ตอนที่ 74 แผนการร้ายอุบายคด

"เถ้าแก่เฉียนอาจเข้าใจความหมายของพวกเราผิดไป"

"สองคนนั้นไม่ค่อยมีตัวตน"

"เลยไม่อาจช่วยอะไรได้"

"แต่จุดขายหลักของภัตตาคารพวกเขาคืออาหารเลิศรส"

"หากเถ้าแก่สามารถลงมือจากจุดนี้"

"เอาชนะพวกเขาในเรื่องรสชาติอาหาร"

"พวกแขกเหรื่อก็ย่อมหลั่งไหลมาที่ท่านเองโดยธรรมชาติ"

คราวนี้หลี่ไต้มาแนวทางตรงเผง

ขอเพียงอาหารอร่อยพอ

จะต้องกลัวไม่มีลูกค้าทำไม

"เหอะ พูดน่ะมันง่าย"

"เรื่องง่ายๆ แค่นี้ ข้าจะไม่รู้หรือ"

'แต่ปัญหาก็คือ ร้านนั้นคงมีฝีมืออยู่จริงๆ น่ะสิ'

"ข้าก็ไม่ได้..."

"เดี๋ยวก่อน อาจมีวิธีที่พอใช้ได้อยู่"

วิธีที่หลี่ไต้พูด มีหรือเฉียนน่าไล่จะไม่รู้

ปัญหาก็คือ ลูกค้าเดิมทีก็โดนแย่งไปจากร้านเขานี่แหละ

เรื่องฝีมือทำอาหารสูงต่ำ ไม่ต้องพูดถึงเลย

เขาก็หมดปัญญาจะไปเชิญพ่อครัวยอดฝีมือคนอื่นมา

แข่งฝีมือทำอาหารไม่มีทางชนะเด็ดขาด

แต่เขาก็ดันนึกถึงเรื่องเมื่อครู่นี้ขึ้นมาได้พอดี

อาหารน่ะไม่มีทางชนะ

แต่สุราผสมน้ำนี่สิ

เขาไม่มีทางกลัวอยู่แล้ว

"โอ้?"

"เถ้าแก่เฉียนมีความคิดอะไรอย่างนั้นหรือ"

"ลองพูดออกมาให้พวกเราช่วยออกความเห็นดูดีไหม"

หลี่ไต้เห็นเฉียนน่าไล่พูดค้างไว้ครึ่งๆ กลางๆ

ก็เดาได้ทันทีว่ามีเรื่องลับลมคมใน

จึงรีบขันอาสาถาม

"ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก"

"แค่ก่อนหน้านี้ลูกน้องข้าเห็นเจ้าอวี๋จื้อนั่นเทเหล้าผสมลงในน้ำ"

"ถุย ไม่ใช่สิ เทน้ำผสมลงในเหล้า"

เถ้าแก่เฉียนโดนเจ้าโซ่วโหวพาเป๋ไปโดยไม่รู้ตัว

ความจริงจะโทษเขาก็ไม่ได้

ปกติเวลาเขาผสมน้ำน่ะแอบผสมทั้งนั้น

แถมยังไม่กล้าผสมเยอะด้วย

กลัวแทบตายว่ารสจะจืดจนลูกค้าจับได้

ใครจะไปเหมือนอวี๋จื้อ

เล่นเสกไหเดียวกลายเป็นสามไหหน้าตาเฉย

นั่นมันระดับไหนกันน่ะหรือ

ก็เทียบเท่ากับ

เทโค้กทิ้งจนเหลือแค่หนึ่งในสามขวด

แล้วกรอกน้ำเปล่าเข้าไปจนเต็ม

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่สีก็จางลงแล้ว

ยิ่งเรื่องรสนี่ไม่ต้องพูดถึงเลย

คนปกติจิบคำเดียวก็รู้แล้วว่าผิดปกติ

มีแต่ไอ้แซ่อวี๋นั่นแหละที่กล้าทำแบบนั้น

ช่างใจกล้าบ้าบิ่นเกินไปแล้ว

"ผสมน้ำรึ"

"เรื่องนี้จะว่าใหญ่ก็ไม่ใหญ่ จะว่าเล็กก็ไม่เล็ก"

หลี่ไต้ยังไม่รู้ว่าอวี๋จื้อผสมน้ำไปมากขนาดไหน

คิดไปเองว่าคงแค่แอบตักใส่ไปสองสามกระบวย

ใส่ในไหใบใหญ่ขนาดนั้นแทบไม่มีผลอะไร

เรื่องพรรค์นี้ถ้าไม่จับให้ได้คาหนังคาเขา

มิฉะนั้น ก็คงทำอะไรเขาไม่ได้จริงๆ

"มันแค่ผสมน้ำที่ไหนกัน เล่ามานี่แทบจะเป็นเอาน้ำมาผสมเหล้าชัดๆ!!!"

เถ้าแก่เฉียนให้โซ่วโหวเล่าภาพเหตุการณ์ที่เห็นซ้ำอีกรอบ

ทำเอาคนทั้งกลุ่มตะลึงงันจนตาค้าง

เคยเห็นคนหน้าเลือด แต่ไม่เคยเห็นใครหน้าเลือดขนาดนี้มาก่อนเลยโว้ย!

เอาน้ำมาผสมเหล้า ทำไปได้ลงคอจริงๆ

ถ้าหากพวกเขารู้ว่าก่อนหน้านี้

อวี๋จื้อได้เติมน้ำเปล่าไปแล้วครึ่งไห

ขากรรไกรคงตกใจจนหลุดลงมากองกับพื้นเป็นแน่

เพราะนั่นน่ะ เรียกได้ว่าเทเหล้าหยอดลงไปในน้ำจริงๆ

"เช่นนั้นเรื่องนี้ก็จัดการง่ายแล้ว

น่ะสิ"

"ขอเพียงพวกเราส่งคนไปตั้งโต๊ะขายสุราที่หน้าภัตตาคาร"

"รอให้คนเยอะๆ แล้วค่อยแฉโฉมหน้าอันน่ารังเกียจของเจ้าอวี๋จื้อนั่น"

"อย่าว่าแต่ทำให้การค้ามันซบเซาเลย"

"ถึงขั้นทำให้ร้านเจ๊งไปเลยก็ยังเป็นไปได้!"

นัยน์ตาของหลี่ไต้เป็นประกายวาบ

ในใจเริ่มบังเกิดความสะใจหลังได้ชำระแค้นใหญ่หลวงแล้ว!

ความรู้สึกนี้

มันช่างฟินสุดๆ!

โคตรจะฟิน ฟิน ฟิน ฟิน ฟิน!

"แค่กๆ... เพียงแต่ไม่รู้ว่า เจ้าอวี๋จื้อนี่ขายสุราอะไร"

"ทางที่ดีที่สุดคือขายสุราชนิดเดียวกัน"

"แล้วบดขยี้มันให้จมดินไปเลย"

"อันไหนดีอันไหนแย่ ชิมคำเดียวก็รู้เรื่อง"

"เพื่อความรอบคอบ ถึงขั้นเตรียมสุราเลิศรสเผื่อไว้หลายๆ อย่างก็ได้"

"ต่อให้มันเอาสุราที่ไม่ได้ผสมน้ำออกมา"

"ก็ต้องกดหัวมันให้มิด!"

กุ่ยเจี้ยนโฉวไอสองสามที ก่อนเอ่ยเสริมด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างอ่อนแรง

"เฮ้อ!"

"จะว่าไป เรื่องนี้นี่แหละที่จัดการยากที่สุด"

"ถ้าเป็นสุราธรรมดาทั่วไปยังพอทำเนา"

"แต่ฟังจากที่ลูกน้องข้าแอบได้ยินมา"

"สุรานี้ดันเป็นสุราบ่มห้าสิบปีน่ะสิ"

"วางไว้หน้าประตูก็ยังได้กลิ่นหอมฟุ้ง"

"หากคิดจะหาสุราชั้นเลิศคุณภาพระดับนี้"

"ยากนัก!"

"ข้าไม่มีลู่ทางขนาดนั้นหรอก"

แม้เฉียนน่าไล่จะเคยขึ้นเขาไปเป็นโจร

แต่สุดท้ายเส้นสายก็ยังตื้นเขิน

เทียบกับตระกูลใหญ่ทั่วไปไม่ได้เลย

"เรื่องนี้..."

หลี่ไต้เองก็ถึงกับมึนงงไปบ้าง

ห้าสิบปีงั้นหรือ

สุราบ่มเนี่ยนะ

ของพรรค์นั้นมันของให้คนกินรึไง

มิน่าล่ะอวี๋จื้อถึงกล้าผสมน้ำ

ของที่ไม่เคยมีใครกินมาก่อนเลยสักคน

ก็ขึ้นอยู่กับว่าเขาอยากจะพูดยังไงมิใช่หรือ

ทว่า สุราบ่มห้าสิบปี

จะให้พวกเขาไปหามาจากไหนสักไหเพื่อเอามาประชันกับอีกฝ่ายเล่า

ไม่ใช่แค่หลี่ไต้

คนอื่นๆ ต่างก็ก้มหน้าจมสู่ห้วงความคิดเช่นกัน

ของสิ่งนี้หายากเย็นแสนเข็ญจริงๆ

ไม่อย่างนั้น หวังเจิ้นกับลหวี่ฉีคงไม่ตื่นเต้นถึงขนาดนั้นหรอก

"ข้าอาจพอหามาได้อยู่บ้าง"

"แต่ราคามิใช่ถูกๆ"

"เงินก้อนนี้จะให้ข้ารับผิดชอบคนเดียวไม่ได้"

เจิ้นซานซาน หลิวชิงซานที่นิ่งเงียบมาตลอดจู่ๆ ก็เอ่ยปากขึ้น

"เกือบลืมไปเลย ตระกูลของพี่หลิวมิใช่ธรรมดา"

"เงินก้อนนี้ย่อมจะให้พี่หลิวออกคนเดียวไม่ได้อยู่แล้ว"

"ท่านจงวางใจไปจัดการหามาเถอะ"

"ต้องใช้เงินเท่าไรก็บอกพวกเรามาได้เลย"

ดวงตาของกุ่ยเจี้ยนโฉวเป็นประกายวาบ

พวกเขาต่างก็ไม่ใช่บัณฑิตยากจนธรรมดาทั่วไป

อาจกล่าวได้ว่าทางบ้านล้วนมีเบื้องหลังอยู่บ้าง

แต่หากจะนับคนที่มีภูมิหลังใหญ่โตที่สุด ก็ต้องยกให้หลิวชิงซาน

ไม่อย่างนั้นสมัยนั้นบ้านของเขาคงเชิญท่านราชบัณฑิตฮั่นหลินอาวุโสมาสอนหนังสือให้ไม่ได้หรอก

ตระกูลหลิวของหลิวชิงซานนับเป็นขั้วอำนาจระดับแนวหน้าในราชสำนัก

ผู้ที่มีตำแหน่งสูงสุดในตระกูลถึงกับเป็นขุนนางขั้นสอง

แน่นอนว่า นั่นคือสายหลักของตระกูลหลิว

หลิวชิงซานเป็นเพียงสายรองของตระกูลหลิวเท่านั้น

จุดนี้ย่อมไม่อาจเทียบเคียงได้อยู่แล้ว

ทว่าอย่างไรเสียก็ยังมีความสัมพันธ์ชั้นนี้อยู่

เรื่องราวมากมายสิ่งที่ขาดไปก็แค่สายสัมพันธ์เพียงเล็กน้อยนี้แหละ

อีกทั้งต่อให้เป็นเพียงสายรองของหลิวชิงซาน ก็ไม่อาจดูแคลนได้

บรรพบุรุษของพวกเขารุ่งโรจน์มาอย่างยาวนาน

สิ่งของที่ตกทอดลงมาก็มีมากมายนับไม่ถ้วน

การที่บอกว่าพอจะหาสุราบ่มห้าสิบปีมาได้ จึงไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย

"อย่างน้อยที่สุดก็ต้องใช้เงินถึงหกพันตำลึง"

หลิวชิงซานกะประเมินดูแล้วเอ่ยขึ้น

"มากถึงเพียงนั้นเลยรึ!!!"

หลี่ไต้ไม่ได้มาจากครอบครัวร่ำรวย

ตระกูลของเขานับได้เพียงตระกูลยากจนไร้อิทธิพล

เงินเพียงหนึ่งร้อยตำลึงยังทำให้เขาปวดใจไปครึ่งค่อนวัน

"เรื่องนี้อย่างไรเสียเถ้าแก่เฉียนก็เป็นผู้ได้ประโยชน์"

"หากท่านยอมออกส่วนใหญ่"

"ส่วนที่เหลือพวกเราที่เหลือจะช่วยกันหารเอง"

กุ่ยเจี้ยนโฉวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวกับเฉียนน่าไล่

ครอบครัวของพวกเขาสองสามคนไม่เหมือนกับหลี่ไต้

ล้วนจัดอยู่ในกลุ่มตระกูลที่ยังไม่ตกต่ำ

แม้ตัวเลขนี้สำหรับพวกเขาจะนับว่าสูงมาก

แต่ก็ใช่ว่าจะหยิบยื่นออกมาไม่ได้เสียทีเดียว

หากลองคิดหาวิธี ก็ยังมีความหวังอยู่มาก

"ตกลง หากพี่หลิวสามารถหาสุราบ่มห้าสิบปีนั่นมาได้จริง"

"แซ่เฉียนผู้นี้ยินดีควักเงินออกหกส่วน"

เฉียนน่าไล่กัดฟันตอบตกลง

ไม่ใช่ว่าเขาโง่เขลา

สำคัญคือ ของพรรค์นี้หากหามาได้จริง

ต่อให้ไม่ได้เอาไปเล่นงานอวี๋จื้อ

เขาก็ไม่มีทางขาดทุนอย่างแน่นอน

ของล้ำค่าเช่นนี้ไม่ใช่สิ่งที่จะวัดด้วยเงินได้

ยิ่งไปกว่านั้น เขามาจากโจรป่า

เงินทองได้มาง่าย ย่อมจ่ายออกไปได้เร็ว

มีความกล้าได้กล้าเสียมากกว่าพ่อค้าทั่วไปโข

"เช่นนั้นส่วนที่เหลือ พวกเราค่อยมาปรึกษาหารือกันอีกที"

"พี่หลิว ท่านไปจัดการหาสุราดีมา"

"เถ้าแก่เฉียน ท่านเองก็อย่าได้อยู่เฉย"

"ถึงจะไม่มีสุราบ่มชั้นยอด แต่สุราดีๆ ย่อมต้องมีใช่หรือไม่"

"เตรียมเอาไว้ก่อน"

"มีดีแค่ไหนก็เตรียมมาให้ดีที่สุดเท่านั้น"

"คราวนี้ต้องสั่งสอนให้เจ้าคนแซ่อวี๋นั่นได้เห็นดีกันสักหน่อย"

กุ่ยเจี้ยนโฉวตบฝ่ามือฉาดใหญ่แล้วเอ่ยอย่างดุดัน