ตอนที่ 56 เพื่อนเก่าผู้ตกตะลึง

ซุนถิงถิงเองก็ตกตะลึงจนแทบพูดไม่ออกเช่นกัน

โครงการตงซานซู่!

ที่นี่คือย่านที่ได้ชื่อว่าเป็นแหล่งรวมตัวของเหล่ามหาเศรษฐีหมื่นล้านเชียวนะ

แล้ววิลล่าที่เจียงหยวนพาเธอมา กลับเป็นวิลล่าในโซนใจกลางที่สุด ซึ่งมีมูลค่าสูงกว่าหลังอื่นๆ โดยรอบอย่างลิบลับ

"เจียงหยวน ที่นี่... เป็นบ้านของนายจริงๆ เหรอ" ซุนถิงถิงกลืนน้ำลายลงคอ รู้สึกเหลือเชื่อเป็นที่สุด

เธอไม่อยากจะเชื่อสายตากับทุกสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าเลยจริงๆ

เรื่องที่ตอนนี้เจียงหยวนมีเงินและมีเส้นสาย เธอก็พอรู้อยู่หรอก

แต่ยังไงเธอก็ไม่สามารถเอาเจียงหยวนที่เป็นคนหนุ่มวัยยี่สิบต้นๆ ไปเชื่อมโยงกับคำว่ามหาเศรษฐีหมื่นล้านได้ลงคอ

"อืม นี่บ้านผมเอง" เจียงหยวนพยักหน้าเรียบๆ

เขาจูงมือซุนถิงถิงอย่างเป็นธรรมชาติ พาเธอเดินเข้าไปด้านในเขตวิลล่าของตัวเอง

ส่วนบรรดาเพื่อนเก่าทั้งหลายต่างก็เดินตามหลังมาด้วยความรู้สึกตกตะลึงจนล้นหัว

พอเพิ่งก้าวเข้ามา ก็เจอกับสวนดอกไม้ขนาดใหญ่โต รอบด้านเต็มไปด้วยเหล่าสาวใช้หน้าตาสะสวยกำลังช่วยกันตัดแต่งพุ่มไม้

เมื่อพวกเธอเห็นเจียงหยวนเดินเข้ามา ต่างก็เงยหน้าขึ้นพร้อมกับยิ้มแย้มทักทาย

"สวัสดีค่ะประธานเจียง"

"สวัสดีค่ะประธานเจียง"

เจียงหยวนยิ้มรับแล้วเอ่ยทักทายตอบ

ทำเอาพวกเพื่อนเก่าที่เดินตามหลังมาถึงกับอ้าปากค้าง

"นี่กูฝันไปหรือเปล่าวะเนี่ย ที่นี่มันจะกว้างเกินไปแล้ว แถมสวนดอกไม้นี่ยังสวยโคตรๆ อีก"

"สวนดอกไม้สวยมันจะไปนับเป็นอะไร แกไม่เห็นสาวใช้พวกนั้นเหรอ ไม่ใช่แค่ทำงานคล่องแคล่วอย่างเดียวนะ แต่ละคนยังสวยหยาดเยิ้มอีกต่างหาก หน้าตาแต่ละคนนี่ระดับดาวโรงเรียนชัดๆ เผลอๆ จะเป็นรองแค่ซุนถิงถิงคนเดียวด้วยซ้ำ"

"คุณพระช่วย สาวใช้สวยๆ แถมเก่งขนาดนี้ตั้งเยอะแยะ แค่จ่ายเงินเดือนเดือนเดียวต้องหมดเงินเท่าไหร่กันวะเนี่ย ค่าใช้จ่ายมันจะน่ากลัวเกินไปแล้ว"

"ความจนมันจำกัดจินตนาการของกูจริงๆ ความสุขสบายของคนรวยเนี่ย กูคิดไม่ถึงเลยพับผ่าสิ"

"เชี่ยเอ๊ย ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่มันฮ่องเต้ยุคโบราณชัดๆ สุขอุราเคล้านารีสุดๆ ฟินเกินไปแล้วโว้ย"

"มิน่าล่ะเจียงหยวนถึงดูนิ่งขนาดนั้น ถ้าทุกวันกูมีสาวสวยขนาดนี้คอยอยู่ข้างกาย เจอสาวสวยที่ไหนกูก็คงทำหน้านิ่งเหมือนกันแหละวะ"

แต่ทว่าทั้งหมดนี้ มันเพิ่งจะเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น

หลังจากทุกคนเดินผ่านสวนดอกไม้ขนาดย่อมมาแล้ว เจียงหยวนก็พาพวกเขามายังจุดที่เหมาะกับการทำบาร์บีคิวกลางแจ้งเป็นอย่างยิ่ง

แค่เงยหน้าขึ้นมอง ในระยะสายตาก็จะเห็นบ่อน้ำเทียมขนาดเล็กที่ถูกจัดวางไว้อย่างประณีต ไม่เพียงแต่ตกปลาได้เท่านั้น แต่วิวทิวทัศน์ยังงดงามจับใจเป็นที่สุด

การได้นั่งกินข้าวในสถานที่แบบนี้ มันช่างทำให้รู้สึกสดชื่นผ่อนคลายเหลือเกิน

เจียงหยวนสั่งให้คนยกโต๊ะอาหารและเก้าอี้ไม้พะยูงออกมาราวๆ สิบกว่าตัว พร้อมกับเอ่ยชวนให้เพื่อนๆ ทยอยกันนั่งลง

จากนั้นเขาก็ให้คนเตรียมเตาย่าง ตะแกรง รวมถึงไวน์แดงและเนื้อวัวชั้นดีที่เก็บสะสมไว้ ตั้งใจจะจัดปาร์ตี้บาร์บีคิวกลางแจ้งขึ้นมาสักมื้อ

เหล่ายอดเชฟสาวสวยต่างก็สวมผ้ากันเปื้อน เริ่มลงมือปรุงอาหารให้กับทุกคน

เซียวหยา เจียงซือซือ และคนอื่นๆ รับหน้าที่ปิ้งย่าง ส่วนเซียวซินกับเย่เหยียนรับหน้าที่เคี่ยวน้ำซุปสูตรลับและปรุงเครื่องเทศสำหรับบาร์บีคิว

ทันทีที่ยอดเชฟสาวสวยเหล่านี้ปรากฏตัวขึ้นในสายตาของทุกคน ก็ทำเอาเกิดความฮือฮาขึ้นมาอีกระลอกในทันใด

"ตอนแรกนึกว่าวันนี้เจอสาวสวยจนตาชินชาไปแล้วซะอีก นึกไม่ถึงเลยว่าพวกสาวๆ ที่มารับหน้าที่ทำกับข้าว หน้าตาจะสวยเด่นกว่าทุกคนข้างนอกอีกขั้นหนึ่งเลย!"

"ฉันว่าหน้าตาระดับนี้ประชันกับเทพธิดาอย่างซุนถิงถิงได้สบายๆ เลยนะเนี่ย"

"เชี่ยเอ๊ย สวยสะกดตาแบบซุนถิงถิง ที่นี่มีตั้งสี่ห้าคนเลยเหรอวะ!"

"ชีวิตเจียงหยวนนี่มันจะอภิรมย์เกินไปแล้ว..."

"ปิ้งย่างกลางแจ้งแถมยังมีสาวสวยระดับดาวโรงเรียนกลุ่มเบ้อเร่อคอยดูแล เจียงหยวนใช้ชีวิตแบบนี้เป็นปกติเหรอวะเนี่ย โคตรจะหรูหราฟุ่มเฟือยเลยจริงๆ"

[ติ๊ง! แต้มตกตะลึง +100]

[ติ๊ง! แต้มตกตะลึง +100]

[ติ๊ง! แต้มตกตะลึง +100]

[ติ๊ง! แต้มตกตะลึง +100]

[ติ๊ง! แต้มตกตะลึง +100]

และภายใต้คำสั่งของเจียงหยวน เพียงไม่นานเนื้อวัวและไวน์แดงก็ถูกนำออกมาวางเรียงรายอยู่ในสายตาของทุกคน

เนื้อวัวได้ชื่อว่าเป็นเลิศในหมู่เนื้อสัตว์ แต่ก็ไม่ได้หายากอะไร โดยพื้นฐานแล้วทุกคนย่อมเคยลิ้มลองกันมาทั้งนั้น

ทว่าชิ้นเนื้อวัวที่ปรากฏอยู่ตรงหน้านี้กลับแตกต่างออกไป ลายหินอ่อนสีขาวบนเนื้อวัวแต่ละชิ้นแทรกกระจายตัวอย่างงดงามราวกับเกล็ดหิมะ ละม้ายคล้ายกับแม่คะนิ้งในฤดูหนาวไม่มีผิด

ยิ่งไปกว่านั้น สีสันของเนื้อพวกนี้ยังสดใสแวววาว บ่งบอกว่าสดใหม่เป็นที่สุด เนื้อสัมผัสดูแน่นกระชับ พอเอาปลายมีดกรีดลงไปก็ยวบจมลงไปอย่างง่ายดาย

ในขณะเดียวกันไขมันก็แทรกตัวอยู่อย่างสม่ำเสมอ จัดเป็นของชั้นเลิศที่ใช่ว่าจะหาเจอกันได้ง่ายๆ

เห็นได้ชัดว่านี่คือเนื้อวัวระดับท็อปพรีเมียม

"เชี่ย นั่นมันเนื้อโกเบใช่ไหมวะ กูเคยเห็นในคลิป หน้าตามันเป็นแบบนี้เป๊ะเลย"

"ได้ยินว่าเนื้อโกเบชิ้นเล็กๆ ชิ้นเดียวก็ปาเข้าไปตั้งสองพันกว่าแล้วนะ แต่นี่มีเยอะขนาดนี้เลยเหรอวะ"

"คุณพระ เนื้อพวกนี้รวมกันไม่เท่ากับเงินเดือนของพวกเราตั้งหลายปีเลยเรอะ?"

"เนื้อสุดหรูแบบนี้ถ้าได้กินสักคำ เขาว่ากันว่านุ่มละมุนลิ้นจนแทบจะกลืนลิ้นตัวเองลงไปด้วยเลยนะเว้ย"

"เจียงหยวนโคตรเจ๋ง!!"

เจียงหยวนยิ้มบางๆ แล้วสั่งให้ลูกน้องรินไวน์แดงให้ทุกคน

ถึงตอนนี้สายตาของทุกคนจึงเบนมาจับจ้องที่ขวดเหล้า

และไวน์ขวดนี้... กลับเป็นชาโต ลาฟิต ปี 1982!

"นี่มันลาฟิต! แถมยังเป็นปี 1982 ของจริงด้วย!"

"นี่มันของที่มีอยู่แค่ในมุกตลกไม่ใช่เหรอวะ?"

"เปิดหูเปิดตาชะมัด ได้ยินว่าลาฟิตปี 82 แค่ขวดเล็กๆ ขวดเดียวก็หลายหมื่นแล้วนะเว้ย!"

"เวรเอ๊ย ถ้างั้นกูจิบเข้าไปคำหนึ่ง ไม่เท่ากับกลืนเงินไปหลายพันเลยเหรอวะเนี่ย เทียบเท่ากับแดกโทรศัพท์มือถือรุ่นใหม่ล่าสุดเข้าไปทั้งเครื่องเลยนะนั่น"

[ติ๊ง! แต้มตกตะลึง +100]

[ติ๊ง! แต้มตกตะลึง +100]

[ติ๊ง! แต้มตกตะลึง +100]

[ติ๊ง! แต้มตกตะลึง +100]

[ติ๊ง! แต้มตกตะลึง +100]

ส่วนเหล่ายอดเชฟสาวสวยต่างก็ลงมือกันอย่างคล่องแคล่วว่องไว

พวกเธอไม่เพียงแค่หน้าตาสะสวย แต่ฝีมือการทำอาหารยังเรียกได้ว่าเป็นเลิศ แม้จะเป็นแค่บาร์บีคิวธรรมดาๆ ก็สามารถรังสรรค์ออกมาได้อย่างตื่นตาตื่นใจ

ปิ้งย่างแสนอร่อยที่ชโลมด้วยซอสฉ่ำๆ ถูกทยอยนำมาเสิร์ฟบนโต๊ะอาหาร รวมถึงน้ำซุปที่เคี่ยวจากกุ้งมังกรก็ถูกยกมาวางเสิร์ฟเช่นกัน

กลิ่นหอมอันแสนหรูหราอบอวลไปทั่ว วัตถุดิบราคาแพงระยับมากมายขนาดนี้ ในกลิ่นหอมชวนน้ำลายสอราวกับมีกลิ่นอายความรวยแทรกซึมอยู่อย่างชัดเจน

บรรดาเพื่อนเก่าต่างก้มหน้าก้มตา ดื่มด่ำไปกับเนื้อบาร์บีคิวโกเบอันแสนนุ่มละมุนลิ้นและไวน์แดงรสเลิศกันอย่างเอร็ดอร่อย

ในมือของเจียงหยวนถือแก้วทรงสูง ภายในบรรจุน้ำไวน์สีแดงไว้ครึ่งแก้ว

เขายิ้มพลางชูแก้วขึ้นตรงหน้าซุนถิงถิง แล้วพูดว่า "ไม่ได้กินข้าวกับเธอนานแล้ว ชนแก้วกันหน่อย"

ใบหน้าของซุนถิงถิงพลันแดงซ่านขึ้นมาทันที เธอเองก็ยกแก้วไวน์แดงขึ้นมา แล้วคล้องแขนเข้ากับแขนของเจียงหยวน

"???" เจียงหยวนถึงกับชะงักไป

ผมไม่ได้กะจะดื่มเหล้าคล้องแขนกับเธอนี่นา

เห็นได้ชัดว่าซุนถิงถิงเข้าใจเจตนาของเขาผิดไป แม้ว่าเมื่อก่อนเขาจะชอบดื่มแบบคล้องแขนกับเธอบ่อยๆ ก็เถอะ...

เพียงแต่เมื่อเห็นว่าซุนถิงถิงดื่มลงไปแล้ว ตัวเขาเองก็ไม่อยากทำลายน้ำใจของอีกฝ่าย จึงจำใจต้องยกแก้วขึ้นดื่มตามลงไป

ภาพที่เจียงหยวนกับซุนถิงถิงดื่มเหล้าคล้องแขนกันนี้ เมื่อตกอยู่ในสายตาของเพื่อนเก่าคนอื่นๆ ก็จุดชนวนคลื่นพายุแห่งความอิจฉาตาร้อนขึ้นมาในทันที