ตอนที่ 78 เหล้านี่ก็ไม่เห็นจะต่างกันตรงไหนเลย

"เอ่อ... เหมือนจะเติมน้ำไปหน่อย"

อวี๋จื้อรู้สึกกระอักกระอ่วนใจเล็กน้อย

เขาแค่แบ่งจากโอ่งเดียวออกเป็นสามโอ่งเท่านั้นเอง

รสเหล้าจะจืดลงก็เป็นเรื่องธรรมดา

"แต่จะว่าไปมันกลับอร่อยขึ้นนะ!"

หวังเจิ้นเขย่าจอกเหล้าไปมา พลางเอ่ยอย่างเคลิบเคลิ้ม

คราวก่อนเหล้าแรงเกินไป

จอกเดียวเขาก็คอพับแล้ว

แบบนี้สิถึงจะเหมาะกับเขา

"เดี๋ยวสิ ใครถามเจ้าเรื่องนี้กัน!"

"ข้าหมายถึงสองชามนี้"

"เจ้าไม่รู้สึกเลยหรือว่าเหล้าวันนี้อร่อยกว่าน่ะ?"

อวี๋จื้อแทบจะหมดแรงแซะแล้ว

"รู้สึกสิ!"

"เมื่อครู่ข้าก็บอกไปแล้วไม่ใช่หรือ?"

"เหล้านี้อร่อยกว่าคราวก่อนตั้งเยอะ"

หวังเจิ้นชูชามเหล้าขึ้น

สิ่งที่อยู่ในนั้นคือน้ำผสมเหล้าของอวี๋จื้อ

"โธ่เอ๊ย ใครถามเจ้าเรื่องนี้กันเล่า"

"ข้าหมายถึง... ช่างเถอะ"

"ในสามชามนี้เจ้าชอบอันไหนที่สุด!"

อวี๋จื้อรู้สึกเหมือนสมองตัวเองจะโดนหวังเจิ้นปั่นจนเละไปหมดแล้ว

"ก็ต้องเป็นชามที่เพิ่งยกมานี่สิ!"

"รสชาตินี่ฟินสุดๆ ไปเลย"

"อีกสองชามก็ใช่ว่าไม่ดีนะ"

"เพียงแต่มันแรงเกินไป"

"ส่วนตัวข้าน่ะไม่ค่อยชินเท่าไร"

หวังเจิ้นจิบเหล้าในชามใหญ่อีกคำอย่างเพลิดเพลิน

เหล้านี้แหละดีจริง

ดื่มได้หลายชามหน่อย

"เป็นไปได้ยังไง?"

"นี่เจ้าไม่รู้สึกเลยหรือว่าเหล้าพวกนี้มีตรงไหนที่ต่างกันบ้างน่ะ?"

อวี๋จื้อจนปัญญาจริงๆ แล้ว

เจ้าหมอนี่ทำไมพูดไม่รู้เรื่องแบบนี้นะ!

เหล้าเหมาไถขวดละหลายพันหยวนสู้เหล้าปลอมไม่ได้เนี่ยนะ!

แถมยังสู้เหล้าปลอมผสมน้ำไม่ได้อีก!

แม่งจะหลุดโลกเกินไปแล้วโว้ย!

"ข้าจะไม่เข้าใจได้ยังไง"

"เถ้าแก่อวี๋ ความหมายของท่านข้าเข้าใจตั้งนานแล้วนะ"

"ข้าบอกท่านไปตั้งกี่รอบแล้ว"

"เหล้านี่มันเหมือนกัน เหมือนกัน มันก็คือเหมือนกันเป๊ะเลย"

"ข้าเป็นคนดื่มเหล้ามีหรือจะแยกไม่ออก?"

"พวกมันเป็นของอย่างเดียวกันชัดๆ!"

"กรรมวิธีหมักบ่มก็ไม่ต่างกันสักนิด!"

"เถ้าแก่อวี๋ ท่านคงไม่ได้กำลังทดสอบข้าอยู่หรอกนะ?"

"ถ้าไม่เชื่อ ท่านลองชิมดูเองสิ"

"หรือว่าท่านยกเหล้ามาผิด!"

"ยังไงเสียที่ดื่มมาหลายวันนี้ ข้าก็รู้สึกว่าเนื้อแท้มันไม่ได้ต่างกันสักเท่าไรเลย"

หวังเจิ้นเองก็จนใจเช่นกัน

คนคนนี้ทำไมพูดเท่าไรก็ไม่ฟังนะ!

บอกว่าเหมือนกัน มันก็คือเหมือนกันสิ

ยังจะมาถามซ้ำๆ ซากๆ อยู่ได้

น่ารำคาญชะมัด

ขัดจังหวะการเสพสุขกับสุราเลิศรสหมด

"ชิมก็ชิมสิ"

"ข้าไม่เชื่อหรอก"

"ต้องเป็นต่อมรับรสของเจ้าที่มีปัญหาแน่ๆ"

ปกติอวี๋จื้อไม่ชอบดื่มเหล้า

รู้สึกว่ามันขมๆ

ไม่อร่อยเลย

สู้รสชาติน้ำอัดลมของเขาไม่ได้เลยสักนิด

แต่ถ้าแค่ชิมนิดหน่อยก็ยังพอไหว

อวี๋จื้อยกชามเหล้าขึ้นมา จิบน้ำผสมเหล้าปลอมไปหนึ่งคำก่อน

เป็นไปตามคาด ของปลอมก็คือของปลอม

กลิ่นแอลกอฮอล์อุตสาหกรรมเกรดต่ำหึ่งขึ้นมาทันที

ถ้าจะดื่มเหล้า มันก็ต้องเหมาไถขวดละหลายพันของเขาสิ!

อวี๋จื้อบ้วนเหล้าในปากทิ้ง

แล้วเอาน้ำเปล่าจริง ๆ มาบ้วนปาก

ทำเอาหวังเจิ้นมองด้วยสีหน้าปวดใจสุดๆ

นี่มันสิ้นเปลืองของดีชัดๆ!

ไม่ชอบดื่มก็อย่าดื่มสิ!

ยกให้เขายังดีเสียกว่า!

อวี๋จื้อไม่มีอารมณ์ไปสนใจความคิดในใจของหวังเจิ้นหรอก

ตอนนี้เขากำลังประคองขวดเหมาไถราวกับกำลังประกอบพิธีแสวงบุญ

มองดูน้ำสุราใสแจ๋วค่อยๆ รินไหลลงสู่จอก

แล้วจิบค่อยๆ ไปหนึ่งคำเบาๆ

อื้มมมมมมม

อวี๋จื้อนิ่งเงียบไป

เหมือน...จะไม่ค่อยต่างกันเท่าไรเลยแฮะ

ไม่สิ เมื่อกี้ต้องเป็นภาพลวงตาแน่ๆ!!!

ต้องชิมอีกที!

อวี๋จื้อเอาน้ำเปล่ามาบ้วนปากซ้ำๆ ติดกันหลายรอบอย่างเอาเป็นเอาตาย

จนกระทั่งแน่ใจว่าในปากไม่มีกลิ่นเหล้าหลงเหลืออยู่แม้แต่น้อย

ถึงได้ค่อยๆ จิบเข้าไปอีกคำอย่างระมัดระวัง

แค่คำนี้นี่แหละ ทำเอาเขาเงียบกริบไปทันที

จิตวิญญาณแห่งมรรคแตกสลายยับเยินเลยโว้ย!

รสชาติเหมือนกันเป๊ะ!

กลิ่นสารเคมีอุตสาหกรรมเหมือนกันไม่มีผิดเพี้ยน!

เชี่ยเอ๊ย!

นี่เขาคงไม่ได้เสียเงินหลายพันไปซื้อเหล้าปลอมมาจริงๆ หรอกนะ

"เจ้า!"

"ออกไปเลย!"

อวี๋จื้อผลักหวังเจิ้นออกไปนอกประตู แล้วปิดประตูกลอนภัตตาคารทันที

จากนั้นเขาก็ถือขวดเหมาไถเดินออกจากบ้านไป

ทิ้งให้หวังเจิ้นยืนอึ้งกิมกี่หน้าเอ๋ออยู่หน้าประตูภัตตาคารคนเดียว

สายลมอ่อนพัดผ่าน ทิ้งไว้เพียงความเวิ้งว้างเคว้งคว้าง

เฮ้ย!

เอาเหล้าให้ข้าก่อนสิ!

ข้ายังดื่มไม่หมดเลยนะ!

หวังเจิ้นผู้ยังไม่ยอมตัดใจยืนรอให้เปิดประตูอยู่หน้าภัตตาคาร

แต่น่าเสียดาย

ประตูภัตตาคารที่ปิดลงครานี้

กลับปิดสนิทไปนานกว่าครึ่งเดือนเต็มๆ

ทำเอาทุกคนต่างพากันคาดเดาไปต่างๆ นานาว่าอวี๋จื้อเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือไม่

แม้แต่จ้าวอี้ที่อยู่ไกลถึงเมืองหลวงยังเกือบจะคิดว่าเขาหอบเงินหนีไปแล้ว

ทุกคนขบคิดจนหัวแทบแตกก็ยังคิดไม่ตก

ว่าอวี๋จื้อที่หายตัวไปครึ่งเดือนเต็มๆ นั้น แอบไปทำอะไรมากันแน่!

---------

ร้านรับตรวจเหล้าเหมาไถมืออาชีพ

"เป็นไงบ้างครับ"

อวี๋จื้อจ้องมองเถ้าแก่ด้วยสายตาเปี่ยมความหวัง

"ปลอม!"

เถ้าแก่ถือแว่นขยาย ส่องขวดเหมาไถซ้ำไปซ้ำมาอย่างละเอียด

ก่อนจะเอ่ยปากฟันธง

"ไม่น่าใช่นะครับ"

"ผมเสียเงินซื้อมาตั้งหลายพันหยวนเลยนะ!"

"ลองดูใหม่อีกทีดีไหมครับ"

หินก้อนใหญ่ในใจอวี๋จื้อร่วงกระแทกพื้นดังตึงจนได้

"ไม่ต้องดูแล้ว"

"ปลอมแท้ๆ แน่นอน"

"เพียงแต่ว่า ตัวขวดน่ะเป็นของจริง"

"ถือเป็นงานก๊อปเกรดพรีเมียมเลยล่ะ"

"ขวดแท้เหล้าปลอม!"

"ขวดน่ะออกมาจากโรงงานจริง แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีพิรุธ"

"จุดที่เจอบ่อยที่สุดก็คือปากขวด"

"คุณดูสิ เหมาไถของแท้ รอยซีลปากขวดจะประณีตมาก"

"ริบบิ้นตรงนี้หมุนตามฝาได้ แต่ของปลอมทำไม่ได้"

"แล้วก็ตรงนี้ ส่วนเว้าส่วนโค้ง..."

"ยังมีอีก..."

เถ้าแก่ร้านตรวจของถึงขั้นหยิบเหมาไถของแท้ออกมาขวดหนึ่ง เพื่อสาธิตให้อวี๋จื้อดู

พอเขาเอามาเทียบให้เห็นจะๆ

จริงหรือปลอมก็กระจ่างชัดในพริบตา

"พ่อค้าหน้าเลือดเอ๊ย!"

"ผมจะไปคิดบัญชีกับพวกมัน!"

อวี๋จื้อคว้าขวดเหล้าเตรียมจะพุ่งออกจากร้านอย่างเกรี้ยวกราด

"ฉันแนะนำว่าอย่าเหนื่อยเปล่าเลย!"

เสียงเนิบๆ ของเถ้าแก่ร้านรับตรวจของดังขึ้นจากด้านหลัง

"ทำไมล่ะครับ"

อวี๋จื้อหันขวับกลับมาอย่างมึนงง

"คุณจะพิสูจน์ยังไงว่าของชิ้นนี้ซื้อมาจากที่นั่น"

เห็นได้ชัดว่าเถ้าแก่ร้านตรวจของเจอเรื่องแบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วน

"ผมมีใบเสร็จกับหลักฐานการซื้อของอยู่นะครับ!"

อวี๋จื้อตอบอย่างมั่นใจ

"เหอะ!"

"ยังอ่อนหัดนัก!"

"งั้นฉันถามคุณหน่อย คุณจะพิสูจน์ยังไงว่าเหล้าขวดนี้คือขวดเดียวกับที่คุณซื้อมา"

"แล้วต่อให้เป็นขวดที่คุณซื้อมาจริง คุณจะพิสูจน์ยังไงว่าน้ำเหล้าข้างในเป็นเหล้าเดิมจากตอนนั้น"

เถ้าแก่ร้านรับตรวจของใช้คำพูดไม่กี่ประโยคก็ทำลายความไร้เดียงสาของอวี๋จื้อจนแหลกละเอียด

"แล้วผมต้องทำยังไงล่ะครับเนี่ย"

อวี๋จื้อกัดฟันกรอด

ยุคนี้สมัยนี้ทำไมถึงมีแต่พ่อค้าหน้าเลือดเต็มไปหมด!

ไม่สัญญากลวงๆ ว่าเจอปลอมจ่ายสิบเท่า

ก็หลอกขายเหล้าปลอมหน้าด้านๆ!

คนแถวนี้จะอยู่ร่วมกันดีๆ ไม่ได้เลยรึไง

"จะทำยังไงได้อีกล่ะ"

"ก็ถือว่าฟาดเคราะห์ไปสิ!"

"พ่อหนุ่มเอ๋ย แกสู้พวกนั้นไม่ไหวหรอก"

เถ้าแก่ร้านตรวจของเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี

"มันก็ไม่แน่เสมอไปหรอกครับ"

"เถ้าแก่ อยากหารายได้พิเศษไหมครับ"

------

โซนจำหน่ายสุราและบุหรี่ในซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง

"โอ้โห วันนี้เหล้าขายดีจังเลยนะ"

"เพิ่งจะผ่านไปครึ่งเช้าเอง ขายได้ตั้งเยอะขนาดนี้แล้ว!"

"ปกติหลายวันยังขายไม่ออกสักขวดไม่ใช่เหรอ"

"เดือนนี้รายได้คงพุ่งขึ้นหลายเท่าเลยสิเนี่ย"

พนักงานโซนนมผงที่อยู่ข้างๆ มองพนักงานที่กำลังง่วนกับการเติมของด้วยความอิจฉาเล็กน้อย

คนทำงานขายอย่างพวกเธอ ขายของได้ย่อมมีค่าคอมมิชชัน

นี่เป็นวิธีจูงใจให้พนักงานกระตือรือร้นในการต้อนรับลูกค้า

"แหม เงินเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้นแหละ!"

"ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าวันนี้เป็นอะไรกันไปหมด"

"มีคนแห่มาซื้อเหล้ากันเพียบเลย"

"แถมที่ซื้อไปก็เป็นเหล้าเกรดพรีเมียมทั้งนั้น"

"เนี่ย ฉันก็กำลังติดต่อผู้จัดการให้สั่งของมาเติมอยู่เลย!"

"เธอก็อย่ามาถ่อมตัวหน่อยเลยน่า"

"เมื่อก่อนนมผงของเธอก็ขายดีฟันกำไรไปตั้งเท่าไหร่แล้วไม่ใช่เหรอ"

พนักงานดูแลแผนกเหล้าเอ่ยตอบด้วยสีหน้าตื่นเต้นเช่นกัน

ได้เงินนี่นา!

ใครบ้างจะไม่ตื่นเต้นล่ะจริงไหม