่างอยู่ใต้การปกครองของอำเภอทงอี้

เพียงแต่เมื่อก่อน เมืองเค่อฮั่วเคยเป็นศูนย์กลางการปกครองของอำเภอ

ทว่ายามนี้เปลี่ยนมาเป็นชีหลี่พู่แทนแล้ว

อำเภอทงอี้มีความหมายตามชื่อ นั่นคือสถานีพักม้าที่เชื่อมต่อทุกทิศทาง

อย่าเห็นว่าเป็นแค่อำเภอเล็กๆ แห่งหนึ่ง

เพราะทั้งทางน้ำและทางบกล้วนต้องผ่านที่นี่

นับเป็นเส้นทางสายหลักที่ต้องผ่านหากจะเดินทางจากทางใต้เข้าสู่เมืองหลวง

เรียกได้ว่าเป็นอำเภอศูนย์กลางการค้าขนาดใหญ่แห่งหนึ่งเลยทีเดียว

เพียงแต่ยามนี้ความเจริญทั้งหมดมารวมกันอยู่ที่ชีหลี่พู่

จึงทำให้เมืองเค่อฮั่วดูเงียบเหงาซบเซาไปถนัดตา

ในชีหลี่พู่มีทุกสิ่งสรรพ

มีทั้งของกิน ของดื่ม ของเที่ยวเล่น

แม้กระทั่งหอนางโลมที่เมืองเค่อฮั่วไม่มี

ที่นี่ก็ยังเปิดอยู่หนึ่งแห่ง

และตรงข้ามหอนางโลม ก็คือภัตตาคารที่ใหญ่ที่สุดในชีหลี่พู่และทั่วทั้งอำเภอทงอี้... ภัตตาคารวั่งชวนโหลว

เถ้าแก่ของภัตตาคารวั่งชวนโหลวเป็นชายวัยกลางคนลงพุงพลุ้ย

มือถือลูกเหล็กคลึงไว้สองลูก เป็นคนเหี้ยมเกรียมพูดน้อย

ในอดีตเคยเป็นโจรป่ามาก่อน

ต่อมาสมคบคิดกับนายอำเภอทงอี้จึงฟอกตัวขึ้นมาทำการค้าสุจริตได้

ปัจจุบันดำเนินกิจการค้าขายอยู่หลายอย่าง

ทั้งหอนางโลมฝั่งตรงข้าม โรงเตี๊ยมข้างๆ รวมถึงร้านขายของกินอีกหลายร้าน

เรียกได้ว่าเป็นกิจการของตระกูลเขาทั้งหมด

ตามหลักแล้วเมื่อกิจการใหญ่โตถึงเพียงนี้

เถ้าแก่ก็น่าจะมีความสุขถึงจะถูก

ทว่ากลับตรงกันข้าม ช่วงนี้เถ้าแก่เฉียนน่าไล่เจ้าของภัตตาคารกลับไม่มีความสุขเอาเสียเลย

สาเหตุไม่มีอื่นใด

เงินมันได้น้อยลงน่ะสิ!

หากเทียบกับช่วงเดินทางเข้าเมืองหลวงไปสอบเมื่อสามปีก่อน

แม้ดูเหมือนคนจะเยอะขึ้น

แต่รายได้ในช่วงนี้นั้นลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด

แน่นอนว่าเถ้าแก่เฉียนเองก็วิเคราะห์หาสาเหตุแล้ว

ด้านหนึ่งก็เป็นเพราะ สองมหาเทพประจำร้านเขาไม่ได้แวะมาตั้งนานแล้ว

รายหนึ่งคือผู้มีอิทธิพลเจ้าถิ่นแห่งอำเภอทงอี้ คุณหนูใหญ่ตระกูลเซวีย

แต่ก่อน นางจะแวะมานั่งเล่นที่วั่งชวนโหลวสามวันดีสี่วันไข้

แถมยังมักจะเลี้ยงรับรองแขกเหรื่อตั้งมากมาย

เปย์หนักจ่ายไม่อั้น ทำเอารายได้ของเขาพุ่งกระฉูด

อีกรายหนึ่งย่อมเป็นสำนักคุ้มภัยเวยหย่วน

ไม่ใช่แค่หวังเจิ้น แต่หมายถึงคนทั้งสำนักคุ้มภัยเวยหย่วน

เมื่อก่อนเวลาพวกเขาผ่านทางนี้ก็มักจะแวะพักแรมและกินข้าวกันที่นี่

ทว่าตอนนี้ไม่ได้มาเสียนานแล้ว

ถึงขั้นได้ยินมาว่า ขบวนคุ้มภัยของสำนักคุ้มภัยเวยหย่วนไม่ใช้เส้นทางนี้อีกต่อไปแล้วด้วยซ้ำ

นี่มันรายได้ก้อนโตมหาศาลเชียวนะ!

ราวกับภูเขาทองคำทั้งลูกลอยหายวับไปกับตา

ส่วนอีกด้านหนึ่ง ย่อมหนีไม่พ้นพวกบัณฑิต

อย่าดูแคลนว่ามีแต่บัณฑิตยากจนเชียว

ปริมาณคนมันมหาศาลจนต้านไม่ไหวน่ะสิ!

กินอยู่หลับนอนปลดทุกข์ที่ชีหลี่พู่ทุกวัน ถ้าไม่ควักจ่ายสักหลายสิบอีแปะ

ก็ถือว่าเขาที่เป็นเหล่าเฉียนไร้น้ำยาแล้ว

แต่ตอนนี้ บัณฑิตยากจนจำนวนมากกลับหายหน้าไปหมด

ถึงปีนี้จำนวนคนจะดูหนาตากว่าปีก่อนๆ

ทว่าเงินที่หาได้กลับยิ่งน้อยลงไปเรื่อยๆ

พอไปสืบดูถึงได้รู้ว่า คนพวกนั้นล้วนแห่ไปที่เมืองเค่อฮั่วกันหมด

พอสืบลึกลงไปอีก

เมืองเค่อฮั่วมีภัตตาคารเปิดใหม่แห่งหนึ่ง

ทั้งสำนักคุ้มภัยเวยหย่วนและคุณหนูใหญ่ตระกูลเซวียต่างก็ไปที่นั่นกันหมด

กลายเป็นลูกค้าประจำของภัตตาคารแห่งนั้นไปเสียแล้ว

คราวนี้ เถ้าแก่เฉียนนั่งไม่ติดที่จริงๆ

จึงรีบส่งคนออกไปสืบข่าวคราว

และนี่ คนที่เพิ่งส่งออกไปก็กำลังรายงานสถานการณ์ล่าสุดกับเขาอยู่พอดี!

"เถ้าแก่ ท่านเดาไม่ผิดเลยขอรับ"

"ไอ้แซ่อวี๋นั่นไม่ใช่คนดีอะไรจริงๆ ด้วย"

"ท่านเดาดูสิว่าเมื่อกี้ข้าน้อยไปเห็นอะไรมา?"

ลูกน้องคนนี้เป็นคนผอมกะหร่อง ใครๆ ต่างก็เรียกเขาว่าลิงผอม

สิ่งที่ถนัดที่สุดคือการแอบถ้ำมอง สอดแนม และสืบข่าว

"เห็นอะไรมา?"

เฉียนน่าไล่ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"เมื่อกี้ข้าน้อยแอบเห็นไอ้เถ้าแก่สุนัขตัวนั้น มันแอบเอาน้ำเปล่ามาผสมเหล้าลงไปขอรับ"

"ไม่สิ เอาเหล้ามาผสมน้ำเปล่าต่างหาก"

"เหล้าแค่ไหเดียวแท้ๆ มันอุตส่าห์แบ่งออกเป็นสามไห"

"เทน้ำผสมเข้าไปไม่ยั้งเลยขอรับ!"

"เหี้ยมกว่าเถ้าแก่เสียอีก!"

ยุคสมัยนี้ มีพ่อค้าคนไหนไม่หน้าเลือดบ้างล่ะ

ดั่งคำที่ว่า ไร้เล่ห์เหลี่ยมย่อมมิใช่พ่อค้า

การผสมน้ำลงในเหล้าถือเป็นเรื่องธรรมดาสามัญอย่างยิ่ง

ลิงผอมก็เคยเห็นเถ้าแก่ร้านตัวเองทำแบบนั้นอยู่ตั้งหลายหน

แต่ว่านะ

ประเภทที่เอาน้ำเปล่ามาเติมเหล้าลงไปเนี่ย

มันชักจะพิลึกพิลั่นเกินไปหน่อยแล้ว

เมื่อก่อน เวลาเขาเห็นท่วงท่าตอนเถ้าแก่เฉียนผสมน้ำลงในเหล้ายังรู้สึกหวาดๆ อยู่บ้าง

แต่พอเอามาเทียบกับเถ้าแก่อวี๋แล้ว

ก็รู้สึกเหมือนพ่อมดน้อยเจอพ่อมดใหญ่ไปเลย!

"เหล้าไหเดียวมันกล้าแบ่งขายเป็นสามไหเชียวรึ!"

"ดั่งคำที่ว่า ฟ้าส่งอวี๋มาเกิดแล้ว ไฉนต้องส่งข้ามาเกิดด้วย!"

"กลยุทธ์การค้าที่เหนือชั้นเยี่ยงนี้ จะปล่อยให้มันมีชีวิตอยู่บนโลกต่อไปได้อย่างไร!"

เฉียนน่าไล่หรี่ตาลง แววตาแผ่รังสีอำมหิตออกมาจางๆ