ตอนที่ 73 พวกเหลือบลิ้นริ้นไร

"เถ้าแก่ ท่านคิดจะ...แคว้ก?"

โซ่วโหวทำท่าปาดคอประกอบ

"ไม่ๆๆ!"

"โซ่วโหวเอ๋ย ตอนนี้ไม่ใช่สมัยอยู่ค่ายโจรแล้วนะ!"

"พวกเราในยามนี้ก็เป็นคนมีหน้ามีตาแล้ว"

"โลกนี้น่าอยู่เพียงนี้ ไฉนเจ้าถึงได้ใจร้อนมุทะลุนัก"

"แบบนี้ไม่ดี ไม่ดีเลย!"

"พวกซิ่วไฉที่มาจากมณฑลเจียงหนานยังอยู่กันครบใช่หรือไม่"

เฉียนน่าไล่ส่ายหน้าเอ่ยถาม

"อยู่ขอรับ อยู่ครบเลย"

"ต่างนอนรอเถ้าแก่อยู่บนเตียงกันหมดเลยขอรับ!"

โซ่วโหวรีบพยักหน้ารัวๆ

เหล่าบัณฑิตจากมณฑลเจียงหนาน ย่อมหมายถึงพวกหลี่ไต้นั่นเอง

นับตั้งแต่พวกเขาพ่ายแพ้ยับเยินที่เมืองเค่อฮั่ว ก็ถูกหามมาพักรักษาตัวอยู่ที่นี่

พวกเขาไม่กล้าเหยียบเข้าเมืองหลวง

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องเงินทอง

เอาแค่เรื่องขายหน้า ก็ขายขี้หน้าจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนีแล้ว

อยู่ที่ชีหลี่พู่ยังพอทำเนา

คนน้อยหน่อย

ทว่าหากเข้าเมืองหลวงไป

มองไปทางไหนก็มีแต่นักศึกษาและบัณฑิตจากทั่วทุกสารทิศ

วีรกรรมอันน่าอับอายของพวกเขาคงถูกเล่าลือไปทั่วทุกหัวระแหง

ถึงตอนนั้นคงไม่มีที่ให้ซุกหัวซ่อนหน้าแน่ๆ

ซ้ำร้ายเมื่อไม่นานมานี้ พออาการเริ่มจะดีขึ้นบ้าง

ก็ได้ยินว่าฝ่าบาททรงนำคำตอบของกลอนคู่เอกพันปีไปแขวนไว้หน้าประตูก้งเวี่ยนเสียแล้ว

แถมยังปูนบำเหน็จด้วยตำแหน่งถงจิ้นซื่ออีกต่างหาก

เวลานี้ตามตรอกซอกซอยต่างเล่าขานเรื่องราวที่อวี๋จื้อประลองปัญญาปราบเหล่าบัณฑิตกันอย่างสนุกปาก

ในเรื่องเล่านั้น พวกเขาถูกตราหน้าว่าเป็นตัวร้ายอย่างไม่ต้องสงสัย

ทำเอาความโกรธแค้นตีขึ้นจุกอก ร่างกายที่เพิ่งฟื้นตัว

ก็กระอักเลือดคำโตออกมาอีกระลอกใหญ่

ตอนนี้เลยได้แต่นอนกบดานอยู่ในโรงเตี๊ยม ไม่กล้าก้าวเท้าออกจากประตูแม้แต่ครึ่งก้าว

"ไป"

"ไปพบพวกเขากันหน่อย"

"แล้วก็ อะไรคือการนอนรอข้าอยู่บนเตียง"

"ฟังดูพิลึกพิลั่นชอบกล"

เฉียนน่าไล่ถลึงตาใส่โซ่วโหวด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย

เจ้านี่ช่างพูดจาไม่เข้าหูเอาเสียเลย

"ขอรับๆๆ ข้าน้อยผิดเอง ข้าน้อยผิดไปแล้ว"

"เถ้าแก่ เชิญทางนี้ขอรับ"

"ด้านนี้เลยขอรับ พวกเขาพักอยู่ทางนี้"

"ท่านซิ่วไฉทั้งหลาย เถ้าแก่ของพวกเรามาขอพบขอรับ"

โซ่วโหวพูดพลางนำทางเถ้าแก่เฉียนไปยังห้องพักชั้นหนึ่งของโรงเตี๊ยม

ห้องชั้นหนึ่งของโรงเตี๊ยมไม่ได้หมายถึงห้องที่อยู่บนชั้นสอง

แต่หมายถึงห้องพักระดับพรีเมียมชั้นเลิศ

ห้องพักชั้นเลิศของโรงเตี๊ยมแห่งนี้ตั้งอยู่ด้านหลัง

เป็นเรือนพักที่มีลานสวนส่วนตัว

เหล่าบัณฑิตจากมณฑลเจียงหนานล้วนพักอยู่ที่นี่

หลังจากคนแจ้งการมาถึงของเถ้าแก่เฉียน

บ่าวรับใช้ก็รีบเชิญเขาเข้าไปข้างในทันที

บรรดาซิ่วไฉต่างมีใบหน้าซีดเซียวไร้สีเลือด

คนที่อาการหนักสุดอย่างตุ้ยชวนฉางถึงขั้นนอนหอบหายใจรวยรินอยู่บนเตียง

เขาคือคนที่ถูกด่าสั่งสอนเจ็บแสบที่สุด

โดนไปกว่าร้อยประโยคเต็มๆ

ทุกอักษรคมคายเฉียบขาด

ทุกประโยคแทงทะลุขั้วหัวใจ

โดนสนองคืนด้วยหนามยอกเอาหนามบ่ง

และที่สำคัญที่สุด อนาคตทางการงานของเขาหลังจากเหตุการณ์นี้ก็พังทลายลงจนหมดสิ้น

ซ้ำร้ายเรื่องน่าขันของตนยังถูกแขวนประจานพร้อมเงินรางวัลอยู่หน้าประตูก้งเวี่ยน

หากยังทำใจให้ไม่เป็นอะไรได้

จิตใจของเขาก็คงจะประเสริฐเลิศล้ำเกินมนุษย์แล้ว

ส่วนกุ่ยเจี้ยนโฉวที่กระอักเลือดไป อาการยังพอดูดีกว่าเล็กน้อย

แม้กลอนคู่ไร้พ่ายจะถูกคลี่คลายอย่างง่ายดาย

แต่อีกฝ่ายคนหนึ่งเป็นถึงอดีตจอหงวน

ส่วนอีกคนก็เป็นน้องชายของจอหงวน

เขายังพอปลอบใจตัวเองได้ว่า นี่คงเป็นกลอนคู่ที่ท่านจอหงวนคิดขึ้นมาเพื่อสร้างชื่อให้น้องชาย

พอคิดได้เช่นนี้ ในใจจึงรู้สึกโล่งขึ้นมาก

แต่คนที่อาการดีที่สุดในกลุ่มกลับเป็นหลี่ไต้

อาจเป็นเพราะกระอักเลือดจนชินชาแล้ว

ประกอบกับเดิมทีก็ไม่ได้มีชื่อเสียงโด่งดังอะไร

ถึงแม้เรื่องวุ่นวายทั้งหมดจะเริ่มต้นมาจากเขาก็ตาม

แต่เขากลับเป็นคนที่ถูกผู้คนพูดถึงน้อยที่สุด

ดูจากสภาพแล้ว ท่าทางจึงดูสดใสกระปรี้กระเปร่าที่สุด

การมาพบเถ้าแก่เฉียนในคราวนี้ก็เป็นความคิดของเขาเองทั้งหมด

"เถ้าแก่เฉียน ได้ยินชื่อเสียงมานาน"

หลี่ไต้ในฐานะตัวแทนเจรจา ก้าวออกไปต้อนรับเถ้าแก่เฉียนเข้ามาในห้อง

"ซิ่วไฉหลี่ ได้ยินชื่อเสียงมานานเช่นกัน"

เฉียนน่าไล่ไม่ได้วางท่าโอหัง

บัณฑิต กสิกร ช่างฝีมือ วาณิช

พ่อค้าคือชนชั้นที่ต่ำต้อยที่สุด

คำกล่าวนี้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น

"เถ้าแก่เฉียน ข้าขอไม่อ้อมค้อมล่ะนะ"

"พวกเราต่างมีศัตรูร่วมกันคนหนึ่ง...นั่นคืออวี๋จื้อ!"

"ช่วงเวลานี้เชื่อว่าท่านเองก็คงสัมผัสได้ถึงภัยคุกคามจากเขาแล้ว"

หลี่ไต้เปิดประเด็นตรงไปตรงมา

พวกเขาไม่มีต้นทุนพอจะมาเล่นลิ้นดึงเชิงกับเฉียนน่าไล่

สู้พูดเปิดอกตรงๆ เสียแต่แรกยังจะดีกว่า

"ท่านทั้งหลายพูดจาอะไรเช่นนี้กัน"

"ตัวข้าแซ่เฉียนทำการค้าอยู่ที่ชีหลี่พู่"

"ส่วนเถ้าแก่อวี๋ทำการค้าอยู่ที่เมืองเค่อฮั่ว"

"ต่างคนต่างทำมาหากิน ไฉนถึงกลายมาเป็นศัตรูกันได้เล่า"

เฉียนน่าไล่ยังคงคิดจะกลบเกลื่อนไว้ก่อน

จะยอมให้อีกฝ่ายกุมความได้เปรียบในการสนทนาตั้งแต่เริ่มไม่ได้

นี่คือหัวใจสำคัญที่สุดในการเจรจาค้าขาย

"เถ้าแก่เฉียน ลูกผู้ชายเปิดอกคุยกัน อย่าได้เอ่ยวาจาซ่อนคมเลย"

"หากไม่รู้สถานการณ์ทางฝั่งท่าน พวกเราก็คงไม่ถ่อมาหาท่านหรอก"

"ช่วงนี้ กิจการภัตตาคารซบเซาลงไปมากเลยใช่หรือไม่"

"โดนใครแย่งลูกค้าไป ถึงข้าไม่บอก ท่านก็คงรู้อยู่แก่ใจ"

"คิดว่าเถ้าแก่คงสืบจนกระจ่างแจ้งแล้ว"

"มิฉะนั้น คงไม่ยอมมาพบพวกเราที่นี่หรอก"

"พวกเราล้วนเป็นคนฉลาด พูดจาอ้อมค้อมไปก็ไร้ความหมาย"

หลี่ไต้ยังคงพูดจาขวานผ่าซากตรงเข้าประเด็นอย่างไม่ไว้หน้า

"ซิ่วไฉหลี่พูดได้มีเหตุผล"

"ไอ้คนแซ่อวี๋นั่นแย่งลูกค้าข้าไปไม่น้อยจริง ๆ"

"แต่แล้วอย่างไรเล่า"

"พวกพ่ายแพ้หมดรูปอย่างพวกเจ้า จะช่วยข้ากำจัดมันได้หรืออย่างไร"

เฉียนน่าไล่เห็นอีกฝ่ายอ้าปากหุบปากก็มีแต่ความเปิดอก

เล่นละครคนเดียวต่อไปก็ไม่น่าสนุก

จึงเปิดอกพูดตรง ๆ เสียเลย

"คำพูดนี้กล่าวเช่นนั้นไม่ได้"

"หากจะให้ช่วยคนทำการใหญ่ให้สำเร็จ พวกเราอาจไร้หนทาง"

"แต่หากคิดจะทำลายเรื่องใดเรื่องหนึ่ง พวกเราจะไม่ไร้แผนการเชียวหรือ"

"หากคิดจะบีบให้ภัตตาคารสักแห่งเจ๊ง พวกเรามีทั้งกำลังและลูกไม้อีกถมเถ"

หลี่ไต้เอ่ยพลางปรายตามองเฉียนน่าไล่อย่างมีความหมายลึกซึ้ง

ราวกับจะบอกว่า

อย่าลืมสิ เจ้าเองก็เปิดภัตตาคารเหมือนกัน

โค่นมันได้

ย่อมโค่นเจ้าได้เช่นกัน

"นี่พวกเจ้ากำลังข่มขู่ข้าหรือ"

เฉียนน่าไล่ผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก ย่อมฟังความหมายที่ซ่อนอยู่ออก

สีหน้าของเขาพลันบึ้งตึง รังสีอำมหิตแผ่กระจาย

ไม่ได้ฆ่าคนมานาน

คนพวกนี้นึกว่าเขาจับดาบไม่ไหวแล้วจริง ๆ หรือ

ดาบใหญ่หัวเสือเล่มนั้นสมัยเป็นหัวหน้าค่ายโจร

เขาไม่เคยทิ้งไปเลยนะ!

ยังคงตั้งบูชาไว้ที่บ้านอยู่เลย

แม้ว่าเขาจะล้างมือ

ในอ่างทองคำแล้ว

แต่หากมีใครคิดจะมารังควาน

เขาก็ไม่รังเกียจที่จะหวนคืนสู่ยุทธภพอีกครา

"เอ่อ เถ้าแก่เฉียนพูดจาอะไรเช่นนั้น"

"นี่ไม่ใช่แค่อยากชวนท่านมาร่วมมือกันจัดการอวี๋จื้อหรอกหรือ"

"ท่านคิดมากไปแล้ว"

พลันที่เฉียนน่าไล่ปล่อยรังสีอำมหิตออกมา

ซิ่วไฉไม่กี่คนจะไปต้านทานไหวได้อย่างไร

พากันหน้าซีดเผือดไปหมด

ตุ้ยชวนฉางถึงขั้นกระอักเลือดออกมาหลายคำ

ท้ายที่สุดก็ยังเป็นหลี่ไต้ที่ฝืนทนรับแรงกดดันเอ่ยปากขึ้นมา

"ฮึ!"

"ว่ามาสิ พวกเจ้ามีแผนการอะไร"

เฉียนน่าไล่แค่นเสียงฮึอย่างไม่สบอารมณ์

แล้วเก็บรังสีอำมหิตกลับไป

หากไม่จำเป็นต้องผิดคำสาบาน เขาย่อมไม่อยากทำลายมัน

อุตส่าห์ขึ้นฝั่งมาได้ยากเย็น จะก้าวเดินต่อไปย่อมต้องถนอมรักษาไว้

"หากคิดจะทำให้ภัตตาคารของมันเปิดต่อไปไม่ได้"

"สิ่งสำคัญที่สุดคือต้องทลายมันจากภายใน"

เมื่อเห็นเฉียนน่าไล่เก็บรังสีอำมหิตกลับไป ร่างกายของหลี่ไต้ถึงค่อยผ่อนคลายลงได้ในที่สุด

"หมายความว่าอย่างไร"

"เท่าที่ข้ารู้ ภัตตาคารแห่งนั้นดูเหมือนจะมีคนแค่สามคน"

"ในจำนวนนั้นมีสองคนที่มีหรือไม่มีก็แทบไม่ต่างกัน"

"เจ้าคิดจะซื้อใจคนใดคนหนึ่งในพวกนั้น เกรงว่าจะไม่ง่ายกระมัง"

"อีกอย่างนะ คนพวกนั้นในภัตตาคารจะมีหรือไม่มี มันไม่ส่งผลกระทบอะไรเลยมิใช่หรือ"

สถานการณ์ในภัตตาคารของอวี๋จื้อ เฉียนน่าไล่สืบเสาะมาได้ละเอียดถี่ถ้วนไม่น้อยทีเดียว

กระทั่งเรื่องของเสี่ยวฉินกับจางกวนก็ยังสืบรู้จนแจ่มแจ้ง

ทว่าตามที่เขารู้มา

ทั้งสองคนไม่มีทางถูกซื้อตัวได้ง่าย ๆ แน่

แผนการนี้ไม่มีทางสำเร็จได้เลยสักนิด