ตอนที่ 77 แอบซ่อนบุญคุณอันยิ่งใหญ่

สุราปลอมสุราจริงอะไรกัน

ใครจะไปเชื่อ!

มันก็แค่ข้ออ้างของอวี๋จื้อเท่านั้นแหละ

พวกเขาได้ยินหวังเจิ้นบอกมาตั้งนานแล้ว

ว่าสุราที่อวี๋จื้อมอบให้นั้นเลิศรสเป็นหนึ่งไม่มีสองในใต้หล้า

จะเปรียบเป็นน้ำทิพย์ชโลมใจจากสรวงสวรรค์ก็ไม่เกินจริงเลยสักนิด

หากสุราเช่นนี้ยังเป็นสุราปลอม

ใต้หล้านี้จะยังมีสุราใดเป็นของจริงอยู่อีกหรือ

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ทุกท่านก็เชิญกลับไปเถิด"

"สุราบ่มร้อยปีข้ายังต้องขอเวลาตระเตรียมเสียหน่อย"

ของที่ใช้ทำเหล้าปลอมคราวก่อนเขาโยนทิ้งไปหมดแล้ว

ถ้าอยากได้เหล้าบ่มร้อยปี

ก็คงต้องกลับไปซื้อกับร้านเดิมอีกสินะ

เชี่ยเอ๊ย!

ดันเป็นจริงตามที่แอดมินร้านนั้นบอกเป๊ะเลย

ยินดีต้อนรับในโอกาสถัดไปนะคะ!

ยิ่งคิดยิ่งแค้นว่ะ!

หรือจะเปลี่ยนไปซื้อร้านอื่นดี

"อ้าว ทำไมเจ้ายังอยู่อีกเนี่ย"

อวี๋จื้อคิดไปคิดมา

จู่ๆ ก็รู้สึกทะแม่งๆ

ไหงข้างตัวยังมีคนตามมาอยู่อีกคนวะเนี่ย

"เอ่อ คือว่า... แหะๆๆ... แหะๆๆ..."

"อุตส่าห์มาถึงนี่ทั้งที"

"ท่านว่า ข้าไม่ควรดื่มสุราสักหน่อยค่อยไปหรือ"

หวังเจิ้นหัวเราะพลางยิ้มประจบประแจงเต็มหน้า

"อืม... มันก็ได้อยู่หรอก"

"ข้าถามเจ้าหน่อย ตอนโอนกรรมสิทธิ์คราวก่อน เจ้าจัดการเรื่องทะเบียนราษฎร์ให้ข้าไปด้วยใช่ไหม"

เดิมทีอวี๋จื้อไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้เลย

แต่พอวันนี้พวกจ้าวอี้เอ่ยถึงเรื่องจ่ายภาษีขึ้นมา

ถึงเพิ่งจะนึกออก

การโอนกรรมสิทธิ์เนี่ย มันก็ต้องมีทะเบียนราษฎร์ถึงจะโอนได้สิฟะ!

ตัวเขามาที่นี่โดยไม่มีตัวตนหรือสถานะอะไรเลยสักนิด

แต่กลับโอนอสังหาริมทรัพย์ทั้งหมดมาเป็นชื่อเขาได้หน้าตาเฉย

บอกได้คำเดียวว่า มีคนช่วยทำตัวตนปลอมให้เขาชัวร์

ส่วนคนคนนั้นจะเป็นใครน่ะเหรอ

เดาง่ายจะตาย

นอกจากหวังเจิ้นแล้ว ก็ไม่มีทางเป็นคนอื่นไปได้

"โธ่ เรื่องนี้นี่เอง"

"มันก็แค่เรื่องที่ทำติดมือไปด้วยไม่ใช่หรือ"

หวังเจิ้นยิ้มกระหยิ่มอย่างภูมิใจเล็กน้อย

ตอนที่ขอมาม่าในตอนนั้น

เขาไม่ได้ให้บุญคุณก้อนใหญ่ไปอย่างเดียว

แต่ยังแอบซ่อนไว้อีกชั้นหนึ่งด้วย

เรื่องบางเรื่อง

ต้องรอให้เจ้าตัวค้นพบด้วยตัวเอง

ถึงจะยิ่งดูมีค่ายิ่งขึ้น

"เอาเถอะ บุญคุณนี้ข้ารับไว้แล้ว"

"เจ้าทำถึงขนาดนี้ ข้าก็ชักจะเกรงใจ ไม่กล้าเอาสุราปลอมให้เจ้าดื่มแล้วสิ"

"ช่างเถอะๆ"

"คราวนี้ยอมเลือดซิบหน่อยแล้วกัน"

"เจ้ารออยู่ตรงนี้แป๊บหนึ่ง"

"ข้าจะออกไปหาเหล้าดีๆ มาให้"

"คราวนี้ ข้าจะทำให้เจ้ารู้แจ้งเห็นจริงให้ได้"

"ว่าอะไรคือสุราแท้ของจริง!!!"

จะบอกว่าไม่ซึ้งใจก็คงโกหก

บุญคุณที่หวังเจิ้นมอบให้คราวนี้มันใหญ่หลวงจริงๆ

ทั้งยกกิจการทั้งถนนให้

ทั้งแอบสร้างตัวตนในยุคโบราณให้เขาแบบเงียบกริบ

ถ้าไม่ใช่เพราะพวกจ้าวอี้แวะมาคราวนี้

เขาก็ยังไม่ทันเฉลียวใจด้วยซ้ำ!

การจะเสกตัวตนขึ้นมาดื้อๆ แบบนี้ ต้องใช้ทั้งเงินและเส้นสายบุญคุณ

ไม่ได้ถูกไปกว่าการซื้อถนนทั้งสายเลยนะเว้ย!

พอนึกแบบนี้

อวี๋จื้อก็ชักจะทำใจให้หมอนี่กินเหล้าปลอมไม่ลงแล้ว

ยังไงในบัญชีธนาคารก็ยังมีเงินเหลืออยู่ตั้งหลายล้าน!

วันนี้ถือซะว่ายอมกระเป๋าฉีกสักมื้อ

อวี๋จื้อเลยตรงดิ่งไปซูเปอร์มาร์เก็ต

แล้วเลือกเหล้าที่แพงที่สุดมาขวดหนึ่ง

"มา ชิมดูสิ!"

"จะให้เจ้า..."

"...ได้รู้แจ้งเห็นจริง ว่าอะไรถึงจะเรียกว่ายอดสุราของแท้!"

อวี๋จื้อวางเหล้าที่เพิ่งซื้อมาลงตรงหน้าจ้าวอี้ดัง "ปึง"

อย่าเห็นว่าท่าทางภายนอกของเขาดูใจป้ำเชียว

เพราะในใจนี่เลือดซิบๆ เลย

นี่มันเหมาไถบ่มเก่าเก็บเชียวนะเว้ย

เสียเงินไปตั้งหลายพันหยวนเชียวนะ!

ถ้าไม่ใช่เพราะบุญคุณที่หวังเจิ้นให้มันก้อนโตเกินไป

อวี๋จื้อไม่มีทางยอมควักเงินก้อนนี้เด็ดขาด

"นี่คือสิ่งใดหรือ"

หวังเจิ้นถามอย่างงุนงง

"นี่น่ะคือสุราดีของแท้เลย"

"มา ลองชิมดู"

อวี๋จื้อรินให้หวังเจิ้นอย่างกระตือรือร้นหนึ่งจอก

ทันทีที่เปิดฝาขวดออก

กลิ่นหอมของสุราก็ลอยฟุ้งออกมา

อวี๋จื้อสูดดมอย่างพึงพอใจ

สมแล้วที่เป็นเหมาไถขวดละหลายพันที่เขายอมควักกระเป๋าซื้อมา

กลิ่นมันหอมกว่าไอ้เหล้าปลอมไหละไม่กี่ร้อยนั่นเยอะ

"อืม!"

"หอม!"

"รสชาตินี้แหละ!"

หวังเจิ้นเองก็เผยสีหน้าพึงพอใจออกมาเช่นกัน

"หอมใช่ไหมล่ะ"

"เทียบกับคราวก่อนแล้ว"

"หอมกว่า ละมุนกว่าเห็นๆ ใช่ไหม"

อวี๋จื้อเอ่ยอย่างกระหยิ่มใจ

"คราวก่อนหรือ"

"นี่มันก็ชนิดเดียวกันกับคราวก่อนไม่ใช่หรือ"

หวังเจิ้นดมกลิ่นสุราพลางเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ

"จะเป็นไปได้ยังไง!"

"กลิ่นสุรานี้ต่างกันลิบลับเลยนะ!"

"เจ้าลองดมดูดีๆ อีกทีซิ"

"ถึงได้บอกไงว่าเจ้าไม่เคยกินของดีกับเขาหรอก"

"สุราจริงสุราปลอมยังแยกไม่ออกเลย"

"ชาตินี้ก็คงได้แค่นี้แหละ"

อวี๋จื้อโบกมืออย่างหมดคำจะพูด

เหล้าเหมาไถขวดละตั้งหลายพัน จะไปมีรสชาติเดียวกับเหล้าปลอมได้ยังไง

"เดี๋ยวๆๆ คราวก่อนข้าเมาเพราะคอพับเอง อันนี้ข้ายอมรับ"

"แต่เจ้าจะมาดูถูกจมูกของข้าไม่ได้นะ"

"จมูกข้าน่ะ ไวกว่าจมูกหมาเสียอีก"

"เป็นสุราชนิดเดียวกันหรือไม่ มีหรือข้าจะดมไม่ออก"

หวังเจิ้นเอ่ยอย่างไม่ค่อยยอมรับ

คราวก่อนเขาก็แค่เผลอไปนิด ไม่ได้ใช้กำลังภายในขับฤทธิ์สุราออกมา

ไม่อย่างนั้นละก็ เขายังดื่มต่อได้อีกสบาย!

"เอาละๆๆ ไม่เถียงกับเจ้าแล้วก็ได้"

"เจ้าลองดื่มดูก่อน ดื่มแล้วเดี๋ยวก็รู้เอง!"

อวี๋จื้อโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ

ยุคนี้เหล้าปลอมก็คือเหล้าปลอม

ไม่มีทางเหมือนเหล้าจริงไปได้ตลอดกาล

นี่มันเหล้าชั้นดีราคาหลักพันที่หมักจากธัญพืชแท้ๆ เชียวนะ

กลิ่นแบบนี้ จะเอาไปเปรียบกับสารสังเคราะห์น้ำมันหอมทางอุตสาหกรรมพรรค์นั้นได้ยังไง

"ดื่มสิ ไม่ดื่มได้ยังไง!"

"ถ้าเจ้าไม่ให้ข้าดื่ม ข้าไม่ยอมจริงๆ ด้วย!"

"ซี๊ด~~~"

"แจ๊บๆๆ"

"สุราดี!"

หวังเจิ้นจิบสุราเข้าไปคำหนึ่งอย่างสบายอารมณ์

น้ำสุราดุจหยกขาวไหลลงคอ

รสชาติช่างยอดเยี่ยมเหลือเกิน

สีหน้าบ่งบอกถึงความฟินสุดขีด

"เป็นไง"

"ดื่มแล้วรสชาติต่างจากคราวก่อนใช่ไหม"

อวี๋จื้อกระหยิ่มใจเล็กน้อย

ต้องเปิดโลกให้คนโบราณตกตะลึงกันเสียหน่อย

"เหมือนกันเลยนี่!"

"ก็รสชาติเดียวกันชัดๆ"

"เถ้าแก่อวี๋ วันนี้ท่านเป็นอะไรไปหรือ ทำไมดูแปลกๆ"

หวังเจิ้นกะพริบตาแป๋วไร้เดียงสามองอวี๋จื้อ

"ลิ้นเจ้ามีปัญหาแล้วมั้ง!"

"เจ้ารอเดี๋ยว!"

อวี๋จื้อถึงกับพูดไม่ออก

เขาวิ่งตึงตังลงไปชั้นล่าง

ตักเอาชามหนึ่งขึ้นมาจากโอ่ง

ซึ่งเป็นน้ำเปล่าผสมเหล้า

"ตอนนี้สุราสองแบบวางอยู่ตรงหน้าเจ้าแล้ว"

"เจ้าลองชิมดูดีๆ อีกทีซิ!"

"ตกลงว่ามันเหมือนกันหรือไม่เหมือนกัน!!!"

อวี๋จื้อกระแทกชามลงบนโต๊ะเสียงดังปัง

น้ำสุรากระฉอกตามแรงสะเทือนของชาม

หกกระเซ็นออกมา

"ไอ้หยา อย่าให้เสียของสิ อย่าให้เสียของ!"

หวังเจิ้นมองสุราขาวที่หกเลอะเทอะด้วยความปวดใจ

นั่นมันสุราบ่มห้าสิบปีเชียวนะ!

จะมาทำทิ้งทำขว้างแบบนี้ได้ยังไงกัน

"เสียของอะไรกัน รีบดื่มเร็วเข้า

ถ้าเป็นเหมาไถขวดละเป็นพันหยวนนั่นก็ว่าไปอย่าง

อวี๋จื้อคงทำใจเททิ้งแบบนั้นไม่ลงจริงๆ

แต่ไอ้เหล้าปลอมราคาแค่สามร้อยกว่าหยวน ได้ตั้งหกร้อยกิโลกรัมนี่สิ

มีอะไรให้ต้องเสียดายกัน

การไม่เททิ้งให้หมด

ก็นับว่าเขาเป็นคนประหยัดมัธยัสถ์มากแล้ว

"ได้ๆๆ"

"ดื่ม ข้าดื่มแล้ว!!!"

"อันนี้รสชาติดี!"

"อันนี้ก็รสชาติดีเหมือนกัน"

"อร่อยทั้งคู่เลย อร่อยทั้งคู่!"

มีความสุขชนิดหนึ่งที่เรียกว่าการถูกบังคับให้ดื่มสุราเลิศรส

หวังเจิ้นจิบซ้ายที จิบขวาที

ดื่มอย่างเพลิดเพลินเจริญใจสุดๆ!

ในใจนี่ฟินจนบรรยายไม่ถูก!

ถ้ามีเรื่องดีๆ แบบนี้ทุกวันก็คงดี

"ใครใช้ให้เจ้าชมกัน"

"ข้าถามเจ้าว่า เหล้าสองถ้วยนี้มันต่างกันหรือไม่!"

อวี๋จื้อที่ยืนอยู่ข้างๆ แทบจะกลอกตาขึ้นไปบนฟ้า

สั่งให้จับผิดความต่างแท้ๆ!

ไอ้หมอนี่กลับก้มหน้าก้มตากระดกเอาๆ ไม่สนใจอะไรเลย

"เหมือนกันนะ!"

"มันจะต่างกันตรงไหนได้?"

"ก็รสชาตินี้ไม่ใช่หรือไง?"

"แต่ว่านะเถ้าแก่ เหล้านี้ดูเหมือนจะไม่ค่อยเหมือนกับที่ดื่มเมื่อสองสามวันก่อนเท่าไหร่"

"ท่านใส่ของอะไรลงไปหรือเปล่า!"

หวังเจิ้นถือถ้วยที่อวี๋จื้อเพิ่งยกมาเสิร์ฟแล้วพูดขึ้น