ตอนที่ 75 เอาเหล้าปลอมร้อยปีไหมล่ะ!

ภัตตาคารอวี๋จื้อ

"แย่แล้ว แย่แล้ว"

"เกิดเรื่องใหญ่แล้ว"

เงาร่างหนึ่งพุ่งพรวดเข้ามาอย่างเร่งรีบ

"มีเรื่องใหญ่บ้าอะไรอีกแล้วล่ะ"

อวี๋จื้อถอนหายใจอย่างอ่อนใจ

คนพวกนี้ทำไมวันๆ เอาแต่โวยวายกระโตกกระตากกันจัง

เขาโดนพวกร้านค้าออนไลน์ตุ๋นเปื่อยทุกวันยังไม่เคยโวยวายสักคำ

พูดถึงพวกร้านค้าออนไลน์

อวี๋จื้อก็นึกขึ้นมาได้

ดูเหมือนจะผ่านมาหลายวันแล้ว

แอดมินร้านที่ขายขาหมูให้เขายังไม่ตอบแชตกลับมาเลย

อวี๋จื้อรีบเปิดโทรศัพท์มือถือดู

แล้วจากนั้น... ก็สตั๊นไปเลย

ร้านบินไปแล้ว

ร้านค้าที่ขายอาหารสำเร็จรูปร้านนั้นดันปิดร้านหนีไปเฉย

แถมในเวลาแค่ไม่กี่วัน

เงินที่จ่ายไปก็โอนเข้าบัญชีอีกฝ่ายเรียบร้อย

นั่นหมายความว่า

เขาโดนต้มอีกแล้ว

"เชี่ยเอ๊ย!"

อวี๋จื้อเอาหัวทิ่มลงไปฟุบกับพื้นอีกรอบ

"เฮ้ยๆๆ!!!"

"เถ้าแก่อวี๋ ข้ายังไม่ได้เล่าเรื่องเลยนะ!"

"ทำไมท่านเป็นลมไปก่อนแล้วล่ะ"

หวังเจิ้นพูดไม่ออก

สลบเร็วกว่าที่คิดไว้เยอะมากเลยนะเนี่ย!

"เจ้าไม่เข้าใจหรอก"

"เจ้าไม่มีวันเข้าใจหรอก"

เล่ห์เหลี่ยมคนเมืองมันร้ายกาจ เขาอยากกลับไปอยู่บ้านนอกแล้วโว้ย!

น้ำตาใสๆ สองสายค่อยๆ ไหลรินจากหางตาของอวี๋จื้อ

"เอ่อ เถ้าแก่อวี๋"

"ความจริงไม่ต้องถึงขนาดนั้นก็ได้"

"พวกเขาแค่อยากจะมาประลองเหล้ากับท่านเฉยๆ"

"ไม่จำเป็นเลย จริงๆ นะ ไม่จำเป็นต้องเครียดขนาดนั้น"

"เหล้าร้านท่านใช่ว่าข้าจะไม่เคยดื่ม"

"รสชาติน่ะสุดยอดไปเลย"

"ติดแค่ว่าฤทธิ์มันแรงไปหน่อย"

"ดื่มเสร็จวันต่อมาจะปวดหัวนิดหน่อย"

หวังเจิ้นลูบหัวตัวเอง

คราวก่อนดื่มหักโหมไปหน่อย

เหล้าลงคอไปจอกเดียวก็สลบเหมือด

เสียหน้าชะมัด

หนนี้เขาต้องกินถั่วลิสงแกล้มเพิ่มอีกสักสองเม็ดให้ได้

"ที่ปวดหัว เพราะเจ้าดื่มเหล้าปลอมเข้าไปน่ะสิ"

อวี๋จื้อพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

"เถ้าแก่อวี๋ ท่านล้อเล่นอีกแล้ว"

"เหล้าจริงหรือปลอม ข้าเป็นคอทองแดงมีหรือจะแยกไม่ออก"

หวังเจิ้นกลอกหน้าอย่างเอือมระอา

ตาของอวี๋จื้อแทบจะกลอกขึ้นไปบนฟ้า

เขาอยากจะเหน็บกลับไปใจจะขาด

แกดื่มไม่ออกจริงๆ ต่างหากเล่า!

"ตอนนี้ไม่ใช่ปัญหาเรื่องเหล้าจริงหรือปลอมแล้ว"

"ปัญหาคือ มีคนจะมาท้าประลองเหล้ากับท่าน"

"ได้ยินข่าวกรองที่เชื่อถือได้มาว่า พวกเขาหาเหล้าหมักเก่าแก่อายุห้าสิบปีมาได้แล้ว"

"แถมดูเหมือนจะมีเหล้าชั้นยอดที่ไม่รู้ปีบ่มอีกหนึ่งไห ถูกเก็บไว้เป็นไม้ตายลับด้วย"

"กำลังเตรียมจะมาตัดสินแพ้ชนะกับท่านเลย!"

หวังเจิ้นโบกมือ ไม่ได้สนใจเรื่องเหล้าปลอมสักนิด

วันๆ อวี๋จื้อก็เป็นแบบนี้แหละ

เขาชินเสียแล้ว

เหล้าปลอมใช่ว่าเขาจะไม่เคยดื่ม

แต่ถ้าเหล้าปลอมรสชาติแบบนี้ทุกขวดล่ะก็

เขายอมดื่มเหล้าปลอมทุกวันยังดีกว่า

"ประลองหลงประลองเหล้าอะไรกัน"

"ข้าฟังไม่รู้เรื่องสักนิด"

อวี๋จื้อทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก

ประลองเหล้าอะไรกันวะ

ทำไมเขาไม่เห็นรู้เรื่องเลย?

"โธ่เอ๊ย ก็พวกที่ท่านประลองชนะไปคราวก่อนไง"

"พวกบัณฑิตจากมณฑลเจียงหนานพวกนั้นไม่ยอมรับความพ่ายแพ้"

"เลยกำลังหาทางมาหาเรื่องท่านอยู่นี่ไง!"

"พวกเขาบอกว่าเหล้าของท่าน

ผสมน้ำ"

"กะจะเอาเหล้าชั้นยอดออกมาให้ทุกคนร่วมตัดสิน ประจานท่านพ่อค้าหน้าเลือดไร้ยางอายสักหน่อย!"

"ท่านไม่สังเกตเหรอว่าช่วงนี้หน้าร้านภัตตาคารท่านมีคนมาตั้งแผงขายเหล้าเพิ่มขึ้นตั้งเยอะ"

"ล้วนเล็งเป้ามาที่เรื่องนี้กันทั้งนั้น!"

"คิดจะอาศัยโอกาสนี้สร้างชื่อเสียงให้เหล้าบ้านตัวเองไงเล่า!"

หวังเจิ้นพูดอย่างหงุดหงิดใจที่อีกฝ่ายไม่รู้ร้อนรู้หนาว

โดนคนอื่นลอบแทงข้างหลังแล้วยังไม่รู้ตัวอีก!

"เหล้าผสมน้ำเรอะ"

"ไม่ใช่น้ำผสมเหล้าหรอกเหรอ"

"อีกอย่าง เรื่องพวกนี้เจ้ารู้ได้ยังไง"

อวี๋จื้อจำได้แม่นว่าตัวเองเทน้ำลงไปก่อน แล้วค่อยเทเหล้า...

ไม่สิ เทแอลกอฮอล์

ไม่มีเหล้าอยู่เลยสักหยดต่างหาก!

ใส่ร้าย นี่มันใส่ร้ายกันชัดๆ!

"จะว่าไปก็ช่างบังเอิญ"

"สำนักคุ้มภัยที่พวกเขาวานให้ขนส่งสินค้า ดันเป็นสำนักคุ้มภัยเวยหย่วนของข้าพอดี"

"อีกสองสามวันเหล้าพวกนั้นก็น่าจะมาถึงแล้ว"

"เป็นไง อยากให้ข้าช่วยออกโรงไหม"

หวังเจิ้นเริ่มกระหยิ่มใจเล็กน้อย

ความจริงหลี่ไต้กับพวกก็รู้ถึงความสัมพันธ์ระหว่างอวี๋จื้อกับหวังเจิ้น

แต่ทำอะไรไม่ได้

ทางใต้มันวุ่นวายโกลาหลเกินไป

นอกจากสำนักคุ้มภัยเวยหย่วนแล้ว ก็ไม่มีสำนักคุ้มภัยไหนกล้ารับงานคุ้มภัยสายใต้เลย

จำใจต้องพึ่งพาเวยหย่วนเท่านั้น

"อย่าเลย"

"ชื่อเสียงร้อยปีของสำนักคุ้มภัยเวยหย่วนไม่ใช่ของให้เจ้าเอามาเล่นพิเรนทร์แบบนี้นะ"

"อีกอย่างนะ"

"ข้าไปตอบตกลงว่าจะประลองเหล้าด้วยตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!"

"พวกมันอยากเล่นก็ปล่อยให้เล่นไปเถอะ"

อวี๋จื้อโบกมือปัดอย่างไม่ใส่ใจ

"เรื่องนี้เกรงว่าจะไม่เป็นไปตามใจเจ้าแล้วล่ะ"

"เถ้าแก่อวี๋ สบายดีหรือไม่"

เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น

คนไม่รู้คงนึกว่าตัวร้ายเปิดตัว

"ท่านจอหงวน"

"ท่านกลับเมืองหลวงไปแล้วไม่ใช่หรือ"

"ไฉนถึงว่างจัดจนมาที่นี่ได้อีกล่ะ"

บางครั้งอวี๋จื้อก็เริ่มสงสัยแล้วว่าจ้าวอี้เป็นจอหงวนจริงหรือเปล่า

ตามที่เซวียซินเยวี่ยบอกไว้

หมอนี่เป็นถึงคนสนิทของฮ่องเต้

ประเภทที่งานล้นมือสุด ๆ

ยุ่งตั้งแต่เช้าจรดค่ำต้องทำโอทีตลอด

แต่อวี๋จื้อดูไม่ออกจริง ๆ

ว่าอีกฝ่ายมันยุ่งตรงไหน

ทีแรกก็มาขลุกอยู่ตั้งเจ็ดวันติด

นี่เพิ่งกลับไปได้ไม่กี่วัน ก็โผล่มาหาถึงร้านอีกแล้ว

"เฮ้อ มีเรื่องน่ะสิ"

"ขึ้นไปคุยกันข้างบนเถอะ"

"คุณชายหวัง ท่านก็มาด้วยสิ"

"แต่ว่า เรื่องนี้ต้องเก็บเป็นความลับนะ"

จ้าวอี้พูดพลางเดินขึ้นชั้นบน

ด้านหลังยังมีชายหน้าขาวไร้หนวดเคราคนหนึ่งเดินตามมาด้วย

พลางกวาดสายตามองการจัดวางของภัตตาคารไปทั่ว

"แม่เจ้าโว้ย!"

"เถ้าแก่อวี๋ เจ้าถึงกับไม่ยอมบอกข้าเลยนะว่าข้างบนจะหรูหราขนาดนี้!"

"พุทโธ่เอ๋ย!"

เพิ่งก้าวเข้าห้องส่วนตัว หวังเจิ้นก็ตกตะลึงจนตาค้าง

บรรยากาศสุดหรูหรานี้ มันสุดยอดไปเลย!

"ข้างบนนี้ราคาขั้นต่ำก็จานละหนึ่งตำลึงเงินแล้ว"

"ต่อให้บอกเจ้าไป เจ้าจะยอมขึ้นมารึไง"

อวี๋จื้อกลอกตามองบน

คนหยาบกระด้างแบบหวังเจิ้น

ต้องการแค่เน้นปริมาณให้อิ่มท้อง

มีหรือจะมากินกับข้าวประณีตบนชั้นสอง

แบบนั้นต้องสั่งกี่จานถึงจะพอยัดลงกระเพาะกันล่ะ!

"ก็จริงของเจ้า"

หวังเจิ้นมองสำรวจด้วยความเสียดายเล็กน้อย ก่อนจะนั่งลง

"ไม่ขอพูดพล่ามทำเพลงแล้วกัน"

"เถ้าแก่อวี๋ ข้าต้อง

การให้เจ้าช่วย"

"เรื่องคนพวกนั้นจากมณฑลเจียงหนาน เจ้าคงรู้อยู่แล้ว"

จ้าวอี้เปิดประเด็นสั้นกระชับได้ใจความ

"ข้าไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่เลย!"

"พวกเขาก่อเรื่อง แล้วมันเกี่ยวอะไรกับท่านด้วยล่ะ"

อวี๋จื้อพูดไม่ออก

หวังเจิ้นก็ช่างเถอะ

มีงานคุ้มภัย

อุตส่าห์แวะมาเตือน

ก็พอเข้าใจได้

แต่จ้าวอี้นี่เป็นถึงท่านจอหงวน

มีราชการบ้านเมืองตั้งมากมายรออยู่!

ดันมีเวลาว่างมาคอยกังวลเรื่องขี้ผงพรรค์นี้เนี่ยนะ

"ย่อมต้องเกี่ยวแน่นอน"

"ความจริงแล้ว เรื่องนี้กระพือจนเป็นข่าวครึกโครมไปทั่วเมืองแล้ว"

"พวกมณฑลเจียงหนานกลุ่มนั้นปล่อยข่าวลือไปทั่ว ว่าเจ้าถึงกับเติมน้ำเปล่าผสมลงในสุรา"

"ช่างไร้มโนธรรมสิ้นดี เทวดาฟ้าดินยังต้องเดือดดาล!"

"ในเมืองหลวงมีคนไม่น้อยเริ่มเปิดโต๊ะพนันคู่พวกเจ้าแล้วด้วย"

"เรื่องบานปลายใหญ่โตทีเดียว"

จ้าวอี้พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"เอ่อ..."

ดูเหมือนเรื่องนี้จะไม่นับเป็นข่าวลือเสียทีเดียวแฮะ

เขาก็ผสมน้ำจริง ๆ นั่นแหละ

อ๊ะ ไม่ใช่สิ ผสมเหล้าต่างหาก

"ข้ารู้ดีว่าเถ้าแก่ไม่ใช่คนแบบนั้น"

"อีกอย่าง ครั้งนี้ข้ามาก็เพื่อขอร้องให้เถ้าแก่ช่วยด้วย"

"ได้ยินคุณชายหวังบอกว่า เจ้ามีสุราบ่มเก่าแก่ร้อยปีงั้นหรือ"

จ้าวอี้อ้อมค้อมอยู่นาน ในที่สุดก็วกเข้าเรื่องสำคัญจนได้

"หา?"

อวี๋จื้อเบิกตากว้างจ้องมองหวังเจิ้น

"เอ่อ..."

"แค่ก ๆ พอดีเผลอหลุดปากไปน่ะ"

"อีกอย่าง เรื่องนี้ก็เป็นเถ้าแก่อวี๋ที่พูดเองไม่ใช่รึไง"

หวังเจิ้นรู้สึกน้อยใจเล็กน้อย

"ข้าพูดเองน่ะใช่"

"แต่เหล้าปลอมร้อยปีเนี่ย เจ้าจะเอารึไงห๊ะ!!!!"

อวี๋จื้อเจ็บใจนักที่สั่งสอนไม่จำ