ตอนที่ 76 ถ้ามองข้ามความจริงไปก่อน

"มีสุราเลิศรสร้อยปีจริง ๆ หรือ"

จ้าวอี้เผยสีหน้ายินดีปรีดา

การมาครั้งนี้นับว่ามาถูกที่แล้วจริง ๆ

"สุราเลิศรสอะไรกัน"

"ข้าบอกว่าเหล้าปลอมต่างหาก!"

อวี๋จื้อรู้สึกว่าหูของคนพวกนี้เหมือนมีขนลาอุดไว้กันหมดรึไง

นี่ไม่ได้ยินคำว่าเหล้าปลอมที่เขาพูดเลยเรอะ?

"เรื่องปลอมไม่ปลอมวางไว้ก่อนเถอะ"

"เจ้าแค่บอกมาว่ามีร้อยปีหรือไม่ก็พอ?"

จ้าวอี้เลือกที่จะมองข้ามความจริงไป

"ร้อยปีน่ะหรือ"

"เรื่องนี้จะว่ามีมันก็มีได้อยู่หรอก"

อวี๋จื้อลูบคางพลางครุ่นคิด

ก็แค่อยู่ที่ว่าจะใส่น้ำมันหอมสังเคราะห์กลิ่นบ่มเพิ่มมากน้อยแค่ไหน

อย่างมากที่สุดก็เทหมดขวด

จะทำสุราหมื่นปีออกมาเลยก็ยังได้

แต่เขาจำเป็นต้องย้ำอีกรอบจริง ๆ

นี่มันเหล้าปลอม

เหล้าปลอมโว้ย!!!

"ดี ดี ดียิ่ง!!!"

"ฝ่าบาททรงรอดแล้ว"

"ขอแนะนำให้รู้จัก"

"ท่านผู้นี้คือหัวหน้าขันทีคนสนิทข้างพระวรกายของฝ่าบาท เฉากงกง!"

จ้าวอี้ร้องอุทานติดกันสามครั้ง

ถึงค่อยแนะนำชายหน้าขาวข้างกายให้ทุกคนรู้จัก

"เฉา...กงกง?"

อวี๋จื้อไม่ได้เพิ่งเคยเห็นขันทีเป็นครั้งแรก

ในยุคปัจจุบันเขาก็เคยเจอ

นั่นคือครูฝ่ายปกครองสมัย ม.ปลาย ของพวกเขา

แอบคบชู้แล้วโดนกิ๊กสาวเอากรรไกรตัด 'ฉับ' เข้าให้

พอได้เจอกันอีกทีก็เหมือนกับขันทีตรงหน้านี่เป๊ะ

หน้าขาวไร้หนวดเครา

ต่อให้อยู่กลางแสงแดดก็ยังดูนุ่มนิ่มอ้อนแอ้นเป็นพิเศษ

ถึงจะเคยเห็นมาก่อน

แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองท่อนล่างตรงจุดนั้นอยู่ดี

"แค่ก ๆ"

เฉากงกงถูกสายตานั้นจ้องจนขนลุกซู่ไปทั้งหลัง

จึงกระแอมไอสองทีอย่างไม่รู้ตัว

"เรื่องราวเป็นเช่นนี้"

"ฝ่าบาททรงพระประชวรหนัก จำเป็นต้องเชิญหมอเทวดาแห่งหุบเขาราชาโอสถออกจากหุบเขา"

"แต่น่าเสียดาย หมอเทวดาท่านนั้นมีร่องรอยไม่แน่นอน หาตัวไม่พบเลยแม้แต่น้อย"

"ทว่า ท่านโปรดปรานสุราเป็นยิ่งนัก"

"หากได้ยินว่ามีสุราบ่มเก่าแก่ร้อยปีปรากฏขึ้นมา ย่อมต้องเผยตัวแน่นอน"

"ดังนั้น เถ้าแก่อวี๋ ท่านดูทีหรือว่าจะช่วยสงเคราะห์สักหน่อยได้หรือไม่"

"ยอมสละสุราเลิศรสร้อยปีนั้นออกมา"

"พวกเราเองก็รู้"

"ว่าสุราเลิศรสร้อยปีหายากยิ่งในใต้หล้า"

"ย่อมต้องชดเชยให้อย่างสาสมแน่นอน"

"ที่เฉากงกงมาในครั้งนี้ ก็เพื่อเป็นตัวแทนพระประสงค์ของฝ่าบาท"

"มีสิ่งใดต้องการ เจ้าก็เสนอมาได้เต็มที่"

"สิ่งใดที่สนองให้ได้ ย่อมสนองให้อย่างแน่นอน"

"ขอเพียงเจ้ามอบสุราบ่มเก่าแก่ร้อยปีไหใบนั้นออกมา"

จ้าวอี้กล่าวอย่างเปี่ยมด้วยความหวัง

พวกเขาก็หมดหนทางแล้วจริง ๆ

พระอาการประชวรของฝ่าบาททรุดลงทุกวัน

ดูท่าถ้ายังหาหมอเทวดาไม่เจออีก

คงได้สู่ขิตแน่

จึงทำได้เพียงใช้วิธีสิ้นคิดเช่นนี้

เดินทางมาหาอวี๋จื้อ

"อะไรก็ได้หมดเลยหรือ"

อวี๋จื้อพูดไม่ออกไปพักหนึ่ง

ที่แท้เฉากงกงก็คือ NPC แจกของรางวัลเควสต์นี่เอง

"ขอเพียงสนองให้ได้ก็ย่อมได้ทั้งสิ้น"

"ข้าจำได้ว่า เถ้าแก่อวี๋ ร้านของเจ้ายังไม่เคยเสียภาษีเลยใช่หรือไม่"

จ้าวอี้เอ่ยเตือนด้วยความหวังดี

เขาไปสืบถามความเป็นมากับหวังเจิ้นมาก่อนแล้ว

ตอนที่อวี๋จื้อเปิดร้านแห่งนี้

เรียกได้ว่าเอกสารหลักฐานตรงไหนก็ไม่ครบสักอย่าง

กระทั่งทะเบียนราษฎร์ของเขาก็ยังหาไม่เจอด้วยซ้ำ

ยังดีที่ตอนนั้น

ทำเรื่องโอนกรรมสิทธิ์ร้านค้า

เขาใช้เงินวิ่งเต้นเบิกทางไปไม่น้อย

ไม่อย่างนั้น นี่ก็คือคนเถื่อนไร้สัญชาติบวกกับเปิดกิจการเถื่อนไร้ใบอนุญาตชัด ๆ

โดนจับกุมไปนานแล้ว

"หา ต้องเสียภาษีด้วยเรอะ"

"อ้อ เหมือนจะมีเรื่องพรรค์นี้อยู่จริงด้วย"

"แล้วภาษีนี่ต้องเสียยังไงล่ะ"

สมัยก่อนตอนอวี๋จื้อทำงานรับจ้าง ภาษีก็หักอัตโนมัติตลอด

มีแต่เรื่องขอคืนภาษีเท่านั้น

ภายหลังเปิดร้านเดลิเวอรี ก็จ่ายไปไม่น้อยเหมือนกัน

เพียงแต่เพราะเพิ่งเปิดได้ไม่นาน จึงไม่ได้เชี่ยวชาญขั้นตอนพวกนี้นัก

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการข้ามมายุคโบราณเพื่อเปิดภัตตาคารเลย

เขาไม่เคยแม้แต่จะก้าวเท้าออกนอกประตูใหญ่ด้วยซ้ำ

จะไปรู้ได้ยังไงว่ามีเรื่องต้องเสียภาษีกับเขาด้วย

"ไม่ต้องเสีย ไม่ต้องเสียขอรับ"

"หากเถ้าแก่อวี๋สามารถมอบสุราบ่มเก่าแก่ร้อยปีออกมาได้"

"ก็ย่อมเป็นผู้มีคุณูปการใหญ่หลวงต่อราชสำนัก"

"ฝ่าบาททรงร่างราชโองการไว้แล้ว ให้ยกเว้นภาษีทั้งหมดของภัตตาคาร"

"นับแต่นี้ต่อไปการดำเนินกิจการภัตตาคารจะได้รับการยกเว้นภาษีทั้งหมด"

"แน่นอนว่า เรื่องนี้ก็ต้องขอบคุณคำแนะนำของท่านจอหงวนด้วยเช่นกัน"

เฉากงกงหยิบเศษผ้าขี้ริ้วสีเหลืองสว่างม้วนหนึ่งออกมาพลางยิ้มแป้น

ขณะเดียวกันก็ไม่ลืมที่จะยกความดีความชอบให้ท่านจอหงวน

"มีแค่ยกเว้นภาษีแค่นี้เองหรือ"

จะเสียภาษีหรือไม่นั้น ที่จริงอวี๋จื้อไม่ได้สนใจเท่าไรนัก

ของพรรค์นี้เดิมทีก็เป็นหน้าที่ของเขาอยู่แล้ว

แน่นอนว่าถ้าเขารู้จำนวนเงินภาษีที่ต้องจ่ายจริง ๆ

ก็คงไม่คิดเช่นนั้นหรอก

"ย่อมต้องมีอีกแน่นอนขอรับ"

"เงื่อนไขคุยกันได้ คุยกันได้ทั้งนั้นขอรับ"

เฉากงกงชะงักไปชั่วครู่

ก่อนจะกลับมายิ้มแย้มอย่างรวดเร็ว

นั่นมันสุราหมักร้อยปีเชียวนะ

ต่อให้เป็นในวังหลวงก็ใช่ว่าจะหามาได้

ลำพังแค่นโยบายยกเว้นภาษีข้อเดียว ย่อมไม่เพียงพอจริง ๆ นั่นแหละ

อย่างไรเสีย ยุคนี้คนที่เป็นจวี่เหรินก็ได้รับยกเว้นภาษีอยู่แล้ว

ด้วยความสามารถเชิงกวีของอวี๋จื้อ

หากคิดจะสอบขุนนางจริง ๆ นโยบายยกเว้นภาษีนี้คงได้มานานแล้ว

ดังนั้น สิ่งนี้จึงนับเป็นแค่ของแถมเท่านั้น

"อย่างนั้นหรือ"

"จริง ๆ ไม่ปิดบังพวกท่านหรอกนะ"

"ข้าอยากได้คัมภีร์ยุทธ์ที่ร้ายกาจที่สุดในต้าเฉียนสักเล่มหนึ่ง"

"ไม่ทราบว่าจะได้หรือไม่"

เรื่องเงินทองไว้หาทีหลังเมื่อไรก็ได้

แต่ของบางอย่าง ต่อให้มีเงินก็ใช่ว่าจะซื้อหาได้

อย่างเช่นวิทยายุทธ์นี่ไง

คัมภีร์ยุทธ์ธรรมดาทั่วไปตามท้องถนนก็มีขาย

แต่สุดยอดคัมภีร์วิเศษพรรค์นั้น

ตามที่หวังเจิ้นเคยบอกไว้ จะต้องกราบเข้าสำนัก หรือไม่ก็ต้องมีผู้สืบทอดมอบให้เท่านั้น

มิใช่สิ่งที่เงินทองธรรมดาจะซื้อหามาได้

ในเมื่อมีโอกาสดีอยู่ตรงหน้าเช่นนี้

อวี๋จื้อย่อมไม่มีทางปล่อยให้หลุดมือไปเด็ดขาด

คิดดูแล้ว ด้วยอำนาจของทั้งราชสำนัก การจะหาคัมภีร์วิเศษให้เขาสักเล่มคงไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

"ฮ่าๆๆๆ"

"ที่แท้เถ้าแก่อวี๋ก็ชอบฝึกวรยุทธ์นี่เอง"

"เงื่อนไขข้อนี้มิต้องกราบทูลฝ่าบาท ข้าก็รับปากท่านได้แล้ว"

เฉากงกงหัวเราะร่า

"เถ้าแก่อวี๋ ท่านหาคนได้ถูกคนแล้วจริง ๆ"

"วรยุทธ์ของเฉากงกงนับว่าไร้ผู้ต่อกรในใต้หล้า"

"วิชาที่เขาฝึกอยู่นี่แหละคือยอดวิชาอันดับหนึ่งในใต้หล้า"

จ้าวอี้เองก็เอ่ยอธิบายด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

"อันดับหนึ่งในใต้หล้าหรือ"

"ที่กงกงฝึกคงไม่ใช่ 'คัมภีร์ทานตะวัน' หรอกนะ"

อวี๋จื้อเบิกตากว้าง

อย่านะโว้ย!

เขาไม่อยากกลายเป็นขันที!

ยังดีที่นิยายก็ยังคงเป็นแค่นิยาย

"'คัมภีร์ทานตะวัน' อะไรกัน"

"ที่ข้าฝึกคือ 'เคล็ดวิชาอมตะ' ต่างหาก!"

"'เคล็ดวิชาอมตะ' ฝึกปราณแท้หุนหยวนอมตะ"

"หากยังครองพรหมจรรย์จะฝึกได้ผลดียิ่งขึ้นนะ!"

"แน่นอนว่า ถึงไม่บริสุทธิ์ก็ฝึกได้เช่นกัน"

"เพียงแต่ความเร็วจะช้ากว่าสักหน่อย"

"อานุภาพด้อยลงเล็กน้อย"

"หากเถ้าแก่อวี๋ต้องการ"

"ข้าสามารถมอบคัมภีร์ให้ท่านได้เดี๋ยวนี้เลย"

เฉากงกงล้วงเข้าไปในอกเสื้อส่งเดช แล้วก็หยิบหนังสือที่ปกถูกฉีกหายไปเล่มหนึ่งออกมาได้จริง ๆ

"เดี๋ยวก่อน คัมภีร์ยุทธ์นี่ท่านพกติดตัวด้วยเรอะ"

"แล้วหน้าปกนี่มันยังไงกันแน่"

อวี๋จื้อพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

นี่มันเศษขยะอะไรกันวะเนี่ย

คงไม่ใช่ของโหลตามข้างทาง

เอามาต้มตุ๋นเขาหรอกนะ

"ขออภัยด้วย พอดีตอนเข้าสุขากระดาษมันหมด"

"แต่เถ้าแก่อวี๋วางใจได้ เนื้อหาข้างในยังอยู่ครบถ้วนแน่นอน"

เฉากงกงหัวเราะแห้ง ๆ อย่างเขินอาย

"เอ่อ... ก็ได้"

"เช่นนั้นข้าจะยอมตกลงแบบฝืนใจหน่อยแล้วกัน!"

"แต่ข้ายังต้องขอย้ำอีกรอบนะ"

"สุราของข้านี่มันเป็นสุราปลอม"

"สุราปลอม เข้าใจไหม"

อวี๋จื้อรับคัมภีร์มาพลางย้ำอย่างจนปัญญาอีกครั้ง

พับผ่าสิ ยุคนี้

พูดความจริงแล้วไม่มีใครเชื่อเลยโว้ย!

"เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้วขอรับ!"

เฉากงกงกับจ้าวอี้พยักหน้ารัวเป็นระลอก